• Wat? Moord op een vrouw

• Wanneer? 22 December 1982

• Waar? Rue Vélorie in Gaurain-Ramecroix (Doornik) » Google Maps

• Wie? Onbekend

• Status: Onopgelost

Op woensdag 22 december 1982 werd de 56-jarige Léonce Douillié, krantenvrouw voor Nord Éclair, in Gaurain-Ramecroix bij Doornik dood aangetroffen. Zij was die avond bezig met haar maandelijkse ronde om het geld voor de geleverde kranten te innen. Rond 18 uur verliet ze een woning in de rue Velorie, waarna ze in een nabijgelegen kleine afdaling werd neergeschoten.

Aanvankelijk werd gemeld dat ze met twee kogels uit een 7,65 mm-pistool was getroffen; de autopsie wees later uit dat er in totaal drie schoten waren gelost: één in de hartstreek, één in de slaap en één in de dij. Haar lichaam werd pas de volgende ochtend ontdekt. Haar geldtas met bankbiljetten was verdwenen, terwijl een plastic zakje met muntgeld was achtergebleven.

De daders namen haar grijze Volkswagen mee, maar lieten die ongeveer een half uur later achter langs de chaussée de Mons in Hertain. Een garagist had de wagen daar 's avonds zien staan met de standlichten aan. Een buurman had rond het vermoedelijke tijdstip van de moord twee harde knallen gehoord, maar dacht dat kinderen met voetzoekers speelden.

Aanvankelijk gingen de onderzoekers uit van een roofmoord, maar al snel kwamen ook andere mogelijke motieven in beeld. Zo had Douillié kort voor haar dood verteld dat twee jonge mannen haar tijdens haar krantenronde hadden gevolgd en dat ze zich bij klanten in veiligheid had gebracht.

Daarnaast bleek dat ze eerder onder de naam ‘Cathy’ een zaak, de San Francisco, in de grensstreek van Hertain had uitgebaat. De onderzoekers sloten daarom naast diefstal ook wraak, passie of andere motieven niet uit. Haar partner Thierry Dubois werd uitgebreid verhoord, maar kon zijn tijdsbesteding volgens de onderzoekers logisch en controleerbaar verklaren en werd vrijgelaten.

Een mogelijk verband met de gewapende overval op het benzinestation van de Bastions, drie dagen eerder, werd eveneens onderzocht, maar eind december concludeerden de speurders dat beide feiten waarschijnlijk niets met elkaar te maken hadden. De aandacht verschoof vervolgens naar het milieu waarin Douillié verkeerde.

De zaak bleef bijna twintig jaar lang onopgelost, tot er rond de eeuwwisseling een doorbraak kwam in het onderzoek. In februari 2001 reisde de Doornikse onderzoeksrechter Jean-Pol Favier naar Palma de Mallorca in Spanje. Daar werd een verdachte, Thierry Dubois, door de Spaanse politie gearresteerd op basis van een internationaal aanhoudingsbevel.

Dubois werd in het voorjaar van 2001 aan België uitgeleverd om te worden verhoord en vervolgd voor zijn vermoedelijke betrokkenheid bij de moord die 18 jaar eerder was gepleegd.

Er heeft uiteindelijk geen proces plaatsgevonden voor het assisenhof. Hoewel de toen 41-jarige Thierry Dubois in april 2001 officieel in beschuldiging werd gesteld van de moord op Léonce Douillié, kon hij niet meer definitief worden veroordeeld vanwege de verjaring van de strafvordering.

In België gold voor moord destijds een wettelijke verjaringstermijn van 10 of 15 jaar, afhankelijk van bepaalde stuitingshandelingen in het dossier. Aangezien de feiten dateerden van december 1982 en Dubois pas in 2001 werd opgepakt, was deze termijn ruim overschreden.

Hoewel de speurders en de onderzoeksrechter ervan overtuigd waren dat zij de dader hadden gevonden, moest de rechtbank de strafvordering simpelweg vervallen verklaren. De verdachte werd hierdoor buiten vervolging gesteld zonder dat een volksjury zich over zijn schuld kon buigen.

A Gaurain-Ramecroix, une porteuse de journaux a été abattue pendant sa tournée

Madame Orpha Detournay, 72 ans, domiciliée rue Pecquereau à Gaurain, en est déjà à sa deuxième activité de la journée.

Après le nettoyage des bureaux de la carrière Declève toute proche, elle est repartie rapidement chez elle et s'est dirigée vers la rue Velorie, afin d'y soigner au N° 16, Mme Cornélis Debourle, une octogénaire handicapée par son grand âge et qui fut durant des décennies, sa proche voisine, avant que CCB ne fasse de la maison de M. et Mme Detournay, un abri pour les archives.

Mme Detournay quittait la demeure de son amie, dans le but de déverser des cendres dans les ornières proches du chantier Hubaut, lorsqu'elle découvrait en retrait dans la petite descente qui mène à son ancienne maison, le corps d'une femme, étendue sur le dos, la tête près du mur, vêtue assez légèrement compte tenu de la température.

Le premier moment de frayeur passé, elle allait avertir le voisin d'en face, M. José Destrebecq, 60 ans, célibataire, dessinateur industriel, lequel alertait d'emblée la gendarmerie de Gaurain.

Très vite, cette dernière mettait un nom sur le cadavre, il s'agissait de Mme Léonce Douillié, née le 12 décembre 1926, et domiciliée 12, ruelle Depret à Tournai. La malheureuse avait été tuée de deux coups de feu tirés à bout portant avec un pistolet 7,65, touchant le visage et le début de la poitrine.

Le Parquet de Tournai représenté par le juge Degraeve, le substitut Mme Hatert, le greffier Dupret, le Lt Deboo commandant en second, l'adjudant Moulin, le commissaire Michez et ses services de police commençaient leur enquête tous azimuts et l'on apprenait au fil des heures, que Mme Douillié, porteuse de journaux pour le quartier populaire de La Lou-vière à Gaurain, effectuait mercredi soir vers 17 heures, sa mensuelle tournée de perception des quotidiens.

Elle était ce soir-là au volant d'une voiture VW gris métallisé, alors que d'habitude, elle dessert ses clients avec une Renault 20 rouge.

Vers 18 h., Mme Douillie sortait de chez Madame Cornélis Debourle, et c'est alors qu'elle devait être tuée dans les conditions que l'on sait. Le vol est le mobile du crime, en tous cas, la sacoche où elle disposait les billets a disparu, par contre le plastic contenant la monnaie a été retrouvé par la gendarmerie.
Le ou les voyous se sont enfuis à bord de la voiture de leur victime. Mais, fait troublant, ils devaient l'abandonner une demi-heure plus tard, le long de la Chaussée de Mons à Harry, face a Crédit Agricole.

Pourquoi une telle précision, parce qu'un garagiste, M. Christian Brunin, a aperçu à cette heure, une VW aux feux de position allumés, il a crû à une visite rapide du chauffeur, mais dans la nuit la voiture était toujours là avec des feux de moins en moins puissants. Le matin, la police communale était avertie et c'était une pièce importante à verser au dossier. (L'on fouillait le champ situé à proximité.)

Mme Douillié, une personne que l'on décrit comme une quinquagénaire alerte, dynamique et coquette, a été tuée mercredi soir, vers 18 heures et son corps n'a été retrouvé que hier matin. M. Destrereca, le voisin d'en face, a bien entendu deux bruits importants, mais il a cru que c'étaient des enfants qui jouaient avec des pétards.

Quoiqu'il en soit, la nouvelle de ce crime crapuleux commis dans un hameau ouvrier, a plongé le Tournaisis dans l'angoisse, car enfin, il suffit de transporter un peu d'argent pour devenir la cible des voyoux, et des meurtriers. Et de faire un rapprochement avec le mini hold-up des Bastions, commis il y a trois jours par deux jeunes loubards, lesquels s'étaient enfuis à pied avec 64.000 F.

Signalons que Mme Douillié avait eu la douleur de perdre son mari Jacques Delbart, tué dans un accident, il y a une dizaine d'années. Elle vivait avec un ami, M. Thierry Dubois, qui l'aidait d'ailleurs dans sa longue et fatigante tournée de journaux.

Bron: Le Peuple | 24 December 1982

Vrouw vermoord te Gaurain-Ramecroix

Woensdagavond is te Gaurain Ramecroix, nabij Doornik, een krantenvrouw met twee revolverschoten gedood. Het betreft. Mw. Leonce Douillie (56), die werkte in dienst van “Nord Eclair”. Haar lijk werd pas donderdagochtend omstreeks 8u. door een voorbijgangster ontdekt.

Twee hulzen lagen er vlak bij. Vermoedelijk gaat het om een roofmoord, niettegenstaande het slachtoffer op het ogenblik van de misdaad hooguit enkele honderden franken bij zich kan hebben gehad. De politie van Doornik zou een spoor volgen.

Bron: Gazet van Antwerpen | 27 December 1982

Après le crime crapuleux de Gaurain: des questions restent posées!

Le meurtre de Mme Léonce Douillie, 56 ans, commis dans un hameau ouvrier de Gaurain, près de Tournai, alors que la victime procédait à l'encaissement mensuel et hebdomadaire des journaux, continue à alimenter les conversations dans le Tournaisis.

C'est que si l'hypothèse du crime crapuleux continue à subsister, l'on ne peut éluder d'autres questions qui viennent à l'esprit lorsque l'on sait que Mme Douille, qui la semaine dernière encore, avait dû se réfugier chez des clients, s'estimant menacée par deux jeunes gens qui la suivaient pendant sa tournée, avait tenu sous le nom de “Cathy” l'établissement “San Francisco” situé dans la zone frontalière de Hertain.

D'autres motifs comme ceux de la vengeance, de la passion, viennent s'ajouter à ceux du vol ou de l'intérêt, en tous cas ils ne sont pas rejetés par les enquêteurs qui ont interrogé longuement M. Thierry Dubois, le compagnon de la victime.

Ce dernier a fourni des explications logiques et contrôlables sur son emploi du temps et a été remis en liberté par le juge Degraeve.

Mme Léonce Douillie a été abattue d'un coup de 7,65 dans la région du cœur, elle a été achevée d'un coup tiré sur la tempe, mais l'autopsie du corps à permis d'apprendre qu'un troisième coup de feu avait été tiré dans la cuisse, mais la balle avait traversé la chair et s'était perdue plus loin.

La manière dont l'infortunée porteuse de journaux a été achevée, ne manque pas de soulever d'autres voiles et de là à dissocier le crime du hold-up commis par deux braqueurs casqués à la station service des Bastions, il y a un pas qui pourrait être franchi par les responsables de l'enquête.

Bron: Le Peuple | 27 December 1982

Les lieux tragiques

Comme nous l'avons relaté vendredi et lundi, le crime crapuleux de la rue Velorie à Gaurain continue à défrayer la chronique. Voici les lieux où Mme Léonce Douillie (en médaillon) a été abattue de 3 coups de pistolet 7,65. Notre flèche indique l'endroit où le corps a été retrouvé par Mme Detournay.

Bron: Le Peuple | 28 December 1982

Les auteurs du braquage des Bastions n'ont pas couru loin...

En effet, sous l'impulsion commune de la brigade judiciaire de la police communale de Tournai, de la P.J. et les gendarmeries de Tournai, Bernissart et Péruwelz, les “braqueurs” qui mardi dernier avaient contraint la pompiste des Bastions, Mme Mariane Hiquet de Fonteboy, à leur céder la recette du jour soit 64.000 F, ont été arrêtés.

Il s'agit de Pascal Questier, 19 ans, domicilié à Vaulx, et Jean-Marc Debled, 20 ans de Tournai, encore que tous deux soient en résidence au 94, rue de la Station, à Blaton. Les deux loubards se sont servis d'une 22 long rifle à crosse et canon sciés.

Comme nous le laissions entendre dans notre second article consacré au crime de Gaurain-Ramecroix, il ne semble pas qu'il y ait relation entre le mini-hold up des Bastions et le meurtre de Mme Léonce Douillié.

A ce sujet d'ailleurs, les enquêteurs se sont concertés et ont rassemblé tous les éléments en leur possession. Il semble que l'on concentre davantage les efforts dans le milieu fréquenté par la vic-time. Nous en saurons plus dans les prochains jours.

Bron: Le Peuple | 30 December 1982

Verdachte aangehouden in oude moord

Onderzoeksrechter Favier heeft een verdachte laten aanhouden in een moord die dateert van 1982. Toen werd op 23 december het stoffelijk overschot van Léonce Douillie teruggevonden op een landweg in Daurain-Ramecroix, vlakbij Doornik.De toen 56-jarige vrouw was afgemaakt met twee schoten. De moordenaar vluchtte in de wagen van het slachtoffer en nam allicht ook haar portefeuille mee.

Léonce Douillie was jarenlang de uitbaatster van een champagnebar nabij de Franse grens. Het parket van Doornik bevestigde dat vorige week speurders van de federale recherche naar Mallorca waren gereisd. Zij hadden daar een Belg ondervraagd in de hoofdstad Palma. Hij zal zo snel mogelijk aan België worden uitgeleverd.Volgens het parket komt de nieuwe ontwikkeling in de zaak er na het verder uitspitten van een oude getuigenis. De moordzaak zou anders binnen minder dan twee jaar verjaard zijn.

