1987
Januari : In een acht pagina's tellend memorandum met betrekking tot het Bende-onderzoek somde de Nijvelse substituut van de Procureur des Konings, Yves de Prelle de la Nieppe, redenen op waarom hij ervan uitging dat de Bende van Nijvel de Belgische toepassing is van de strategie van de spanning en dat we hier te maken hebben met de Belgische variant op de Italiaanse Loge P2. In hetzelfde document verwijst substituut de Prelle naar een vergadering in januari 1987 waaraan door alle verantwoordelijken in het Bende-onderzoek werd deelgenomen, met uitzondering van procureur Deprêtre, die blijft beweren dat de Bende uit ordinaire gangsters bestaat, en waar alle aanwezigen bevestigden dat de politico-criminele filière à la P2 de belangrijkste te volgen piste was en is.21 Januari : De veroordeling van Vanden Boeynants op 25 juni 1986 wegens fiscale fraude wordt in beroep bevestigt.
21 Januari : Het dossier naar de Bende van Nijvel wordt weggenomen uit Nijvel wegens het grote aantal blunders. Het dossier verhuist naar Charleroi waar onderzoeksrechter Jean-Claude Lacroix het werk overneemt van onderzoeksrechter Jean-Marie Schlicker.
20 Maart : Philippe Lacroix wordt 'wegens gebrek aan bewijzen' vrijgelaten door de Brusselse Kamer van Inbeschuldigingstelling.
23 Maart : Naast de andere leden van de 'Borains' heeft ook Vittorio beweerd dat hij er uiteindelijk soms toe kwam om om het even wat te ondertekenen, hopend dat zijn verklaringen later gemakkelijk zouden kunnen weerlegd worden. Op 23 maart 1987, in de rijkswachtkazerne van Jumet, wilden de leden van de speciale cel er het fijne van weten en vroegen ze Michel Baudet welke dwang er op hem was uitgeoefend bij het in Nijvel verricht vooronderzoek. Baudet heeft hierop geantwoord dat hij getergd was geworden door de rechercheurs, dat hij bij de gerechtelijke politie van Charleroi slaag gekregen had, dat hij bij de BOB van Bergen in de rats heeft gezeten en dat hem men heeft beloofd dat hij minder zwaar zou gestraft worden dan de andere als hij zich een beetje gewilliger toonde dan Cocu en Vittorio. De onderzoekers hebben Baudet dan gevraagd uit te leggen wat hij bedoelde met het door hem gebruikt woord 'getergd'. Hierop heeft Michel Baudet geantwoord dat hij aan zeer lange verhoren werd onderworpen en dat hij bij de gerechtelijke politie in Charleroi ondervraagd werd met een Delhaize-zak over zijn hoofd. Dat ze hem geslagen hadden en dat op zekere dag zijn gebit in tweeën gebroken werd tengevolge van een vuistslag op zijn kaak. Als hij in het kabinet van onderzoeksrechter Guy Wezel, die niemand als een beul zou durven voorstellen, bekentenissen heeft afgelegd, dan kwam dat omdat de magistraat handig op dit 'vooroordeel' had ingespeeld, aldus Baudet.
Mei : In mei '87 meldt een getuige zich bij de onderzoeksgroep in Charleroi. De getuige wordt in het proces-verbaal van het verhoor niet bij naam genoemd. De man bestierf het immers van de angst. Hij wordt door de verbalisant omschreven als iemand die de indruk geeft geloofwaardig te zijn en als iemand die dagelijks tot tweemaal toe zijn geliefkoosde hobby beoefent, joggen. De 'jogger' verklaart dat hij een foto zag van Jean Bultot in La Dernière Heure van 1 juli 1986 en dat hij hem formeel identificeerde als de man die zich herhaaldelijk, 7 à 8 maal, aan de benzinepompen van de Colruyt ophield in de periode voor de overval in Nijvel. De dag van de feiten zag hij opnieuw dezelfde man op dezelfde plaats. De jogger vertelt er nog bij wat hij dacht: 'Tiens, dat is zo iemand als ik, die buiten op zijn vrouw wacht op het moment dat zij in het warenhuis de inkopen doet.' Volgens de jogger gaat het om Bultot, ondanks het feit dat de man een naar beneden gekrulde snor droeg en lang gegolfd haar, wellicht een pruik. De man verplaatste zich, volgens de jogger, de dag van de feiten in een witte Mercedes. Bij andere gelegenheden zag hij een rode wagen, die telkens halt hield voor een eetgelegenheid in de onmiddellijke omgeving van de Colruyt. Men legt de man andere foto's voor. Telkens opnieuw duidt hij Bultot aan als de persoon die tijdens de nacht van 16 op 17 september 1983 aanwezig was op de Colruytparking.
