11

Extreem-rechtse terreur, Gladio en de strijd tegen het communisme gingen in Italië hand in hand. In dat opzicht is onderstaande informatie uit het CIA Terrorism Review van februari 1986 een interessante aanvulling:

Italian Rightwing Terrorism

Though often overshadowed by violence from the left, rightist terrorism remains a problem for Italian authorities. Since the train bombing in December 1984 that killed 15 passengers and wounded more than 100, most activity by rightwing groups has consisted of low-level armed and incendiary attacks against domestic targets. We expect this trend to continue throughout 1986 unless a number of exiled rightist terrorists return to Italy - and we have no indication that they will. In the past we have detected no particular pattern to periodic upsurges in Italian rightwing terrorism, although in some cases these appear to have been in response to intensified leftist activity.

Background

Rightist violence in Italy has a long history dating back to the 19th century and exemplified by the activities of Mussolini’s Black Shirts in the early 1920s. The most recent resurgence began in the late 1960s as a response to a leftward national political drift and escalated to the point that rightwing violence was responsible for the majority of deaths and injuries attributed to terrorism in Italy during the 1970s. Although rightwing terrorism is not as active today as it was in the last decade, it remains a serious threat to Italian society.

Since rightwing terrorism reemerged in the late 1960s, six groups apparently have been responsible for most violence: the New Order, the National Vanguard, the Black Order, the Third Position, the Armed Revolutionary Nuclei (NAR), and the Popular Revolutionary Movement. (1) Most of these rightwing groups borrow their symbols from Roman and Fascist mythology and history and claim to represent nationalism, anticommunism, anti capitalism, and rigid order. Just as Italian Fascists did in the past, these new groups seek to create an atmosphere of tension in order to make the government appear impotent and thus provoke popular demands for the restoration of law and order.

At present, terrorists on the right appear to have neither the organizational structure nor the support network of their counterparts on the left. [gecensureerd] it is widely alleged that they have ties to the Italian Social Movement (MSI), a legal political party. There are also indications that some MSI members engage in rightist terrorism or are in close contact with those who do.

Het is belangrijk om te weten dat er contacten waren tussen MSI, het Front de la Jeunesse en WNP. Ook Calmette had contacten met MSI, Calmette (in gezelschap van rijkswachter Martial Lekeu) heeft op een bepaald moment ingestaan voor de veiligheid van Giorgio Almirante, de toenmalige voorzitter van de Italiaanse neofascistische MSI.

Until recently, the targeting and tactics of rightist terrorists have been neither as selective nor as sophisticated as those of their leftist counterparts. The most spectacular rightist terrorist operations during the previous two decades involved the indiscriminate use of explosive devices in public spaces and on public conveyances. Five high-casualty bombings - train stations in Milan in 1969, Bresilia in 1974, and Bologna in 1980; and express trains in 1974 and December 1984 - were attributed to the right, although neither police investigations nor judicial procedures have succeeded in positively identifying or punishing the perpetrators. Rightist groups in Italy have not been know to target US persons or interests.

Since the early 1980s however, with many of their old-line leaders in jail or exile, rightist terrorists have increasingly come tot resemble leftist terrorists in their modus operandi. They are now targeting more selectively, expanding their use of firearms, and claiming responsibility for their attacks more routinely. Over the last several years, most of their attacks have been carried out by the NAR, primarily against students, journalists, leftists, police, and magistrates who have acted against rightists. Right now, [gecensureerd]

Dangerous prospects

In large measure, the new wave of Italian rightwing terrorists consists mainly of youths who are fascinated with the doctrine and trappings of the Fascist movement and are responding to the perceived cultural and political challenge posed by their more radicalized - and publicized - leftist peers. This younger generation, however, suffered a severe blow in May when 53 rightists - mostly in their early twenties - received sentences of 18 months to 23 years in prison.

More serious is the potential threat that could come from "old guard" rightists - those active in the late 1960s and 1970s - many of whom are now living abroad as fugitives. Members of this older generation have recently been reported in France, Ecuador and Paraguay. If the old guard were to return to a action and assume leadership of the new recruits, the tempo of rightist violence could increase dramatically in Italy, especially if leftist violence were present to serve as a catalyst. We have no indication that this scenario will occur in the near future. In the meantime, the rightists will continue to take lives, and the current pattern of sustained low-level violence - periodically punctuated by unpredictable bloody bombings - is likely to persist.

The aftermath of Rightwing Terrorism

The unsolved 1980 Bologna railway station massacre that killed 85 people is still a sensitive topic in Italian politics five years after the event. In August 1985, thousands of people attended an annual demonstration in Bologna to protest the unsuccessful police investigation. Although there is no solid evidence in recent years linking Italian security services to rightwing terrorists, two former military intelligence servicemen are now under indictment for obstructing the judicial investigation into the bombing. Similar accustations by politicians and newspapers have fueled the Italian people’s frustrations.

Voetnoot:

(1) Many of the same individuals revolve through various neofascist groups, most of which tend to discard old names for new ones or operate simultaneously under several names. For example, the New Order apparently created the National Vanguard before becoming the Black Order, which in turn gave life to the Armed Revolutionary Nuclei. The latter group has also conducted terrorist attacks under the name of the Popular Revolutionary Movement.

