Bende van Nijvel

De arrestatie van Bultot en Van Esbroeck

12 Maart 1985

Op 12 maart werden Léopold van Esbroeck en Jean Bultot door de gerechtelijke politie te Brussel gearresteerd ingevolge een inlichting uitgaande van de Bank Brussel Lambert, luidens welke effecten ter inning waren aangeboden waartegen verzet was aangetekend. Het onderzoek heeft uitgewezen dat Bultot had getracht een partij effecten voor een waarde van ongeveer 1.500.000 frank ten gelde te maken, die hem door Léopold van Esbroeck waren overhandigd. Er zij aangestipt dat Bultot van Esbroeck zeer goed kende, omdat de laatstgenoemde herhaaldelijk in de gevangenis van Sint-Gillis was opgesloten.

Bultot heeft steeds staande gehouden dat hij niet op de hoogte was van de strafbare herkomst van de effecten, die in Wieze gestolen waren, maar hij heeft wel toegegeven dat hij zich na de aankoop van een boot in een moeilijke financiële positie bevond. Volgens Bultot zou van Esbroeck hem verklaard hebben bereid te zijn die boot voor ongeveer een miljoen frank af te kopen nadat hij de effecten die hij in zijn bezit had, ten gelde had gemaakt. Bultot werd beschuldigd van heling en van afpersing als dader of mededader en op 8 mei 1985 onder aanhoudingsbevel geplaatst. Bij arrest van het Hof van Beroep op 30 augustus 1985 werd hij in voorlopige vrijheid gesteld.

De arrestatie van Philippe De Staerke

Het onderzoek naar de overval in Aalst

Je kunt niet meteen beweren dat half Aalst De Staerke heeft herkend, maar wanneer de Delta-cel op 1 september 1986 een aantal ooggetuigen van die gruwelijke zaterdagavond een line-up organiseert, is het resultaat niet zonder betekenis. Jean-Marie V. uit Denderleeuw, elektricien, 39 jaar oud: "Bij het binnenkomen van de daders heb ik mij onmiddellijk verschanst achter een caddy op de hoek van de afdeling vleeswaren. Van daaruit kon ik betrokkene nog zien. Ik moet eraan toevoegen dat ik de betrokkene het best heb gezien in profiel van de linkerzijde toen hij de achtervolging op filiaalhouder Bekaert had gestopt en terugging in de richting van de ingang. Hij was toen ook het dichtst bij mij. Ik schat ongeveer een 4 à 4,5 meter."

De man die de getuige uit de rij haalt, is Philippe De Staerke. Rosette M. uit Aalst, 28 jaar oud, huisvrouw: "Betrokken persoon vertoont zeer grote gelijkenis, wat gestalte en lichaamsbouw betreft, met de dader welke ik heb gezien op de parking van Delhaize te Aalst op 09.11.85." De man die de getuige uit de rij haalt, is De Staerke. Marie V.H. uit Aalst, 33 jaar oud en secretaresse: "Ik herken deze persoon als de persoon die voor mij uit de Delhaize is gekomen. Betrokkene was ongeveer gelijktijdig met mij aan de kassa. Ik bevond mij aan kassa 3. Ik heb betrokkene dus opzij gezien bij het betalen aan de kassa en van achter bij het verlaten van de Delhaize op de parking. Qua postuur komt betrokkene eveneens overeen. Qua gezicht heb ik betrokkene nooit volledig gezien, maar qua type gezicht kan het deze persoon zijn." De man die zij uit de rij haalt, is De Staerke.

De arrestatie : 6 Maart 1986

Uiteindelijk slagen de speurders van het parket van Dendermonde, onder leiding van onderzoeksrechter Troch, erin om Philippe De Staerke te vatten. Hij wordt aangehouden. Philippe, die in de jaren '70 nog een tijdje lid was van het vreemdelingenlegioen, ontkent alle feiten die hem ten laste worden gelegd. Hij geeft enkel de heling toe van de BMW die uit Marseille werd gerepatrieerd en het gebruik van een valse identiteitskaart. De arrestatie van Philippe 'Jhonny' De Staerke betekent het symbolische einde van de zogenaamde Bende van Baasrode.

