Bipolariteit (vroeger manisch depressief) komt in twee vormen, type 1 en type 2. Type 1 is een extreme variant met minimaal 1 manische periode waarbij de patiënt volledig ontspoort en mogelijk zelfs in een psychose terecht komt. Type 2 kent depressieve fases afgewisseld met hypomanie (een mildere vorm van manie).

Als we kijken naar de impulsiviteit die de bende laat zien dan is mijn hypothese dat we:

1. Of naar een bende kijken onder leiding van een type 2 bipolair die wel in staat is de controle te houden, ook in zijn hypomane fases waarin hij indien ‘gewenst’ extreem kan ontsporen.

2. Naar een bende kijken die gecontroleerd wordt (met name de logistiek en wapens) door een andere persoon maar met een lid dat een type 1 bipolaire stoornis heeft en die tijdens acties extreem kan ontsporen.

3. Een variant hiervan.

In alle gevallen zou de pauze van 1984 en een groot deel van 1985 worden verklaard door een zware depressieve fase na de eerste reeks overvallen. Ontwakend uit de depressie (die maanden kan hebben geduurd, zeker zonder behandeling) zou dan een heftige (hypo) manische periode (met psychotische kenmerken) hebben kunnen ontstaan die ervoor gezorgd heeft dat de laatste drie overvallen zo extreem zijn ontspoord. Daarna is het verhaal van Eddy Vos mogelijk, maar zeker ook zelfmoord behoort in een dergelijke toestand tot de mogelijkheden.

Welke gedragingen verklaart een bipolaire dader, al dan niet de leider van de bende?

• De impulsiviteit waarmee sommige feiten gepaard lijken te gaan (inbraken voor weinig, het stelen van een incourant jachtgeweer, etc)

• De omslag (uit ongeduld) naar extreem geweld bijvoorbeeld bij de kassa’s van de Delhaize.

• Het schieten op alles wat los en vast zit (tijdens de laatste overvallen)

• De dader leek plezier te hebben in het schieten (manisch psychotisch)

• Zoals gezegd de langdurige pauze.

• Het nemen van enorme risico’s (een herleidbaar patroon van wapens en auto’s, het plegen van twee overvallen op een avond, herhaaldelijk de confrontatie aangaan met de politie)

Bovengenoemde scenario’s acht ik alleen mogelijk als zoals eerder beschreven op dit forum de daders uit een afgezonderd milieu komen waarbij wederzijdse afhankelijkheid en loyaliteit vanzelfsprekend is. Ik sluit niet uit dat de daders familie zijn, die om kunnen gaan met een dergelijk persoon en tot op zekere hoogte kunnen controleren of kanaliseren. Tot slot is het ‘leiderschap’ in de bende niet zo uitgesproken als het lijkt. Geen baas maar een primus inter pares per deelgebied (wapens, auto’s, feiten).
Kortom een kleine kring waarbij zelfs een bipolair persoon in zijn manische fase binnen deze groep nog ergens naar luistert).

Wat draagt dit scenario nu bij aan de oplossing van de zaak?

• Als de killer bipolair was en de overvallen zijn niet geëindigd volgens het scenario van Vos dan is het mogelijk dat deze zelfmoord heeft gepleegd. Zijn er gevonden lichamen of zelfmoorden bekend in de eerste weken na Aalst binnen een afgesloten milieu?

• Het is ook mogelijk dat na Aalst de killer zo manisch is geworden dat hij is opgenomen in een psychiatrische kliniek en medicatie heeft gekregen waardoor hij later niet meer zo is ontspoord. Zijn er opnames bekend bij zorgverleners uit die tijd waarbij iets is opgevallen.

Als laatste moet ik hieraan toevoegen dat bipolariteit niet automatisch leidt tot misdaden. Er zijn veel mensen met deze stoornis die niemand kwaad doen. We hebben het in deze hypothese dus over een misdadiger die toevallig ook deze aandoening heeft.

Er lijkt geen zinnig touw aan het gedrag van de Bende van Nijvel te knopen. Het is een wirwar van mogelijke verbanden en onmogelijke verbanden.

Als ik puur naar de buit kijk dan vallen mij drie thema's op:

• functionele overvallen (wapens, wagens, kogelwerende vesten)

• Geld

• Boodschappen

De buit bestaat opvallend vaak uit "boodschappen". Of geld op plaatsen waar je boodschappen kunt doen. Dit alles tegen een onzinnig hoog risico en geweldspectrum. Boodschappen zullen dan ook zeker niet het hoofdoel zijn. Maar is deze rode draad in het verhaal toeval?

Ik raad iedereen aan om eens deze podcast aflevering met Whitney Webb te bekijken.

https://m.youtube.com/watch?v=EwejUh3m9Fg&t=1278s

Tot mijn verbazing komt epstein maar 4x voor in de zoekresultaten op dit forum, maar andere namen uit de epstein files komen hier dan weer wel veelvuldig voor. Ik merk tevens ook, ik kan fout zijn, dat de epstein files bij de oudere generatie minder tractie kent. De gelijkenissen zijn echter treffend;
- staatsveiligheid
- mossad & Israel
- georganiseerde misdaad
- mensenhandel
- pedofilie
- internationale wapenhandel
- kashoggi
- honey-pot chantage
- doofpot en boycot van het onderzoek
- gezelfmoorde betrokkenen

Als je daar de vele theoriën die hier de ronde doet naast legt..

- mossad
- mendez
- roze baletten
- dutroux
- bende van nijvel

Ik heb me jarenlang intern verzet tegen “te” gekke complot theorieën. Maar je moet toch echt wel van gisteren zijn als je dit allemaal als toevaligheden zonder verband categoriseert.

Whitney Webb geeft ook duidelijk aan dat dit netwerk van politieke elite, georganiseerde misdaad, multinationals, en staatsveiligheid reeds sinds WOII bestaat.

Verplaats het topic gerust indien het niet bij “hypotheses” hoort.

ONS kent ONS

Net zoals binnen de EU verschillende mensen Bouhouche-Beijer kenden.

Zoek zelf op hoeveel BOB naar EU beveiliging zijn gegaan en hem kende.

Neen. In tegendeel, er werd alle moeite gedaan om toch maar per zak een ‘mix’ te hebben die alle feiten aan elkaar zou linken. Tot op het punt dat je zou denken dat de daders redeneerden ‘zie dat ze maar 1 zak vinden’.

Maar de fysieke wapens waren niet nodig om die links te leggen, de ballistische expertises volstonden.

Om de link tussen de feiten beter te begrijpen is het volgens mij nuttig om ze te plaatsen binnen de volgende context:

* Testfase (1982 - midden 1983)
Deze periode is een operationele testfase, waarin de daders vooral hun logistieke basis en tactische mogelijkheden aftasten. De nadruk ligt minder op buit en meer op het experimenteren met wapens, voertuigen, mobiliteit en vluchttechnieken. De aanslagen uit deze periode zijn doorgaans kleinschalig, relatief eenvoudig en soms slecht voorbereid. Het is een fase van leren en proberen, eerder dan een uitgewerkte criminele strategie. Het gebruikte geweld blijft beperkt en vooral functioneel, in tegenstelling tot de latere escalatie. De doelwitten zijn zodanig gekozen dat ze weinig weerstand en risico inhouden, zoals kleine handelszaken of locaties met beperkte beveiliging. Daarnaast observeert men ook reactiesnelheid en interventiemethodes van de ordediensten.

* Escalatiefase (midden 1983 - 1985)
Vanaf midden 1983 verschuift het patroon naar een fase van escalatie. We zien een hogere graad van professionalisering en toegenomen operationele slagkracht. De daders hebben nu een betere logistieke ondersteuning, o.a. via externe expertise (bv. ex-rijkswachters of -militairen, schietinstructeurs, extreemrechtse of para-militaire groepen zoals mogelijks wnp). Er wordt nu gebruik gemaakt van kruisvuur, automatische wapens, militaire kledij en schoenen die typisch zijn voor huurlingen. Sommige operaties worden complexer, wat wijst op meer ervaring en voorbereiding. Het geweldsniveau stijgt scherp en is niet meer proportioneel.

* Finale fase (1985)
In 1985 wordt het geweld nog meer ongericht en intens. Het risico dat de daders nemen is opnieuw hoger dan in de voorgaande fases. De aanvallen worden uitgevoerd op drukbezochte tijdstippen, wat de kans op massaslachtoffers maximaliseert. We zien een grote mate van operationele controle: ondanks het extreme geweld blijven ze snel, doelgericht en zeer sterk gecoördineerd optreden. Ze lijken op de hoogte te zijn van de reactietijden en aanrijroutes om rijkswachtpatrouilles te omzeilen, ze te neutraliseren via gericht vuur en om hun vluchtroute efficiënt af te schermen. De doelstelling van deze fase is het maken van maximale maatschappelijke impact via collectieve ontwrichting, eerder dan de buit zelf.