Italian Rightwing Terrorist Organizations

  • Armed Revolutionary Nuclei (Nuclei Armati Rivoluzionari)

  • Third Postion (Terza Posizione)

  • Popular Revolutionary Movement (Movimento Popolare Rivoluzionario)

  • Black Order (Ordino Nero)

  • New Order (Ordino Nuovo)

  • National Vanguard (Avanuardia Nazionale)

  • Armed Revolutionary Movement (Movimento Armato Rivoluzionario)

  • Compass Card (Rosa dei Venti)

  • National Front (Fronte Nazionale)

  • Mussolini Action Squads (Squadra d’Azione Mussolini)

  • The Phoenix (La Fenice)

  • Tolfa Brigands (Briganti della Tolfa)

  • Italians’ Protection Association (Associazione Protezione Italiani)

  • Aryan Brotherhood (Fratellanza Ariana)

  • Executioners of Italy (Giustizieri d’Italia)

  • Fascist Revolutionary Nuclei (Nuclei Fascisti Rivoluzionari)

  • Popular Revolutionary Opposition (Opposizione Popolare Rivoluzionario)

  • South Tyrolean Homeland League (Suedtiroler Heimatbund)

"Le monde est dangereux à vivre! Non pas tant à cause de ceux qui font le mal, mais à cause de ceux qui regardent et laissent faire." Volg ons via » Facebook | twitter | YouTube

12

Gladio'-affaire brengt Italiaanse politiek in malaise

Het Italiaanse politieke leven verkeert in een malaise na de onthullingen over het bestaan van "Gladio", een geheime, gewapende struktuur die officieel bestemd was om een eventuele kommunistische invasie uit Oost-Europa tegen te gaan. "Gladio' (zwaard) is de kodenaam van de operatie die gestalte kreeg in 1956, in volle Koude- Oorlogsperiode, en die "niet-ortodoxe oorlogsvoering' beoogde in het geval van een invasie van het schiereiland.

Het schandaal valt bovendien uiterst ongelegen, omdat het volgt op andere recente onthullingen, zoals bij de ontdekking, 12 jaar na zijn dood, van brieven van de kristendemokratische leider Aldo Moro, die de handelwijze van verscheidene vooraanstaande politici aan de kaak stellen.

De Italiaanse pers vraagt zich nu af of de Gladio-organizatie, die volgens premier Giulio Andreotti funktioneerde in samenwerking met de NAVO en werd gefinancierd door de CIA, niet heeft deelgenomen aan operaties gericht op het destabilizeren van het demokratische bestel, zoals het verhinderen dat de Italiaanse kommunisten (PCI) mee aan het regeringsroer kwamen in hun poging een "historisch kompromis' te bereiken met de Democratia Italiana-partij (DC).

Vermoed wordt zelfs dat "Gladio' zowel extreem-rechtse als extreem- linkse terroristenorganizaties manipuleerde tot aanslagen om de "strategie van de spanning' te creëren, die op zijn beurt noopte tot een strenge respons van de staat en versterking van de staatsbevoegdheden. Tussen 1960 en 1980 hebben meer dan 300 mensen het leven verloren bij aanslagen die nog steeds niet zijn opgehelderd.

In een dokument dat Andreotti eind oktober overhandigde aan de parlementaire kommissie belast met het onderzoek van terreurdaden, beklemtoonde de premier dat de organizatie gevestigd was op vier pijlers: het verzamelen van informatie, sabotage, propaganda en guerrilla-technieken.

Volgens dit dokument zou Gladio gestruktureerd zijn in kleine "cellen', die onder de verantwoordelijkheid vielen van de geheime militaire dienst. Met haar operationele vertakkingen, wapendepots, logistieke steunpunten en opleidingscentra vertoonde de organizatie alle kenmerken van een klein, klandestien leger dat in geval van nood onmiddellijk en in samenwerking met de Navo-troepen tot aktie kon overgaan.

Andreotti maakte bekend dat de organizatie gebruik maakte van een duizendtal mensen, onder wie vele burgers die het inwinnen van informatie, de propaganda en de logistiek op zich namen. Sabotage- en guerrilla-aktiviteiten werden voorbehouden aan "meer gespecializeerde personen', met name (ex-)militairen.

Uit onthullingen van sommige van deze "gladiatoren' meent de pers echter te kunnen afleiden dat het aantal rekruten van Gladio veel hoger lag, en dat elk van de duizend "permanente gladiatoren' een net van medewerkers oprichtte voor de noodgevallen.

Op de hoogte

De Gladio-affaire riskeert zware gevolgen te hebben voor met uitzondering van de PCI alle belangrijke politieke families in Italie, vooral dan de DC. Volgens waarnemers zal de zaak een aantal gewezen staats- en regeringsleiders, ex-ministers van buitenlandse zaken en van defensie, en vele hoge funktionarissen, burgers en militairen, in opspraak brengen.

De Italiaanse pers is het er unaniem over eens dat het "ondenkbaar' is dat de hoogste politieke instanties van het land niet op de hoogte zouden zijn geweest van deze anti-kommunistische loge. Daaraan knopen zij de bedenking vast dat het "ontoelaatbaar' is dat de Italiaanse toppolitici de bevolking het bestaan hebben verzwegen van een klandestiene militaire struktuur, die voor een gedeelte door buitenlandse organizaties werd gekontroleerd en gefinancierd.

De kranten leveren met name felle kritiek op de huidige "politieke top-drie': president Francesco Cossiga, senaatsvoorzitter Giovanni Spadolini en premier Giulio Andreotti. Alle drie hebben in de loop der jaren in de diverse Italiaanse regeringen steeds een belangrijke funktie bezet.

Sommige politieke waarnemers vermoeden dat de Gladio-affaire een politieke èn institutionele krisis kan veroorzaken, vergelijkbaar met de krises rond de Moro-affaire en het schandaal rond de vrijmetselaarsloge Propaganda Due (P2), die uiteindelijk kan leiden tot het ontslag van de regering.

Bron: De Tijd | 9 november 1990

"Le monde est dangereux à vivre! Non pas tant à cause de ceux qui font le mal, mais à cause de ceux qui regardent et laissent faire." Volg ons via » Facebook | twitter | YouTube