De bekentenissen van De Staerke

Een brief aan het weekblad Panorama

In maart 1991 zet De Staerke het land op stelten met een brief aan het weekblad Panorama: "Ik, Philippe De Staerke, beken dat ik willens en wetens misdaden heb begaan, niet om het geld maar om ideologische principes, evenals uit naïef respect voor sommige personaliteiten van de rijkswacht en de politiek." In zijn brief heeft hij het over de ultra rechtse PSC-vleugel CEPIC, de staatsveiligheid en een extreem-rechtse rijkswachters die achter de Bende van Nijvel zouden schuilgaan. En over de aanslagen in Nijvel, Overijse, Eigenbrakel en Aalst: "Ik heb dat gedaan, ik maakte deel uit van een commando dat uit drie groepen bestond." En over laarzen met 7 centimeter hoge hakken die van hem de 'reus' konden maken. En over vergaderingen bij een politicus in de Belliardstraat 39 in Brussel.

Het is te mooi om waar te zijn, oordelen de in het Bende-dossier gespecialiseerde journalisten. De Staerke lijkt zijn kennis zo te hebben opgepikt uit de vele boeken en krantenpagina's die in de loop der jaren aan het grootste criminele mysterie uit de Belgische geschiedenis zijn gewijd. Later trekt De Staerke de "bekentenissen" weer in. Het was maar om verwarring te zaaien, heet het. Omdat het inmiddels alweer zo lang geleden was dat hij nog eens een Bende-speurder had gezien. Dat laatste kan kloppen. Het werk van Freddy Troch heeft tot niets geleid. Na de overheveling van het dossier van Dendermonde naar Charleroi valt alles stil. Bij de herlancering van het onderzoek in 1997, onder impuls van justitieminister Stefaan De Clerck, krijgen andere sporen weer voorrang.

"Hij was een keiharde"

"Wat er aan de bekentenissen van De Staerke vooral niet klopte, was het feit dat hij spontaan bekende", analyseert de ex-speurder na de vierde whisky. "Die man heeft in zijn hele loopbaan nooit spontaan iets bekend. Hij was - wat we noemen - een keiharde, bij wie de regels van het milieu voorrang kregen op het vooruitzicht op een paar jaar cel extra. Volgens mij heeft hij die brief destijds geschreven om zich interessant te maken en vanuit de wetenschap dat het op termijn in zijn voordeel zou spelen de clown uit de hangen en al die complottheorieën van weleer over te nemen."

Medio 1999 gaat De Staerke aan de leugendetector. Het ding maakt rare capriolen. Volgens de één is het die dag defect, volgens de ander heeft De Staerke vooraf zitten blokken op een van het internet geplukte cursus over hoe je het apparaat kunt manipuleren. "Niks van waar", klinkt het in het Justitiepaleis van Charleroi. De leugendetector heeft goed gewerkt en geoordeeld dat De Staerke niet loog. Een jaar later komt hij vrij. Nadat de raadkamer in Charleroi eerder al de in 1987 door Troch uitgesproken beschuldiging ongedaan maakte - waarop een aantal slachtoffers beroep aantekende - volgt woensdag het eindpunt. Ook vijftien jaar later is niets veranderd aan wat de getuigen van weleer zeiden: Philippe De Staerke was die dag in Aalst en zeulde die avond met een Samsonite-koffer, waar blijkbaar de wapens van de laatste Bende-aanslag in zaten.

Verklaringen van De Staerke

Een nieuw leven

"Wat ik nu vooral wil, is rust. Ik ben een nieuw leven begonnen en heb een job. Ik begrijp de ouders van de slachtoffers, maar voel me zelf ook een beetje slachtoffer. Niet van de Bende, maar van het gerecht. Ik ben geen lafaard die kinderen vermoordt. Ze hebben in mij een zondebok gezocht en gevonden. Maar van alle bewijzen die ze zogezegd tegen mij hadden, is er geen enkel overeind gebleven. De Bende werd gestuurd vanuit politieke hoek, daar blijf ik bij." Dat zegt Philippe De Staerke in een exclusief interview met Het Belang van Limburg. De Staerke wordt op 28 augustus 44 jaar. De meeste mannen van die leeftijd hebben een gezin, een huis en een job. De Staerke heeft op dat vlak jaren achterstand. Meer dan tien jaar zat hij in de gevangenis. "Verloren tijd die je nooit meer goed maakt", zo zegt hij zelf.