Bron: Het Nieuwsblad | 27 Februari 2001

• Wat? Gewezen advocaat-generaal Briquet vermoordt zijn vrouw

• Wanneer? 8 Augustus 1986

• Waar? Rue de la Ronche in Mont-sur-Marchienne » Google Maps

• Wie? Corneil Briquet

• Wapen: een automatisch pistool, kaliber 7.65mm

• Status: Opgelost

Corneil Briquet, een gewezen advocaat-generaal uit Bergen, schoot op 8 augustus 1986 zijn vrouw Francine Dengis dood in hun woning in Mont-sur-Marchienne. Hij liet een brief achter waarin hij sprak van een gezamenlijke zelfmoord, maar onderzoek en getuigenissen wezen op ernstige relatieproblemen, drankmisbruik, financiële schulden en een angstige echtgenote die hem mogelijk wilde verlaten.

Hun zoon vond het lichaam en Briquet werd kort daarna aangehouden. In maart 1988 veroordeelde het Assisenhof van Luik hem voor moord met voorbedachtheid tot twintig jaar dwangarbeid; vier maanden later overleed hij op 60-jarige leeftijd aan een hartaanval in de gevangenis van Nijvel.

Gewezen advocaat-generaal vermoordt zijn vrouw

Corneil Briquet (58), gewezen advocaat-generaal van het Hof van Beroep van Bergen, is in Charleroi aangehouden en opgesloten in de gevangenis van Jamioulx. Hij wordt ervan beschuldigd zijn vrouw Francine Dengis te hebben doodgeschoten.

De feiten werden zaterdagavond ontdekt door de zoon van het echtpaar. Deze trof in de woning van zijn ouders aan de Rue de la Ronche te Mont-sur-Marchienne het lichaam van zijn moeder aan, evenals een brief waarin Comeil Briquet de redenen van zijn daad uiteenzette.

Volgens die brief zou hij besloten hebben samen met zijn vrouw zelfmoord te plegen. Vrijdagavond vuurde Briquet dne schoten af naar zijn vrouw die getroffen werd in het hoofd en in de buik. Nadat de zoon de gerechtelijke autoriteiten had verwittigd werd Briquet teruggevonden in een herberg te Marcinelle.

Toen hij advocaat-generaal was bij het Hof van Beroep van Bergen kwam hij in aanraking met het gerecht. Hij werd in '83 door het Hof van Beroep van Brussel veroordeeld tot twee maanden voorwaardelijk wegens het stelen van 500 frank uit de kas van het cafetaria van het parket van Bergen en wegens het veroorzaken van een ongeval in staat van dronkenschap.

Begin '83 ging hij met vervroegd pensioen. Hij had met financiële moeilijkheden te kampen.

Bron: Gazet van Antwerpen | 12 Augustus 1986

Zaak-Briquet in kortgeding

De kamer van kortgeding zal zich vandaag uitspreken over het arrest dat op 4 september jl. werd geveld door de raadkamer van Charleroi met betrekking tot de wettelijkheid van het gevangen houden van gewezen advocaat-generaal Corneil Briquet.

In augustus werd Corneil Briquet aangehouden wegens moord op zijn vrouw. Daar het hier ging om de gewezen advocaat-generaal van het Assisenhof van Bergen, was de vraag aan de orde of datzelfde hof in deze zaak wel degelijk bevoegdheid had. Voorts had op 3 september het Hof van Cassatie de instanties van Charleroi en Bergen van rechtshandeling ontslagen ten voordele van het Assisenhof van Luik.

Bron: Gazet van Antwerpen | 15 September 1986

Ex-advocaat-generaal van Bergen blijft in cel

Corneil Briquet gewezen advocaat-generaal bij het Assisenhof van Bergen, blijft voorlopig aangehouden. De magistraat doodde begin augustus zijn vrouw.

De Kamer van Inbeschuldigingstelling van Charleroi besliste dat de man in voorlopige hechtenis blijft. De KIB oordeelde dat de vraag van de verdediging om Briquet in vrijheid te stellen wel ontvankelijk was, maar niet gefundeerd.

De verdediger, meester Attout, was de mening toegedaan dat zijn cliënt Briquet onrechtmatig vastgehouden werd.

Het Hof van Cassatie had immers de zaak aan het Hof van Beroep te Bergen onttrokken, vermits verdachte daar jarenlang had gezeteld. Een dag later verlengde de Raadkamer van Charleroi het aanhoudingsmandaat van Briquet met één maand.

Volgens de verdediger was dat onwettelijk.

Bron: Gazet van Antwerpen | 17 September 1986

Cassatieverzoek van advocaat-generaal Briquet verworpen

Het Hof van Cassatie, voorgezeten door de h. Screvens, verwierp vrijdag het verzoek tot verbreking, ingediend door gewezen advocaat-generaal Corneil Briquct uit Bergen. Deze is aangehouden omdat hij in augustus zijn echtgenote had doodgeschoten. Er werd gezegd dat hij met zijn vrouw was overeengekomen om beiden gelijktijdig zelfmoord te plegen.

De magistraat schoot wel zijn echtgenote dood, maar had niet de moed om zichzelf van het leven te beroven. De 58-jarige Corneil Briquet kwam reeds eerder in aanraking met het gerecht. Zo werd hij in 1983 door het Hof van Beroep van Brussel veroordeeld tot twee maanden voorwaardelijk, wegens het stelen van 500 fr. uit de kas van het cafetaria van het parket van Bergen en ook wegens het veroorzaken van een ongeval in staat van dronkenschap.

Begin 1983 ging hij met vervroegd pensioen. Boze tongen beweerden dat hij met financiële moeilijkheden had af te rekenen. Na de moord op zijn vrouw werd de gewezen advocaat-generaal van het Hof van Beroep van Bergen in Charleroi aangehouden en in de gevangenis van Jamioulx opgesloten.

De feiten werden ontdekt door de zoon van het echtpaar. Deze vond zaterdag 9 augustus in de woning van zijn ouders aan de Rue de la Ronche te Mont-sur-Marchienne het lichaam van zijn moeder, evenals een brief waarin Corneil Briquet de redenen van zijn daad uiteenzette.

Daags voordien had Briquet drie schoten afgevuurd naar zijn vrouw, die in het hoofd en de buik werd getroffen. Hierop verwittigde de zoon de gerechtelijke kringen en de dader werd in een café te Marcinelle opgepakt. De voorlezing in cassatie verwees naar een arrest van de Kamer van Inbeschuldigingstelling, geveld op 9 oktober dat de aanhouding van de voormalige advocaat-generaal bevestigde.

Briquet maakte het Hof drie middelen over. Ze hielden verband met de bevoegdheid van de raadkamer te Charleroi, mogelijke tekortkomingen door de onderzoeksrechter te Luik en ook met een beslissing van de KIB te Luik.

Advocaat-generaal Declercq verwierp vrijdag een voor een de drie voorgelegde middelen. In zijn advies werd hij door het Hof van Cassatie zelf gevolgd.

Bron: Gazet van Antwerpen | 20 December 1986

Briquet kon niet opschieten met procureur-generaal van Bergen

Het proces tegen gewezen substituut-procureur-generaal Briquet van Bergen voor het Hof van Assisen van Luik heeft al vanaf de tweede procesdag vertraging opgelopen. Dinsdag begon men met het horen van onderzoeksrechter Deschampheleire, wiens getuigenis eigenlijk voorzien was voor maandagnamiddag.

Uit het onderzoek door Deschampheleire is gebleken dat de relatie tussen substituut Briquet en zijn overste, de Bergense procureur-generaal, erg slecht was. Vanaf zijn eerste dag in functie liet de procureur-generaal aan Briquet weten dat hij “zijn kandidaat niet was en het nooit zou worden”. De procureur-generaal liet zich constant op de hoogte houden van de prestaties van de beschuldigde om hem op fouten te kunnen betrappen.

Hoewel de procureur-generaal geen hoge dunk over de beroepskwaliteiten substituut Briquet, overlaadde hij hem met Assisenzaken, met de bedoeling hem onder de stapel werk te laten bezwijken en hem de achterstand in de rechtspleging te kunnen verwijten. De procureur-generaal liet geen enkele gelegenheid voorbijgaan om kritiek uit te oefenen op Briquet en eiste tenslotte zijn ontslag.

De wetsgeneesheren kwamen voor het Hof verklaren dat zowel de eerste als de tweede kogel die Briquet op zijn vrouw afvuurde, dodelijk waren. Zij situeren het tijdstip van de dood rond 11 u. in de voormiddag en bevestigen dat mevrouw Briquet op slag dood moet zijn geweest.

Volgens kolonel Demanet, die het ballistisch onderzoek gedaan heeft, was het eerste schot (dat mevrouw Briquet niet trof) geen “proefschot”, zoals de beschuldigde beweert, maar een misser. Het eerste en het tweede schot werden vlak na elkaar afgevuurd. Het derde schot is enkele seconden later gevolgd, terwijl de beschuldigde toeliep op het slachtoffer dat op de grond lag.

De drie schoten werden vanop een afstand van 60 tot 70 centimeter afgevuurd met een 7.65 automatisch pistool. De expert wees tevens op een bijzonderheid: na de schoten heeft Corneil Briquet een kogel uit het wapen gehaald en hem opnieuw in de lader gestoken, een handeling die geen zin heeft en waarvoor beschuldigde geen verklaring heeft.

Corneil Briquet had geen vergunning voor de twee wapens die bij hem gevonden werden, evenmin als voor andere die hij al verkocht had. De beschuldigde geeft dat toe, maar heeft er geen verklaring voor.

Tijdens het getuigenis van de expert in ballistiek wijst de openbare aanklager erop dat Briquet zijn beide wapens zorgvuldig geolied heeft vóór de feiten, hoewel het juiste tijdstip daarvan niet kan vastgesteld worden en enkele dagen tot enkele maanden vóór de feiten kan gesitueerd zijn.

De volgende getuige is commissaris Verstraelen van de gerechtelijke politie van Luik. Na de feiten is Briquet naar een vriend gegaan om zich een wapen te verschaffen waarmee hij naar eigen zeggen zelfmoord wilde plegen. Volgens de commissaris wilde Briquet echter het gebruikte wapen ruilen tegen een ander om de indruk te wekken dat de moord door een inbreker gepleegd was. De beschuldigde ontkent dat formeel.

Philippe Briquet

De nu 27-jarige student in de rechten, Philippe Briquet, de zoon van beklaagde en slachtoffer, veegde dinsdagnamiddag de thesis van “de volmaakte verstandhouding” tussen het echtpaar Briquet meteen van tafel. Hij ontkent niet dat zijn vader op beroepsvlak competent was, maar dat is dan ook het enige.

Sinds het ogenblik waarop hij op rust gesteld werd, in 1982, zou de verhouding tussen vader en moeder hand over hand verslechterd zijn. Francine Dengis en hijzelf hadden alle vertrouwen in de beklaagde verloren, omdat hij hen zijn professionele flaters verzweeg. Zelfs zijn op rust stelling en de feiten die eraan vooraf gingen, heeft zijn gezin via de pers moeten vernemen. Dat gold ook voor de berichten over de schulden die de man heeft opgestapeld.

Philippe Briquet, die met zijn moeder kon opschieten, vertelt dat zij dikwijls met hem sprak over de problemen met haar man. Wat Francine Dengis vooral zwaar op de maag lag was de drankzucht van Briquet. Om de goede naam van de familie te redden heeft het slachtoffer daaromtrent slechts een beperkt aantal mensen in vertrouwen genomen.

Volgens Philippe Briquet was het voorval met de armband slechts de druppel die de emmer deed overlopen, en was zijn moeder van plan echtscheiding aan te vragen. Hij geeft ook toe dat er soms harde woorden vielen tussen hem en zijn moeder enerzijds, en zijn vader anderzijds. Getuige ontkent zijn vader ooit te hebben geslagen, maar zegt wel dat hij op vraag van zijn moeder, de beklaagde “manu militari” naar bed heeft moeten leiden, toen hij stomdronken was.

Volgens hem is zijn vader niet tegen alcohol bestand. Drank maakt hem agressief en angstig en doet hem de neiging krijgen om alle bruggen met zijn familie op te blazen.

De moeder van het slachtoffer is niet ter zitting verschenen. Per brief verklaarde ze uit dat ze niet wou dat “haar haat en wraakzucht in de openbaarheid zouden worden gebracht”. Ze verklaarde ook dat ze zich geen burgerlijke partij stelt.

Bron: Gazet van Antwerpen | 16 Maart 1988

Echtpaar Briquet had 500.000 fr. achterstallige huishuur te betalen

Woensdag werden tijdens het Assisenproces tegen Corneil Briquet te Luik die terechtstaat wegens moord op zijn echtgenote Francine Dengis een reeks vriendinnen van het slachtoffer gehoord. Daarnaast werden ook schuldeisers van beklaagde gehoord, onder meer de eigenaar van het huis waarin het echtpaar Briquet woonde, en een juridisch raadgever bij Intercom.