Het resultaat is niet vlekkeloos: de neusvorm bijvoorbeeld komt soms niet helemaal accuraat over, omdat de oorspronkelijke schetsen geen profielweergave van de neus bevatten.

Toch lijken de gegenereerde profielen over het algemeen sterk op de frontale versies, waardoor ik de uitkomsten graag met jullie deel in de hoop dat ze van waarde zijn.

Alle foto's en video's:
https://gofile.io/d/ytgfHH

O: Meneer X, het is van belang dat uw mensen geloven dat dit een operatie van stay-behind is.
    Zij moeten denken dat ze dienen onder de vlag van NAVO en vaderland.

X: (knikt langzaam) Dat zal niet moeilijk zijn. Ze wantrouwen Moskou, maar geloven graag dat ze patriotten zijn.
    Als ik fluister dat het een geheime missie is tegen het rode gevaar, volgen ze blind.

O: Goed. Maar onthoud: het doel is niet geld. Het doel is chaos.
    Twee aanslagen op één avond. Eén kan nog als misdaad worden gezien,
    maar twee kort na elkaar lijken op een militaire strategie.

X: (twijfelend) Sommigen van hen willen niet zoveel doden. Ze zien zichzelf als soldaten, niet als slachters.
    Als ik hen dwing tot een dubbele actie, kan dat spanningen geven.

O: Laat hen geloven dat de tweede aanslag noodzakelijk is om de eerste te verbergen.
    Dat het een tactiek is van stay-behind: rookgordijn, verwarring, een signaal naar de vijand.
    Zij hoeven niet te weten dat het onze vijand is die lacht.

X: (glimlacht schuin) Dus ik speel dubbel. Voor hen ben ik de patriot die een geheime NAVO-opdracht leidt.
    Voor u ben ik de brug naar chaos.

O: Precies. Hun kogels zijn onze boodschap. Hun angst is ons wapen.
    En niemand zal ooit vermoeden dat het vuur uit het oosten kwam.

X: (fluistert) Dan zal ik hen leiden. Maar onthoud: als dit uitkomt,
    brandt niet alleen België… ook ik.

O: (koel) Als dit uitkomt, brandt heel Europa. En niemand zal weten wie de lucifer vasthield.

Om deze hypothese te begrijpen, moeten we eerst de context schetsen. Operation Gladio was een clandestien NATO-programma, opgezet in de jaren 1950 om guerrilla-operaties voor te bereiden tegen een mogelijke Sovjet-invasie. In België maakte dit deel uit van de S.D.R.A. VIII, een stay-behind-eenheid onder controle van de militaire inlichtingendienst SGR. De CIA speelde een cruciale rol in de oprichting en financiering, met verborgen wapendepots vol vuurwapens, explosieven en communicatieapparatuur verspreid over West-Europa. Deze arsenalen waren bedoeld voor sabotage en verzet, maar hun bestaan bleef geheim tot onthullingen in 1990 door de Italiaanse premier Giulio Andreotti, wat leidde tot parlementaire onderzoeken in België en elders. In België erkende defensieminister Guy Coëme het bestaan van Gladio, maar ontkende terroristische links, ondanks speculaties over infiltratie door extreemrechtse groepen zoals Westland New Post (WNP).

De Bende van Nijvel paste perfect in dit schimmige landschap. De bendeleden – bijgenaamd 'de Reus', 'de Killer' en 'de Oude' – gebruikten wapens die opvallend leken op die van Belgische speciale eenheden, zoals riot guns (mogelijk Winchester 1200 of Franchi SPAS-12), een Ingram MAC-10 en een MP5SD5. Deze wapens waren geladen met zeldzame hagelpatronen, vergelijkbaar met die van de Groep Diane, een elite-eenheid van de rijkswacht. Getuigen meldden tactieken die deden denken aan politie- of militaire training, inclusief snelle, professionele executies. De aanslagen, zoals die op Delhaize-supermarkten in Overijse en Aalst, leken niet enkel op roof gericht; ze creëerden een klimaat van terreur, met willekeurige slachtoffers en minimale buit. Parlementaire commissies vonden geen bewijs voor Gladio-betrokkenheid, maar de suggestie van wapenroof uit stay-behind-depots bleef hangen, vooral na de BBC-documentaire uit 1992 die links legde met WNP en Gladio.

Nu naar de kern van de hypothese: de KGB als meesterbrein. Tijdens de Koude Oorlog was de KGB meester in 'active measures' – covert operaties om de VS en NATO te ondermijnen. Dit omvatte desinformatie, valse vlag-operaties en het uitbuiten van bestaande netwerken om vijanden in diskrediet te brengen. Voorbeelden zijn de verspreiding van geruchten over CIA-betrokkenheid bij moorden, of operaties om westerse inlichtingendiensten te compromitteren, zoals de KGB's pogingen om stay-behind-netwerken te infiltreren via dubbelagenten. In 1976 arresteerde de West-Duitse BND een secretaresse die Gladio-geheimen doorspeelde aan haar KGB-echtgenoot, wat wijst op Sovjet-interesse in deze structuren. De KGB wist dat Gladio kwetsbaar was: als het publiek zou ontdekken dat deze 'verdedigers' betrokken waren bij terreur, zou dat de NATO-alliantie splijten en de Amerikaanse invloed in Europa verzwakken. Door aanslagen te plegen met Gladio-wapens, kon de KGB een narratief creëren van westerse 'valse vlag'-terreur, bedoeld om communistische dreigingen te overdrijven en repressie te rechtvaardigen.

Hoe zou dit in de praktijk zijn gegaan? Stel je voor dat KGB-agenten, opererend via Oost-Europese diplomatieke dekmantels in Brussel of via gerekruteerde Belgische extreemrechtse figuren, toegang kregen tot Gladio-arsenalen. België was een hotspot voor spionage, met NATO-hoofdkwartier in de buurt. De KGB kon wapens stelen uit verborgen depots – die vaak onbewaakt waren – of via corrupte rijkswachters, van wie sommigen extreemrechts sympathiseerden. Figuren als Paul Latinus van WNP, die zelfmoord pleegde in 1984 onder verdachte omstandigheden, zouden ideale rekruten zijn geweest: Latinus claimde banden met de Belgische overheid en Gladio, maar kon gemanipuleerd worden door Sovjet-agenten die hem valse opdrachten gaven. De bendeleden zelf? Mogelijk huurlingen of geïnfiltreerde extreemrechtse militanten, zoals ex-rijkswachters Jean Bultot of Martial Lekeu, die later getuigden over Gladio-links maar hun verhalen veranderden – wellicht onder druk of als desinformatie.

De strategie was briljant in zijn eenvoud: pleeg schokkende, ogenschijnlijk zinloze misdaden met Gladio-wapens om sporen achter te laten die naar de CIA leidden. Neem de Aalst-aanslag van 9 november 1985: acht doden in een supermarkt, met tactieken die militaire precisie verrieden, maar zonder duidelijke buit. Dit creëerde paranoia en leidde tot speculaties over 'strategie van de spanning', een Italiaans Gladio-concept om chaos te zaaien. De KGB kon via gelekte documenten of anonieme tips de media voeden, zoals in de jaren 1990 gebeurde met onthullingen over Gladio. Door de aanslagen te linken aan far-right groepen met Gladio-banden, diskrediteerde de KGB niet alleen de CIA, maar ondermijnde ook de Belgische stabiliteit, wat de Sovjet-Unie hielp in haar bredere doel om West-Europa te destabiliseren. Operaties als 'Horizon' in de jaren 1960, waarbij de KGB westerse spionnen ontmaskerde, tonen aan dat ze capabel waren tot dergelijke langetermijnplannen.

Welke aanwijzingen ondersteunen dit? Eerst de wapens: de zeldzame hagelpatronen en riot guns wijzen op militaire bronnen, maar geen direct Gladio-bewijs – perfect voor een valse vlag. Tweede, de timing: de aanslagen vielen samen met piekspanningen in de Koude Oorlog, zoals de Euromissiles-crisis, waar de KGB actief desinformatie verspreidde om anti-Amerikaanse sentimenten aan te wakkeren. Derde, KGB's track record: ze creëerden valse narratieven, zoals het discrediteren van de CIA met gefabriceerde documenten over atoombommen of moorden. In België zouden ze via Tsjechoslowaakse of Bulgaarse proxies hebben gewerkt, die bekend stonden om wapenhandel en infiltratie. Recente arrestaties in 2025 van ex-rijkswachters voor bewijstamperij suggereren een cover-up, mogelijk om Sovjet-sporen te verbergen. Hoewel geen hard bewijs bestaat – de KGB was meester in ontkenbaarheid – passen de puzzelstukken: de bende verdween spoorloos, net als bij Sovjet-operaties.