De man die ooit één van 's lands meest gevreesde gangsters was, woont met zijn vriendin in een piepklein appartement in het centrum van Brussel. De meer dan honderd overvallen en diefstallen die hij ooit pleegde, hebben hem zo te zien niet echt rijk gemaakt. Of beter, hij heeft niet veel van de buit overgehouden. De Staerke en zijn vriendin zijn de enige blanken die in het tien verdiepingen tellende flatgebouw wonen. Maar dat stoort hen niet. "Hier herkennen ze me tenminste niet", zegt hij. "Ik heb me voorgenomen nooit meer met het gerecht in aanraking te komen. De buitenvervolgingstelling afgelopen woensdag in het dossier van de Bende van Nijvel, betekent voor mij een nieuwe start. Daarom wil ik ook niet op de foto. De 'nieuwe' De Staerke lijkt fysiek niet meer op de misdadiger die in de kranten en op televisie was te zien", zegt hij zelf. Niet wraakzuchtig Met zo'n misdaadpalmares zou je je aan een ruwe bonk verwachten, maar dat is de gewezen leider van de bende van Baasrode niet (meer).

"We zijn niet in Aalst geweest"

Hij praat met een flauwe, bevende stem en herhaalt tijdens het gesprek wel tien keer hoe erg hij het vindt voor de families van de slachtoffers. Als je hem zo bezig hoort, zou je niet geloven dat hij ooit door een rood licht is durven rijden. Nochtans, in de top tien van mensen met het langste strafblad, kan hij meedingen naar de hoogste plaats. "Ik heb een zwaar verleden, dat kan ik natuurlijk niet ontkennen. Ik heb stommiteiten gedaan. Maar ik voel me zelf ook een slachtoffer. Van het gerecht. Ze hebben me gezocht en gekraakt. Wat men ook van mij mag beweren, wat men mij ook verwijt, ik heb nooit in mijn leven iemand vermoord. Ik was een bandiet, een overvaller, maar geen lafaard. Iemand die onschuldige mensen en vooral vrouwen en kinderen vermoordt, is dat wel. Ik zou niet kunnen leven met de gedachte dat ik een kind op een fiets heb doodgeschoten of dat één van mijn bendeleden dat zou hebben gedaan."

De Staerke is naar eigen zeggen niet rancuneus. Zelfs niet tegenover zijn ex-vriendin die hem de gevangenis heeft ingepraat. "Ik weet nu hoe het allemaal gegaan is. Ik heb de pv's gelezen en ik ken haar versie. Volgens het gerecht verklaarde ze dat ze samen met mij enkele uren vóór de overval op verkenning is geweest in de Delhaize van Aalst. Maar we zijn die zaterdag niet eens in Aalst geweest! Wel de vrijdag om haar dochtertje van de kostschool af te halen. Dat heeft ze ook zo verklaard. Daarna gingen we zogezegd naar de Delhaize voor een laatste verkenning voor de 'grote slag'. Toen die speurder haar zei dat die overval niet vrijdag maar zaterdag heeft plaats gehad, heeft ze haar versie aangepast en verklaarde ze dat ze inderdaad zaterdag met mij en haar dochtertje de plaats hebben verkend. Ze heeft me gewoon willen pakken. Ik zweer je, ik ben daar nooit op verkenning geweest en heb niet aan die overval deelgenomen."

De puzzel past

De Samsonite-koffer, de wapens en de carnavalsmaskers die bij hem zijn gevonden, werden volgens hem gebruikt bij overvallen op bank- en postkantoren. Niet voor Bende-overvallen. "Het gerecht beschikt over een hoop elementen, puzzelstukken die de speurders zo hebben verschoven en bij elkaar gelegd tot de puzzel paste. Maar bij nader inzien bleek de tekening toch niet te kloppen. Dat weten ze allang. Alleen hebben ze mij zo lang mogelijk vastgehouden om de indruk te wekken dat ze nog altijd op het juiste spoor zitten. Als ik de reus van de Bende zou zijn geweest, zou er toch minstens één van de anderen al ontmaskerd zijn. Sedert het dossier in Charleroi zit, ben ik niet meer op de rooster gelegd. Voordien hebben ze alles geprobeerd om me te laten bekennen, maar zonder resultaat. Ze hebben geen enkele bekentenis, maar vooral ook geen enkel bewijs.