Vijf vriendinnen van Francine Dengis getuigen als uit één mond: “Het was een vrouw die zich nooit beklaagde. Zij was een uitstekende bridge-speelster. Zij concentreerde zich even nauwgezet in het bridgespel als bij het huishouden. Francine was helemaal niet verkwistend en sprak met ons nooit over haar echtgenoot.”

Een van hen zegt : “Sinds het auto-ongeval in 1982 en de historie met de kas van de cafetaria, werden de Briquets uit het mondaine circuit gestoten. Zij werden bijna nergens nog gevraagd of uitgenodigd. Het enige wat Francine nog restte was het bridgespel. Ik denk dat ze onder die sociale afzondering gebukt ging. Ik heb haar daar nooit iets over gevraagd. Uit discretie.”

Een andere vrouw zegt dat zij verscheidene keren heeft vastgesteld dat de Briquets financiële moeilijkheden hadden. Francine leefde erg zuinig. “Ik zelf stelde voor dat ze beter naar de kapster in mijn wijk kon gaan en inderdaad, zij haakte in en was vrij vlug niet langer klant bij haar vroegere gerenommeerde meester-haarkapper.”

Aan het briefje dat na de feiten werd gevonden en waarin stond dat het echtpaar Briquet besloten had om samen zelfmoord te plegen, wordt door de getuigen niet de minste waarde gehecht. “Onmogelijk”, zeggen ze. “Francine was gelovig katholiek en beleed haar godsdienst.” Dit laatste stemt overeen met het getuigenis van de pastoor van Mont-sur-Marchienne.

De huiseigenaar van de Briquets komt getuigen dat het echtpaar de huur van het huis sinds jaren niet meer had betaald. De huurachterstal was omstreeks het ogenblik van de feiten reeds opgelopen tot 500.000 fr. “Nochtans had ik grote eerbied voor het beroep dat de h. Briquet uitoefende. Je stuurt dan ook niet zomaar een deurwaarder naar een magistraat.”

Mvr. Devos die juridisch adviseur is bij maatschappij Intercom getuigt dat de achterstallige rekeningen voor gasverbruik opgelopen waren tot 400.000 fr. “Ons bedrijf had reeds een deurwaarder gezonden en wij waren van plan om eerstdaags beslag op de huisraad te laten leggen.”

Het college van psychiaters en een psycholoog concludeerde - zo blijkt uit hun verklaringen - dat Corneil Briquet op het ogenblik van de feiten en nadien niet zwakzinnig was en in staat zijn daden te beheersen alhoewel hij in een toestand verkeerde van middelmatige mentale onevenwichtigheid, kenmerkend voor een depressieve toestand. Volgens Dr. Goffaux heeft de beklaagde een “schitterende intelligentie gepaard aan een gemakkelijke omgang met mensen en heeft hij een zeker charisma.”

Corneil Briquet is een levensgenieter die zijn gedrag door zijn instincten laat bepalen. Hij drinkt omdat hij dat lekker vindt, maar vertoont geen enkel symptoom van alcoholisme. De beklaagde heeft een kleinburgerlijke moraal die zijn gevoelens beheerst en anderzijds een permanente ongerustheid verbergt.

Volgens Dr. Goffaux zou dat wel eens een verklaring kunnen zijn voor de stelling van de collectieve zelfmoord. De depressie van Corneil Briquet, ontstaan op het moment van zijn pensionering, is “verborgen” gebleven tot enkele weken voor de feiten. Hij heeft iedere zelfachting verloren tot op een punt dat zelfs een kleine aanleiding voldoende was om hem tot daden te doen overgaan. Het is een onrechtstreeks zelfmoord door zijn echtgenote uit te schakelen, zorgde hij ervoor dat hij zelf niet kon overleven.

De expert voegde er evenwel aan toe dat, in het licht van de intellectuele vermogens van de beklaagde en van zijn ondervinding, hij de gang van zaken had kunnen onderbreken.

Bron: Gazet van Antwerpen | 17 Maart 1988

Het ging steeds slechter in het gezin Briquet

Tijdens de vierde dag van het proces voor het Assisenhof van Luik tegen ex-substituut-procureur-generaal Corneil Briquet, die beschuldigd wordt van moord op zijn echtgenote, kwamen familieleden van het slachtoffer en vrienden van de beschuldigde getuigen.

Afgezien van een zuster en het petekind van Francine Dengis, waren ze geen van allen op de hoogte van de echtelijke moeilijkheden tussen Briquet en Dengis. Een van de broers van het slachtoffer, Jan Dengis, vond de daad van de beschuldigde “onbegrijpelijk voor een man als hij, en magistraat die de gevolgen kent”.

“Ik heb gedacht aan een vlaag van zinsverbijstering. Dit is niet gedaan door de man die ik gekend heb, het is niet de daad van een man die gezond van geest is.”

Christiane Dengis zei dat het slachtoffer er soms over klaagde dat ze een moeilijk leven had en dat haar man “wat te veel dronk”. De getuige merkte ook verscheidene keren dat haar zuster blauwe plekken had. Hoewel Francine Dengis nooit zegde hoe ze daar aan gekomen was, meende Christiane te begrijpen dat ze slaag kreeg van haar man. Christiane Dengis beklemtoonde ook het gespleten karakter van Corneil Briquet; “charmant voor de buitenwereld, maar agressief in zijn gezin.”

Dominique Meert, petekind en vertrouwelinge van het slachtoffer, verklaarde dat “naar het einde toe, Francine Dengis bang was voor de wapens van haar man”. Op de vraag waarom ze Briquet niet verliet, zou het slachtoffer geantwoord hebben: “Je weet niet hoe gevaarlijk hij is. Er zijn hier wapens in huis en als hij gedronken heeft is hij erg sterk.”

Het slachtoffer noemde de sfeer in het gezin “onmenselijk” en sprak erover “binnenkort weg te gaan”, zonder echter ooit van een scheiding te gewagen.

Leden van de Rotary-club en verscheidene filantropische verenigingen waar Corneil Briquet lid van was, omschrijven de beschuldigde als voorkomend en gedienstig, maar zeggen allen dat hij kort vóór zijn benoeming bij het parket-generaal te Bergen is beginnen veranderen en tekenen van onevenwichtigheid begon te vertonen. Hij kwam minder regelmatig naar vergaderingen en betaalde zijn bijdragen niet meer. Niemand van deze getuigen heeft ooit gemerkt dat Briquet teveel dronk.

Na zijn pensionering zocht beklaagde tevergeefs werk; ondermeer bij een advocaat te Charleroi die hij zelfs smeekte om een paar dossiers toevertrouwd te krijgen.

In een ter zitting voorgelezen verklaring van de schoonmoeder van beklaagde, werd hij beschreven als een gedienstig man die evenwel ook “koel, trots en opvliegend” kon zijn. Volgens haar zou hij reeds kort na zijn huwelijk een drankprobleem gehad hebben. Om godsdienstige redenen en om de reputatie van haar zoon niet te schaden, weigerde Francine Dengis van hem te scheiden.

Het moraliteitsverslag van de gerechtelijke politie gaf geen uitsluitsel over het verschil tussen de inkomsten en de lasten. Ook werd niet duidelijk waarvoor leningen ten belope van 1.385.000 fr. dienden.

Bron: Gazet van Antwerpen | 18 Maart 1988

Twintig jaar dwangarbeid voor Briquet

De jury bij het Assisenhof van Luik heeft bevestigend geantwoord op de vraag of Corneille Briquet schuldig is aan moord op zijn echtgenote. Ook de vraag naar de voorbedachtheid, die nochtans niet weerhouden was door het openbaar ministerie, werd met een ja beantwoord. Na twee uur beraadslaging heeft het Hof Corneil Briquet tot 20 jaar dwangarbeid veroordeeld.

Meester Attout, die met nadruk verwees naar het genuanceerd oordeel van de experten over de schuldvraag, pleitte voor een straf van minder dan vijf jaar. Meester Franchimon vroeg de jury rekening te houden met de leeftijd van de beschuldigde en met verzachtende omstandigheden.

De Luikse Assisenzaal zat vrijdag stampvol voor de slotfase in het proces tegen ex-substituut-procureur-generaal Briquet. In een uitgebreid rekwisitoor heeft advocaat-generaal Spirlet de schuld van Briquet aangetoond. De verdediging pleitte bij monde van meester Attout van de balie van Charleroi niet schuldig wegens een toestand van zware onevenwichtigheid.

Advocaat-generaal Spirlet sloopte eerst de thesis van de “grote liefde” tussen de echtgenoten Briquet, en pakte daarna de stelling aan dat “alle kwaad de schuld was van de procureur-generaal van Bergen”.

“Briquets ambities in Bergen waren te groot, en het was tenslotte niet de procureur-generaal die dronken achter het stuur zat of die geld wegnam uit de koffiekas.”

De advocaat-generaal had het nadien over de “financiële en affectieve wurggreep” waarin de beschuldigde zou gezeten hebben en waarin hij tenslotte ten onder ging. Tegenover zijn echtgenote heeft hij zijn drankprobleem altijd verborgen gehouden “uit fierheid”. Op die manier raakte hij echter vast in een net van leugens waaruit hij niet meer terug kon. In juni 1986 werd Briquet aangemaand tot betaling van 457.000 fr. achterstallige huur en door Intercom in gebreke gesteld voor een rekening van 413.000 fr. Op dat ogenblik was er al maandenlang een beslag op een groot deel van zijn pensioen.

Laatste confrontatie

De laatste confrontatie met zijn echtgenote moet in deze context bekeken worden, aldus de advocaat-generaal, die ervan overtuigd is dat Francine Dengis haar man gezegd heeft dat ze hem wilde verlaten.

“Ik heb u een moord bewezen”, zo besloot de advocaat-generaal zijn rekwisitoor, ik hou niet vast aan de voorbedachtheid die ik niet kan bewijzen, maar de man die voor u staat is een moordenaar.”

Voor de verdediging pleitte meester Attout dat Corneil Briquet bij het parket-generaal te Bergen in een depressieve spiraal terechtgekomen is. De jaren werden gekenmerkt door een “opeenstapeling van vernederingen vanwege de procureur-generaal die de beschuldigde ondermijnd en gedestabiliseerd hebben”.

De hetze bereikt haar hoogtepunt wanneer in februari 1983 de “affaire Briguet” in de pers raakt ingevolge “een lek bij het parket-generaal te Bergen”.

Schulden, sociaal isolement, beroepsproblemen, een snel achteruitgaande gezondheid en een uiteenvallend gezin, worden door de advocaat als verklaring gezien voor de verwording van Corneil Briquet.

De advocaat zei dan tot de gezworenen. “Indien u geen logica vindt in deze gang van zaken, kunt u, op straffe van gerechtelijke dwaling, niet ja antwoorden op de schuldvraag”.

Bron: Gazet van Antwerpen | 19 Maart 1988

Gewezen substituut Briquet sterft in gevangenis

Amper vier maanden nadat hij door het Assisenhof van Luik veroordeeld was tot 20 jaar dwangarbeid, is de gewezen substituut van de procureur-generaal van Bergen Corneil Briquet (60) in de gevangenis van Nijvel aan een hartaanval overleden.

Een bewaker had Briquet vrijdagochtend om 5 u nog aan tafel zien zitten in zijn cel. Eén uur later lag hij dood bij de celdeur. Vermoedelijk heeft hij nog getracht via een belknop hulp te vragen.

Briquet was op 18 maart tot 20 jaar dwangarbeid veroordeeld wegens moord op zijn echtgenote Francine Dengis (50), gepleegd op 8 augustus 1986. Deze misdaad was het laatste in een rij van strafbare feiten waaraan de gewezen magistraat zich schuldig maakte.

Substituut geworden in 1975, had hij in april 1982 in dronken toestand twee personen aangereden. Nadien werd hij ontmaskerd al de dief die uit de cafetaria van de magistraten te Bergen kleine geldsommen had ont-vreemd. Hij nam ontslag "om gezondheidsredenen" maar werd in 1983 wegens de diefstallen en de aanrijding veroordeeld tot twee maanden gevangenisstraf met uitstel, 15.000 fr boete en drie maanden rijverbod.

Toen hij uit geldnood een juweel van zijn echtgenote had verkocht, ontstond met haar een felle discussie die de vrouw met haar leven zou bekopen. Briquet vuurde drie kogels op haar af. Het stoffelijk overschot werd daags na de moord door de zoon ontdekt.

Briquet bleef na zijn veroordeling slechts enkele weken in de Lantin-gevangenis te Luik en werd daarna naar Nijvel gebracht waar hij als corrector in de drukkerij werkte. De jongste tijd werkte hij ook aan een dossier dat hij bij het Europees Hof in Straatsburg aanhangig wou maken om er de opschorting van zijn pensioen te betwisten.