28 Mei : Op 28 mei 1987 word Eric Lammers vrijgesproken voor de dubbele WNP-moord van 18 februari 1982 in de Herderliedstraat te Brussel. Zijn kompaan Marcel Barbier wordt veroordeeld tot levenslange dwangarbeid. Lammers had zich nochtans tijdens de zitting versproken tegenover zijn advocaat Jean-Paul Dumont terwijl de advocaat van de slachtoffers erbij stond. Hij had het geluid nagebootst dat het slachtoffer maakte terwijl zijn keel overgesneden werd. De rechtbank maande de jury aan hiermee geen rekening te houden, omdat dit onder het beroepsgeheim van een cliënt met zijn advocaat valt. Zo kreeg Lammers toch nog een vrijspraak. De ex-vrouw van Madani Bouhouche, Anne Quittner, verklaarde 'bij de familie Lammers, samen met Weykamp van het Front de la Jeunesse, het avondmaal te hebben gebruikt om de vrijspraak van Eric Lammers in de zaak van de Herderliedstraat te vieren'.
2 Juni : Onder het motto 'de vijand met zijn eigen wapens verslaan' krijgt de rijkswacht op deze junidag in '87 haar eerste Golf GTI's en riotguns officieel geleverd in de Prins Albert Club in Brussel. 'Maar we hadden er niet veel aan', vertelt een rijkswachter. 'De GTI's waren snel, maar niet handig. Als je met meer dan twee man in een Golf ging zitten, moesten die hun riotguns in de koffer deponeren. In de passagiersruimte was er dan plaats voor die dingen. En met de riotguns hebben we zelf nauwelijks kunnen oefenen.'
15 Juni : Na een paar zware hindernissen start op 15 juni '87 het monster-proces tegen de bende De Staerke. Op 27 februari verwijst de raadkamer van Dendermonde het dossier bende De Staerke naar de correctionele rechtbank. Het wordt een proces met hindernissen. Voorzitter Quintelier van de rechtbank van eerste aanleg in Dendermonder verwijst de zaak, op verzoek van de verdediging van diverse verdachten, naar de Brusselse correctionele rechtbank. Het Dendermondse parket tekent beroep aan tegen dit tussenvonnis en uiteindelijk trekt het Hof van Beroep van Gent op 13 mei 1987 de zaak De Staerke naar zicht toe. Op 15 juni 1987 start het proces. Er worden 13 getuigen opgeroepen, 157 feiten liggen ten laste van de bendeleden. Twee dagen na de start van het proces in Gent sluit het parket-generaal van Brussel het dossier betreffende de diefstal van de Wieze-kasbons af, met het oog op het opstellen van een eindvordering. Een kopie van het dossier wordt overgemaakt aan het parket van Charleroi 'ter informatie'. Het is dat parket dat op dat moment het onderzoek voert naar de filière van de Borinage. Na lange debatten doet het hof van beroep van Gent op 30 juni 1987 uitspraak in de zaak De Staerke. Vier bendelenden, Philippe De Staerke, Leopold Van Esbroeck, Dominique Salesse en Apostolos Papadopoulos, worden veroordeeld tot niet minder dan 20 jaar gevangenisstraf en daar bovenop nog tien jaar ter beschikkingstelling van de regering wegens deelname aan gewapende overvallen. Alain Moussa krijgt 10 jaar cel, Robert De Staerke 8 jaar en Léon De Staerke 7 jaar. De andere komen er vanaf met lichtere straffen. Julien De Staerke wordt vrijgesproken. Onder de veroordeelden bevindt zich ook Jean Bultot. Hij krijgt drie jaar gevangenisstraf wegens medeplichtigheid. Volgens Van Esbroeck trad Bultot immers tot tweemaal toe op als opdrachtgever bij diefstallen van video-apperatuur. Beide diefstallen werden gepleegd door Salesse en Van Esbroeck.