Ondervraging met de leugendetector, DNA-onderzoek - waar ik tussen haakjes zelf om gevraagd heb -, het heeft allemaal niets opgeleverd. Deze week nog las ik dat justitie zegt dat het over geen vergelijkingsmateriaal beschikte voor DNA-proeven. Dat is dikke zever. Ze hadden dat wél. Alleen hebben die tests uitgewezen dat alle verdachten die tot op vandaag genoemd werden in het dossier en die ondervraagd en getest werden, er niets mee te maken hebben. In één van de auto's van de Bende werden toch sigarettenpeuken gevonden. Daar kunnen ze toch DNA-onderzoek op doen! Ze hadden een aantal mensen op het oog en hebben zich op hen gefixeerd. Het waren jammer genoeg de verkeerde mensen. Dat is de reden dat het onderzoek faalde", aldus De Staerke. Als leider van de bende van Baasrode werd De Staerke in de zomer van '87 voor het hof van beroep in Gent tot 20 jaar opsluiting veroordeeld voor een groot aantal gewapende overvallen.

Kort daarna werd hij door onderzoeksrechter Freddy Troch van Dendermonde aangehouden op verdenking van deelname aan de Bende-moorden. Het hele dossier zat toen nog in Dendermonde en is, zoals bekend, later naar Charleroi overgeheveld. Een stommiteit, zo zeggen niet alleen de familieleden van de slachtoffers. Ook De Staerke denkt er zo over, al is toenmalig onderzoeksrechter Freddy Troch niet meteen zijn beste vriend.

"De minister van Justitie verklaarde woensdagavond op de televisie dat alles wijst op terrorisme en dat de cel Jumet de piste banditisme niet langer gaat bewandelen. Dat heb ik vanaf het begin gezegd, en dat staat ook in mijn dagboek dat ik in de gevangenis heb bijgehouden. De aanslagen van de Bende van Nijvel waren geen gewone overvallen. Als de overvallers geld wilden, hadden ze banken moeten overvallen, zoals wij destijds met de bende van Baasrode deden. Het geld dat werd buitgemaakt door de Bende van Nijvel was 'drinkgeld' voor de daders. Ik ben ervan overtuigd dat de moordenaars betaald werden om die aanslagen te plegen. Om paniek te zaaien onder de bevolking door winkelende gezinnen en onschuldige kinderen koelbloedig neer te leggen. Wie de daders waren, weet ik niet. Als ik het wist, had ik het al lang verklikt. Waar ik wel zeker van ben is dat de opdrachtgevers in hogere kringen moeten worden gezocht. In de politiek of de rijkswachttop. Meer zeg ik daar niet over."

Overtuigd van een vrijspraak

Philippe De Staerke heeft ondanks zijn loodzwaar crimineel palmares toch weer werk gevonden. "Het klinkt misschien vreemd maar ik was liever vijf of tien jaar geleden al voor het assisenhof verschenen voor de overvallen van de Bende van Nijvel. Omdat ik ervan overtuigd ben dat ze me zouden hebben vrijgesproken bij gebrek aan bewijzen. Nu hebben ze me gewoon aan het lijntje gehouden. Er waren bewijzen, maar ik heb mijn dossier kunnen inkijken en daaruit blijkt dat ze één na één zijn ontkracht tijdens het verdere onderzoek. Wat overbleef was niet meer dan enkele aanwijzingen, geen harde bewijzen." Dat hij destijds wel bekend heeft dat hij de 28 moorden had gepleegd, lacht hij nu weg.

"Ik heb dat nooit officieel verklaard, wel aan een celmakker. Een beetje om stoer te doen, weet ik veel. Ik zeg het nog eens: ik was geen brave, maar ik heb nooit iemand gedood. Dat zweer ik. Ik heb destijds wel meer zaken gezegd, waar ik achteraf gezien beter over gezwegen had. Maar wat wil je? Ik heb echt moeilijke momenten doorgemaakt in de gevangenis. In het begin toen ik in verdenking werd gesteld voor de Bende-moorden, mocht ik met niemand contact hebben. Om mij te pesten, én om me te beschermen tegen mijn medegevangenen. Ik was in hun ogen een gangster die onschuldige kinderen had vermoord. Dat is het laagste wat je kan doen. Ik ben verschrikkelijk gepest in de gevangenis. Gelukkig heb ik een sterk karakter en ben ik door het leven gehard. Anders zou ik het er geen twaalf jaar hebben uitgehouden".