Bron: Gazet van Antwerpen | 26 Juli 1988

• Wat? Roofmoord op een taxichauffeur

• Wanneer? 6 Oktober 1988

• Waar? Alfons Gossetlaan in Groot-Bijgaarden » Google Maps

• Wie? Waarschijnlijk leden van de Lada-bende

• Wapen: jachtgeweer of riot-gun

• Status: Onbekend

Op 6 oktober 1988 werd de 35-jarige Brusselse taxichauffeur Marc Leblanc dood aangetroffen nabij het klaverblad van Groot-Bijgaarden, nadat hij sinds de nacht ervoor vermist was. Hij was met een schot in de nek omgebracht, zonder geld of identiteitspapieren, en zijn witte Audi-taxi bleef verdwenen. Het onderzoek legde al snel een mogelijk verband met een recente overval op een benzinestation.

Later bracht het zogenoemde Lada-bendeonderzoek, na bekentenissen van Johnny Mottry vanuit zijn cel in Metz, nieuwe aanwijzingen over meerdere moorden door dezelfde bende.

Lees meer over dit feit en de Lada-bende op de website » Lada-bende

Taxichauffeur met nekschot vermoord te Groot-Bijgaarden

Een taxichauffeur is vrijdagmorgen dood aangetroffen in de struiken van de firma Wella aan de Gossetlaan te Groot-Bijgaarden. De man was met een nekschot vermoord geworden.

Het lichaam van de chauffeur werd omstreeks 9.30 u. gevonden. De man, Michel Leblanc (35) uit Brussel, was in de nacht van woensdag naar donderdag omstreeks 3 u. verdwenen. Hij was chauffeur bij de firma Taxis Verts en reed in een witte Audi 80. Vermoedelijk heeft hij een of verscheidene klanten opgepikt, die er met zijn wagen en de dagopbengst vandoor zijn gegaan na hem koelbloedig te hebben vermoord

Gisteren, vrijdag, werd nog altijd druk gezocht naar de witte Audi 80 met nummerplaat FSY 155. Een van de ruiten van de wagen werd waarschijnlijk verbrijzeld, Want ter plekke werden enkele scherven gevonden.

Bron: Het Laatste Nieuws | 8 Oktober 1988

Vermoorde taxichauffeur in val gelokt door “taxi-kenner”

Naar alle waarschijnlijkheid is taxichauffeur Marc Leblanc, die vrijdagmorgen dood werd aangetroffen in de struiken van een bedrijf in Groot-Bijgaarden, door “taxi-kenners” in de val gelokt.

Dat besluit trekken zijn collega's uit twee gegevens. Enerzijds kreeg de chauffeur in de nacht van woensdag naar donderdag kort na middernacht een laatste oproep, die hem naar Vorst leidde naar een bakkerij. Anderzijds is het alarm in zijn wagen uitgeschakeld, “hetgeen alleen door kenners kan gebeurd zijn”, verklaarden vrienden van de vermoorde Marc Leblanc.

Er zijn nog andere gegevens bekend geraakt. In de auto van Leblanc, die kort na de tweede overval op een Texaco-benzinestation aan de Generaal Jacqueslaan te Etterbeek in de nacht van zaterdag naar zondag op de ULB-campus is teruggevonden, bevond zich een kruikje met benzine in. De Audi 80 van Leblanc was echter een dieselwagen. Vermoed wordt dan ook dat de moordenaars-overvallers van plan waren de auto in brand te steken om sporen uit te wissen.

Belangrijk is ook de telefonische oproep, die de taxichauffeur woensdagnacht naar een bakkerij in Vorst bracht. De bakkerij was gesloten, maar op enkele meters bevindt zich een telefooncel.

Verder heeft men bloedsporen in de wagen en in de koffer ervan teruggevonden. Het bloedonderzoek moet uitmaken of Marc Leblanc in de auto is gewond, in de koffer vervoerd naar Groot-Bijgaarden en daar misschien koudweg werd afgemaakt.

De collega's van de vermoorde taxichauffeur, die vooral 's nachts werkte, zijn er in elk geval steevast van overtuigd dat een “taxi-kenner” lid is van de bende moordenaars. “De alarminstallatie in deze wagen is op een zodanige plaats aangebracht, dat je echt goed moet weten hoe ze uit te schakelen”, aldus de makkers van Leblanc.

Bron: Het Laatste Nieuws | 13 Oktober 1988

• Wat? Roofmoord op twee vrouwen in een krantenwinkel

• Wanneer? 17 Juni 1988

• Waar? Slachthuislaan 4 in Anderlecht » Google Maps

• Wie? Waarschijnlijk de Lada-bende, Johnny Mottry bekende de feiten

• Wapen: .22 long rifle

• Status: Onbekend

Op 16 juni 1988 werden de 50-jarige boekhandeluitbaatster Nicole Probst en haar 22-jarige verkoopster Giuseppina Trapani doodgeschoten aangetroffen in de achterruimte van Librairie du Carrefour aan de Slachthuislaan in Anderlecht, nadat een klant en een ruitenwasser alarm sloegen omdat de winkel verlaten leek.

Beide vrouwen waren van dichtbij met meerdere kogels, vermoedelijk kaliber .22, getroffen; de daders namen enkel hun portefeuilles, ongeveer 10.000 frank en enkele tram- en telefoonkaarten mee. Hoewel er aanvankelijk geen sporen of verdachten waren, bekende de twintigjarige Johnny Mottry in 1991 vanuit een gevangenis in het Franse Metz dat hij de dubbele moord samen met twee medeplichtigen had gepleegd; die werden vervolgens opgepakt, terwijl Mottry ook verdacht werd van betrokkenheid bij twee andere Brusselse moorden.

Meer artikels over deze dubbele moord lees je op de website » Lada-bende

Twee Anderlechtse vrouwen neergeknald om 10.000 fr.

Roofmoord, ze luidt (voorlopig) het besluit van de Brusselse gerechtelijke politie nadat donderdagnamiddag achter in een krantenwinkel aan de Slachthuislaan 4 te Anderlecht de lichamen zijn ontdekt van de uitbaatster en een meisje dat geregeld een handje kwam toesteken. De 50-jarige Nicole Propst en de 22-jarige Guiseppina Trapani werden meedogenloos neergekogeld en de daders gingen er vandoor met de handtas van Nicole Propst, waarin ongeveer 10.000 fr. zat.

Donderdag stapte een vrouw de krantenwinkel binnen, maar zij was zeer verwonderd dat niemand kwam kijken wat zij wenste te kopen. Zij vroeg dan aan een man, die de ruiten van het aanpalend café waste, of hij een kijkje wilde nemen. Deze man ontdekte dan in een vertrekje achter de winkel de lichamen van de uitbaatster, die begin vorig jaar de winkel had geopend, en het meisje. Zij waren met kogels doorzeefd en lagen tegen een muur.

Vermoed wordt, dat zij voor de overvallers zijn gevlucht naar de keuken, die zich achter de winkel bevindt, vervolgens in het klein vertrekje achter de keuken zijn gerend, waar er echter geen uitgang meer was. Daar werden zij koelbloedig neergeknald.

Aanvankelijk dacht men dat helemaal niets was gestolen. De kassa was immers niet leeggeplunderd. Eigenaardig was wel dat uit die lade tram- en telekaarten waren verdwenen. Later bleek dat de handtas van Nicole Propst was verdwenen, alsook een andere tas, die het tweede slachtoffer toebehoorde.

De kogels zijn afkomstig van een 22-wapen. Nicole Propst werd door twee kogels getroffen, terwijl Giuseppina Trapani drie maal werd getroffen. Naar verluidt werden echter nog meer kogels afgevuurd.

Het opzoekingswerk naar de daders van deze dubbele roofmoord belooft geen gemakkelijke klus te worden. Immers, niemand zag enige verdachte beweging in de winkel en geen enkele van de klanten uit het café naast de winkel hoorde een verdacht geluid, laat staan de schoten.

Bovendien gebeurden de feiten in een wijk met een vrij hoge graad van (doorgaans kleine) criminaliteit en waar een paar georganiseerde bendes aan het werk zijn.

Bron: Het Laatste Nieuws | 18 Juni 1988

• Wat? Frans koppel wordt vermoord op een autoparking

• Wanneer? 27 September 1988, rond 2u30 ’s nachts

• Waar? Parking “Woutersbrakel” langs de E19 in Halle » Google Maps

• Wie? Onbekend, Daniel Tinchon en de Lada-bende worden als verdachten genoemd.

• Wapen: Dubbelloops jachtgeweer of een riot-gun

• Status: Onopgelost

In september 1988 werden de Franse verloofden Albino Pinheiro da Silva (22) en Stéphanie Malapert (19), die op weg waren naar Nederland en langs de autosnelweg bij Halle kampeerden, ’s nachts met een jachtgeweer doodgeschoten. Hun Renault 5 werd later uitgebrand teruggevonden bij de gevangenis van Bergen.

Aanvankelijk viel de verdenking op een 14-jarige ontsnapte uit een nabijgelegen preventiehuis, met de hypothese dat hij de wagen wilde stelen en in paniek handelde, maar hij bleek onschuldig. Het onderzoek richtte zich vervolgens ook op Frankrijk, omdat de speurders niet uitsloten dat het koppel door iemand uit hun kennissenkring was gevolgd.

Meer artikels over deze dubbele moord kan je op de website lezen » Lada-bende

De parking na de ontdekking van de lijken:

Moord naast autostrade

Werd de koelbloedige moord op een jong Frans paartje dinsdagnacht op de parking “Wautersbrakel” te Halle, gepleegd door betrapte autodieven? Hoewel er gisterenavond nog geen concreet spoor was van de daders, zoekt de gerechtelijke politie nu een 14-jarige jongeman, die is gevlucht uit een instelling in Wautersbrakel waar hij vast zat voor “erge feiten”. Hij zou onder meer gespecialiseerd zijn in het kraken van wagens langs autowegen.

Een Renault 5 met Franse nummerplaat, die woensdagochtend uitgebrand werd gevonden te Bergen, bleek eigendom van de slachtoffers. De auto zou een van de twee wagens zijn, die getuigen de parking zagen afstuiven onmiddellijk na de moord.

Het Franse paar, dat daar zijn tentje voor de nacht had opgeslagen, werd genadeloos neergeknald, vermoedelijk met een jachtgeweer voor groot wild.

Bron: Het Laatste Nieuws | 29 September 1988

Kamperend Frans paartje genadeloos neergeknald

Autodieven, zo vermoedt men althans, hebben in de nacht van dinsdag naar woensdag een jong Frans koppel genadeloos doodgeschoten op de parking “Woutersbrakel” op het grondgebied Halle langsheen de autoweg E19, richting Brussel. Hoewel een concreet spoor van de daders tot dus ver ontbreekt, blijken verdenkingen te rusten op een 14-jarige autokraker die gevlucht is uit een instelling in de buurt en nu druk wordt opgespoord.

De moord is omstreeks 2.30 u. gepleegd. Het Frans paartje, de 22-jarige Albino da silva en 19-jarige Stéphanie Malaperte uit Saint-à-Vertin, had zijn tweepersoonstentje opgeslagen tussen de struiken op het parkeerterrein. Wat je noemt “wild kamperen”.

Omstreeks 2.15 u. moeten de daders de parking zijn opgeslopen. Waarschijnlijk waren zij van plan de kleine Renault 5 met nummerplaat 87 86 PD 37 van het koppel te jatten of leeg te plunderen.

Maar het meisje moet gehoord hebben dat er aan de wagen werd geprutst. Zij ging kijken wat er aan de hand was en kwam oog in oog te staan met de daders. Zij probeerde nog te vluchten, maar werd meedogenloos neergeknald.

De moordenaars wisten klaarblijkelijk dat de jongen in de tent was gebleven. Hij kreeg verscheidene kogels door het hoofd geschoten. De kogels waren van het kaliber 8,50 mm., dat gebruikt wordt voor jachtgeweren voor groot wild, een type dat in België niet mag verkocht worden.

De schoten alarmeerden andere personen, die zich op dat late uur op de parking bevonden. Onder meer een Nederlandse vrachtwagenchauffeur en nog een andere getuige, die na de schoten kwam kijken wat er scheelde.

Maar op dat ogenblik stoven de doders weg met de wagen van hun slachtoffers. Volgens een getuige verlieten toen twee wagens de parking: een Ford Taunus break en een kleine Renault. Allebei de wagens kozen richting Nijvel en Bergen, waarschijnlijk langs de brug over de autoweg, die ook toegang verleent tot een grote stortplaats achter het Hallerbos.

Omstreeks 5.30 u. werd een brandende witte R5 aangetroffen in Bergen, niet ver van de gevangenis. De wagen had een Franse nummerplaat. In de loop van de avond pas kreeg men zekerheid dat het om de wagen van de slachtoffers ging en werd meteen ook hun identiteit bevestigd.

Want op de parking werden, behalve kleren, een fototas met Minolta-apparatuur en een pakje sigaretten met een Frans taks-bandje, geen identiteitspapieren gevonden.

Bron: Het Laatste Nieuws | 29 September 1988

Vrouw op Halse parking in de rug geschoten

De naar verluidt delicate lijkschouwing op de lichamen van het Frans paartje, dat in de nacht van dinsdag naar woensdag op een parking langsheen de E19 te Halle werd doodgeschoten, heeft duidelijk gemaakt dat de 19-jarige Stéphanie Malaperte in de rug werd getroffen.

