Bende van Nijvel

Getuigenis Guy Bellemans

Een gemanipuleerd onderzoek

De Bendecommissie bis merkte bij haar conclusie over het Dyane-onderzoek op: 'Wat de wapendiefstal bij de Groep Dyane betreft, stelt de commissie vast dat onderzoeksrechter Bellemans manifest onvoldoende toezicht heeft uitgeoefend op het onderzoek ter zake. Met hem werd overigens geen contact opgenomen. Daarnaast staat het buiten kijf dat het onderzoek - anders dan wat latere richtlijnen van de Brusselse procureur-generaal en de minister van Justitie lieten uitschijnen - zich niet heeft toegespitst op (ex-) rijkswachters die extreem-rechtse sympathieën en/of contacten hadden, of die behoorden tot de kring van rijkswachters rond de NBD.

Niettemin werd op enkele rijkswachters wel degelijk gerechercheerd, maar zonder specifiek inzicht in hun politieke achtergrond. Deze laatste vaststelling roept heel wat vragen op over de manier waarop (leden van) de Brusselse BOB in dit onderzoek heeft (hebben) gefunctioneerd. Met name is de vraag aan de orde of het onderzoek niet door een of meer leden van deze BOB werd gemanipuleerd, buiten de daders om. Bij de rijkswacht circuleerde wel een lijst met namen van vijf verdachte (ex-) rijkswachters, waaronder die van de latere ex-politiecommissaris en momenteel Vlaams Blokker Johan Demol, omwille van zijn bindingen met het extreem-rechtse Front de la Jeunesse.

Tot verbazing van de Bende-commissie bis vond er bij hem, in tegenstelling tot de andere verdachten, geen huiszoeking plaats. In interne rijkswachtnota's over de zaak Mendez werd Johan Demol ook als sympathisant van het WNP genoteerd. Voor kolonel Bruggeman - momenteel vice-directeur van Europol - was de overval op de antiterreureenheid Dyane als provocatie bedoeld om de rijkswacht in diskrediet te brengen: 'Het geval met de groep Dyane was duidelijk een zaak waarbij het de bedoeling was de rijkswacht in diskrediet te brengen. Ik denk dat de rijkswacht nooit meer in diskrediet is gebracht dan toen. Het gaat om de nacht van 31 december. Een diefstal in de groep Dyane is volgens mij de grootste blamage geweest voor de rijkswacht.

Wie immers die wapens stal, wist dat die wapens geregistreerd waren. Met die wapens van de groep Dyane kun je geen kant op. Dat was gewoon de bedoeling.' Kolonel Pint, die mede aan de basis van de groep Dyane ligt, getuigde dat hierdoor het internationaal vertrouwen in de rijkswacht zwaar geschaad was. De Duitse antiterreureenheid GSG-9 had in het geheim en in het grootste vertrouwen het hypermoderne Heckler en Koch-wapen aan Dyane geleverd. De chef van GSG-9 had zich persoonlijk garant moeten stellen voor de plaats waar de wapens naartoe gingen. En uitgerekend zo'n wapen dook later op bij Mendez en co.

Getuigenis Luc Hennart

Liegt u maar

Er wordt weer wat bij elkaar gelogen in de tweede parlementaire commissie over het gerechtelijke onderzoek naar de Bende van Nijvel. En niemand lijkt zich er druk om te maken. Op 17 juni 1997 kwam de vroegere onderzoeksrechter Luc Hennart, nu raadsheer bij het hof van Beroep in Brussel, zijn visie op de dingen geven. Hennart heeft zich als onderzoeksrechter jarenlang bezig gehouden met de diverse dossiers van de twee ex-rijkswachters Madani Bouhouche en Robert Beijer.

Zijn werk heeft uiteindelijk geleid tot de veroordeling van Bouhouche voor één moord, die op Sabena-koerier Francis Zwarts in 1982. Luc Hennart wordt er, onder andere door de vroegere Dendermondse onderzoeksrechter Freddy Troch, van beschuldigd een niet onbelangrijke rol te hebben gespeeld in het mislukken van het onderzoek naar de Bende. Omdat hij koppig bleef weigeren om de Bende-enquêteurs inzage te geven in de dossiers van het duo Beijer-Bouhouche, waren ze niet in staat het Bouhouche-spoor naar de Bende serieus uit te spitten. Hennart liet de Bende-commissie weten dat dat allemaal onzin was. Hij beweerde dat er geen enkel verband bestaat tussen enerzijds Bouhouche en Beijer en de moord op Juan Mendez-Blaya en anderzijds de Bende van Nijvel. En volgens Hennart waren er ook geen elementen die aantoonden dat Bouhouche en Beijer te maken hadden met Westland New Post.