De implicaties zijn verstrekkend. Als waar, toont dit hoe de KGB de Koude Oorlog won door psychologische oorlogvoering, in plaats van directe confrontatie. Het zou verklaren waarom de zaak onopgelost blijft: Belgische autoriteiten, bang voor diplomatieke schandalen, dekten toe. Vandaag, met Ruslands hedendaagse desinformatie, herleeft dit patroon. Deze hypothese nodigt uit tot heronderzoek van KGB-archieven in Moskou, of getuigenissen van overlopers. Uiteindelijk herinnert het ons eraan dat in de schaduwen van de Koude Oorlog, waarheid vaak een wapen was – en de Bende van Nijvel wellicht een Sovjet-meesterwerk.

Als de Bende gewoon rovers waren, dan zijn er mensen die hebben geweten van voertuigen, wapens of inlichtingen. Als dit zo is dan vervallen ook de bedreigingen en doden van naderhand. De schaal waarop dat zou gebeuren komt namelijk niet overeen met een bende van een handjevol.

Inderdaad, dat rijmt niet met wat we weten. Ook zijn er teveel verwijzingen naar de Rijkswacht onder het bewijs om te negeren.

Het web blijft intact.

Mijn eigen vraag blijft dan vooral, wat is er nou veranderd in de Belgische zaken, politiek, beleid of marktwerking ten gevolge van deze aanslagen? Simpelweg 'meer blauw op straat' gaat er niet in. Althans niet als dat niet iets onthult over wapendeals. (De vage veronderstelling dat dit iets rechts was is ook raar want linkse politici zouden hetzelfde reageren op deze mate van geweld).

Als het om Staatsveiligheid ging, wie was dan de vijand die bestreden diende te worden middels deze aanslagen? Waren er wapendeals of steekpenningen tussen narco's en de staat? Of de Delhaize? Waren er grootaandeelhouders die onder druk moesten komen?
Moesten er mensen met kennis van de eerste reeks moorden uit de weg worden geruimd? Of wilde de staat tegelijk van de Rijkswacht af?
Als het Staatsveiligheid was, dan kunnen al die Rijkswacht bewijzen ook gemanipuleerd zijn.
De onbekende getuigenverklaringen die we op deze site kunnen lezen geven ook een veel actiever en grimmiger beeld van de macht die rond deze misdaden hangt (kuros ed).

In het geval van Staatsveiligheid, dan lopen er zeker nog (best veel) mensen rond met kennis van de feiten en de operatiekring.
In dat geval valt er niets op te lossen, want het antwoord hebben we en het is nooit een politie probleem geweest, want de uitkomst is altijd al bepaald geweest. Een 'black ops' operatie, zou je kunnen zeggen. Ruikt zeker naar Gladio. Zogenaamde leden van de Bende waren wellicht gerekruteerd en functioneerden als cellen die alleen op het diepst geheime punt verbonden waren aan de andere feiten. Deelnemers wisten dus niets van de andere aanslagen behalve dan hoe hun eigen bijdrage tot stand kwam.

Wie hier nog steeds naar kijkt als een extreme reeks van gewone misdaden die zal het nooit vatten.
Ik denk dat het ware scenario veel voorkomt op dit forum, maar onder de sneeuw van vermoedens en theorieën bedolven wordt.

Oh en iemand verwees ooit naar de pogingen van Peter R de Vries om te onderzoeken, dit is nooit verder gekomen dan een aflevering over Gladio munitiedepots begraven in Nedelandse bossen en de wapenhandelaars die erbij betrokken waren (in Amsterdam en Luik). Het is mij echter ter oor gevallen dat De Vries geen volgende aflevering kon of mocht maken om het onderwerp uit te diepen.

Hypothese: Er zijn honderd argumenten om (Philippe) De Staerke met de vinger te wijzen als lid van de Bende van Nijvel. En niet veel minder om de Borains te verdenken, de Sudisten, extreem-rechts, Bouhouche, Beijer, Bultot, enz. enz. Maar de realiteit is dat na bijna veertig jaar het gerecht er niet in geslaagd is om één richting hard te maken. Iedereen die verdacht werd en wordt heeft zonder twijfel heel wat op zijn kerfstok. Philippe De Staerke bijvoorbeeld schatte op een bepaald ogenblik het aantal zware misdrijven dat hij gepleegd had op ruim tweehonderd.

Maar daar gaat het niet over. Het gaat over de Bende van Nijvel. En daarover schreeuwen ze allemaal hun onschuld uit. Soms zijn er bekentenissen, die nadien terug ingetrokken worden. De Staerke probeerde zo een Assisenproces uit te lokken. Een vreemde strategie, maar er zit een zekere logica in. Een aantal Borains bekende, maar hoe die bekentenissen tot stand kwamen is een schandelijk verhaal. Stel nu eens dat al deze verdachten inderdaad niets met de Bende van Nijvel te maken hadden. En stel dat de Bende van Nijvel samengesteld was uit ‘gewone criminelen’, die enkel en alleen op geld uit waren.

Dan kon de Bende van Nijvel een selectie geweest zijn uit de ‘Bende van Twaalf’, samengesteld uit:

A. De 'Bende Peteau'

1. Jean-Luc Peteau, geboren in 1953, handelaar en woonachtig ten tijde van de feiten in Lembeek, afkomstig uit Waals-Brabant. Andere bron: geboren te Fayt-lez-Manage (Henegouwen) op 5 juli 1952, (nadien?) wonend te 1460 Ittre, rue de Clabecq 21, en overleden in Ittre op 6 juni 2017. Ittre ligt net naast Eigenbrakel.

2. José Brux, geboren in 1954, meubelmaker uit Eigenbrakel met Spaanse roots. De ‘x’ in zijn naam verwijst naar een Baskische origine. Wie was/is deze man? José Brux del Olmo komt voor in het Fichero de la Seccion Politico-Social van het Archivo general de la Guerra civil Espagñola. Maar die man is twee generaties ouder. Een andere (Spanjaard) Jose Brux staat op de crewlist van het schip Maria de Larrinaga in 1915. Nog een andere: ‘José Brux is a notable figure associated with Maurice Béjart, primarily recognized for his artistic contributions and collaborations in the realm of dance… José Brux appears to be associated with the vibrant dance scene in Brussels, particularly focusing on jazz and swing dance styles.’ Over het verleden van die danser vind ik niets terug en de killer in een balletbroek lijkt me weinig waarschijnlijk. In 1976 is er sprake van een Jose Brux ivm de bank Crédit Suisse. Maar wie was die José Brux van de bende Peteau? Zoals verder zal blijken is hij één van de hoofdverdachten in deze hypothese.

3. Marco Fiorese, Italiaan, geboren +/- 1961. Een Marco Fiorese heeft op 01 juli 1984 een éénmanszaak voor ‘Reparatie van elektrische huishoudapparaten’ in de Rue Stanislas Legrelle 12, 1090 Jette opgericht. (ondernemingsnummer 0857.676.374). Deze firma staat nog steeds ‘actief’, maar in het staatsblad en de kruispuntbank der ondernemingen vind ik verder niets terug. Op dit adres werd in 1990 Worm Productions opgericht, een firma die niets met Fiorese te maken heeft.

Partners / vriendinnen / medeplichtigen van dit drietal:

• Andrea Baert, geboren +/- 1949, arbeidster uit Nijvel.

• Madeleine Dewit, geboren ?, bediende uit Anderlecht.

• Daniële L., geboren +/- 1953, telefoniste uit Jette.

B. 7. Philippe ‘de legionair’ Lemaire

Behoorde tot de entourage van José Brux en Marco Fiorese, geboren Bergen 8 september 1958, overleden Nijvel 3 november 2023, ex-para, wonend aan de Waterlosesteenweg.