Dat de advocaten van de families van de slachtoffers in beroep zijn gegaan tegen zijn buitenvervolgingstelling begrijpt De Staerke. "Die mensen zijn hun familie kwijt, en weten na meer dan zeventien jaar nog altijd niet wie hun geliefden gedood heeft, en waarom. Zolang ik verdacht werd, hadden ze tenminste het gevoel dat er gezocht werd en dat de speurders íets hadden. Ook zij beseffen nu dat het onderzoek is afgelopen, en dat de echte daders waarschijnlijk nooit zullen worden gevonden."

Getuigenis

Een nieuw spoor naar wapens

De speurderscel Waals-Brabant in Charleroi, die het onderzoek naar de Bende van Nijvel voert, beschikt al zes maanden over een belangrijke getuigenis die opnieuw de naam van Philippe 'Johnny' De Staerke opgooit. De getuigenis gaat onder meer over een koffer met wapens die mogelijk gebruikt zijn bij de laatste overval van de Bende, op de Delhaize in Aalst. De getuigenis is afkomstig van een familielid van de De Staerkes. Die zegt dat de speurders tot nu toe nog maar weinig of niets met zijn aanwijzingen hebben aangevangen. Johnny De Staerke, inmiddels 53, was ooit de hoofdverdachte van de overval op de Delhaize in Aalst op 9 november 1985, waarbij acht doden vielen. Hij maakte in de jaren tachtig deel uit van de bende van Baasrode, een keiharde groep gangsters die tientallen hold-ups, inbraken en autodiefstallen pleegde.

Onderzoeksrechter Freddy Troch stelde hem in 1987 in staat van beschuldiging op basis van twee erg belastende elementen. Eén: De Staerke was de middag voor de overval met zijn vriendin Yvette en haar dochtertje op verkenning gegaan in de Delhaize van Aalst, waar ze anders nooit kwamen. En twee: goed anderhalf uur na de moordpartij ging hij bij een vriend in Brussel een Samsonite-koffer afleveren waarin wapens zaten. Daags nadien haalde hij de koffer opnieuw op om het ding te gaan begraven in een bos in Pepingen, met Yvette als chauffeur. Enkele weken later ging hij nog eens terug om de koffer weer op te graven.

De Staerke bleef zijn betrokkenheid bij de moordpartij in Aalst ontkennen, maar hij kon geen aannemelijke uitleg geven voor die twee in het onderzoek bewezen feiten. De speurders zouden de Samsonitekoffer ook terugvinden, maar die was leeg. Er zaten kruitsporen in van pas afgevuurde wapens, maar de wapens zelf werden nooit teruggevonden. Johnny De Staerke werd eind 2001 buiten vervolging gesteld als verdachte in het Bende-onderzoek. De vraag bleef dus: wat is er gebeurd met de wapens die uit de Samsonite-kotfer verdwenen? Die heeft De Staerke enkele weken na de overval opnieuw begraven in een andere koffer, op een andere plek, zo klinkt het in de nieuwe getuigenis die de speurders in de zomer van vorig jaar bereikte.

De getuige geeft ook aanwijzingen waar de koffer verborgen zou zijn. In de koffer zat, aldus de getuige, niet alleen een arsenaal wapens, maar ook een kogelvrij vest, een carnavalsmasker en een lange overjas. Een opsomming die onmiddellijk doet denken aan de Bende van Nijvel. Bij enkele Bendeovervallen (maar niet die in Aalst) droegen de daders carnavalsmaskers en lange jassen. Het kogelvrije vest laat een verband vermoeden met de roof van zeven prototypes van kogelvrije vesten in zeilmakerij Wittock-Van landeghem op 10 september 1983 (één dode, één zwaargewonde). En de wapens zijn, volgens de getuige, wellicht de nooit teruggevonden schietijzers die bij de overval in Aalst werden gebruikt.

De getuigenis verschaft ook een reeks details over de criminele carrière van Johnny De Staerke. Die werkte in de jaren 80 met verschillende bendes in steeds wisselende samenstellingen. Ze opereerden in de streek ten zuiden van Brussel. Eén van de vluchtwegen op hun nachtelijke rooftochten liep door het bos van la Houssière bij 's Gravenbrakel, een doolhof van bospaden. Volgens de getuige kende De Staerke er blindelings de weg. Het bos van la Houssière speelt volgens het onderzoek een belangrijke rol bij de overval in Aalst. Een paar uur voor de raid op de Delhaize werden de daders er opgemerkt terwijl ze zich 'klaarmaakten'. Twee dagen erna kwamen ze er hun auto, een Golf GTI, in brand steken.

