Schat aan info uit dossier "Danny Casolaro" (incl zijn persoonlijke nota's): jaren 80, Wackenhut, BCCI, wapens/drugs/IranContra, Libanon, Mossad/CIA, Safra, ...

Heb nog niet alles gelezen, maar als iemand concrete links vinden kan met de Belgische component hiervan in het dossier Atlas/Przedborski, dan hoor ik het graag. Eventueel ook met de Belgische tak van Wackenhut (Calmette etc).

Casolaro, die "gezelfmoord" werd begin jaren 90 was op het spoor van een "run away" organisatie (hij noemde het de "Octopus" of "Cabal") die voortkwam uit een Old Boys-netwerk van de vroege CIA, en samenwerkte met criminele hotshots zoals Khashoggi/BCCIn, de joodse en Italiaanse maffia, drugbaronnen, en organisaties zoals Wackenhut, met een internationale actieradius (incl Golden Triangle, Libanon, Libië, ...) Hij maakt ook veelvuldig vermelding van de moord op Gerard Bull in Brussel ~ superwapen (in zijn nota's in Folder4Acc5516), alsook van Palme. Dit is het grote plaatje, de Belgische loden jaren zijn hier slechts een onderdeel van.

Eerlijk gezegd ergert het me mateloos dat elke brainfart maar op dit forum wordt gegooid wat sensatie te strelen terwijl dit een extreem ernstige zaak blijft. Daarentegen valt het ook te begrijpen naar alle onzin die politici en media hebben gebralt om een mythe op te pompen.

Op 31 oktober was er in Aalst een vernissage waarop ook de consul-generaal van de USSR,  Toghulew, aanwezig was. Het toeval wil dat dit dezelfde dag is als de ontmoeting tussen de joggers en de Bende van Nijvel in het Osbroekpark. Kwamen ze toen verkennen of wilden ze eigenlijk toen de aanslag plegen?

En was deze tentoonstelling en vernissage de reden om toe te slaan in Aalst? Er liepen in de periode genoeg mensen rond die moorden wilden plegen om het communisme buiten te houden.

"Dagen van de USSR" te Aalst in teken van de vrede

Bij de vernissage van de tentoonstelling georganiseerd ter gelegenheid van de “Dagen van de USSR” in de Aalsterse belfortzaal klonk één woord alum. “Vrede”. Toverwoord dat allen ter harte gaat maar dat vaak een vlag is die verschillende ladingen dekt.

In beide toespraken, zowel die van burgemeester Raymond Uyttersprot als van consul-generaal Toghulew werd de noodzaak aan vrede en de middelen om tot een duurzame vrede te geraken speciaal beklemtoond.

Vijftig jaar, veertig jaar

Deze tentoonstelling die liep tot 31 oktober werd opgezet voor een dubbele gelegenheid. Herdacht wordt inderdaad dat en halve eeuw geleden diplomatieke betrekkingen werden aangeknoopt tussen de USSR en België.

Maar ook het einde van de Tweede Wereldoorlog, 40 jaar terug, werd gememoreerd en in de verf gezet. In de tentoonstelling die tracht een totaalbeeld te brengen van wat leeft in de Unie der Socialistische Sovjet-republieken en dan vooral over het leven van jan met de pet werd o.m. beklemtoond de enorme verliezen die de USSR, bondgenoot van de Geallieerden, in wereldoorlog II te incasseren kreeg. [Nu volgt een opsomming van die verliezen]

Deden de tentoonstelling wegens het streven naar de totaliteit en het ontbreken van blikvangers eerder prozaïsch aan, het mooiste ervan waren de geselecteerde etsen, ook gekleurde. Maar daarvoor moest u dan wel even de trap naar de raadszaal op.

Verder kon u er ook aan democratische prijs terecht voor het aankopen van een aantal typische Sovjetartikelen, o.m. conserven.

En tijdens de “Dagen” waren er film, voordrachten, contacten met de Handelskamer Aalst en Gewest en een partij schaak tussen Sovjets en Aalsternaars.

Burgemeester Uyttersprot

Deze expo die de vrucht was van de samenwerking tussen het consulaat-generaal van de USSR en het Aalsters stadsbestuur wilde de USSR tonen zoals ze eigenlijk is. Voor velen onder ons blijft ze immers nog steeds “de grote onbekende”.

Het leren kennen van elkanders noden, elkanders mogelijkheden en niet in het minst de wederzijdse mogelijkheden is alvast een stap in de goede richting tot onderlinge verstandhouding. Ook landen met verschillende ideologieën en behorend tot een verschillend blok kunnen trachten in vrede met elkaar te leven via het onderhouden van goede betrekkingen. Betrekkingen op politiek vlak waarbij de namen Martens en Tindemans vielen en betrekkingen op commercieel niveau waarbij de Herdersemse firma Gilbos die textielmachines in de USSR invoert, alleszins een blikvanger werd. Ook ons staalbedrijf Sidmar dat 20% van zijn productie naar de USSR brengt.