25 Juni : De Procureur des Konings van Verviers kondigt aan dat onderzoeksrechter Vieillevoye het dossier over de overval in Ensival aan de Brusselse onderzoeksrechter Collin zal doorgeven. Ballistisch onderzoek toont het verband aan tussen de overval in Ensival en de andere hold-ups waarvan Patrick Haemers beticht wordt. Vier dagen later, op 29 juni, maakt het parket van Brussel bekend dat onderzoeksrechter Collin Patrick Haemers beticht van negen overvallen: de drie overvallen in de buurt van Casteau-Neufville, Wilsele op 1 maart '85, Ensival, Drogenbos op 17 maart '86, Evere, Leerbeek en Wezembeek-Oppem.
30 Juni : Op het proces tegen de Bende rond Philippe De Staerke wordt ex-gevangenisdirecteur Jean Bultot bij verstek veroordeeld wegend heling van gestolen goederen. Donderdag 13 Augustus : Op woensdag 12 augustus wordt Patrick Haemers door de Leuvense onderzoeksrechter Decoux ondervraagd over de overval in Wilsele. 's Namiddags wordt de gangster overgebracht van de hulpgevangenis in de Marie-Theresiastraat in Leuven naar Brussel. Haemers moet voor de Kamer van Inbeschuldigingstelling van Brussel verschijnen. Een dag later, op dertien augustus, wordt Patrick Haemers overgebracht naar Brussel. De bevrijding van Haemers in Heverlee, vlakbij Leuven, is op een quasi-militaire wijze uitgevoerd. Donderdag 13 augustus om 14 uur, op het kruispunt van de Leuvense ring met de Celestijnenstraat, wordt de celwagen die Haemers van Leuven naar het Brussels justitiepaleis voert, klemgereden door een Audi 80 die in Halle gestolen werd. Twee gewapende gangsters springen uit de Audi 80 en schieten ogenblikkelijk met een 9 mm pistool en een riotgun de motor van de celwagen stuk. Celwagenchauffeur André Vermeulen wordt genadeloos in het kuitbeen geschoten als hij probeert te vluchten. Rijkswachter Michel Serruys, die achteraan bij de gevangene zit, wordt dwars door de carroserie in de benen geschoten omdat hij de zijdeur niet vlug genoeg opent naar de zin van de overvallers. Serruys en Vermeulen zijn voor de rest van hun leven gehandicapt. De gangsters nemen de wapens en de boeien mee van de twee rijkswachters die het transport begeleiden. Patrick Haemers verdwijnt met zijn bevrijders in de Audi. De gemaskerde chauffeur geeft plankgas.