Gisteren zijn de ouders van het meisje en van haar 22-jarige vriend Da Silva uit Frankrijk overgekomen en hebben de lichamen formeel herkend. Het paar stond op het punt te trouwen.

Dinsdagnacht besloten zij hun tentje op te slaan onder de struiken van de parking “Woutersbrakel” langsheen de E19 richting Brussel. Omstreeks 2.15 u. werd aan hun auto geknoeid. Het meisje ging kijken, maar werd genadeloos in de rug doodgeschoten. Haar vriend werd door twee schoten in de tent afgemaakt.

De moordenaars gingen er vandoor met de Renault 5 van het paartje die later in Bergen in brand werd gestoken. Een 14-jarige, die de nacht van de feiten uit een instelling was gevlucht en gespecialiseerd is in het kraken van auto's langs autowegen, wordt nog altijd beschouwd als een mogelijke mededader.

Bron: Het Laatste Nieuws | 30 September 1988

Moordenaars staken auto in brand voor de camera

De moordenaars van het Frans paartje, dat vorige week op een parking van de autosnelweg E19 te Halle werd neergeknald, hebben de auto van hun slachtoffers in brand gestoken voor de lenzen van de controlecamera's rond de gevangenis van Bergen. Jammer genoeg werden die beelden niet op de videoband geregistreerd, zoniet hadden de speurders nu waarschijnlijk al een ernstig spoor.

De brandende Renault 5 zelf, is wel op de videoband te zien, omdat de bewaker in de controlekamer van de Bergense gevangenis de opnametoets indrukte toen hij omstreeks 5.45 u. woensdagochtend de rokende wagen waarnam op zijn scherm. Hij verwittigde toen onmiddellijk de rijkswacht.

De beelden die een van de dertig camera's binnen en buiten de gevangenis, enkele minuten eerder doorstuurden moeten dus de daders getoond hebben terwijl zij het vuur aan de auto staken en daarop wegvluchtten. Indien de bewaker op dat ogenblik de beelden had opgeroepen van de camera die de Lucideistraat afspeurt, waar het voertuig zich bevond, had hij ze op band kunnen vastleggen. Naar verluidt wordt de registratie-apparatuur normaal pas ingeschakeld wanneer incidenten worden gesignaleerd.

Uit de “onvoorzichtigheid” van de moordenaars kan de gerechtelijke politie nu enkel afleiden dat zij niet vertrouwd waren met de stad, want alle inwoners van Bergen weten dat de omgeving van de gevangenis door camera's wordt bewaakt.

Vast staat inmiddels ook dat de 14-jarige delinquent, die op het ogenblik van de feiten vermist was uit een instelling in Woutersbrakel en verdacht werd van mededaderschap, niets met de dubbele moord te maken heeft. De jongeman werd vrijdagavond door de rijkswacht van Halle opgepakt, maar het verhoor wees uit dat hij onschuldig is.

De oproep die onderzoeksrechter Bellemans donderdag tot mogelijke getuigen richtte, haalde evenmin iets uit. Wel heeft een frituuruitbater uit Bergen verklaard de twee Fransen enkele uren voor de moord te hebben bediend.

Albino da Silva (22) en Stéphanie Malaperte (19) waren alleen, ze hebben geen lifter opgepikt, aldus de man. De lichamen van de slachtoffers, die op doorreis waren naar Nederland, zijn intussen door familieleden formeel geïdentificeerd.

Uit het ballistiek onderzoek is inmiddels nog niet met zekerheid vastgesteld welk wapen door de moordenaars werd gebruikt. Het kan zowel een dubbelloops jachtgeweer als een riot-gun zijn geweest.

Wel staat het nu vast dat Da Silva als eerste werd gedood. met twee schoten die van dichtbij werd afgevuurd. Het wrak van de witte Renault 5 werd naar Brussel overgebracht voor een expertise, maar de kansen om er vingerafdrukken of een ander spoor van de daders op te vinden, worden miniem geacht omdat bet vuur die waarschijnlijk beeft uitgewist.

Bron: Het Laatste Nieuws | 3 Oktober 1988

Klein verschil tussen moordwapens

Het onderzoek van de munitie, die gebruikt is door de moordenaars van het Franse paar te Halle, van de kogel, waarmee een taxichauffeur in Groot-Bijgaarden werd doodgeschoten en van de kogel, die een bediende van een pompstation te Etterbeek verwondde, heeft duidelijk gemaakt dat steeds een wapen van hetzelfde kaliber is gebruikt.

Toch is het nu zeker dat niet éénzelfde wapen is gebruikt. De grove hagel vertoont immers lichte verschillen, die wijzen op het gebruik van zeker twee wapens.

Dat sluit evenwel niet uit dat telkens dezelfde bende moordenaars aan het werk is geweest. De doders kunnen immers in het bezit zijn (geweest) van verschillende wapens. In elk geval hebben zij nooit geaarzeld om ten minste twee keer voor een te verwaarlozen buit te doden.

In Halle hebben zij niets waardevols gevonden in de schamele bezittingen van het Frans paar en in Groot-Bijgaarden hebben zij zelfs de dagopbrengst van de taxichauffeur in diens hemdzakje over het hoofd gezien.

In verband met de moord op het Frans paar te Halle zal weldra een rogatoire commissie naar Frankrijk vertrekken om er de familie te ondervragen van Stéphanie Malaperte en Albino da Silva.

Bron: Het Laatste Nieuws | 12 Oktober 1988

• Wat? Een garagist slaat een boekhouder dood

• Waneer? In de nacht van 24 op 25 november 1982

• Waar? Chaussée de Maubeuge in Mesvin » Google Maps

• Wie? Mato Gabric

• Status: Opgelost

In de nacht van 24 op 25 november 1982 werd de boekhouder Raymond Castelain uit Eugies dood aangetroffen in de garage van autohandelaar en schroothandelaar Mato Gabric in Mesvin (Bergen). De twee mannen hadden samen alcohol gedronken nadat Castelain zich was komen beklagen over de lange herstelling van zijn wagen.

Aanvankelijk bleef de doodsoorzaak onduidelijk en werd ook melding gemaakt van een mogelijke derde aanwezige, maar het onderzoek en de autopsie wezen op dodelijk geweld. Omdat Gabric tijdens de verhoren tegenstrijdige verklaringen aflegde over een ruzie na het drinken, besloot de onderzoeksrechter hem aan te houden op verdenking van slagen en verwondingen met de dood tot gevolg, zonder het oogmerk te doden. Volgens de pers stond Gabric erom bekend agressief te worden na overmatig alcoholgebruik.

In 2001 is Gabric om het leven gekomen tijdens het zwemmen in het Lac de l'Eau d'Heure.

Mort mystérieuse chez un ferrailleur de Mesvin

M. Raymond Castelain, âgé de 50 ans est mystérieusement décédé dans la nuit de mercredi à jeudi au domicile d'un ferrailleur de Mesvin, Mato Gabric. A l'heure où nous vous livrons cette information, ce dernier était toujours entendu par le juge Van Spitaels.

L'autopsie du décédé a été ordonnée, mais le résultat des investigations médicales ne sera révélé que ce vendredi matin. Voici la reconstitution présumée de la soirée que Mato Gabric et Raymond Castelain ont passée mercredi.

M. Gabric exploite une petite entreprise de démolition de voitures usagées à la chaussée de Maubeuge à Mesvin. Il semble que le garagiste confiait sa comptabilité à Raymond Castelain qui demeure au 50 de la rue des Déportés à Eugies. Avant-hier soir, en plus de la vérification des comptes, les deux hommes auraient bu de sérieuses rasades de whisky: deux bouteilles vides ont été retrouvées sur les lieux.

En s'éveillant jeudi matin, Mato Gabric n'a pu que constater le décès de son compagnon de soirée. D'autre part, il semblerait également qu'un troisième compère se soit présenté pendant la dégustation, un client, peut-être de nationalité nord-africaine mais c'est là un point que l'enquête devra élucider.

Il faudra donc attendre les conclusions de l'autopsie ainsi que l'issue de l'interrogatoire pratiqué par le juge Van Spitaels.

Bron: Le Peuple | 26 November 1982

Garagist slaat boekhouder dood te Bergen

De dienst 900 werd woensdagavond opgeroepen naar de garage van Matto Gabric aan de Chaussée de Mabeuge te Bergen. Daar werd het levenloze lichaam aangetroffen van de h. Raymond Castelain, boekhouder uit Eugies.

Het parket kon er vrij vlug achter komen dat de twee mannen samen hadden gedronken, nadat Castelain zijn beklag was komen maken over het feit dat de herstelling van zijn wagen zo lang aansleepte.

Van wat later is gebeurd, verstrekte Gabric verschillende versies maar het ziet er wel naar uit dat de garagist, die na het drinken altijd zeer woest werd, zijn klant verscheidene dodelijke slagen heeft toegebracht.

Donderdagnacht heeft de onderzoeksrechter tegen Gabric een bevel tot aanhouding afgeleverd wegens slagen en verwondingen zonder het inzicht te doden.

Bron: Het Laatste Nieuws | 27 November 1982

Après le drame de Mesvin: une arrestation

Nous avons rendu compte d'une affaire aussi mystérieuse que tragique, survenue dans la soirée de mercredi, à Mesvin, dans un garage de la chaussée de Maubeuge, un expert-comptable, M. Raymond Castelain, 68 ans, domicilié à Eugies, rue des Déportés, 6, avait trouvé la mort à la suite de violences dont il avait été victime, sans qu'on sache avec précision la nature de ces violences.

L'instruction menée minutieusement par M. le juge Van Spitael à la suite de ce drame a abouti, tard dans la soirée de jeudi, à la mise sous mandat d'arrêt du garagiste Mato Gabric, sujet yougoslave, réfugié de l'ONU, propriétaire du garage en question.

Longuement interrogé par le magistrat instructeur, il s'est révélé que le garagiste fournissait des versions différentes des faits, et plus précisément, d'une querelle après boire qui l'avait opposé à M. Castelain.

Ses contradictions, si elles ne paraissent pas avoir permis au juger d'instruction de faire toute la lumière sur les circonstances de la mort de l'expert comptable, ont en tout cas abouti à la conclusion que des coups avaient été portés, et c'est effectivement sous l'inculpation de coups et blessures ayant entraîné la mort sans l'intention de la donner, que Mato Gabric a été écroué à la prison de Mons.

Bron: Le Peuple | 27 November 1982

Boekhouder doodgeslagen te Bergen

Woensdagavond van vorige week werd de dienst 900 opgeroepen naar de garage van Matto Gabric aan de chaussée de Maubeuge te Bergen. Daar werd het levenloze lichaam aangetroffen van Raymond Castelain, boekhouder uit Eugies.

Het parket kon er vrij vlug achter komen dat de twee mannen samen hadden gedronken nadat Castelain zijn beklag was komen maken over het feit dat de herstelling van zijn wagen zo lang aansleepte.

Van wat later is gebeurd verstrekte Gabric verschillende versies, maar het ziet er wel naar uit dat de garagist, die na het drinken altijd zeer woest wordt, zijn klant verscheidene slagen heeft toegebracht die dodelijk bleken.

Donderdagnacht heeft de onderzoeksrechter tegen Gabric een bevel tot aanhouding afgeleverd wegens slagen en verwondingen zonder inzicht te doden.

Bron: Gazet van Antwerpen | 29 November 1982

In 1981 was hij al eens in het nieuws gekomen:

Menaces

Du chef d'avoir à Nouvelles, le 3 septembre 1980, adressé des menaces au garagiste Mato Gabric le prévenu Giovanni Prandi, bétonneur, 62 ans, demeurant 1, chaussée de Maubeuge, à Nouvelles, s'est entendu infliger un mois d'emprisonnement, conditionnellement pendant cinq ans, et quatre mille francs d'amende.

Bron: Le Peuple | 13 November 1981

• Wat? Roofmoord op een oude vrouw

• Wanneer? 16 Juli 1982

• Waar? Rue du Crombouly in Thuin » Google Maps

• Wie? Thierry Lerminieau

• Status: Opgelost

Thierry Lerminieau werd in juli 1982 gearresteerd nadat hij had bekend zijn 72-jarige buurvrouw Rosemonde Gérard in Thuin te hebben gewurgd tijdens een mislukte inbraak. Hij was 's nachts haar woning binnengedrongen om geld te stelen voor de aankoop van een auto, sloeg haar bewusteloos toen ze hem betrapte, wurgde haar met een koord en ensceneerde vervolgens een lustmoord om de aandacht van de ware toedracht af te leiden.

Tijdens zijn assisenproces eind 1983 bleek uit getuigenissen en psychiatrische onderzoeken dat hij volledig toerekeningsvatbaar was, maar onder invloed van alcohol bijzonder agressief werd. Zijn bewondering voor Hitler en de SS, zijn gewelddadige verleden en zijn poging om aanvankelijk een andere verdachte aan te wijzen kwamen eveneens uitgebreid aan bod. De jury achtte hem schuldig aan poging tot diefstal met moord en aanranding van de eerbaarheid, waarna hij werd veroordeeld tot levenslange dwangarbeid.