“Als u een Lada-wagen koopt, koopt U Belgisch”, zegde onze zegsman, tolk en secretaris van het consulaat -generaal Sergei Doboudko.

De USSR was trouwens reeds te Aalst present ter gelegenheid van Flanders Printing. En verder zijn er nauwe contacten op het cultureel en sportief vlak tussen beiden landen. Wat alleen maar via betere kennis de onderlinge verstandhouding kan bevorderen.

“Kameraad Toghulev”

De consul-generaal die zich bij de voorbereidende activiteiten als middagmaal met een zakje friet tevreden stelde, wees van zijn kant op de noodzaak van wederzijdse kennis en begrip. Zijn er reeds tal van contacten, een niet te verwaarlozen aantal problemen en mogelijkheden wachten nog op wederzijdse behandeling.

Toghulev wees op de voorstellen die de USSR reeds deed die hij alleszins constructief heet te zijn en hoopt dat ze zullen leiden naar concrete resultaten.

Bron: De Voorpost | 1 November 1985

Une piste a-t-elle été négligée dans l’enquête sur les Tueurs du Brabant ? C’est en tout cas ce qu’affirme Thierry Debels, journaliste et écrivain, qui termine actuellement la rédaction d’un livre intitulé "Niet Kijken" (Ne pas regarder) consacré au sujet et qui sortira au début de l’année 2018.

Selon lui, c’est la piste qui mène à un commando… lybien. "Ce livre, ça fait 15 ans que je le prépare", affirme le journaliste. Il se base en effet sur un rapport de la CIA consacré à la Libye et datant de janvier 1986. Ce document explique que la politique étrangère du gouvernement de Mouammar Kadhafi était très violente. Quasiment partout dans le monde, des terroristes lybiens ont été actifs dans les années 80.

Ce rapport mentionne deux faits en Belgique, en juillet et août 1984. Les terroristes lybiens avaient fait sauter une bombe au bureau d’Air Zaïre à Bruxelles avant de faire sauter une voiture devant l’ambassade du Zaïre. Thierry Debels relie cette présence de terroriste lybiens sur le sol belge à une éventuelle participation aux tueries du Brabant en cinq points détaillés.

Bron » www.sudinfo.be

De contacttheorie van sommigen is dat de misdaden van de Bende van Nijvel door De Staerke en de zijnen nooit op eigen initiatief en voor eigen rekening (kunnen)zijn gepleegd, maar alleen op aansporing en tegen betaling door anderen, met name rechts-extremisten. In de woorden van Ponsaers en Dupont:

"Het is haast ondenkbaar - niet onmogelijk - dat iemand als Philippe De Staerke op eigen initiatief zou handelen als de 'Bende' deed in Aalst. Deze figuren behoren hoe dan ook tot het traditioneel georganiseerd crimineel milieu, waar de risicokosten wetmatig nauwgezet worden afgewogen tegen de baten van de buit. In speurderskringen heeft men die overtuiging geregeld van zich afgezet, door de 'contracttheorie' naar voren te schuiven, waarbij de 'uitvoerder' of 'contractanten' tegen royale betaling vanwege de 'opdrachtgever' de massamoorden pleegden."

"Deze figuur liet de onderzoekers toe interne contradicties in het dossier op te lossen door te redeneren in termen van één centraal 'brein', met diverse, opeenvolgende 'contractanten'. In deze 'contracttheorie' is het wél denkbaar dat de 'uitvoerders' inderdaad de feiten louter uit financiële motieven pleegden en wordt het mogelijk bepaalde figuren in te passen in de schema's. Dat lost het probleem niet op, maarhet wordt er enkel door verschoven. De vraag dringt zich, onder deze hypothese, nog klemmender op, wie een fortuin over had om 28 moorden te laten plegen. Het motief van de 'opdrachtgever' kan onmogelijk geldelijke winst zijn,aangezien ze zelfs bereid zouden zijn om grote sommen te betalen."

Of onderzoeksrechter Troch al dan niet geloofde in dezetheorie, is niet bekend. Blijkens hun verklaringen voor de eerste parlementaire onderzoekscommissie sloten ledenvan het parket te Dendermonde niet uit dat er sprake was geweest van samenwerking tussen rechtsextremisten en de bende De Staerke, maar ze hadden duidelijk hun twijfels omtrent de juistheid van een dergelijke these. Tengevolge van de overheveling van het dossier van Dendermonde naar Charleroi in het najaar 1990 kreeg onderzoeksrechter Troch niet meer de kans om verder te onderzoekenof de 'contracttheorie' al dan niet klopte. Hierbij moet wel worden aangetekend dat in october 1990 in Le Soir is beweerd dat het spoor De Staerke "n'offre guère plus d'intérêt aujourd'hui que n'en offrait la filière boraine àl'heure des acquittements de Mons".