17 Augustus : In de nacht van 16 op 17 augustus wordt er ingebroken in het politiecommissariaat van Lasne in Waals Brabant. De dieven gaan aan de haal met vier politieradio's, uniformen, lederen vesten, kepies, riemen en handboeien. Ze halen ook 20.000 frank uit een bureau in het gemeentehuis en een lijst waarop alle houders van een wapenvergunning in de streek genoteerd staan. Voor ze vluchten spijkeren ze een interne politienota over de wagens van de ontsnapte Haemers en co aan de muur. Onderaan de nota schrijft een van de dieven: 'C'est moi.' 18 Augustus : De volgende nacht wordt er opnieuw ingebroken in het politiecommissariaat van Lasne. De brandkast wordt met een snijbrander geopend. De dieven stelen twee machinegeweren, vier pistolen, handboeien, riemen, 97 blanco paspoorten en 30.000 frank. Later blijkt dat deze diefstal gepleegd werd door drie personen waaronder een neef van Ramadan Dodack. Haemers zelf maakt geen deel uit van deze dievenbende. Dodack zelf wordt op 21 december 1986 doodgeschoten. De bende van Dodack heeft altijd nauwe contacten onderhouden met leden van de bende van Haemers. In november '87 worden de daders van de diefstal in Lasne opgepakt. In januari worden ze veroordeeld door de correctionele rechtbank van Brussel. De verdachten hebben nooit een woord gelost over de banden tussen henzelf en Haemers. Het gerecht komt er later achter dat Haemers wel degelijk papieren van de diefstal in Lasne in handen gekregen heeft. Haemers heeft lang het in Lasne gestolen paspoort met nummer 5430845 gebruikt.
31 Augustus : Nog voordat de rogatoire commissie naar Paraguay vertrekt om Bultot te ondervragen, wordt de militant van het Front de la Jeunesse, Jean-Marie Paul, samen met zijn vriendin Béatrice Bosquet, opgepakt op 31 augustus '87 door het Paraguayaanse gerecht op beschuldiging van valse naamdracht. Paul is de man die een Marokaanse gastarbeider neerschoot in café 'La Rotonde' in Laken op 5 december 1980, nadat hij terugkwam van een schietinstructie, geleid door Madani Bouhouche. Op het moment van de moord waren er in het café nog twee andere 'fronters' aanwezig, met name Alain Weykamp en Béatrice Bosquet. Het was toenmalig substituut Claude Leroy die als parketmagistraat in 'La Rotonde' de afstapping leidde. Na de moord verliet Paul, in het gezelschap van zijn vriendin Bosquet, via een extreem-rechtse vluchtroute België en zocht zijn toevlucht in Paraguay. Het paar vestigde zich in Assuncion onder de namen Jacques Mercier en Chantal Mignon. Na de moord vaardigde onderzoeksrechter Preuveneers weliswaar een internationaal aanhoudingsbevel uit, zonder veel resultaat echter. Paraguay hield steeds vol niet te beschikken over de juiste identiteit van Paul en Bosquet, laat staan over hun precieze verblijfplaats. België legde zich zonder meer neer bij de vaststelling dat Paraguay deze politieke activisten toch niet zou uitleveren. Toen Paraguay het Belgische paar oppakte op beschuldiging van valse naamdracht, verstuurde Interpol-Assuncion een telex naar het Brusselse parket. Daar vernam onderzoeksrechter Cudell, intussen belast met het moorddossier uit '80, de arrestatie en vaardigde enkele dagen later een internationaal mandaat uit op naam van Paul wegens moord. Bosquet werd niet genoemd in het mandaat.