Ofwel kent raadsheer Luc Hennart zijn eigen dossiers niet, ofwel zat hij te liegen. Want op 13 januari 1988 heeft Madani Bouhouche zelf, in het onderzoek dat door Hennart werd geleid, aan politieman Jean-Pierre Doraene bekend dat hij lid was van de WNP en dat hij de WNP drie dossiers heeft bezorgd die uit de archieven van de rijkswacht waren gestolen. Zijn maat Beijer was nog duidelijker. Die verklaarde tijdens verschillende verhoren dat hij Bouhouche dossiers uit de Info-sectie van de Brusselse BOB had bezorgd. Dat gebeurde in 1982, toen Beijer in die Info-sectie werkte. De rijkswachtdossiers behandelden Jean-Paul Garot, de baas van het vroegere linkse weekblad Pour, en Francis Dossogne, de kopman van het Front de la Jeunesse. Beijer gaf de dossiers aan Bouhouche, die ze even later weer terugbezorgde, zodat Beijer ze weer op hun plaats kon leggen. Beijer zei ook dat Bouhouche geprobeerd had hem lid te maken van 'een niet nader genoemde organisatie ter verdediging van de Westerse waarden'. Hoe haalt Hennart het dan in zijn hoofd te zeggen dat er geen bewijsmateriaal was, terwijl het in zijn eigen dossiers zat?

- Luc Hennart voor de tweede Bendecommissie

Bouhouche en Westland New Post

En er zijn nog meer gegevens die aantonen dat Bouhouche wel degelijke met de WNP te maken had. Marcel Barbier, het WNP-lid dat werd veroordeeld voor de moord op een man en een vrouw in Herderliedstraat in Anderlecht, verklaarde: "In de lente van 1982, een paar maanden nadat ik een nieuwe motor had gekocht, vertelde Alain Weykamp, van wie ik in de WNP de peter was, mij dat Madani Bouhouche iemand van de WNP wilde ontmoeten. We spraken met z'n drieën af in een café ergens tussen het Zuidstation en het slachthuis van Anderlecht. Daar hoorde ik dat Bouhouche bij de rijkswacht werkte, dus vond ik het beter dat hij maar meteen een afspraak met Paul Latinus maakte. Weykamp heeft die afspraak georganiseerd."

"Later heeft Latinus me verteld dat hij Bouhouche getest had. Ik vermoed dat hij hem om informatie heeft gevraagd. Bouhouche heeft de WNP in ieder geval drie dossiers bezorgd: één over Garot, één over het Front de la Jeunesse en één over Francis Dossogne. Weykamp heeft die dossiers in zijn garage gefotokopieerd. Ik heb ze zelf in mijn handen gehad en ze vervolgens aan Paul Latinus gegeven. Ik denk dat Bouhouche geen echt lid van de WNP was, maar meer een assistent. Dat wil zeggen iemand die niet weet wat er in de groep allemaal gebeurt, maar die af en toe een probleem oplost voor de groep. Ik denk ook dat hij Michel Libert en Eric Lammers kende. Lammers kende hij van de schietstand waar hij kwam."

Ook Michel Libert was zeer duidelijk in zijn verklaringen.Tijdens een verhoor onder auspiciën van onderzoeksrechter Hennart verklaart Libert dat Weykamp hem had verteld dat Madani Bouhouche drie dossiers had moeten leveren om 'zijn actiebereidheid' te bewijzen. Volgens Libert hadden de dossiers te maken met Garot, Dossogne en een bomaanslag in de joodse buurt in Antwerpen. Klaarblijkelijk kun je gelijk wat komen vertellen voor de Bende-commissie die onder leiding van de CVP'er Tony Van Parys staat. De procureur van Nijvel Jean Deprêtre mocht ongestoord zijn beurt vol liegen. George Demanet, de 'eervol met pensioen gestuurde' vroegere procureur-generaal van Bergen, kon insinueren dat dankzij zijn kundige leiding het Bende-onderzoek nu bijna rond is. En nu was er weer Hennart. En geen enkel commissielid schijnt het Bende-dossier voldoende onder de knie te hebben om de waarheid van leugen te kunnen onderscheiden.

Getuigenis Jean-François Godbille

Witwascircuits en trafieken van drugs, wapens, diamanten en edele metalen

Tussen een aantal slachtoffers van de Bende van Nijvel bestonden verbanden die nauwelijks op toeval kunnen berusten. Dat kregen de leden van de parlementaire Bende-commissie dinsdagavond achter gesloten deuren te horen van substituut Jean-François Godbille. Een zevental Bende-slachtoffers speelde mee in een verdoken wereld van witwassen en van trafieken van wapens, drugs, diamant en edele metalen. Deze onderwereld had directe en indirecte banden met de Brusselse bovenwereld rond Paul vanden Boeynants en een aantal van zijn zakenvrienden.