Bron: Verslag Tweede Bendecommissie (bijlage 1 en 2)

1. De conversie van gestolen of valse cheques naar champagne en kaviaar die dan wordt afgenomen door restaurants.

2. Het oplichten van verzekeringsmaatschappijen d.m.v. gefingeerde auto ongevallen.

Dit dan gekoppeld aan actoren die een slag van de molen hebben, die bevoorbeeld zot genoeg zijn om zichzelf een kogel door het been te jagen, wat dan een lucratieve handicap oplevert. 

Actoren die de weg kennen naar drugs en die de weg kennen naar de illegale gokwereld. Actoren die met gouden arenden op Pontiacs rondrijden, wat misschien verwijst naar een parachutistenclub in Bertrix.

Maar ik ga te snel. Alles moet geduldig worden uitgewerkt. En elke hulp is welkom.

In het voorjaar van 1985 liet de regening de kernwapens effectief opstellen op de luchtmachtbasis van Florennes. (...) Samen met André Cools en andere communautaire voorvechters wilde ik tot elke prijs vermijden dat deze regeringscoalitie, die we pas na honderd moeizame dagen hadden kunnen vormen, zou struikelen vooraleer ze de communautaire hypotheek kon lichten. Het kwam dan ook niet in mij op om het rakettenvraagstuk te laten uitgroeien tot een regeringscrisis (...) De moeilijkheden begonnen op 19 november toen het BSP-partijbureau een resolutie uitvaardigde waarin de partij zich formeel kantte tegen de plaatsing van de Euroraketten ‘zolang voorafgaande, doorgedreven en ernstige onderhandelingen over wederzijdse ontwapening’ enige kans op slagen hadden. (...)

De socialistische regeringspartner engageerde zich nu ten volle in het antirakettenverzet en op maandag 9 december stapten haar mandatarissen mee in de massabetoging tegen de Navo-plannen. (...) Minister van Buitenlandse Zaken, de Franstalige socialist Henri Simonet, liet inmiddels horen dat hij zich weinig zou aantrekken van het Vlaams socialistisch voorbehoud en gaf onze Navo-partners het signaal dat België uiteindelijk wel zou instemmen met de Navo-plannen. Achteraf gezien liep de contentieuze Brusselaar toen te hard van stapel. Zijn actie zou hem enige maanden later zijn portefeuille kosten. (...) Samen met Desmarets en Simonet kwam ik tot de conclusie dat er geen andere mogelijkheid was dan ons 's anderendaags aan te sluiten bij het Navo-besluit.

We zouden dan wel een modaliteit bepleiten om de Vlaamse socialisten in de regering te houden. Simonet zou dat voor zijn rekening nemen. (...) Ik vroeg Van Miert of zijn partij in de Kamer al dan niet het vertrouwen zou schenken aan een regering die de Navo-resolutie onderschreef. (...) Maar Van Miert herhaalde dat hij een Belgische goedkeuring aan het Navo-besluit niet kon verdedigen (...) Ik verwonderde er mij tijdens deze bewogen dagen dikwijls over hoe ver hij zich met zijn rakettenstandpunt wel had verwijderd van François Mitterrand en Helmut Schmidt, die als socialisten de Navo-strategie wel ondersteunden. (...)

Hij introduceerde een nieuwe generatie die aan de in 1978 afgesplitste Vlaamse socialisten een progressiever uitzicht gaf. Tot deze zogenaamde ‘doorbraakgroep’ behoorden onder meer Louis Tobback, Luc Van den Bossche, Norbert De Batselier, Freddy Willockx, Louis Vanvelthoven en Marcel Colla. Samen met hen nam Van Miert een kritischer houding aan ten aanzien van het Navo-getrouwe defensiebeleid van ons land, wat niet zelden uitmondde in een agressief antiamerikanisme (...) Toen het partijbureau van de Vlaamse socialisten op die fameuze woensdagmiddag 12 december 1979 bijeenkwam om over het Dubbelbesluit de knoop door te hakken, kreeg het staatsbelang gelukkig voorrang op de verdoken electorale strategieën.

Minister van Economische Zaken Willy Claes had daar een grote verdienste in. Hij profileerde er zich als een van de meer staatsdragende politici. (...) België beloofde uitdrukkelijk trouw te blijven aan de collegiale beslissing van het bondgenootschap en keurde het Dubbelbesluit om 572 Amerikaanse raketten voor middellange afstand in vijf West-Europese landen op te stellen goed. (...) Inmiddels hadden de Navo-bondgenoten in Evere het moderniseringsprogramma aanvaard. Er werd officieel afgekondigd dat er tussen 1983 en 1986 108 Pershing-II-raketten en 464 Cruise-raketten in Europa zouden worden opgesteld. 1000 oude kernladingen werden teruggetrokken. België en Nederland zouden de nieuwe raketten op een latere datum kunnen installeren. (...)