23 Oktober : Het parket van Charleroi laat na dat van Dendermonde op de hoogte te brengen van de gevoelige getuigenis van de jogger, terwijl het onderzoek daar juist de richting van Bultot uitgaat. In de periode dat de zaak van de Borinage-verdachten in Bergen in behandeling wordt genomen voor de Kamer van Inbeschuldigingstelling, met het oog op de verwijzing naar assisen, lekt de zaak in de pers uit. De volgende dag ontmoeten de procureur-generaals van de betrokken parketten-generaal elkaar. Plots wordt het sturen van een rogatoire commissie naar Paraguay, met het oog op het ondervragen van Bultot, erg dringend. Er wordt besloten tot een rogatoire commissie. Wanneer de leden van de rogatoire onderzoeks-commissie al met de Iberia-vliegtuigtickets op zak rondlopen op vrijdag 23 oktober 1987, neemt de onderzoeksgroep van Jumet telefonisch contact op met Bultot. Men wil tot definitieve afspraken komen. Bultot lijkt echter onbereikbaar, spoorloos. Het vermoeden groeit op het parket-generaal in Bergen dat de vogel gevlogen is en dat de rogatoire commissie Bultot gewoon niet zal kunnen opsporen om hem te ondervragen. Eenzijdig beslist de Bergense procureur-generaal tot het afgelasten van de hele operatie. De andere parketten-generaal worden laattijdig van dit nieuws op de hoogte gebracht. Daags nadien wordt aanvraag gedaan bij de Paraguayaanse autoriteiten door de Parketten van Nijvel en Dendermonde. Het blijkt dat Bultot helemaal niet onderdook, integendeel. Hij bleek gearresteerd te zijn op beschuldiging van betrokkenheid bij een illegale wapentrafiek en in de gevangenis van Assuncion te verblijven. Vanuit België werd geen enkele stap gezet om deze arrestatie te bewerkstelligen, zodat mag aangenomen worden dat het initiatief tot de aanhouding volledig uitging van de gerechtelijke autoriteiten in Paraguay zelf. Zo gauw men in België realiseert dat Bultot gelokaliseerd is in de gevangenis, worden de vliegtuigtickets terug aangekocht en reist de rogatoire commissie af, richting Assuncion. De drie politie-functionarissen hebben elk een lange vragenlijst op zak, die door Buitenlandse Zaken werden beoordeeld voor de afreis. Veertien dagen later keert de rogatoire commissie terug. Bultot heeft niets nieuws verteld.
17 November : Na de diefstal bij de Groep Dyane was er jarenlang geen spoor van de wapens. Jaren later werd een Heckler und Koch gedemonteerd teruggevonden bij de vermoorde FN-vertegenwoordiger Juan Mendez. Een van de riotguns werd aangetroffen bij Bouhouche, het overgrote deel van de anti-terreurwapens van de Groep Dyane vonden de speurders zes jaar na de diefstal, op 17 november 1987, in de koffer van een gestolen auto die geparkeerd stond in een garagebox aan de Hippocrateslaan in Woluwe, die door Madani Bouhouche onder een valse naam gehuurd werd. De sleutel van deze R25 was in 1986 tijdens een huiszoeking bij Bouhouche in beslag genomen. De ex-rijkswachter beweerde toen dat hij die sleutels niet kende. Samen met de wapens van de Groep Dyane werden ook een aantal bij de vermoorde FN-ingenieur gestolen wapens in de R25 aangetroffen. Meteen beschikte de onderzoeksgroep van Guy Goffinon over een materiaal verband tussen de moord op Mendez en de wapenroof bij de Groep Dyane. In de buurt van de door Bouhouche gehuurde garagebox vonden de speurders nog een andere merkwaardige auto, een beschilderde Ford Taunus die in 1981 op de parking van Zaventem gestolen was. Onmiddellijk werd een verband gelegd tussen deze auto en de zaak Zwarts.
1 December : Op 1 december 1987 gaat Dussart, die van 1 mei 1977 het hoofd van de BOB van Waver is, op vervroegd pensioen. Over zijn pensioen verklaarde hij het volgende : 'Men belemmerde mijzelf, en ook anderen zoals Bihay en Balfroid, om degelijk gerechtelijk werk te doen. Ik heb volledig gedegouteerd de rijkswacht vervroegd verlaten, omdat ik stelselmatig werd gehinderd om degelijk politiewerk te verrichten zowel door mijn oversten in de rijkswacht, als door het parket zelf. Daaromtrent heb ik trouwens bij onderzoeksrechter Hennart een verklaring van 25 pagina's lang afgelegd.' In het bijzonder memoreerde hij het volgende voorval uit 1984. Hij wilde toen bij de BOB te Brussel een lijst zien die Gobert en De Pauw hadden opgesteld van 'politiemensen in het algemeen die deel uitmaakte van het WNP. Ik spreek hierover de periode 1984. Naar zeggen van Gobert en De Pauw konden zij mij geen inzage geven van die lijst, gezien zij mij meedeelden dat die lijst uit de machine was gerukt door kolonel Lhost'.