Substituut Jean-François Godbille legde dinsdag tijdens een publieke zitting van de Bende-commissie uit hoe volgens hem in de jaren 70 en 80 een crimineel netwerk zich had geënt op de administratieve en economische bovenstructuur van ons land. De aanslagen van de Bende van Nijvel ziet hij als mogelijke afrekeningen in dit milieu. Details wilde Godbille alleen maar achter gesloten deuren kwijt en dan wel op voorwaarde dat er geen vragen zouden worden gesteld over de vennootschappen PDG en Cidep. Deze twee bedrijven vormen nog altijd het voorwerp van een gerechtelijke procedure tegen baron Benoît de Bonvoisin.

Slachtoffers

Het onderzoek naar de Bende heeft zich voornamelijk beperkt tot het zoeken naar ballistische verbanden. Doorgedreven slachtofferonderzoek was taboe. Zo'n onderzoek zou verbazingwekkende verbanden hebben blootgelegd tussen de slachtoffers. Godbille werkt al jaren in die richting. Volgens echos die wij konden opvangen concentreerde Godbille dinsdag zijn betoog achter gesloten deuren rond de Banque Copine als witwascentrum, Euromeat als transportkanaal voor allerhande trafieken, en een aantal medische laboratoria dat zijn plaats had in een wereld van drugsproductie.

Godbille wees de parlementairen op een verpletterende reeks connecties. Op zich bewijzen die verbanden nog niets, maar ze zijn zo talrijk dat ze diepgaand onderzoek hadden verdiend. In verband met de intussen failliet gegane Banque Copine kan men niet omheen de figuur van Léon Finné, ex-filiaalhouder van de bank en door de Bende vermoord in september 1985. Finné was betrokken bij illegale geldtransfers van Zaïre naar Luxemburg. Finné onderhield ook nauwe contacten met de wapenwereld. Copine was gelieerd met de instelling Crédit Commercial et Financier en de daarmee verbonden herverzekeringsmaatschappij North Europe Insurance & Reinsurance.

Bij North Europe duiken in het aandeelhouderschap de namen op van Vastapane en De Pauw, twee nauwe Brusselse zakenrelaties van VdB. Beheerder bij North Europe was Ronald Rossignol, een man die aanzienlijke sommen had geleend van Jacques van Camp, gewezen architect uit de groep Blaton die in de horeca was gestapt. Uitstekende klanten van zijn restaurant waren VdB en rijkswachtgeneraal Beaurir. Van Camp werd in oktober 1983 door de Bende vermoord. Via de fiduciaire Office de Représentation Fiscale (met Blaton als een van de klanten) was Van Camp gelieerd met José vanden Eynde. Deze ex-bediende van de fiduciaire werd in december 82 door de Bende vermoord.

Diamanten

In de witwasmachine die op poten werd gezet, speelde de trafiek van diamanten en edele metalen ook een belangrijke rol. Volgens bepaalde bronnen draaiden het diamantairsechtpaar Szymusik en de taxichauffeur Constantin Angelou - alle drie in 1983 slachtoffers van de Bende - in dit circuit mee. Ook Elise Dewit en haar partner Jacques Fourez - allebei in september 1983 door de Bende vermoord - waren geen onbekenden in het Brusselse milieu rond VdB. Elise Dewit werkte ooit bij de Brusselse notaris Lefère en ontvreemdde daar gewestplannen die betrekking hadden tot de rakettenbasis van Florenne. Aan de installatie van de basis ging driftige grondspeculatie vooraf.

Lefère stelde ook de notariële aktes op van onder meer het Brusselse World Trade Center (een project rond vastgoedpromotor Charly de Pauw en VdB) en van Euromeat, het vleestransportbedrijf van VdB dat in 1980 door de rijkswacht doorgelicht werd wegens mogelijke drugtransporten in diepgevroren vlees. In november 1983 werd Paul Cams vermoord. Deze eigenaar van een aantal klinische labo's nam het Brusselse hotel-restaurant Carlton - de pleisterplaats van VdB, De Pauw en andere leden van de Brusselse jetset - over. Cams wilde er een casino oprichten. In de agenda's van Cams vond men het adres terug van Euromeat. De moord op Cams werd nooit aan de Bende toegeschreven. Cams geniet in het verhaal van Godbille wel een prominente plaats.