Wie hoopte dat het rakettendossier na 12 december voorgoed van de baan was, kwam al gauw bedrogen uit. In mei 1980 liep het moratorium af, maar door de communautaire crisis werden we verhinderd om de definitieve beslissing te nemen over de opstelling van de kruisraketten. Tijdens de formatiebesprekingen voor het drieledige kabinet konden we enkel overeenkomen om de beslissing nogmaals met zes maanden uit te stellen (...) door de definitieve beslissing over de plaatsing telkens weer uit te stellen, bleef het Dubbelbesluit vijf jaar lang bovenaan op de politieke agenda staan, tot maart 1985. (...) Tot drie keer toe slaagde de Vredesbeweging erin om de Belgische bevolking massaal te mobiliseren, met de grootste betoging op zondag 23 oktober 1983 te Brussel, zo'n 400.000 betogers in totaal.

(...) toen de Russen in november 1983 deze gesprekken afbraken, scheen ons land niet langer te kunnen ontsnappen aan de uitvoering van het Navo-moderniseringsprogramma. In datzelfde jaar maakten de Belgische diensten van Landsverdediging en Buitenlandse Zaken trouwens allerhande afspraken met de Amerikaanse militaire autoriteiten inzake de uitbouw van de nodige infrastructuur om de installatie van de kruisraketten op Belgisch grondgebied mogelijk te maken. In feite ging het hier om een papieren voorbereiding, met opmetingen van mogelijke vestigingsplaatsen in België, allerhande berekeningen, tijdsbestekken, enzovoort.

Opmerkelijk was dat de regering nauwelijks werd betrokken bij deze bilaterale overeenkomsten en door de bevoegde diensten maar mondjesmaat werd geïnformeerd. Zo kwam de infrastructuurkwestie pas voor het eerst ter sprake op de kabinetsraad van 16 juli 1983, vlak voor mijn hartoperatie. Leo Tindemans merkte toen op dat de regering nog steeds niet had beslist over de plaats van de inplanting. Hij had een nota bij waarin zijn diensten de Henegouwse luchtmachtbasis Florennes aanraadden, omdat er daar al installaties stonden waar vroeger ook al nucleaire wapens in waren gestockeerd. Jean-Luc Dehaene weigerde er echter over te spreken omdat er vooraf geen dossier was ingediend. Uiteindelijk werd in september toch voor Florennes geopteerd. Dat gebeurde in mijn afwezigheid omdat ik nog herstellende was van mijn hartoperatie.

Op 14 februari 1984 vernam ik tot mijn grote verbazing dat Buitenlandse Zaken en Defensie zich al verregaand hadden geëngageerd in de uiteindelijke opstellingsdatum en de feitelijke aanvang van de infrastructuurwerken. Dit was gebeurd zonder voorafgaand overleg binnen de regering. In antwoord op een parlementaire vraag van SP-Kamerlid Sleeckx onthulde minister van Defensie Vreven namelijk het bestaan van een plaatsingsschema. Volgens die planning werd de opstelling van de eerste 16 kruisraketten te Florennes bepaald tegen maart 1985, het beëindigen van de werken voor de volledige plaatsing tegen eind 1987. Rond dit plaatsingsschema - men sprak al gauw van ‘de kalender’ - zou later nog heel wat polemiek ontstaan. Ik wil hier alvast opmerken dat wij de voorbereiding van de infrastructuur strikt gescheiden widen houden van de politieke beslissing over het al dan niet opstellen van kruisraketten op Belgisch grondgebied. Deze beslissing zouden we met de regering pas later nemen in het licht van de Amerikaans-Russische onderhandelingen.

Zaterdag 24 november 1984 was een cruciale dag. Met het nationaal partijbestuur kwamen we bijeen in het Serwir-hotel te Sint-Niklaas. Ofschoon de rakettenkwestie officieel niet geagendeerd stond, werd ze het voornaamste onderwerp van de urenlange discussie. Heel wat partijgenoten uitten hun ongenoegen over de verklaring van vicepremier Jean Gol dat er geen sprake meer kon zijn van uitstel ‘omdat de Russen misschien aan de onderhandelingstafel willen gaan zitten.’ Het partijbestuur besloot echter dat er geen enkele reden was voor de regering om op 15 maart het sein op groen te zetten voor de opstelling van de eerste kruisraketten. De onderhandelingen die op dat ogenblik waren hernomen moesten immers een maximale kans krijgen.

De voorbereidende werken in Florennes moesten op elk ogenblik kunnen worden stopgezet of zelfs ongedaan gemaakt. Het geactualiseerde CVP-standpunt zorgde voor heel wat beroering, omdat het lijnrecht inging tegen de opinie van de andere regeringspartijen. De vraag was nu wel hoe we binnen de regering nog tot een consensus konden komen over het rakettenstandpunt dat ik samen met Leo Tindemans op 14 januari 1985 aan president Reagan zou meedelen. De uitdrukkelijk negatieve houding van mijn partij was daarbij alvast geen optie, want dat zou in de ogen van de Amerikanen woordbreuk betekenen. (...)