C. 8. Georges Siatidis

Pleegde feiten samen met Philippe Lemaire, Griekse origine, geboren 1963. Er is een naamgenoot (?), geboren op 7 maart 1963, die internationale bekendheid geniet als acteur. Moeilijk voor te stellen dat dit dezelfde persoon is, maar van de acteur valt voor 1986 niets terug te vinden, behalve dat hij school liep in het Lycée Royal Gatti de Gamond in Brussel. Hij begon zijn acteercarrière op het einde van de jaren tachtig. Het eerste wat ik over hem kon terugvinden dateert uit 1986: ‘Hij onderbreekt zijn studies marketing en start een acteursopleiding in Parallax in Sint-Joost-ten-Node.’ Quid?

D. De ‘Bende Hamon’

Hamon, Dispa en Peeters maakten het voorwerp uit van een onderzoek van de OR Nijvel inzake heling van gestolen goederen. Het ging om serviezen, voedingsmiddelen, electro, huishoudspullen, alcohol en prullaria allerhande. De bende zou inbreken in magazijnen (in Nijvel, ook op andere plaatsen?) en de goederen vervolgens verkopen. Een deel van de buit zou ook dienen voor het bevoorraden van de bistro die Hamon openhoudt in Nijvel. Het is niet bekend wanneer de Bende Hamon zijn activiteiten exact begon en eindigde.

9. André ‘Dédé’ Hamon, geboren 1948,
10. Michel Dispa, Fransman, geboren 1941, overleden 22 maart 2009,
11. Robert Peeters, Fransman, geboren 1933, overleden 30 januari 1994,
12. De Kesel Marc, geboren 1958, overleden op 06 september 2002 is gelinkt aan de Bende Hamon (via geleverd / gebruikt wapen), maar hoe is niet duidelijk.

Tijdlijn:

• De ‘Bende Peteau’ pleegde tussen begin 1981 en november 1983 meer dan twintig overvallen, onder andere vijf in Beersel, drie in Roosdaal en verder in Grimbergen, Halle, Hoeilaart, Jemappes, Ninove, Ruisbroek, Sint-Pieters-Leeuw enz. De doelwitten waren supermarkten (o.a. de Delhaize in Alsemberg en de Nopri in Jemappes), banken (ASLK, BAC, …), het Algemeen Belgisch Vakverbond (ABVV), de Regie voor Telegrafie en Telefonie (RTT), de Regie der Posterijen, de Boerenbond, particulieren enz.

• 10 mei 1982: twee daders plegen in Elsene in de Italiëlaan ter hoogte van nummer 32 een carjacking van een oude grijze metaalkleurige Austin Allegro. Elk gewapend met een ‘revolver met lange loop’ verplichten ze de bestuurder op het ogenblik dat hij de wagen parkeert om de sleutels van de wagen en zijn portefeuille af te geven en op de grond te gaan liggen. Eén van de grote vragen van het onderzoek: waarom carjacken de daders een wrak? Omdat ze voordien enkele meter verder al geprobeerd hadden om een Ford Granada te stelen. De deur openbreken was nog gelukt, maar het voertuig starten zonder sleutel (voor professionelen toen nog zeer eenvoudig) was blijkbaar een brug te ver. Daarom carjackte men maar het eerste voertuig dat langskwam in de donkere privéweg naast de appartementsgebouwen. De Austin Allegro werd trouwens meteen ingeruild voor een nieuwe volkswagen Santana. (Het niet kunnen stelen van een voertuig komt steeds bij de Bende terug. Of men carjackt een wagen, of men steelt het met de sleutels erop. Dat sluit meteen Salesse uit, die kon een voertuig stelen met de ogen dicht.)

• 14 augustus 1982 Maubeuge, inbraak in de delicatessenwinkel Piot. Bevoorrading door de Bende Hamon? De tweede dader vuurt verschillende malen met een handwapen kaliber 7.65 mm.

• 18 september 1982, Albert Van Lint wordt neergeschoten aan de Volkswagen garage van zijn zoon, gelegen Chaussée de Braine-le-Comte 77 in Soignies. Politioneel werd geen verband gelegd met de Bende van Nijvel. Er zijn nochtans redenen om dat wel te doen. De daders vuren met een 12-gauge jachtgeweer. Dit wapen kwam nog niet eerder voor bij ‘De Bende’. Maar het tweede wapen (al bleef het type onbekend) vuurde artisanale 8mm kogels af, net zoals in Maubeuge. De expert Dery concludeerde dat er geen ballistisch verband tussen Soignies 82 en andere bendefeiten kon gelegd worden, maar een vergelijking met de artisanale 8 mm kogel die de dokters uit de buik van agent Christian Delacourt haalden werd niet uitgevoerd! Interessant gegeven: beschrijving van één van de daders: de bestuurder: ongeveer 18 jaar, zeer slank, gemiddelde grootte, krullend zwart haar, gebruind, type ‘Italiaanse playboy’. Marco Fiorese, José Brux? Of komt de omschrijving overeen met een ander lid van de Bende van Twaalf?

• 30 september 1982: Dekaize. Drie mannen stappen uit een donkerblauwe VW Santana met een Franse nummerplaat. Dispa en Peeters van de Bende van Twaalf waren Fransen. Agent Claude Haulotte wordt drie keer geraakt door kogels 7.65mm. Getuigen beschrijven het optreden van de gangsters als getrainde militairen. Ex-para Lemaire? Op 16 oktober ’82 vindt een jongeman op het kruispunt van de Chemin du Sanatorium en de Drève Sainte-Corneille in het Zoniënwoud in Terhulpen een aantal voorwerpen, waaronder een Spaanse krant El País. In België waren op dat ogenblik geen Baskische kranten verkrijgbaar, zelfs een Bask (José Brux?) moest zich behelpen met de grootste Spaanse krant, die in Brussel wel verkocht werd. Tevens in de wagen achtergelaten: een keukenweegschaal (en niet een precisieweegschaal voor drugs): de Bende Hamon jatte allerlei (keuken)gerief. De dag voor de feiten (29 september) raapt een getuige een zakmes op dat uit de zak was gevallen van één van de inzittenden van een blauwe VW Santana die geparkeerd stond aan de Rue Pré des Querelles in Waver. Dit zakmes droeg de vermelding Vendetta Corsa. Zie verder: begin februari 1985 link Jean-Luc Peteau met Corsica.

• 22 oktober 1982 : Rond 20.30 uur (volgens een andere bron rond 22.45 uur), Lemaire en Siatidis plegen op het Dapperheidsplein in Anderlecht een holdup op een winkelier die net zijn daginkomsten in de nachtkluis van de bank wil deponeren. De buit bedraagt 142.000 BEF (3.550 euro). Om 23.00 uur proberen beiden vervolgens een Volvo te carjacken in de Marius Renardlaan in Anderlecht. De eigenaar van het voertuig had net zijn wagen geparkeerd rechtover het flatgebouw waar hij woonde, stapte uit en werd benaderd door twee Franstalige zuiders uitziende types, van wie één gewapend met een revolver. Zonder verwittiging of aanleiding werd hij neergeschoten met verschillende treffers van een revolver .38 SPL of .357 Magnum, merk Smith & Wesson of Llama. Het vuurwapen werd niet gevonden. Llama (Llama-Gabilondo y Cia SA) was een Spaans-Baskische wapenproducent die in 1992 (voor de eerste keer) failliet ging. De kenners beschouw(d)en Llama pistolen en revolvers als ‘Spaanse rommel’). De man begon te roepen en de carjacking mislukte. Om 00.50 uur (23 oktober ondertussen, maar volgens een andere bron 22 oktober om 23.10 uur) doen de gangsters een volgende poging om aan een vluchtvoertuig te geraken. In de Herzieningslaan in Anderlecht carjacken ze een Ford Capri. Ook daar wordt een schot gelost. Kort nadien merkt een politiepatrouille het gecarjackte voertuig op in de Avenue du Roi in Vorst. De daders nemen de vlucht en de politieploeg zet de achtervolging in en vuurt herhaaldelijk naar de banden van de wagen. Aan het Monument Gordon in Plancenoit eindigt de wilde jacht, Lemaire en Siatidis springen uit de Ford Capri en zetten het in verschillende richtingen op een lopen. Ze ontkomen allebei. De link met Plancenoit met de Bende van Nijvel is evident en het feit dat men een auto moet carjacken omdat men er geen kan stelen eveneens.