Wurger van Thuin ensceneerde lustmoord

Na eerst gepoogd te hebben zich te verschuilen achter een vaag alibi heeft de 22-jarige lasser Thierry Lerminieau woensdag bekend zijn 72-jarige buurvrouw Rosemonde Devaux, rue Cron Bouly te Thuin, vorige week in de nacht van zaterdag op zondag te hebben gewurgd. De man werd opgesloten in de gevangenis van Jamioulx.

Het waren buren die het ontzielde, naakte lichaam van Rosemonde Devaux zondag in de loop van de voormiddag ontdekten. Sporen leidden naar haar buurman, de vrijgezel Lerminieau, die bekende.

In de nacht van zaterdag op zondag had hij verschillende herbergen bezocht. In het naar huis gaan vatte hij het plan op zijn alleenwonende buurvrouw te beroven. Aan de achterzijde van haar huis sloeg hij een ruit stuk en geraakte zo naar binnen. Terwijl hij bezig was het gelijkvloers te doorsnuffelen, werd hij door de inwoonster verrast.

Hij sloeg de vrouw meteen bewusteloos en wurgde haar met een eind touw. Hij trachtte toen zijn misdaad te verbergen door een en ander zo te doen voorkomen alsof het om een lustmoord ging.

Bron: Gazet van Antwerpen | 23 Juli 1982

Lerminieau wurgde bejaarde buurvrouw

Maandag begon voor het Hof van Assisen van Henegouwen het proces tegen Thierry Lerminieau uit Thuin. Deze man wurgde op 16 juli 1982 zijn 72-jarige buurvrouw Rosemonde Gérard. Hij was 's nachts bij haar binnengedrongen en wou haar bestelen.

Lermineau wordt beschuldigd van diefstal met de bezwarende omstandigheid dat een moord werd gepleegd, en van een aanslag op de goede zeden. Voor zijn proces zetelt een jury van zeven vrouwen en vijf mannen. Hij wordt verdedigd door Mr. Malaise en Mr. Lavendhomme van de balie van Charleroi. Als openbaar aanklager fungeert advocaat-generaal Ransquin en als burgerlijke partij Mr. Bernard en Mir Hanon.

Thierry Lerminieau zou tijdens zijn ondervraging maar een gedeelte handhaven van de verklaring die hij tijdens het gerechtelijk onderzoek aflegde. Hij erkende in de woning van zijn buurvrouw te zijn binnengedrongen om haar te bestelen en met haar geld een auto te kopen.

“Toen ik in Rosemondes' huis was daagde ze op een bepaald moment op en begon te roepen. Daarop trad ik op haar toe, ze viel op het bed en trok de koord af waarmee de lichtschakelaar bediend wordt. Ik draaide die koord tweemaal rond haar hals en trok gedurende 2 tot 3 minuten. Daarop verliet ik het huis.”

Lerminieau gooide ook nog de stoelen in het huis om en trok de kastladen open.

Uit de ondervraging kwam naar voor dat de beschuldigde uit een groot gezin kwam en dat hij opgevoed werd door een tante die naast zijn later slachtoffer woonde. Zijn moeder overleed toen hij nog zeer jong was. Hij werd door zijn tante vertroeteld en hij kwam, naar ergen zeggen, goed met zijn vader overeen. Wel had hij eens onenigheid met hem omdat hij vond dt zijn vader de voorkeur aan zijn jongere broer gaf.

In verband met de persoonlijkheid van Lerminieau liet de voorzitter hem verklaren dat hij zich voor geschiedenis, meer bepaald voor die van de Tweede Wereldoorlog interesseerde. Hij las veel over de SS. Hij ging bij het leger, maar hij hield niet van discipline en miste actie bij het Belgisch leger.

Later liet hij zich uit bewondering voor de SS het teken van dat korps op het lichaam tatoeëren In het leger was hij een vechtersbaas en een drinkebroer. Daar hij in 1980 zijn contract bij het leger niet verlengde, werd hij werkloos, vond in 1981 werk en werd het jaar daarop ontslagen omdat hij weer gevochten had.

Hij pochte erover dat hij meer dan 25 glazen bier kon drinken alvorens dronken te worden. Later vond hij weer werk in de kerncentrale van Doel. Hier werd een einde gemaakt aan zijn contract nadat hij de moord gepleegd had.

Bron: Gazet van Antwerpen | 29 November 1983

Tante van beklaagde werd onwel

De tweede dag van het proces voor het Hof van Assisen van Henegouwen tegen Thierry Lerminiaux, die ervan beschuldigd wordt de 70-jarige Rosemonde Gérard op 1 juli j.l. te hebben gewurgd, is dinsdag voortgezet met het getuigenis van de zoon van het slachtoffer, Louis Devaux.

Getuige vertelde hoe hij het ontkleedde lijk van zijn moeder had aangetroffen en ook hoe hij, niet lang daarna, bij de tante van beklaagde, beklaagde zelf had ontmoet. “Hij omhelsde me”, zo zei de getuige, “en heeft mij koffie geschonken. Hij kwam naast me zitten en toonde medelijden. Ik had nooit kunnen vermoeden dat hij de dader was van de moord op mijn moeder.”

Getuige denkt dat Lerminiaux erop uit getrokken is om te stelen, en dat hij goed wist wat hij zou doen indien het slachtoffer zou wakker worden. Na deze verklaring stelde Mr. Bernard zich burgerlijke partij voor getuige.

Vervolgens werden twee psychiaters gehoord: beiden verklaarden beklaagde toerekeningsvatbaar.

De ochtendzitting eindigde met het getuigenis van de tante van beklaagde, Mariette Lerminiaux, waarbij hij inwoonde. Het was een zeer emotioneel getuigenis, want deze vrouw heeft beklaagde op zeer jonge leeftijd - hij was nog geen twee jaar - als een eigen kind opgenomen. Ze kon haar tranen niet bedwingen. Toen ze vertelde met hoeveel inzet en liefde ze Thierry heeft opgevoed om dan te ervaren dat hij haar beste vriendin had vermoord.

De dag van de feiten was Lerminiaux omstreeks 3u 's ochtends thuisgekomen: hij had gedronken en kreeg daarvoor een opmerking van zijn pleegmoeder. Later, toen de moord reeds was ontdekt, gebaarde hij van niets. Die avond ging hij opnieuw uit en kwam slechts de volgende dag terug. Dat was omstreeks 4u in de namiddag. Hij vroeg geld aan zijn tante en vertrok opnieuw. Hij kwam slechts de volgende dag opdagen.

Getuige verklaarde tot slot dat Lerminiaux tijdens zijn militaire dienst was beginnen te drinken. Na haar getuigenis is Mw. Mariette Lerminiaux onwel geworden. Ze moest naar het ziekenhuis worden overgebracht.

Tijdens de namiddagzitting werd Bernard Poirion gehoord. Tijdens de eerste ondervragingen van Lerminiaux trachtte deze de schuld op getuige te schuiven. Toen de voorzitter hem vroeg waarom hij dat gedaan had, zei beklaagde: “Ik trachtte mij ervan af te maken, maar tenslotte heb ik toch bekend, nietwaar?”

Dan kwam nog een derde psychiater getuigen. Hij bevestigde de toerekeningsvatbaarheid van beklaagde en voegde eraan toe dat Lerminiaux vaak zeer autoritair overkwam.

Bron: Gazet van Antwerpen | 30 November 1983

Dronken Lerminiaux zocht met iedereen ruzie

Het Hof van Assisen van Henegouwen heeft woensdag het proces voortgezet van Thierry Lerminiaux uit Thuin. De man wordt ervan beschuldigd aldaar zijn 72-jarige buurvrouw, Rosemonde Gérard, te hebben gewurgd. De feiten gebeurden bij de vrouw thuis.

De derde procesdag opende met diverse getuigenissen, waaruit bleek dat als Lerminiaux gedronken had, hij agressief werd, iedereen lastig viel en ruzie zocht.

Een vroegere werkgever had niet te klagen over betichte en een man uit Thuin zei dat als Thierry Lerminiaux niet had gedronken, hij best te genieten was. Wel, zo zei hij, had berichte een ongelooflijke bewondering voor Hitler en de SS.

Een getuige voerde het rechtstreekse bevel over Lerminiaux toen die onderofficier bij het leger was. Beschuldigde was bij een gevechtseenheid en had een harde training. De getuige zag Lerminiaux nooit dronken. Hij kon vertellen dat beschuldigde weliswaar de reputatie had een geweldenaar te zijn, maar zei dat hij met hem nooit moeilijkheden had.

Onder de getuigenissen van de namiddag was er vooral dat van Claude Manoy, zoon van de tante die Thierry heeft opgenomen en hem als een broeder beschouwde en van Philippe Lerminiaux, broeder van de beklaagde.

Claude Lanoy bevestigt dat zijn neef door zijn moeder werd verwend en onthulde ook dat hij steeds schrik had gehad van Thierry Lerminiaux. Philippe Lerminiaux heeft verklaard dat zijn broeder steeds vriendelijk is geweest tegen hem, maar men moest hem niet lastig vallen.

Een van de getuigen die hem regelmatig bezoekt in de gevangenis beweert dat de beklaagde tegenover hem zijn spijt heeft uitgesproken. De zitting werd daarna opgeheven. Vandaag wordt het proces hervat.

Bron: Gazet van Antwerpen | 1 December 1983

Levenslange dwangarbeid voor Thierry Lerminiaux

De laatste dag in het assisenproces van de 23-jarige Thierry Lerminiaux uit Thuin eindigde met diens veroordeling tot levenslange dwangarbeid.

Lerminiaux had zich te verantwoorden voor de moord op de 70-jarige Rosemonde Gérard. De dag werd ingezet met het pleidooi van Mr. Michel Bernard namens de burgerlijke partij, zijnde de zoon van het slachtoffer.

Hij zet zich meteen af tegen de bewondering van de beschuldigde voor de nazi's en brengt tevens hulde aan de slachtoffers van het naziregime. De drijfveer voor de moord is volgens de advocaat diefstal omdat Thierry op 16 juli 1982 dringend een nieuwe wagen nodig had.

Rosemonde mocht hem nochtans en zelfs indien ze de dief betrapt had, zou ze hem wellicht niet aangegeven hebben. Mr. Bernard vraagt daarom dat de oude vrouw gerechtigheid zou worden gedaan.

Mr. Hanon, tweede advocaat van de burgerlijke partij, legt vooral de nadruk op het geweld van Lerminiaux, ook als hij niet dronken is.

Vervolgens beklemtoont advocaat-generaal Paul Ransquin de brutaliteit waarmee de moord gepleegd werd. Het slachtoffer vertoonde overal wonden en werd hevig geslagen vóór ze door wurging om het leven werd gebracht. Zij had volgens de advocaat-generaal wellicht gesproken over een voorschot op haar pensioen en over de eindafrekening die ze nog zou ontvangen. Lerminiaux moet dat van zijn tante vernomen hebben, die een vriendin van het slachtoffer was.

“De diefstal was het doel, de moord was het middel”, zo zegt hij. De dader heeft bovendien nooit zijn aanwezigheid verborgen willen houden. Hij maakte lawaai en stak overal het licht aan. Na de feiten minutieus te hebben beschreven en gewezen te hebben op de verschillende versies van de beschuldigde, vraagt de advocaat-generaal de jury bevestigend te antwoorden op de schuldvragen, omdat volgens hem de drank geen verzachtende omstandigheid voor Lerminiaux mag zijn.

De advocaten van de verdediging, Mrs. Malaise en Hanon wensen niet te pleiten over de schuldvraag en derhalve wordt het woord verleend aan de beschuldigde, die evenwel geen verklaring wenst af te leggen.

De jury krijgt vervolgens vijf vragen te beantwoorden. De eerste twee betreffen de diefstal met braak, de derde de moord, de vierde de aanranding en de vijfde, gesteld door de voorzitter, betreft de vraag of indien Lerminiaux niet schuldig zou worden bevonden aan diefstal, hij de vrijwillige doodslag gepleegd heeft met het inzicht te doden.

Na beraadslaging antwoordt de jury bevestigend op de eerste vier vragen. Derhalve wordt Lerminiaux schuldig bevonden aan poging tot diefstal met moord en aanslag op de goede zeden.

Na een nieuwe beraadslaging wordt Lerminiaux veroordeeld tot de maximum straf: zijnde levenslange dwangarbeid. Beschuldigde aanhoort het vonnis met dezelfde onverschilligheid die hij tijdens zijn hele proces heeft betoond.

Bron: Gazet van Antwerpen | 2 December 1983

• Wat? Overval op een postkantoor

• Wanneer? 30 September 1983

• Waar? Vooruitgangstraat 218 in Schaarbeek » Google Maps

• Wie? Drie gemaskerde daders

• Status: Onbekend

Brutale overvallers weg met 3 miljoen

Twee gemaskerde en gewapende overvallers hebben vrijdagochtend omstreeks 9u.45 de klanten en bedienden van het postkantoor aan de Vooruitgangstraat te Schaarbeek de schrik van hun leven bezorgd. Terwijl een van de overvallers de aanwezigen verplichtte op de grond te gaan liggen griste zijn kornuit de inhoud van de brandkast, zijnde 3 miljoen 600.000 fr., bijeen.