Op dinsdagavond 8 januari kwamen we opnieuw samen. (...) Deze keer vlotte het beraad wel. Vrij snel werden we het erover eens dat België de 48 kruisraketten hoe dan ook zou installeren tegen eind 1987 als de onderhandelingen in Genève niet tot een akkoord leidden. Over de begindatum voor de inplanting van de eerste 16 kruisraketten zou België met de Navo-bondgenoten onderhandelen. Omdat ik daags nadien een afspraak had met de Amerikaanse ambassadeur, in voorbereiding van het bezoek aan president Reagan, moest er ook meer duidelijkheid zijn over het Belgische rakettenstandpunt.

Pas na een lange, moeizame discussie raakten we het eens over het onderhandelingsschema dat ik bij deze gesprekken als leidraad zou gebruiken. De inhoud ervan vatte ik toen in mijn eigen nota's als volgt samen: ‘In de inleiding moet worden verwezen naar het voorbehoud dat België destijds formuleerde bij het Navo-Dubbelbesluit van 1979. Dit voorbehoud werd op 19 september 1980 omgezet in een zesmaandelijkse evaluatie. Het is door de opeenvolgende regeringen telkens bekrachtigd. Vervolgens moeten de volgende vier punten naar voren worden gebracht. Primo: België verbindt zich om in geval van mislukking van de onderhandelingen van Genève 48 kruisraketten te plaatsen.

In geval van tussentijds akkoord moet het evenredig aandeel worden geplaatst. Secundo: het eindpunt van de installatie in 1987 zal in elk geval worden gerespecteerd. Tertio: het beginpunt van de ontplooiing en de eventuele tijdskalender zal in overleg met de bondgenoten worden vastgelegd. Deze kalender zal door de regering worden opgemaakt en hierover zal de vertrouwenskwestie in het parlement worden gesteld. In de geest van de meerderheid der aanwezigen is dit beginpunt te situeren in 1986 of 1987. Aan de onderhandelingen moet immers voldoende tijd worden gelaten om een ernstige kans te maken. Quarto: de voorbereidende werken te Florennes kunnen volledig worden uitgevoerd.’

Op maandag 14 januari werd de Belgische delegatie met veel egards op het Witte Huis ontvangen. (...) De president en zijn medewerkers waren duidelijk helemaal verrast door het feit dat de Belgische regering blijkbaar nog geen definitief standpunt had ingenomen. Voor hen was deze principiële kwestie allang rond. Zij gingen ervan uit, en onze diplomatie had dat moeten voorkomen, dat het moment van de plaatsing slechts afhankelijk was van technische factoren, zoals het al dan niet tijdig klaarmaken van de nodige opslagplaatsen en infrastructuur. (...)

Reagan zei mij bovendien dat hij documenten in zijn bezit had waarin een Belgisch minister politiek akkoord was gegaan met de plaatsing van alvast zestien raketten in maart 1985! (...) Ik viel totaal uit de lucht. (...) Op de vraag van de journalist wie die minister dan wel was geweest, antwoordde Tindemans cryptisch dat men nog op zoek was naar zijn naam. (...) Tot mijn verbazing moest ik vaststellen dat er eigenlijk van meet af aan al sprake was geweest van een vaste installatiedatum. Na mijn retraite vertelde ik aan een journalist, op zoek naar achtergrondinformatie: ‘Nu begrijp ik alles!’

‘Derde stadium, wegens de nieuwe vertraging, vooral in de infrastructuurwerken, zijn er contacten geweest tussen maart en juni 1983 met de Departementen van Landsverdediging en van Buitenlandse Betrekkingen om, met het oog op het welslagen van de onderhandelingen die in Genève begonnen waren, een minimum te kunnen behouden op de oorspronkelijke ontplooiingsdatum, zijnde maart 1985.’

‘Ingevolge deze contacten is een werkgroep samengesteld bestaande uit Amerikaanse technici, vertegenwoordigers van Landsverdediging en een vertegenwoordiger van Buitenlandse Betrekkingen. Daar is een voorstel geformuleerd om een eerste flight van 16 raketten te kunnen behouden op de oorspronkelijke datum, maart 1985, met dien verstande dat de rest, de 32 overige, zouden moeten worden uitgesteld tot het eind van het derde trimester van 1987. Dus, de laatste beslissing is in feite een beslissing van uitstel van twee derden van de 48 raketten naar het eind van het derde trimester van 1987.’