Diezelfde nacht dumpten ze twee zakken met wapens en munitie in het kanaal aan de rand van het bos, in Ronquières. Eén van de vroegere medeplichtigen van Johnny De Staerke woonde daar vlakbij. De zakken werden een jaar later door de speurders opgevist: er bleken wapens in te zitten die waren gebruikt bij Bende-overvallen in 1982,1983 en 1985. Van de overval in Aalst werden enkel een buitgemaakte geldkoffer, een afgezaagde tweeloop en de jas van één van de daders teruggevonden.

Johnny De Staerke werkte, nog steeds volgens de getuige, altijd volgens een vast stramien. Twee verschillende ploegen vertrokken elk in een andere richting, werkten elk een reeks inbraken af en kwamen dan weer samen op een adres in Brussel om de buit te verdelen. Beide ploegen zorgden ervoor dat ze zich min of meer hetzelfde aankleedden of vermomden, om verwarring te zaaien bij eventuele getuigen. Mogelijk is dat ook bij de Bende-overvallen in Eigenbrakel en in Overijse gebeurd, aldus de getuige. Op vrijdagavond 27 september 1985, een maand voor de raid in Aalst, pleegde de Bende eerst een overval in de Delhaize van Eigenbrakel, waar ze drie klanten doodden; nog geen halfuur later sloegen ze toe in de Delhaize van Overijse, waar ze vijf mensen vermoordden.

Na die dubbele moordpartij zou er ruzie zijn ontstaan binnen de bende en zou De Staerke nieuwe medeplichtigen hebben gezocht om zijn overvallen voort te kunnen zetten. ln dat verband wees de getuige vijf mogelijke mededaders aan die nog niet eerder in het Bendedossier zijn opgedoken. Het gaat om twee Franse criminelen en drie gangsters uit Charleroi die zouden hebben samengewerkt met de clan De Staerke. Eén van de vijf, een beroepsmilitair en eliteschutter, is inmiddels overleden.

Twee anderen werden door de getuige herkend op robotfoto's die in 1997 werden verspreid op gele affiches (gemaakt op basis van getuigen van de overvallen). Het gaat om nummer 16 (overval in 1982 op wapenhandelaar Dekaise) en nummer 19 (de 'reus' van de overvallen op de Delhaizes in Overijse en Eigenbrakel). De getuige stapte met zijn verhaal naar de politie in de zomer van vorig jaar, kort na de reconstructie van de overval in Aalst die in juni te zien was op vtm en RTl-TV1. Hoofdonderzoeker Eddy Vos lanceerde toen een ultieme oproep naar getuigen. Er kwamen bijna zeshonderd tips binnen. Om die te onderzoeken kreeg de zeskoppige speurderscel Waals-Brabant er vanaf september 2010 nog eens zes onderzoekers bij. "Maar ondanks die versterking," klaagt de getuige, "is er met mijn aanwijzingen nog weinig of niets gebeurd."

De getuige: "Ik begrijp niet waarom niet. Over vier jaar is het dossier verjaard. De enige manier om deze zaak nog op te lossen, is door het vinden van materiële elementen. Ik bied de speurders een kans om materiële elementen te vinden, maar ze komen niet van hun stoel af. Ik dacht dat ze deze zaak wilden oplossen." Waarom komt de getuige nu plots op de proppen met deze toch wel explosieve informatie? Naar eigen zeggen heeft de tv-uitzending over de reconstructie diepe indruk op hem gemaakt, en dan vooral de getuigenis van David Van De Steen, die als negenjarige jongen zijn ouders en zijn zus verloor.

En, geeft de getuige ook toe: "Ik heb een paar persoonlijke dingen te onderhandelen met het gerecht." Bij de speurderscel Waals-Brabant wenste voorlopig niemand commentaar te geven. Zij zijn nu aan zet. De vraag is ook of de getuige inderdaad weet waar de wapens begraven zijn. En of ze daar 25 jaar later nog altijd liggen.