10 December : Op 10 december verplicht de Kamer van Inbeschuldigingstelling in het proces tegen Benoît de Bonvoisin een huiszoeking bij de Staatsveiligheid. Dit om via de boekhouding te achterhalen of journalisten werden betaald om de publieke opinie op te jutten tegen Benoît de Bonvoisin, welke journalisten bij de operatie betrokken waren en of Walter De Bock een van hen was. Degene die met de huiszoeking belast waren, hebben echter de meest elementaire regels aan hun laars gelapt en de administrateur-generaal van de Staatsveiligheid, Albert Raes, vooraf telefonisch gewaarschuwd. Ter plaatse heeft slechts een van hen met de heer Raes gesproken, met het gevolg dat er geen huiszoeking plaats vond.
21 December : Eind 1987, begin 1988 verneemt de hoofdinspecteur bij de gerechtelijke politie van Nijvel via Anna Bouhouche dat haar man hem zou willen spreken. De hoofdinspecteur weet niet goed hoe hij hierop moet reageren en vraagt raad aan onderzoeksrechter Schlicker, die hem verwijst naar de Procureur des Konings van Nijvel, Jean Deprêtre. Deze zegt dat het gesprek kan doorgaan. Bouhouche stelt de hoofdinspecteur inlichtingen voor onder twee voorwaarden. Anne Bouhouche moet vrijgelaten worden en alle wapens die bij Bouhouche in beslag genomen werden, moeten terugbezorgd worden. Op 21 december 1987 worden de wapens aan de familieleden teruggegeven en komt mevrouw Bouhouche vrij. De ex-rijkswachter houdt zich aan de afspraak. Hij onthult waar de wapens, gestolen bij het Speciaal Interventie Esquadron van de rijkswacht, zich bevinden en verklaart dat hij op verzoek van de Staatsveiligheid lid is geworden van de extreem-rechtse paramilitaire organisatie Westland New Post. Hij verstrekt bovendien inlichtingen over Robert Beijer, zodat die kan worden aangehouden. Van de bijeenkomst van Bouhouche met de hoofdcommissaris van de gerechtelijke politie van Nijvel in aanwezigheid van een substituut, werd nooit een proces-verbaal opgesteld. Wel werden er tientallen confidentiële rapporten opgemaakt. Pas in juni 1988 worden deze rapporten bij het dossier gevoegd. Wanneer Procureur des Konings van Nijvel, Deprêtre, deze vraag krijgt voorgeschoteld bij zijn verhoor door de parlementaire onderzoekscommissie, hoopte hij eraan te ontsnappen door te doen of hij ze niet goed begreep. Uiteindelijk moest hij toegeven dat de versie van de feiten juist was, maar dat dit herhaaldelijk gebeurt in strafonderzoeken. Er gebeurden dus belangrijke zaken tijdens een onderzoek zonder dat er een proces-verbaal van wordt opgesteld. De rechten van de verdediging worden hier zeer duidelijk geschonden. Sterker, er blijken dealtjes mogelijk te zijn! In dezelfde periode, omstreeks de jaarwisseling 1987-1988, komen de speurders er nog net op tijd achter dat Bouhouche een ontsnappingsplan voorbereidt. Bouhouche wou zijn echtgenote een 9 mm pistool de gevangenis laten binnensmokkelen. Met behulp van dit wapen hoopte Bouhouche tot buiten de gevangenismuren te geraken, waar een VW Golf hem met draaiende motor zou opwachten. Achter het stuur van de Golf zou Maurice Lammers zitten, de vader van WNP-lid Eric Lammers. De Golf was geleverd en 'behandeld' door een andere extreem-rechtse militant, Alain Weykamp. In de maanden voor de geplande ontsnapping leerde Bouhouche Spaans, slikte hij grote hoeveelheden vitamines en nam hij zoveel mogelijk deel aan de sportactiviteiten in de gevangenis. Menig speurder is van mening dat de ex-BOB'er naar Paraguay wilde vluchten.