Als minister van Defensie keurde Frank Swaelen in 1981 het plaatsingsschema goed en hij verbond ons land ook technisch aan een vaste stationeringsdatum. (...) Maar de meest onthutsende vaststelling betrof de afspraken die ons departement van Buitenlandse Zaken had gemaakt met de Amerikaanse bondgenoten. In mijn archief bevindt zich een top secret diplomatiek memorandum, dat in maart 1983 door de Verenigde Staten aan ons departement Buitenlandse Zaken werd overgemaakt. (...) Ik werd echter nooit op de hoogte gebracht van het bestaan van dit diplomatiek memorandum uit maart 1983.

Het bevestigde zwart op wit dat ons departement Buitenlandse Zaken aan de Amerikaanse regering niet een technisch, maar wel degelijk een volwaardig politiek fiat had gegeven. Buitenlandse Zaken wilde tegemoetkomen aan de gemaakte afspraken en stelde daarom een werkgroep samen met deskundigen uit ons departement Landsverdediging en Amerikaanse afgevaardigden. Tijdens die contacten, tussen maart en juni 1983, werd er besloten om een eerste vlucht van 16 raketten te behouden op de oorspronkelijke datum, in maart 1985, en de plaatsing van de 32 overige raketten uit te stellen tot het einde van het derde trimester van 1987.

Die beslissing werd uiteindelijk gemodelleerd aan de vooravond van het grote parlementsdebat van vrijdag 15 maart 1985. Rond halfzeven kwamen we samen op het kabinet van Mark Eyskens aan de De Meeûssquare. Behalve alle CVP-ministers en -staatssecretarissen waren ook de fractie-Tindemans zei weinig. De andere ministers keken naar Jean-Luc. Tot mijn grote verbazing gaf hij in korte volzinnen toe dat er geen alternatief meer was dan de plaatsing. (...) Tijdens het overleg kreeg ik vanuit de Wetstraat 16 voortdurend telefonische oproepen van vicepremier Jean Gol, die daar met de overige regeringsleden het CVP-antwoord nagelbijtend afwachtte. Zijn grootste angst was dat het ACW zou blijven dwarsliggen en we de hele zaak zouden laten springen, met de val van het kabinet tot gevolg. Toen ik uiteindelijk naar hem toe ging, merkte ik dat hij bloed op zijn tanden had van pure nervositeit. "

Bron » www.dbnl.org

Toen Hilde Geens in de zomer van 2012 bij Pierre Morlet op bezoek ging, stond net in de krant dat een gemiddelde hold-up in Europa zowat evenveel opbrengt als eentje van de Bende van Nijvel begin jaren tachtig, namelijk een beetje minder dan 20.000 euro. En met dat bedrag kun je vandaag de dag veel minder kopen dan in 1985. Was de mantra dat geld onmogelijk het motief kon zijn van de benderaids, dan geen mythe?

Pierre Morlet (advocaat-generaal):

"Dat las ik ook, maar die wanverhouding tussen buit en geweld is een recent fenomeen. In de jaren 80 heeft de bende van Haemers hold-ups gepleegd waarvan de opbrengst soms ontgoochelend was, maar de winst beduidend hoger dan die van de Bende van Nijvel en het aantal slachtoffers is totaal niet te vergelijken. En achter de plannen van Haemers en co zat altijd een logica. Bij de Bende van Nijvel waaieren de feiten alle richtingen uit. Zoek daar maar de logica achter."

Peter Van Koppen (psycholoog):

"Hoe kun je als je een gat brandt in een hek rond een warenhuis ergens in de rimboe de staat destabiliseren? Jullie Vlamingen zijn altijd erg gevoelig geweest voor complottheorieën. (...) Bij de misdaden die u noemt, zijn er twee motieven: geld en terreur. Natuurlijk, een opbrengst van 20.000 euro voor een hold-up is niet rendabel, maar we hebben genoeg interviews gedaan met criminelen in de gevangenis om te beseffen dat ze meestal geen idee hebben wat ze verwachten van een overval."

Sommige speurders zagen in de moordraids van 1985 een poging om supermarkten af te persen, in de eerste plaats Delhaize. Maar andere rechercheurs hadden een uitleg waarom de Bende het toen uitsluitend op Delhaize had gemunt. In het onderzoek bleek dat de keten pas na oktober 1983 een privébewakingsbedrijf heeft ingehuurd. Voor 1983 werden voorstellen in die zin afgewezen. Een BOB'er van Halle zei:

"Delhaize was in de eerste periode van de bendeaanslagen de enige keten waar de inkomsten maar één of twee keer in de week werden opgehaald. Dus viel er het meeste geld te rapen. De concurrentie had videobewaking geïnstalleerd. Ook Makro had een goed beschermingssysteem. Bij de GB stond de kluis in de kelder, maar in de Delhaizes stond ze gewoon in het kantoor van de directie. Voor mij is het duidelijk dat de Bende van Nijvel wist wanneer de geldkoerier was langs geweest. De overvallen gebeurden telkens als dat een paar dagen geleden was en er dus opnieuw cash was. De bende wilde cash, de gangsters sloegen en schopten het personeel en gingen brutaal te keer om de bedienden te verplichten de kassa's en de brandkoffer open te maken. Dit was geen racket, dit waren stomme overvallen."