• 16 november 1982: Lemaire (+Siatidis?), rond 22.00 uur ziet de 58-jarige begrafenisondernemer Jozef Seghers in Dilbeek vanuit café Bien Venu twee individuen die aan het morrelen zijn aan zijn Ford Granada. Bedenking: Elke crimineel heeft zijn eigen droomwagen. Voor Salesse bijvoorbeeld was dat de Golf GTI, ‘niet van de weg te krijgen,’ volgens Popolino, voor Philippe Lemaire de Ford Granada? Niet bijzonder snel, maar veel bergruimte voor de buit van de inbraken? De man haast zich naar het tweetal, met een heftige woordenwisseling tot gevolg. Eén van de daders slaat Seghers daarop brutaal neer met een stomp voorwerp op de rechterslaap. Pas tijdens de autopsie blijkt dat de 58-jarige vermoord is met een nekschot met een 7.65mm. De daders gingen aan de haal met de Ford Granada van het slachtoffer en lieten dit nadien (tijdstip onbekend want bij het terugvinden stond het er al een aantal dagen) achter aan het treinstation van Herne. De onderzoekers veronderstelden dat de daders daar de trein genomen hadden.

• 17 november 1982: Lemaire carjackt in Brussel in de Rue du Peuplier de Ford Granada van F. Michel met gebruik van een vuurwapen

• 18 november 1982: Lemaire probeert met deze Ford Granada het benzinestation TOTAL op de E10 (nu E19) in Drogenbos rijrichting Bergen te overvallen. Daarbij werden vanuit het voertuig enkele schoten gelost met een 7.65mm.

• 20 november 1982 : Lemaire is (nog steeds met de op 17.11.1982 gecarjackte Ford Granada) betrokken in een verkeersongeval met vluchtmisdrijf te Baisy-Thy (net ten oosten van Nijvel). Lemaire neemt de vlucht en laat het voertuig achter. In de Granada wordt aangetroffen (niet van de eigenaar): sportmateriaal, waaronder een kaki handdoek gemerkt ABL (Belgisch Leger), massagezalf, een bodybuilder gordel en een boeddhistische talisman. Bij de Bende van Nijvel wordt meerdere keren militaire kledij en een brede gespierde kerel, type bodybuilder vermeld.

• 22 december 1982 Beersel, l’ Auberge du Chevalier, inbraak en moord op José Vanden Eynde. Beersel was het ‘jachtterrein’ van de Bende Peteau + Onderzoek OR te Nijvel: de Bende Hamon pleegde in de regio inbraken en heelde ook serviezen, voedingsmiddelen, electro, huishoudspullen, alcohol en prullaria allerhande. Een deel van de buit zou ook dienen voor het bevoorraden van de bistro die Hamon openhoudt in Nijvel. Bij de diefstal in l’ Auberge du Chevalier werd gestolen: exclusieve voedingsmiddelen (reebout, champagne, bier, sterke drank en 20 à 25 kilogram koffie), een korte beige Burberry regenmantel en een wollen jas in dezelfde kleur, een donkerblauwe schippersmuts, sigaretten, sigaren, kaarsen, twee rollen aluminiumfolie, een paar dweilen, handdoeken met een tricolore rand, professionele keukenzeven en een vijftiental sierborden (voor aan de muur) van Royal Schwabap (De huidige waarde van dergelijke borden is enkele tientallen euro’s, per stuk.)

• 9 januari 1983, Constantin ‘Costa’ Angelou wordt vermoord met vier kogels in het achterhoofd, de nek en onder het linkeroor, Kal .22 LR.

• 22 januari 1983: omstreeks 20.20 uur (de winkel is al gesloten) dringen twee overvallers, gewapend met revolvers, binnen in het kantoor van de Delhaize, gelegen Steenweg op Eigenbrakel 34 in Alsemberg. Een man en een vrouw zijn nog in het bureel aanwezig. De daders eisen het openen van de brandkast, waarin de daginkomsten reeds opgeborgen werden. Dit wordt hen geweigerd, waarop ze dreigen om het vrouwelijk personeelslid te gijzelen. Maar dan raken ze in paniek en nemen de vlucht. Op de parking wordt nog één keer in de lucht gevuurd. De daders vertrekken in een onbekend voertuig. Peteau (‘en zijn bende’ Fiorese ?) werden voor deze overval veroordeeld.

• 14 februari 1983: Geneviève Van Lidth de Jeude komt rond 19.20 uur thuis in de Avenue de Versailles 8 in Plancenoit (Lasne). Ze parkeert haar nieuwe VW Golf Rabbit op de oprit van haar villa en stapt uit om één van de garagepoorten te openen. Daarbij ziet ze een Peugeot 504 van donkere kleur. De passagier, met zwarte bivakmuts, stapt uit en bedreigt haar met een handvuurwapen. De tweede dader blijft in de Peugeot zitten. De dader die uitgestapt is zegt beleefd en in correct Frans dat ze de sleutels op het voertuig moet laten zitten en best niet beweegt. De dader die de carjacking pleegt is rustig en voorkomend (hij vousvoyeert haar), spreekt perfect Frans en geeft een geschoolde indruk. De carjacker stapt in, rijdt achteruit van de oprit en rijdt weg. De tweede dader volgt in de Peugeot 504. Het slachtoffer identificeerde Jean-Luc Peteau als één van de daders. Dat was echter niet de enige persoon die ze identificeerde. Ook Kaçi Bouaroudj koos ze uit de foto’s. Toen ze hem echter hoorde praten mocht hij meteen geschrapt worden. De broers Sliman waren volgens haar ook een mogelijkheid. Voor de OR was het in elk geval onvoldoende om Jean-Luc Peteau voor de carjacking in Plancenoit in verdenking te stellen.

• Peteau pleegde naast de ‘Bende Peteau’ ook feiten alleen. Op 1 juni 1983 overviel hij in Luttre (deelgemeente van Pont-à-Celles in de buurt van Charleroi) een postkantoor en meteen nadien een filiaal van het Landbouwkrediet. Peteau droeg daarbij een bivakmuts en was gewapend met een karabijn. Schoten werden er niet gelost, de verbouwereerde bedienden overhandigden hem ongeveer 1.500.000 BEF (37.500 euro) zonder weerstand. Nadien sloeg hij op de vlucht aan boord van een Citroën CX. Hij kon nog wegvluchten van een politiecontrole op de weg van Gosselies naar Nijvel, maar werd dezelfde dag in Buzet toch aangehouden en ontkende alles. Dat kon hij echter niet volhouden toen de speurders de buit, het wapen en het gebruikte voertuig ontdekten. Blijkbaar werd Peteau terug vrijgelaten in afwachting van de behandeling voor de rechtbank, want, zie verder.

• 9 of 15 juli 1983: Lemaire wordt in Brussel gearresteerd in het bezit van een .22 revolver. Het onderzoek toont de herkomst van dit wapen aan: van Michel Dispa, via André Hamon naar Lemaire. Lemaire bekent de poging tot overval op het benzinestation in Drogenbos, maar ontkende zijn betrokkenheid bij de moord op Joseph Seghers. Ondertussen was echter een ballistisch verband aangetoond tussen de gebruikte wapens 7.65mm bij beide feiten. Lemaire moest wel over de brug komen en verwees voor de moord naar zijn Griekse kompaan Georges Siatidis. Hij had hem het 7.65 mm pistool begin november ‘82 uitgeleend en niet terug gekregen. Bij een huiszoeking bij de moeder van de Griek in Zellik werd dit wapen inderdaad teruggevonden. Siatidis wordt gezocht, maar is gevlucht naar Griekenland. Het onderzoek van het door Lemaire/Siatidis gebruikte wapen 7.65 mm levert eveneens interessante gegevens op. Het wapen was afkomstig van André Hamon, werd verkocht aan de Fransman Robert Peeters en kwam zo bij Lemaire terecht. Een zekere Marc De Kesel kon ook aan dit wapen gelinkt worden. Werd er ooit nagegaan of er een overeenkomst is tussen de 7.65 mm die bij twee feiten door Lemaire/Siatidis gebruikt werd en de 7.65 mm die door de Bende van Nijvel bij vier feiten gebruikt werd? (Maubeuge, Waver, Nijvel en de Diable Amoureux, uiteraard zonder rekening te houden met de dienstwapens van de rijkswachters gestolen in Nijvel.) Na de overval van de Bende van Nijvel in Nijvel op 17 september 1983 wordt Lemaire in de gevangenis van Vorst bezocht door de BOB van Brussel. Hij wordt dus verdacht van betrokkenheid bij de Bende van Nijvel, maar weigert te spreken.

• 17 september 1983, inbraak in de Colruyt van Nijvel + drievoudige moord. Kan passen binnen het onderzoek OR te Nijvel: de ‘Bende Hamon’ pleegde in de regio inbraken in magazijnen en depots en stal voedingsmiddelen enz. Het opduiken van het echtpaar Fourez - Dewit, het activeren van het stil alarm en het verschijnen van de Rijkswachtploeg was niet voorzien door de daders. Na de schietpartij aan Le Diable Amoureux wordt de Saab gebruikt door de daders de volgende morgen met een lekke band op de oprit van een huis in Eigenbrakel teruggevonden. José Brux woonde in Eigenbrakel. In de buurt? Was er een verband tussen Brux en de 421?

