Bende van Nijvel

15 November 2008

Michel Nihoul

Michel Nihoul, geboren in Verviers op 23 april 1941, is een Belgisch zakenman en oplichter uit het Brusselse. In 2004 heeft hij terecht gestaan als vermeend lid van de bende van Marc Dutroux. In de jaren zeventig en tachtig staat Nihoul in Brussel bekend als een frequent bezoeker van seksfuiven. Hij blijkt tal van hooggeplaatste figuren uit politiek en zakenwereld te kennen. Ook is hij actief als radiomaker. Tussendoor wordt hij een aantal malen veroordeeld in oplichtingszaken. Over zijn aandeel in de activiteiten van Dutroux bestaat veel onduidelijkheid. Aanvankelijk wordt hij gezien als bendeleider. Later wordt zijn rol door zowel onderzoekers als media geminimaliseerd. Daarin komt ook geen verandering als Regina Louf belastende verklaringen tegen hem aflegt.

Het dossier over Michel Nihoul op deze website is volledig aangepast. Er zijn tal van nieuwe teksten toegevoegd, waaronder een groot artikel over het ophefmakende interview met Canal+. Er wordt ook dieper ingegaan in het alibi van Michel Nihoul voor de ontvoering van Laetitia Delhez, zijn contacten in de Brusselse boven- en onderwereld en het uitgebreide netwerk dat Nihoul had opgebouwd als zakenman en oplichter.

10 Oktober 2008

Het verslag van Eddy Nevens

Eddy Nevens, mager, een korte stoppelbaard in een bleek gezicht, het lichtgrijzend haar achterover gekamd, klemt in zijn handen een farde met documenten en zucht. Al twintig jaar is hij met het drama van Aalst bezig. Het laat hem niet los. Als ik hem vraag wie zoal voor de Bende in aanmerking komt, moet hij het antwoord schuldig blijven. 'Die avond vernam ik via de boordradio dat er geschoten werd in de Delhaize van Aalst. Ik was samen met een collega in de buurt op patrouille en controleerde een Autobianchi vol stickers voor het filiaal van de Nationale Bank. De Delhaize is daar amper zeshonderd meter van verwijderd. Een paar minuten later was ik ter plaatse. Er stond een massa volk voor de ingang aan de Parklaan maar de mensen gaven ons teken naar de andere kant te gaan waar de twee parkings liggen. Voor we het beseften was onze combi omringd door een paniekerige menigte en moesten we te voet verder. Tijd om een uzi te nemen was er niet.'

16 September 2008

CCC Proces

Op 17 november 1983, rond dOp 26 september 1988 begint in Brussel onder voorzitterschap van raadsheer Jos Durant het assisenproces. Het justitiepaleis is in die periode wellicht het best beveiligde gerechtshof ter wereld. Kostprijs: 1.3 miljoen euro. Er zijn gepantserde stalen wanden en muren van kogelvrij glas aangebracht. Tientallen gendarmen trekken de wacht op. De beklaagden, ernstig verzwakt door de hongerstaking die zij al enkele weken houden uit protest tegen hun gevangenschap in afzondering, zitten in een kooi van kogelvrij glas. Behalve de vier leden van de CCC - Pierre Carette, Pascale Vandegeerde, Bertrand Sassoye en Didier Chevolet - staan ook hun medestrijders Chantal Paternoster en Luc Van Acker terecht, zij zijn sympathisanten van het FRAP (Front Révolutionnaire d'Action Prolétarienne).

13 September 2008

Bouhouche, een portret

Dom. Paranoïde. IJdel. Christian Amory en Robert Beijer zijn niet mals voor hun overleden kompaan Madani Bouhouche. "In het leven heb je familie en vrienden. Maar in de gaskamers van de Duitsers vertrappelden de zonen hun vaders en de vaders hun zonen om toch maar een beetje lucht te kunnen happen. Zo is het leven." Het is een van de uitspraken die ex-rijkswachter Christian Amory (53) zich het best herinnert van wijlen zijn collega Madani Bouhouche (53). "Dat was de filosofie van Bouhouche. Vriendschap betekende niets voor hem. Toen hij in 1983 uit de rijkswacht stapte, zei hij tegen mij. 'Misschien zul je mij binnenkort moeten oppakken, Christian. Jij bent sterker dan ik maar ik ben slimmer. Ik zal je in de rug pakken.' En dat was geen grap. Hij meende wat hij zei. Binnen de rijkswacht waren er mensen die Bouhouche respecteerden en er waren er die hem haatten. Maar er was niemand die van hem hield. Maar één ding moet je hem nageven, middelmatig was hij absoluut niet."