Bron: Het Laatste Nieuws | 1 Oktober 1983

In het Brusselse werden vrijdag drie overvallen gepleegd; twee op postkantoren en één op een bank. De totale buit bedraagt ongeveer 4 miljoen fr. Even voor 10 u. stapten drie overvallers het postkantoor aan de Vooruitgangstraat 218 te Schaarbeek binnen.

Een van hen vatte post bij de ingang. De twee anderen, gemaskerd met bivakmutsen en gewapend met revolvers, verplichtten de klanten en het personeel op de grond te gaan liggen.

Een bediende moest de brandkast openen. De bandieten maakten 3,6 miljoen fr. buit. Het drietal vluchtte met een zwarte VW Golf.

Bron: Gazet van Antwerpen | 1 Oktober 1983

• Wat? Overval op een Delhaize-warenhuis

• Wanneer? 30 April 1985

• Waar? Léon Mahillonlaan 22 in Schaarbeek » Google Maps

• Wie? Drie gangsters. Salvatore, een vermoedelijke dader, werd in oktober 1985 aangehouden.

• Status: Onopgelost

(…) Dinsdagavond omstreeks 20.30 u. werd ook een overval gepleegd op de supermarkt Delhaize aan de Chazallaan te Schaarbeek. Dit keer ging het om 3 gangsters, waarvan er één gewapend was met een pistool. Ze drongen het kantoortje binnen waar 4 personeelsleden de ontvangsten van de namiddag aan het tellen waren. De gangsters legden beslag op het geld, ongeveer 100.000 fr. en sloten de vier personeelsleden op.

Bron: Gazet van Antwerpen | 2 Mei 1985

Drie gangsters overvallen supermarkt en roven 100.000 fr.

(…) Enkele uren later, omstreeks 20u.30, overvielen 3 gangsters, van wie één met een pistool zwaaide, de supermarkt Delhaize, aan de Chazallaan te Schaarbeek Ze drongen het kantoortje binnen, waar 4 personeelsleden de ontvangsten van de namiddag aan het tellen waren. De boeven gingen aan de haal met 100.000 fr.

Bron: Het Laatste Nieuws | 2 Mei 1985

Siciliaan herkend als overvaller van supermarkt te Schaarbeek

Te Brussel werd een zekere Salvatore aangehouden, een 28-jarige Siciliaan, die aan de Leuvensesteenweg te Sint-Joost-ten-Node woont. Hij was door getuigen herkend als één van de drie daders, die op 30 april een overval pleegden op de supermarkt Delhaize, aan de Chazallaan te Schaarbeek en op 8 augustus op het postkantoor aan de Leuvensesteenweg 172 te Sint-Joost-ten-Node.

De overval op de supermarkt werd gepleegd toen alleen nog de bedienden en vier klanten aanwezig waren. Allen werden door de gewapende daders opgesloten in een vertrek naast de winkelruimte. De dieven gingen met 100.000 fr. aan de haal.

Bij de overval op het postkantoor werd 1,5 miljoen fr. buitgemaakt. Twee van de drie daders waren gewapend. Zij eisten het geld, dat in de brandkast lag (1,1 miljoen) en de centen die in de laden achter de loketten lagen (400.000 fr.). Alvorens te vertrekken sloten zij het personeel in een kamertje op.

Bij een huiszoeking in de woning van de Siciliaan werden in de kelder 5 vuurwapens en munitie gevonden. Salvatore verscheen reeds voor de raadkamer te Brussel, die zijn aanhoudingsmandaat bevestigde.

Bron: Het Laatste Nieuws | 31 Oktober 1985

Iets meer dan een jaar later overvalt Peteau, samen met twee andere gangsters - waarschijnlijk José Brux en Marco Fiorese - het Delhaize-warenhuis in Alsemberg. Dat ligt op iets meer dan vijf kilometer van het Delhaize-warenhuis in Eigenbrakel (zie » Forum).

Op 27 september 1985 pleegt de Bende van Nijvel een bloedige overval op hetzelfde warenhuis in Eigenbrakel.

• Wat? Moord op een man in een woonwagenkamp

• Wanneer? 29 Oktober 1980

• Waar? Esseghemstraat 2A in Jette » Google Maps

• Wie? Jean-Claude Delporte

• Status: Opgelost

Op 31 oktober 1980 werd de 47-jarige Hector Witerwulghe in een woonwagenkamp aan de Esseghemstraat in Jette gewurgd door Jean-Claude Delporte, nadat spanningen waren ontstaan omdat Witerwulghe een intieme relatie had gehad met Delportes partner Liliane. Maurice Van Pee was bij de feiten aanwezig en hielp later mee om het lichaam, dat in een ondiepe put op het terrein werd begraven, te verbergen. De moord bleef bijna vier jaar onopgemerkt tot de politie van Jette op 2 mei 1984 een anonieme brief ontving met de identiteit van het slachtoffer, de naam van de dader en de exacte begraafplaats.

Bij de opgraving werd het geraamte van Witerwulghe teruggevonden en beide mannen werden aangehouden. Tijdens het assisenproces in februari 1986 legde Delporte verschillende, vaak tegenstrijdige verklaringen af, terwijl uit getuigenissen en deskundigenonderzoek bleek dat het slachtoffer door wurging om het leven was gekomen. De anonieme brief bleek uiteindelijk afkomstig te zijn van Delportes echtgenote Patricia, die de politie eerder al tevergeefs had proberen in te lichten.

De jury achtte Delporte schuldig aan slagen en verwondingen met de dood tot gevolg, gepleegd met voorbedachten rade maar zonder het inzicht te doden, en veroordeelde hem tot vijftien jaar dwangarbeid. Maurice Van Pee werd vrijgesproken.

Jean-Claude Delporte:

Geraamte van gewurgde man ontgraven te Jette

Op een stuk grond te Jette waar verschillende woonwagens van kermisreizigers staan opgesteld, werd woensdagnamiddag het stoffelijk overschot opgegraven van een man die vermoedelijk op 29 oktober 1980 werd gewurgd.

De man in kwestie was toen pas ontslagen uit de strafinrichting van Merksplas, en had, samen met twee bevriende koppels, zijn invrijheidstelling gevierd. o.m. met champagne en bier.

Toen bet vijftal bijna dronken was, wist de pas vrijgelaten man een van de vrouwen mee te tronen. Toen haar echtgenoot dat vernam greep hij de jonge dader bij de keel en wurgde hem. Het slachtoffer werd vervolgens op het terrein waar de foorkramers staan, op een diepte van 1 meter begraven.

Woensdag kreeg de politie van Jette een anonieme melding van de juiste plaats waar het slachtoffer begraven lag, zijn identiteit evenals de naam van de dader.

Ondertussen kon het stoffelijk overschot worden ontgraven op de aangeduide plaats maar er bleef alleen nog een geraamte over. De dader werd aangehouden.

Hij bekende het slachtoffer te hebben gewurgd, zonder het inzicht te doden. Hij werd door Mw. de onderzoeksrechter Cudell onder aanhoudingsmandaat gesteld.

Bron: Gazet van Antwerpen | 4 Mei 1984

Tweede dader aangehouden

Nadat vorige week in een woonwagenkamp te Jette het lijk werd ontdekt van een man die in oktober 1980 werd vermoord, kon zondag in Nederland de tweede dader worden aangehouden. Meteen geraakte de juiste toedracht van de feiten bekend.

Het slachtoffer was de 51-jarige Hector Witerwulghe. Op 29 oktober 1980 werd hij ontslagen uit de strafkolonie van Merksplas waar hij een tijdje wegens landloperij had verbleven.

Toen Witerwulghe in het zigeunerkamp in Jette aankwam ging hij een woonwagen binnen waar hij Liliane, vriendin van de 39-jarige Jean-Claude Delporte aantrof. Het zou toen tot intieme omgang tussen beide zijn gekomen.

Nog dezelfde avond vanaf 18 uur trok Witerwulghe samen met Delporte, diens vriendin Liliane evenals buurman Van Pee en diens vriendin Raymonde naar verschillende cafe's. Ze wilden de in vrijheidstelling
van Witterwulghe vieren.

De volgende dag vernam Delporte echter wat er tussen zijn vriendin Liliane en Witterwulghe was gebeurd en na een gesprek met Van Pee besloot hij Witerwulghe te doden.

Dit gebeurde op 31 oktober 1980 in een woonwagen waarin niet alleen itterwulghe, Delporte en Van Pee, maar ook de twee vrouwen aanwezig waren.

Terwijl Van Pee met een karabijn dreigde, bracht Delporte een touw om de hals van Witerwulghe. De man werd toen gewurgd. Zijn lichaam werd de daaropvolgende dag ergens in het kamp 1 meter diep in de grond gestopt. Op die plaats werd enkele dagen geleden het stoffelijk overschot teruggevonden.

De moord werd ontdekt na een anonieme brief, die enkele dagen geleden aan de politie van Jette werd verstuurd en die melding maakte van de naam van de daders, maar ook van het slachtoffer.

De twee daders zijn inmiddels aangehouden. Wat de twee vrouwen betreft, deze blijken alleen een passieve rol te hebben gespeeld, zodat ze voorlopig niet worden beschuldigd.

Bron: Gazet van Antwerpen | 8 Mei 1984

Wedersamenstelling te Jette van moord in oktober 1980

Te Jette had de wedersamenstelling plaats van een moord die er in oktober 1980 in een woonwagenkamp werd gepleegd. Daar werd de 47-jarige Hector Witerwulghe door Jean-Claude Delporte vermoord. De dader verstopte het lijk in een put tussen de woonwagens.

Slechts in mei van dit jaar werd de doodslag ontdekt en door de politie van Jette opgehelderd. De dader was op 29 oktober 1980 ontslagen uit de strafinstelling van Merksplas.

Hij ging naar Jette en het kwam, na oneerbare voorstellen aan de vriendin van Delporte door Witerwulghe tot een hoog oplopende ruzie. Witerwulghe werd gewurgd, doch bijna vier jaar kon de woonwagengemeenschap de doodslag verborgen houden.

De politie van Jette kreeg evenwel een anonieme brief zodat ze de zaak kon oplossen.

Bron: Gazet van Antwerpen | 20 December 1984

Anonieme brief bracht moord uit

Maandag begint voor het Hof van Assisen van Brabant het proces van de 40-jarige Jean-Claude Delporte uit Jette, en van de 52-jarige Maurice Van Pee, auteur zonder vaste verblijfplaats in België. Het tweetal wordt er van beschuldigd Hector Witterwulghe te hebben vermoord.

De feiten speelden zich af op 31 oktober 1980 maar kwamen pas op 2 mei 1984 aan het licht na een anonieme brief aan de politie van Jette waarin sprake was van een lijk dat begraven was op een braakliggend terrein in de Esseghemstraat 2A te Jette. In de anonieme brief stond voorts nog dat Jean-Claude Delporte de dader van de misdaad was. Op de plaats die in de brief was aangewezen vond de politie inderdaad een geraamte en nog wat lompen.

Jean-Claude Delporte, zijn vriendin Liliane, Maurice Van Pee en diens vriendin Raymonde werden toen verhoord. De verklaringen waren in vele gevallen niet gelijklopend maar zeker lijkt dat Jean-Claude Delporte de gordel van een peignoir rond Hector Witerwulghes nek heeft gedaan en hem heeft afgetuigd.

De feiten hebben zich voorgedaan in de caravan waarin hij samen met zijn vriendin Liliane woonde. Maurice Van Pee, een karabijn in de hand, was erbij.

Een en ander zou te maken hebben met een verhouding van zijn vriendin, Liliane, met Hector Witterwulghe.

Van Pee zegt Witterwulghe niet te hebben bedreigd. Later zou Delporte samen met Van Pee het lijk van Witterwulghe op het braakliggend terrein hebben begraven.

Het Hof van Assisen wordt voorgezeten door Mr. De Biseau de Hauteville en zal vermoedelijk vier dagen duren.

Jean-Claude Delporte wordt verdedigd door Mr. Véronique Laurent en Mr. Georges de Kerckhove d'Exaerde. De verdedigers van Maurice Van Pee zijn Mr. Jean-Paul Dumont en Mr. Martial Lancaster.

Bron: Gazet van Antwerpen | 15 Februari 1986

Hoofdbetichte kwam met allerlei versies aandraven

Het Hof van Assisen van Brabant, voorgezeten door raadsheer de Biseau d'Hauteville, begon maandag aan het proces tegen de 40-jarige Jean-Claude Delporte uit Jette en de 52-jarige Maurice Van Pee, zonder bekende woonplaats. Beiden worden ervan beschuldigd de 53-jarige Hector Witerwulghe op 31 oktober 1980 als dader of mededader te hebben vermoord.

Jean-Claude Delporte wordt verdedigd door meesters Véronique Laurent en Georges de Kerckhove d'Exaerde en Maurice Van Pee door meesters Jean-Paul Dumont en Martial Lancaster. Het openbaar ministerie is vertegenwoordigd door advocaat-generaal Jean-Pierre Jaspar. De jury is samengesteld uit 6 vrouwen en 6 mannen.