• Eind september 1983 wordt Siatidis in België gearresteerd. Hij ontkent de moord op Seghers en wijst naar Lemaire als dader.

• 2 oktober 1983, Ohain, l’Auberge des Trois Canards, Jacques Van Camp wordt vermoord met een nekschot met een 7.65mm. Net zoals Seghers.

• 7 oktober 1983, overval op de Delhaize De Leeuw van Beersel. De eerste gangster, die moeilijk stapt, houdt een riotgun vast en een bijl waarvan het handvat met touw omwonden is. Wie neemt nu een bijl mee bij een overval? Dit moet een betekenis gehad hebben voor de dader. Het symbool van de Baskische ETA is een bijl met een slang rond het handvat. Heeft de Bask José Brux dit symbolisch wapen mee? Of Lemaire? Was Lemaire een ex-para of een ex-legionair. De bijl is ook het symbolisch wapen van het vreemdelingenlegioen.

• Eind november (begin december?) 1983 werd de zeskoppige ‘Bende Peteau’ aangehouden. Onderzoeksrechter Guy Bellemans zag geen verband met de Bende van Nijvel. Maar de Bende van Nijvel verdwijnt wel 22 maanden van het toneel.

• 14 december 1983: Siatidis ontsnapt uit het Brussels justitiepaleis.

• Juni 1984: Siatidis wordt opnieuw aangehouden (in Parijs).

• 15 juni 1984: Siatidis ontsnapt opnieuw. Toen hij in een cel in het Brusselse ‘nieuw’ justitiepaleis zat te wachten om voor de raadkamer te verschijnen wurmde hij zich door een klein raampje. Op een hoogte van vijftien meter bereikte hij een ander raam, brak het glas met zijn elleboog en gaf de geschokte rechter en enkele advocaten in het bureel het nakijken.

• 30 augustus 1984: Siatidis wordt opnieuw opgepakt in Schaarbeek. Van een rechtszaak tegen Lemaire en Siatidis valt echter niets terug te vinden. Werden zij niet vervolgd en terug vrijgelaten?

• Begin februari 1985 veroordeelde de Correctionele Rechtbank van Brussel Jean-Luc Peteau tot twintig jaar gevangenisstraf. Hij werd ter zitting aangehouden. De andere bendeleden kregen lichtere straffen. (Brux 5 jaar en 6 maanden, Fiorese 2 jaar waarvan 21 maanden met uitstel). Peteau zat twaalf jaar in de gevangenis en verdween nadien van de radar. Op een onbekend tijdsstip verhuisde hij naar Corsica. In het voorjaar van 2002 werd Peteau in Le Soir vermeld in een artikel over de gevangenis van Ittre. In 2013 kwam hij nog eens in het nieuws toen zijn achternichtje ontvoerd werd en hij daarvoor naar België terugkeerde. (In 2015 veroordeelde het Hof van Assisen van Henegouwen een zekere Kirk Henderickx voor deze ontvoering en ook nog een moord.)

• 27 september 1985, overval op de Delhaize van Eigenbrakel. In deze fase doden de daders nog niet in het wilde weg. Ze vermoorden iedereen die hun bevelen niet meteen uitvoert, een opmerking maakt of een dreiging kan betekenen. De twaalfjarige gijzelaar Frédéric Delbrassine overleeft de overval, net als de gerant Patrick Mourlon die zich onderdanig gedraagt. Roger Engelbienne probeert tussen te komen. Hij heeft gezien dat de gangsters een gijzelaar genomen hebben en zegt hen de jongen lost te laten. Engelbienne wordt meteen neergeschoten met een riotgun en de gangster voegt eraan toe dat ‘dit hem zal leren om zich te bemoeien met zijn eigen zaken’. Ghislain Platane staat achteraan in de rij aan kassa 8 en maakt een opmerking: ‘Lâche!’ Ook hij wordt meteen neergeschoten. Zijn sleutelbeenslagader is gescheurd en hij bloedt dood. Wanneer de drie daders terug in de winkel zijn, kijkt de reus nog even rustig rond. Een dokter die onbeweeglijk aan het leeggoedpunt voor kassa negen stond, hij had het bevel om te liggen niet uitgevoerd, hield zijn armen strak omhoog en riep: ‘Ne tirez pas!’, maar de reus richtte zijn wapen tergend traag en schoot dan met zijn riotgun vanop zes, zeven meter een lading hagel op hem af. En dan plegen de daders een atypische moord (voor deze overval). De drie gangsters lopen met hun gijzelaar in de richting van hun vluchtvoertuig. Maar bij het buitenkomen van het warenhuis komen ze oog in oog te staan met de inzittenden van een geparkeerde oude Renault camionette met twee personen erin. Bozidar ‘Bosjko’ Djuroski en zijn vijftienjarige zoon Bozidar (beide hebben dezelfde voornaam) wachten er op de moeder van het gezin, de dochter Nalacha en een nichtje die zich in de Delhaize bevinden. De Djuroski’s maken geen enkele bedreiging uit, ze bewegen niet en met hun oude camionette zullen ze zeker de achtervolging niet inzetten. Eén van de gangsters heeft zijn masker al afgezet. De gangsters vuren vier keer met een 9mm en vier keer met een riotgun. Ze schieten duidelijk om te doden, niet om af te schrikken. Vader Djuroski sterft enkele uren later. De jongeman wordt geraakt door hagel in de borst en strompelt nadien nog naar de ingang van de Delhaize om hulp te zoeken. Waarom moest vader Djuroski sterven? Omdat hij de dader die zijn masker had afgezet herkende! De Djuroski’s hadden een jaar eerder een brocante met een atelier voor het restaureren van meubels geopend in Waterloo, een paar kilometer verder. José Brux was een meubelmaker uit Eigenbrakel. Beiden waren dus actief in dezelfde branche, op enkele kilometer van elkaar.

• Eind september 1985: Kinderen vinden in het struikgewas aan de Frans Blanckaertdreef (achter restaurant Kelderman) op zo’n 400 meter van de Aalsterse Delhaize een plastic zak van een slagerij met een bijzondere inhoud. In een bivakmuts gewikkeld zitten twee geladen handvuurwapens en een paar handboeien. Het nagaan van de herkomst van deze wapens leverde niet veel op. Maar journalist René De Wit ging praten met de Aalsterse wapenhandelaar Fons Baeyens. Hij werd door de politie eerst ‘officieus’ gevraagd wat hij vond van de drie (!) gevonden wapens. Het was ‘rommel, geladen en gewapend, de duim afgeplakt met carrosserietape om vingerafdrukken te vermijden. De munitie erin was amateuristisch herladen. Het waren twee revolvers en een .38 special met afgezaagde loop en kolf, geen Smith & Wesson, maar een Spaanse kopie ervan.’ Zie 22 oktober 1982: Lemaire en Siatidis proberen een Volvo te carjacken in de Marius Renardlaan in Anderlecht. De eigenaar wordt neergeschoten met een revolver .38 SPL of .357 Magnum, merk Smith & Wesson of Llama. (‘Spaanse rommel’).

• Bij enkele feiten van de Bende van Nijvel werd een vrouw gezien (oa met kort blond haar). Andrea Baert? Madeleine Dewit? Daniële L.?

Met andere feiten van de Bende van Nijvel kunnen nog geen verbanden gelegd worden. Daarvoor zijn meer gegevens over de Bende van Twaalf nodig. Wie helpt?

BVN = spil van aantal NDB lieden + 1/2 topgangster(s)

Raken in criminele sferen (4 luiken) :

Luik 1 :

voortzetting van zaakjes a la François. Schemerzone operaties, liquidaties, de spil neemt deze persoonlijk voor haar rekening. Luik 1 = Oorspronkelijk hoofddoel   

Luik 2 :

infiltratie in marginale bendes en deze de opdracht geven tot allerhande criminele zaken, bij voorkeur overvallen. Motief : schijn wekken dat er een gevaarlijke bende bestaat die rooft en moordt, zodat voorvallen uit Luik 1 aan deze bende worden toegeschreven. Spil kan zo onder de radar blijven. Luik 2 = deels opdrachten/deels carte blanche voor marginale bendes. Win win situatie voor alle partijen, de marginalen kunnen een aantal overvallen plegen onder beschermende vlag waarbij ze de buit mogen houden. Luik 2 = wat door pers en volksmond BVN wordt gedoopt.