Ook Delta-leden geloofden niet echt in een racket:

"Het antwoord waarom Delhaize is veel simpeler. Het was Van Esbroeck die het gaf: Delhaize was op dat moment de slechts bewaakte warenhuisketen van België. Zelfs de gerant van de Delhaize van Genval heeft dat toegegeven. Er waren minder telefoons aanwezig, en minder personeel dan in de GB. Daar werd in de kassa's ook een vertragingsmechanisme ingebouwd."

De Bende van Nijvel-activiteiten kwamen in een stroomversnelling en werden almaar provocerender vanaf het moment dat Bouhouche en Beijer - speurders die nogal een hoge dunk van zichzelf hadden - gedegradeerd werden bij de rijkswacht. Volgens deze hypothese zou de Bende van Nijvel dus een methode zijn om wraak te nemen: Bouhouche & Beijer wilden de ordediensten belachelijk maken door lukraak schokkende misdaden te plegen die wel duidelijk met elkaar in verband stonden.

Zoals Geens opmerkt, lijkt het tamelijk waanzinnig om 28 moorden te plegen als wraakactie tegen een voormalige werkgever. Maar als we het breder trekken is het zo gek nog niet. Bovendien: hoeveel moorden moet je minimaal dan wel maximaal plegen om een motief niet waanzinnig te vinden? Moordenaars van het Bende van Nijvel-type denken niet zoals de meeste mensen en leven per definitie volgens hun eigen - nogal rekbare - ethische normen.

Frustratie over een maatschappij die iemand in de steek heeft gelaten, is in ieder geval een klassiek misdaadmotief dat ook velen verleidt om zich aan te sluiten bij terreurbewegingen. Bovendien kunnen er bijkomende motieven zijn geweest, bijvoorbeeld financieel gewin (via hold-ups of door iemand op bestelling te vermoorden, zoals de juwelier in Anderlues).

Het is een psychologisch motief dat Bouhouche en zijn mededaders (als zij het waren) zelfs in de rapporten van de profilers doet passen.

• Een landgoed in Rixenaarde waar zich eigenaardigheden afspeelden de maandag na Nijvel.

• Hetzelfde landgoed ligt op enkele honderden meters van de Mendez-moord.

• Een landgoed ligt op enkele honderden meters van de VW-diefstal D'Ieteren.

• Een landgoed ligt op enkele honderden meters van de vindplaats van de VW in Grimbergen.

• Boudewijn de M. had destijds een bos in Scherpenheuvel.

• Bernhard de M. is getrouwd met zus van de Bonvoisin (en hij werkt bij een MI5 dekmantel).

• Boudewijn en Lionel de M. worden door X2 genoemd in het X-dossier.

• Alex de M. wordt door zowel X4 als Nathalie W. genoemd.

• Boudewijn is "Knight of Malta".

• Alex zou SDRA-connecties hebben en achter een plan zitten om Léon Degrelle te ontvoeren uit Spanje.

• De hele familie wordt omschreven als nauw met geheime diensten verweven.

• Eerst waren de Merodes eigenaar van kasteel Beersel. Later was Alex dat in de persoon van voorzitter van een stichting die eigenaar was van kasteel Beersel zo ook in '83.

Toevalligheden rondom deze dubieuze familie? (Ben ik er nog een vergeten?) Alhoewel ik niet weet wat ik nu moet denken van zowel de X-dossiers als de kastelen-theorie, kijk ik nu toch steeds automatisch wat er zoal aan cultureel erfgoed in de buurt ligt van de Bende van Nijvel-feiten. Al speurende kom ik dan een schandaaltje tegen wat verder los staat van de bende maar toch eventjes ook hier gemeld moet worden.

De "eigenaar" van kasteel Beersel is/was .. komt ie aan... De Koninklijke vereniging der historische woonsteden en tuinen van België (vanaf nu Kvhwtb). Deze club (voorzitter was Alex) lijkt zich op het eerste gezicht druk te maken om de prachtige kastelen en landgoederen die België bezit te behouden en dat zullen ze zeker ook doen maar ... Wie wonen er over het algemeen in dit soort prachtige kastelen en paleizen? Juist ja, mensen die dat onderhoud best wel zelf kunnen betalen maar dit meestal niet willen.

De Kvhwtb. blijkt een invloedrijke lobbyclub te zijn die voor allerlei fiscale aftrekposten en subsidies ijvert bij de overheid. Misschien dat er hier en daar wel een historicus of architect voor de vorm lid is mogen worden maar het is een clubje van Prinsen, Graven, Baronnen en Markiezen (en oh ja..hertogen). Zij lobbyen ook nog intensief voor de ontwikkelingswijze van plattelandsgebieden met een historische waarde. Over millieu maar ook over bedrijfsontwikkelingen en alles ten faveure van de Grootgrond-bezitters (zijzelf dus). Via hun internationale verband van de European Landowners Organisation zitten zij met de EEG om tafel...en hier is het om te doen ... GELD!