5 September 2008

Staatsgreep in België

In augustus 2003 was het precies dertig jaar geleden dat door een gericht perslek definitief het waanzinnige plan werd gekelderd om een militaire staatsgreep te plegen in ons land en de parlementaire democratie te vervangen door een rechts kolonelsregime naar Grieks model. De complotteurs beschikten over geld, wapens, politieke connecties en de vereiste expertise om hun plan te kunnen uitvoeren. Een 'hoge personaliteit', wellicht toenmalig PSC-minister van Defensie Paul Vanden Boeynants, destijds het boegbeeld van de gespierde rechterzijde, weigerde echter op het cruciale moment de leiding van de operatie op zich te nemen, waarna het plan als een mislukte soufflé ineenzakte.

4 September 2008

Gladiocommissie

De aandacht van het Gladio-fenomeen raakt aangescherpt wanneer bekend raakt dat alvast in Italië dit Gladio-netwerk heeft bestaan. In november 1990 verklaren zowel eerste minister Wilfried Martens als minister van Landsverdediging Guy Coëme dat hun het bestaan van dit Gladio-netwerk nooit officieel is meegedeeld. Minister Coëme vindt het tijd om Gladio op te doeken, want het is voorbijgestreefd. En zo beslist ook de kabinetsraad op 23 november. Op 20 december wordt de Gladiocommissie opgericht. In 1991 is deze Senaatcommissie actief om duidelijkheid te krijgen over het al dan niet bestaan van een Gladio-netwerk in België en over de activiteiten ervan. Over het bestaan van Gladio verwerft men zekerheid, maar men komt niet te weten wie er deel van uitmaakte of uitmaakt. En men ontdekt geen relatie tussen Gladio en terroristische activiteiten of tussen Gladio en extreem-rechts. Men komt dus niet te weten of er een verband is tussen Gladio of Gladioleden en de Bende van Nijvel, zoals wel eens gesuggereerd is. Ook justitie slaagt er nier in om hier klaarheid over te scheppen.

De volledige pagina over de parlementaire commissie die de Gladio-zaak behandelde heeft een update gekregen. De inleiding werd uitgebreid en er werd een uitgebreid en diepgravend verslag toegevoegd. Lees alles over deze geruchtmakende zaak en het parlementaire onderzoek via onderstaande link.

22 Augustus 2008

De getuigen die niet getuigden

Op 15 april 1993 verschijnt in Humo een uitvoerig interview met vader Haemers, onder de kop: 'Ze hebben van mijn zoon een mythe gemaakt, en misschien is hij er zelf in gaan geloven.' Een paar dagen later krijgt vader Achille een telefoontje van zijn zoon Patrick. Die is razend. Hij briest: 'Waar haal jij het recht vandaan om interviews te geven over mij? Ik zal mezelf wel verdedigen als het zover is! En ik heb jou daar absoluut niet bij nodig, want je verknoeit het elke keer opnieuw. Bemoei je voortaan niet meer met mijn zaken.' Het zijn de laatste woorden die Patrick Haemers tot zijn vader richt. Enkele weken later is hij dood. Het is vrijdag 14 mei, half zes in de ochtend in een Zuid-Europees land. Achille Haemers is al op. Hij staat op het punt naar zijn werk te vertrekken, naar de bakkerij die hij voor zijn andere zoon Eric had gekocht. Eric die enkele maanden voordien, op 23 november 1992 om het leven is gekomen bij een auto-ongeval. Achille staat in de keuken het ontbijt af te ruimen als de telefoon gaat. Het is een Belgische rijkswachter, een man die Achille Haemers in loop der jaren uren, nee dágenlang heeft ondervraagd over zijn zoon Patrick.