Luik 3 :

Supervisie. Tijdens 'Luik 2 opdrachten' is één iemand uit de spil persoonlijk aanwezig. Zonder deze supervisie was het verhaal wellicht al misgelopen in Waver. Bij random overvallen (oa Beersel 83 en warenhuis overvallen eerste golf) geen supervisie nodig.

Luik 4 :

Bezwarende gegevens/foto's/info allerhande verzamelen rond belangrijke personen. Spil verwerft op deze manier macht en invloed + ultieme manier tot beïnvloeden onderzoek. Afpersing en chantage, naarmate de jaren vorderen in het verhaal zal Luik 4 steeds belangrijker worden.

Verschil modus operandi Luik 1 en 2 :

Luik 1 : zo weinig mogelijk bewijsmateriaal. Acties clean en professioneel.

Luik 2 : zoveel mogelijk bewijsmateriaal, net niet van de daken schreeuwen dat er een bende van Nijvel rondloopt. 

Comfortzone uitvoerders 1982 - 1983 : Boussu/Borinage/Zuidelijk België. Richting 1985 verplaatst de actie zich Noordelijk Waals Brabant/Vlaams Brabant/Oost-Vlaanderen. Zowel spil/uitvoerders licht verschillend 82/83 - 85, allen meer Noordelijk georiënteerd. Lid instaand voor Zuidelijke infiltraties inmiddels in Orlando

Sleutelzaak : Nijvel : enig voorval (eerste golf) waarbij meerdere groepen uit Luik 2 worden ingezet. Volgens Vos = alles voorheen ter voorbereiding van Nijvel. Zelf wil ik niet zover gaan; echter wel het voorval met de meeste voorbereiding en duidelijk doel.

Einde BVN eerste golf : aantal uitvoerders opgepakt, anderen weigeren nog mee te doen omdat ze eveneens hete adem voelen. Beersel moet de speurders nogmaals laten geloven in een 'willekeurige bende'. Anderlues = grootste fout. Tekort aan manschappen, spil vraagt aan goede vriend een dienst. Speurders kunnen locatie al snel herleiden tot verdachte. Via verdachte = spil komt in het vizier. Einde operaties/ Bende.     

Opmerkingen :

Persoonlijke hypothese = mogelijk deels/volledig onjuist. Rekening gehouden met verklaringen verdachten en speurders. Zelf geprobeerd de meest geloofwaardige getuigenissen te filteren en de onzin te vergeten.

Aanvankelijk persoonlijk doel : Na stopzetting onderzoek alles vergeten en uitgaan van een bottom-up structuur/aantal gewone gangsters. Hypothese bleek al snel geen steek te kunnen houden, dan maar terug in de oude (publiek bekende) stukken gedoken.

1985 : deze hypothese legt de nadruk op de feiten uit 1982-1983. Zoals de meesten vermoed ik 1985 = afpersing, al blijven teveel elementen hier onduidelijk.

Tot slot : Ik doe geen uitspraak over het feit of de spil al dan niet zelfstandig ageerde. Hierover al voldoende topics en dito discussies. Deze post heeft voornamelijk tot doel het vermoedelijke mechanisme van 82-83 bloot te leggen.

Zo ook Maubeuge, ook dit kan een kwestie zijn van boodschappen doen, voor een bruiloft, of iets dergelijks. Mocht er in de dagen na deze inbraak in de familie van een van de verdachten een bruiloft hebben plaats gehad, of een communie of zo (ik ben geen katholiek dus ik weet niet hoe dit gaat), dan zou dat kunnen gelden als een kleine vorm van steunbewijs wellicht.

Op zijn minst zou dit een verklaring kunnen zijn voor in beginsel eenvoudige inbraken door zware gangsters.

Mogelijk is dit al eens voorbij gekomen op dit forum maar ik heb het niet direct kunnen vinden.

Op het moment dat deze kabinetsnota tot stand is gekomen was Jean Bultot rijksambtenaar in de hoedanigheid van adjunct-directeur van de gevangenis van Sint Gillis bij het Bestuur der Strafinrichtingen van het Ministerie van Justitie. Enkele maanden later werd hij van ambtswege ontslagen wegens onwettige afwezigheid, zonder meer. Zijn naam duikt zowat overal op in zware criminele feiten die zich in die periode voordeden en hij werd enkele malen veroordeeld voor "minimale feiten".

Jean Bultot kon reizen en zich vestigen waar hij wou en werd vervolgens steeds "mild" behandeld door de Belgische Justitie. Hij werd tot op heden nog niet van het leven beroofd omdat hij zonder enige twijfel in het bezit is van compromitterend filmmateriaal en foto’s van "sexfuiven" waarin bepaalde gezagsdragers van het allerhoogste niveau zo dwaas zijn geweest om daaraan deel te nemen. De dag dat hem iets overkomt komen de filmpjes weer op het internet, tja, 't is zijn levensverzekering. Deze werkwijze om gezagsdragers te chanteren was niet nieuw en werd eenvoudigweg nageaapt van de SD van Nazi Duitsland, vertegenwoordigd door het duo Heydrich-Schellenberg.

Jarenlang had het toenmalig Belgisch establishment (ondermeer de toenmalige liberalen en de rechtervleugel van de Christen-democraten uit beide landsgedeelten) individuen en groeperingen van extreem-rechtse signatuur de hand boven het hoofd gehouden tot op het moment dat alles uit de hand begon te lopen (lees: bendemoorden) en het aldus te laat was om nog iets te ondernemen.

Om voormelde attitude te begrijpen dient men terug te keren naar de tijdsgeest van destijds:

In volle koude oorlog, Reagan, Thatcher, Paus Johannes Paulus II, ... allen oer-conservatieven die een soort van angstpsychose cultiveerden bij de publieke opinie tegen de Sovjetunie. De Belgische generaal Robert Close (van PRL-signatuur) had enige jaren voordien immers verklaard dat de sovjets binnen 48 uur aan de Rijn zouden kunnen staan (L’Europe sans défense). De Amerikaans-Joodse lobby had hier alles voor het zeggen in België en verdedigden hun belangen: Gladio, Stay Behind, wapenhandel, diamantsector, ...

Het opkomend separatisme vanuit het Vlaams landsgedeelte en de ideologische tweespalt tussen de beide landsgedeelten. Dit leidde tot een unionistische respons vanuit hoofdzakelijk het rechtse Franstalig Belgische establishment (PRL en PSC) en het Koningshuis dat eveneens ondersteund werd door de hiervoor vermelde Amerikaans-Joodse lobby. Sommige conservatieve CVP-politici en gezagsdragers gaven ook hun medewerking. De Amerikanen begonnen zich ook serieuze zorgen te maken over de toenemende politieke instabiliteit. Zij waren - en zijn nog steeds - experts in het toepassen van de "strategie van de spanning" die erin bestaat zinloos en arbitrair weerloze mensen te (laten) vermoorden met als finaliteit  een allesomvattende “big brother Staat” bij de publieke opinie aanvaardbaar te maken waarin de individuele vrijheden maximaal worden beknot en éénieder er hetzelfde denkpatroon dient op na te houden.

Bashar al Assad heeft hier ongetwijfeld inspiratie in gevonden. Terloops wel nog even aanstippen dat de Bende van Nijvel niet uitsluitend arbitrair mensen heeft vermoord maar ook lastige getuigen naar het hiernamaals heeft geholpen.

Iedereen weet nu ook ongeveer wie de auteurs zijn van de moordaanslagen: de meesten worden vernoemd in het dossier doch nog weinigen zijn heden nog in leven. Gelet op de gigantische schadeclaims tegenover de Belgische Staat zal nooit één van de moordenaars formeel worden geïdentificeerd.

Kortom, dit dossier is het verdriet van België!

De laatste tijd ben ik niet meer zo actief op deze site, maar in de periode dat ik dat wel was, ging ik er regelmatig, niet systematisch, ‘diagonaal’ doorheen. Ik heb hier zo’n 125 bijdragen geleverd.

Ik heb wel een idee wat het geweest moet zijn, zonder uiteraard namen te kunnen plakken. Mijn conclusie komt voor een zeer groot deel overeen met de bevindingen van diverse profilers, ofwel forensisch psychologen, die speciaal voor deze zaak zijn ingehuurd. En zo gek is dat niet, want het gaat hier om professionals, ze staan los van de kwestie en zijn onafhankelijk. Ook qua emoties staan ze erbuiten.

Ik maak een genummerd rijtje.