Via de CAP-landbouwsubsidies vangen zij voor iedere hectare land die zij bezitten een dosis geld. Wij allen betalen per hoofd 30 ct per dag om de boeren te helpen tevergeefs het hoofd boven water te houden. Zij krijgen dit per Ha. land berekend. Nu blijken de rijkste families van Europa duchtig uit de pot te snoepen want ondanks dat zij hun landerijen niet bewerken vallen zij ook onder de CAP-regeling. De Koninklijke familie van Engeland, Pr.Albert van Monaco, De Hertogin van Alba. Kassa! Ook niet EEG adellijken vangen mee (De kroonprins van liechtenstein 2 miljoen). Hiermee drijven zij tot ergernis van de boeren ook nog eens de grondprijs flink omhoog.

Kunnen ze hun paleis weer eens een likje verf geven, of het zwembad laten uitbouwen... U en ik? 30 ct per hoofd per dag en 1 euro voor een paprika.

Bronnen » www.historische-woonsteden.be | www.euractiv.com | www.europeanlandowners.org | news.branyvnimani.cz

Van Wijck, telg uit een bemiddelde Nederlandse familie, had zeer goed banden met kringen rond de CEPIC, de rechtse middenstandsdrukkingsgroep in de PSC. CCF telde onder zijn debiteuren onder andere Karel de Lombaerde, oud-lid van de Waffen SS en inspirator achter het Front de la Jeunesse en WNP, baron Benoît de Bonvosin, vastgoedmagnaat Ado Blaton en Renaat Blyweert van het bouwbedrijf Amelinckx. Verbazingwekkender is misschien dat ook Carmelo Bongiorno, een notoir lid van de koppelbazenmaffia, op de klantenlijst van CCF staat, evenals de met de Brusselse heroïnewereld gelieerde Albert Faccenda. De verzekeringsmaatschappij North Europe Insurance & Reinsurance was een tweede financiële vehikel uit de bedrijvengroep rond Richard van Wijck.

North Europe werd in 1975 opgericht, met als belangrijke aandeelhouders en bestuurders onder andere Alain de Pauw - van de vastgoedfamilie De Pauw - en Lello Vastapane - van de aperitievenimporteur Martini & Rossi. Tegen het einde van de jaren 70 kocht Van Wijck zich in en kreeg hij samen met zijn zakenpartner Giorgio Gherardi Dandolo een plaats in de raad van bestuur van North Europe. Aan de hand van contracten die North Europe destijds in de verzekeringsmarkt aanging, maken experts op dat achter de schermen het vernuft van de Britse verzekeringsspecialist Paul Rankin schuilging. Rankin staat er samen met zijn zakenpartner George Tiney om bekend vernuftige financiële offshore-structuren te kunnen opzetten.

Commissaris-revisor van North Europe was Raymond Krokaert, een persoon die we ook tegenkomen als bestuurder van het Office de Représentation Fiscale (ORF). Deze fiduciaire leverde diensten voor onder andere de vastgoedgroep Blaton en de Compagnie Générale des Eaux. Uit politieverslagen blijkt dat Raymond Krokaert een tijd op hetzelfde adres heeft gewoond als Jacques van Camp. Van Camp werkte een aantal jaren als architect voor de groep Blaton en stapte nadien in de horeca. [...] Uit gerechtelijk onderzoek blijkt dat José Vanden Eynde een tijd als bediende van ORF werkte."

Bron: De Tijd | René De Witte | 1/3/1997

Opus Dei-Affaire Matesa-'Snuffelvliegtuigen'-affaire Beaulieu-Cercle Pinay-affaire Strauss (CSU)-Maggie Thatcher-Koning Carlos-Salazar-Aginter Press-OAS-Cité Catholique-Doodseskaders-P2-Operatie Condor (Europa); Operatie Condor-Villalon (in België)-Peron-IranContra-Jimmy Carter-dossier ECOOVIE-Francis Dessart

CIA + Opus Dei > ultrarechtse regimes > terrorisme (Aginter, OAS, ...) > doodseskaders (Condor, ...) > ...

Europese ultrarechtse organisaties vonden niet alleen een thuishaven in Zuid-Europa (Franco's Spanje, het Griekenland van de kolonels, het Portugal van Salazar) maar waren actief tot in de fascistische regimes van Zuid-Amerika. Zie maar de vele vluchtroutes van extreemrechtse belgen genoemd op dit forum naar Zuid-Amerika. Licio Gelli, grootmeester van de P2-loge, was trouwens een vriend van Peron en doodseskaderleider Lopez Rega.