1. Drie mannen

Het ging slechts om drie mannen, dus niet tien of twintig in wisselende samenstelling of zo. Dat geldt zeker voor de feiten in 1985. Heel misschien waren er in 1982 en 1983 een of twee medeplichtigen, niet meer. Er is geen enkele aanleiding om te veronderstellen dat de Bende structureel groter was dan drie daders, laat staan een bewijs. Mijn vermoeden is dat het gaat om drie alleenstaande en alleenwonende mannen, alles wijst daarop. Er is dan ook niemand, die ‘meer weet’. Dus geen spijtoptanten, ook niet in ruil voor grote geldbedragen en bescherming.

2. Banditisme

Het gaat om banditisme. Er is geen enkele serieuze link die wijst naar een politieke achtergrond of sturing. Er is van alles aangedragen, maar verder dan ‘met potlood geschreven’ verbindingen zijn er niet. Het kan goed zijn dat de daders extreemrechtse denkbeelden hadden, maar er is geen enkele aanwijzing, laat staan bewijs, dat er aansturing uit extreemrechtse hoek was. Afpersing? Nee, blijkt nergens uit. Gewoon directe aanvallen, dus banditisme, uitgevoerd door marginalen annex desperado’s.

Vermelding verdient dat de Bende eigenlijk vrij rustig begon, maar het werd van kwaad tot erger. De Bendeleden zijn als het ware gegroeid in het crimineel zijn. In het begin waren ze tevreden met bonbons, koffie, bakolie, wijn en champagne. Later kwamen ze er kennelijk achter dat je die zaken gewoon kunt kopen met gestolen geld, veel efficiënter.

Ook de carrièreopbouw van de Bendeleden wijst op de afwezigheid van een politiek motief. Want dan waren de ‘aanslagen’, zoals ze soms genoemd werden, logischerwijs meer gelijkmatig van karakter.

3. Onbekende dadergroep

Geen van alle in het dossier genoemde verdachten heeft iets te maken met de Bende. Dus geen De Staerke, Haemers, Bouhouche, Beijer, Bultot, Nitelet et cetera. Het ging om een volstrekt onbekende dadergroep.

Bijzondere vermelding verdienen twee namen die uit het niets kwamen – onbekende dadergroep! - Tinck en Bonkoffsky. Het zag er in het begin goed uit, maar kennelijk waren ze het niet. Overigens waren zowel de ex-vrouw als de broer er 100% van overtuigd dat Bonkoffsky een Bendelid was. Maar volgens justitie was het juist 99% zeker dat deze er niets mee te maken had. Het grote verschil tussen plus 100 en min 99 heb ik altijd heel vreemd gevonden.

4. Wie dan wel?

Drie mannen die niet bekend waren in het criminele milieu en daar dus ook geen connecties mee hadden. Ze kenden en vertrouwden elkaar volledig. Ze lijken een paramilitaire achtergrond te hebben, waar ze elkaar ook van kenden. Vreemdelingenlegioen, spookt door mijn hoofd. Uitgezonden naar een Afrikaans land. Samen in een tentje in de rimboe slapen. Uiteindelijk afgestompt van normen en waarden die wij normaal vinden.

Een van de mannen, de killer, was een regelrechte psychopaat, maar charismatisch bij de rest van de groep en ook leidinggevend. De andere twee waren mentaal zwakkelingen en domme meelopers. Zonder killer was er nooit een Bende geweest, diezelfde Bende hield ook op toen de killer (praktisch zeker) de aanval in Aalst niet overleefde. De twee zwakkelingen bleven achter, besloten te kappen en probeerden bewijsmateriaal te laten verdwijnen. Niet superprofessioneel, maar uiteindelijk toch wel doelmatig. Ze besloten hun eerdere professie van nette inbreker te hervatten (Dat laatste is een onbewezen aanvulling van mij hoor.).

5. DNA als enige oplossing

De kans is heel groot dat niemand van de Bende nog leeft. De killer overleefde Aalst niet, de 'oude' was al oud in 1982… Ik schat de kans dat de derde nog leeft op zo’n 10-20%. Toch moet het onderzoek, als was het alleen maar voor de nabestaanden, doorgaan. In sterfbedverhalen geloof ik niet meer zo, het zou althans een grote verrassing zijn, dus het enige wat nog rest is DNA-onderzoek en dan denk ik met name aan familieverwantschapsonderzoek met de meest moderne middelen. Maar… is er wel nog enigszins bruikbaar DNA? Er is werkelijk onvoorstelbaar geblunderd met dat vissershoedje dat eerst achter een radiotor verdween en na de vondst in een schijtlollige groepsbui van hand tot hand ging. Natuurlijk had dat hoedje direct met een pincet in een plastic zakje moeten worden gestopt.

Er waren eens drie mannen die...

Mijn hypothese is niet meer dan dat: een theorietje. Ik heb geen ‘inside knowledge’, geen toegang tot het dossier en het dichtste dat ik bij een potentieel betrokkene geweest ben bij mijn weten was als jongetje van 10 toen wijlen mijn vader me ooit eens vertelde dat een paar personen waar we net tevoren naast stonden uit de familie De Staerke kwamen en ik best met een grote boog om hen heen zou gaan, dat moet in 1982 of 1983 geweest zijn, in Vlezenbeek.

Volgens mij is er niet zoiets als ‘de’ bende. Wat de feiten linkt zijn de wapens, niet de modus operandi en m.i. ook niet de daders.

Ik vermoed dat er een soort ‘logistieke cel’ was waarvan de kern gevormd werd door (ex)rijkswachters uit het bureau drugs. Die zijn met een paar ‘externen’ die ze kenden uit hun vorige job afgegleden in de criminaliteit en vormden een criminele organisatie waarvan het doel gewoon was: winst maken. Daarbij zaten m.i. Bouhouche, Beijer en nog een paar anderen. De boel is gestart met de zaak Zwarts en ik vermoed dat ook de aanslag op Maj. Vernaillen (rancune), de diefstal bij Diane, diefstal van de vesten in Temse en mogelijk de overval bij Dekaise op hun conto kunnen geschreven worden.

Die zijn een soort ‘uitleendienst’ begonnen aan zware criminelen aan wie wapens, voertuigen en mogelijk zelfs ‘doelselectie’ en expertise ter beschikking werden gesteld, tegen vergoeding. Tussen ‘jobs’ in werden de wapens en voertuigen opgeslagen in garageboxen.

De modus operandi tussen de aan ‘de bende’ toegeschreven feiten verschilde radicaal. Mijn persoonlijke theorie is dat de moorden in Beersel en de zaak Angelou zich mogelijk situeren rond een kwestie van gokschulden en er een toen in Sint-Pieters-Leeuw wonende familie bij betrokken was die van van alles verdacht wordt in het bendedossier maar zonder dat er harde bewijzen zijn.

De andere feiten, meer bepaald de warenhuisovervallen waarbij doden vielen waren m.i. het werk van een andere groep uitvoerders, mogelijk met actieve ondersteuning van de ‘logistieke cel’. Dat alles stopt na Aalst. Misschien omdat de ‘killer’ toen zwaar gewond raakte en moest worden geliquideerd en omdat de ‘logistiek’ tot de conclusie kwam dat de boel totaal uit de hand aan het lopen was en ze bij een lek voor de rest van hun dagen achter tralies gingen belanden. Dus: liquidatie en laten verdwijnen van bewijsmateriaal en wapens.

In Aalst werd De Staerke opgemerkt in de Delhaize, vóór de aanslag. Die had daar niets te zoeken maar was ook niet zo’n ezel dat hij daar net tevoren zou gaan rondhangen met zijn bekende kop. Hoe komt hij er terecht? Misschien een ‘tip’ gekregen van de ‘logistiek’ bij wie ook fotografisch materiaal over de locatie gevonden werd maar dei de zaak bij meerdere potentiële ‘klanten’ uitzette?

Wat gebeurde in de maanden en jaren na Aalst (Mendez, Vandeuren…) was m.i. ‘opkuis’ van personen die dreigden te gaan praten of die het domme idee hadden om te trachten betrokkenen af te persen.

Waar ik niet in geloof is één of ander mega-complot. Daarvoor gebeurden er teveel stommiteiten zoals Bouhouche en Beijer die na Zwarts exclusieve horloges gaven aan hun echtgenotes. Welke gangster die op vrije voeten wil blijven doet zoiets?

Dat er nog een doorbraak komt daar geloof ik niet in, of het zou moeten zijn dat een betrokkene na diens dood een pakketje laat bezorgen aan één of andere krant of politicus ofwel dat er een mirakel gebeurt en men aangetroffen DNA kan matchen aan (familie) van een dader en daar geen andere logische uitleg voor is.