Na de voorlezing van de akte van beschuldiging door griffier Deschuyffeleer, begint voorzitter de Biseau d'Hauteville met de ondervraging van de beklaagden. Daaruit blijkt dat Delporte met moeite lager onderwijs volgde te Koekelberg. Hij oefende later verschillende beroepen uit, was drie jaar lang bij het vreemdelingenlegioen en trad tot driemaal toe in het huwelijk. Hij leefde herhaaldelijk met een bijzit. Hij liep verschillende veroordelingen op wegens kleinere misdrijven.

Van Pee kende een ongelukkige jeugd. Zijn vader en moeder maakten immers een einde aan hun leven tijdens de oorlogsjaren. Nauwelijks 10 jaar oud werd hij in een weeshuis geplaatst. Hij volgde lager - en
beroepsonderwijs. Hij trad tweemaal in het huwelijk en leefde op het ogenblik van de feiten met een bijzit.

De feiten zelf kwamen aan het licht via een naamloze brief die op 2 mei 1984 in het bezit kwam van de politie van Jette. In deze brief werd gemeld dat einde 1980 Hector Witterwulghe door Jean-Claude Delporte werd gedood. Delporte en Van Pee hadden volgens de brief het lichaam begraven op een braakliggend stuk grond aan de Esseghemstraat 2a te Jette. Op het ogenblik van de feiten verbleef Delporte in een woonwagen op die plaats.

Op de aangeduide plaats werd het geraamte van Witterwulghe teruggevonden. Delporte werd aangehouden en later ook Van Pee.

Verschillende versies

Delporte kwam in totaal met vijf verschillende versies aandraven. Delporte had eind oktober 1980 vernomen dat Witerwulghe zopas uit de strafinrichting van Merksplas was ontslagen. Toen Witterwulghe enkele dagen in de woonwagen van Delporte verbleef, kreeg hij er intieme omgang met Liliane, de bijzit van Delporte. Deze zou toen met Van Pee zijn overeengekomen om Witerwulghe te doden. Dat gebeurde vermoedelijk op 31 oktober 1980 op een ogenblik dat Witterwulghe dronken was.

Volgens de eerste versies van Delporte dreigde Van Pee het slachtoffer neer te schieten met zijn 22.long karabijn. Delporte zou Van Pee hiervan hebben weerhouden, maar hij bracht zelf het snoer van een nachtjapon om de hals van Wtterwuighe en doodde hem langzaam door hem te wurgen.

In de latere versies nam Delporte schier alle schuld op zich. Hij ontkende zelfs dat Van Pee het slachtoffer bedreigde of slagen toediende. Van Pee was er wel bij toen het naar buiten gebrachte lichaam één of twee dagen na de feiten in de omgeving werd begraven. Om de put te maken werd gebruik gemaakt van een spade die de bijzit van Van Pee hiervoor speciaal ging kopen.

Onderzoeksrechter mw. Cudell zegde dat Delporte reeds de dag na het terugvinden van het lichaam werd aangehouden. Van Pee, die op dat ogenblik in Nederland zat, werd veel later aangehouden en aan België uitgeleverd. Van Pee vertelde toen aàn de onderzoeksrechter dat hij Delporte als een gewelddadig iemand beschouwde; zodanig dat hij zijn bijzit niet alleen in het gezelschap van zijn metgezel durfde te laten.

Liliane V., gewezen bijzit van Delporte, ontkende ooit met het slachtoffer Hector Witterwulghe intieme omgang te hebben gehad. Ze hoorde de dag van de feiten Delporte zeggen dat hij het slachtoffer de les zou lezen. Toen Hector de woonwagen binnenkwam was hij dronken. Hij had een fles wijn en een taart meegebracht.

Hector zegde dat hij het leven beu was omdat hij zijn vriendin Gilberte maar niet kon terugvinden. Na deze woorden werd Delporte ineens boos. Hij bracht een bindsnoer om de hals van Hector en kneep dicht. Hij diende Hector vervolgens een kopstoot en vuistslag toe, zodanig dat het slachtoffer op de grond neerviel. Toen gaf Delporte het slachtoffer nog enkele schoppen.

Nadat het lichaam was begraven zegde Delporte tot getuige dat haar hetzelfde lot stond te wachten indien ze de politie durfde te verwittigen.

Bron: Gazet van Antwerpen | 18 Februari 1986

Naamloze brief was van Deportes vrouw

In het proces tegen Jean-Claude Delporte en Maurice Van Pee, beiden beschuldigd van moord op Hector Witterwulghe, werden dinsdagvoormiddag verscheidene getuigen ondervraagd voor het Hof van Assisen van Brabant.

Gerechtelijk officier Joël Stevens ondervroeg destijds niet alleen Delporte over de feiten die hem ten laste worden gelegd, maar later ook Van Pee. Laatstgenoemde gaf toe dat hij ter plaatse aanwezig was toen Delporte het slachtoffer wurgde. Ook gaf hij toe dat hijzelf een karabijn had. Maar hij zou niet gedreigd hebben. Hij ontkende ook geslagen te hebben.

Daarna was het de beurt aan wetsgeneesheren Voordecker en Rillaert om te komen getuigen. Dokter Rillaert verrichtte de lijkschouwing. Dokter Voordecker stapte ter plaatse af bij de ontgraving. Hij stelde vast dat het slachtoffer op de buik lag. Een deel van het gebeente en de achterkant van de schedel waren zichtbaar. De deskundige kwam vrij vlug tot de ontdekking dat een kraakbeentje boven de adamsappel was gebroken. Zulks wees er nagenoeg zeker op dat de dood het gevolg was van wurging. De geneesheer sloot volledig uit dat de grafdelvers met hun spade bedoeld beentje zouden hebben beschadied.

Dokter Voordecker liet nog voor de volledige ontgraving van het drie jaren oude lijk, de plaats zelf en de omliggende grond met apparaten testen op zoek naar metalen voorwerpen zoals kogels. Dit onderzoek bleef volledig negatief. De enige doodsoorzaak was dus wel degelijk wurging.

Psychiaters Crochelet en Delattre kwamen tot de bevinding dat Delporte verantwoordelijk is voor zijn daden. Hij is middelmatig intelligent en vertoont psychopathische kenmerken. Zijn gevoelsleven is weinig ontwikkeld. Zulks is eveneens het geval met zijn moraliteitsbesef. Delporte is bovendien impulsief en agressief. Hij kent nauwelijks schuldgevoelens.

Drankzucht

Wat Van Pee betreft, deze is eveneens verantwoordelijk voor zijn daden. Hij vertoont neurotische kenmerken. Van Pee had steeds te kampen met drankzucht en liet zich in dat verband herhaaldelijk een antabuse pil inplanten. In zijn jeugd werd hij erg getraumatiseerd door de zelfmoord van zijn ouders. De agressiviteit van Van Pee is weinig ontwikkeld.

Daarna kwam de 20-jarige Patricia H. getuigen. Ze trad in oktober 1982 op 17-jarige leeftijd in het huwelijk met Delporte die twintig jaar ouder was en van wie ze ondertussen een kind kreeg. Ze zegde dat Delporte agressief kon zijn wanneer hij te veel had gedronken. Het eerste jaar dat getuige met Delporte samenleefde, ontmoette deze nog regelmatig zijn vroegere bijzit Liliane.

In verband met de feiten vernam getuige, eerst in een herberg, later van Liliane en tenslotte van Delporte zelf dat deze een man had gewurgd en het lijk had begraven nabij de plaats zelf waar hun woonwagen stond opgesteld. Getuige verwittigde de plaatselijke politie, maar niemand geloofde haar. Ze gaf toe dat zij tenslotte de persoon was die de naamloze brief verstuurde aan de adjunct-commissaris van Jette, met daarin de aanduiding van de plaats waar het lichaam werd begraven en met de melding dat Delporte de moordenaar was. Getuige zelf zegde tenslotte nog dat ze sinds drie maanden een andere man kent met wie ze een nieuw leven wil beginnen.

De zuster van Van Pee zei dat haar broer samen met haar naar de school voor wezen werd gestuurd en dat hij van zijn vijftiende jaar af op boerderijen ging werken. Volgens haar was haar broer geen vechtersbaas, maar een zachtaardig man. Ze kon niet begrijpen hoe haar broer na 22 jaar als staatsambtenaar te hebben gewerkt plots al zijn activiteiten vaarwel zegde om in een caravan te gaan wonen.

Bron: Gazet van Antwerpen | 19 Februari 1986

Verdediging ontkent schuld van Maurice Van Pee

Voor het assisenhof van Brabant zijn woensdagvoormiddag, in het proces tegen Jean-Claude Delporte en Maurice Van Pee, het openbaar ministerie en een eerste verdediger aan het woord geweest.

Advocaat-generaal Jaspar zei dat de put voor het begraven van het lijk werd uitgegraven met een gloednieuwe spade. De wurgmoord zelf vond plaats op 31 oktober 1980, omstreeks 19 u.

Tijdens de twee daarop volgende dagen, 1 en 2 november, waren de winkels gesloten. De spade werd dus vermoedelijk aangekocht voor de wurgmoord plaatsvond. Volgens de openbare aanklager bewijst de aankoop vạn de spade vóor de feiten zelf, dat de moord op voorhand gepland was. “Delporte had dus wel degelijk het inzicht om te doden en is er dus sprake van voorbedachten rade.”

Van Pee trad volgens het openbaar ministerie op als medeplichtige. “Hij bood Delporte hulp door te dreigen met zijn karabijn en hielp het lichaam begraven zodat zijn vriend ongestraft zou kunnen blijven.”

Mr. Véronique Laurent, verdediger van Delporte, gaf meteen toe dat het slachtoffer overleed toen de beklaagde hem een riem om de hals strak aanspande. De dood die daarop volgde was echter accidenteel, want Delpore had volgens haar niet het inzicht te doden. Hij wilde het slachtoffer alleen maar de les lezen omdat die intieme relaties had met zijn bijzit.

De advocate verwierp bijgevolg de voorbedachtheid. Wat de nieuwe spade betreft, waarmee het slachtoffer begraven werd, zei ze dat die op de avond zelf nog kan aangekocht zijn, vermits verscheidene winkels op vrijdagavond open blijven tot 21 u. De spade kan ook twee dagen later, op de zondagmarkt te Jette, aangekocht zijn.

Ze stelde bovendien de vraag waarom Delporte het slachtoffer, na de wurging, nog een kopstoot en schoppen toediende. “Delporte wist immers niet dat het kraakbeentje boven de adamsappel gebroken was. Hij wilde zijn tegenstrever alleen maar afstraffen, zonder hem daarom te willen doden.”

Mr. Jean-Paul Dumont verklaarde dat Van Pee geen enkele reden had om de moord te helpen plegen. Van Pee had zijn werk als staatsambtenaar opgegeven. Omdat hij over weinig geld beschikte huurde hij een woonwagen bij Jean-Claude Delporte. De huur bedroeg immers slechts 750 fr.

Hij had verder weinig uitstaans met Delporte en men kan niet begrijpen waarom hij deze zou geholpen hebben bij het plegen van een misdaad. Van Pee hield weliswaar het slachtoffer begraven en maakte zich mogelijk ook schuldig aan het niet bijstaan van een persoon in levensgevaar. Het gaat hier telkens om misdrijven die ondertussen zijn verjaard, zodat hij er geen veroordeling meer kan voor oplopen.

De tweede advocaat van Van Pee, Mr. Martial Lancaster, zei dat zijn cliënt volkomen passief bleef toen het slachtoffer door Delporte onopzettelijk werd gewurgd. Bij de aanvang van het onderzoek maakte geen enkele getuige gewag van Van Pee, aldus Mr. Lancaster. De getuigen die de feiten hadden zien gebeuren wisten immers dat alleen Delporte verantwoordelijk was voor de dood van het slachtoffer.

De hulp die Van Pee leverde bij het begraven van het stoffelijk overschot is ongetwijfeld een misdrijf. Maar een beroep doen op een geneesheer, rekening houdend met de toestand van het slachtoffer, zou toch niet meer hebben geholpen, besloot de advocaat.

Bron: Gazet van Antwerpen | 20 Februari 1986

Vijftien jaar voor Delporte, vrijspraak voor Van Pee

Jean-Claude Delporte werd donderdag schuldig bevonden aan het toebrengen van slagen en verwondingen met dodelijke afloop, gepleegd met voorbedachten rade, maar zonder het inzicht te doden aan Hector Witterwulghe. Hij kreeg 15 jaar dwangarbeid. Maurice Van Pee werd vrijgesproken.

Pleitend voor Jean-Claude Delporte, had Mr. Veronique Laurent voordien nog betoogd dat geen van beide beklaagden kon weten op welk ogenblik het slachtoffer zou terugkeren. Hector Witterwulghe was immers op zoek gegaan naar werk en naar zijn vriendin. Volgens de advocate bestaat er geen enkel element dat op voorbedachtheid kan wijzen.

Mr. Jean-Paul Dumont die voor Van Pee pleit, verklaarde dat Van Pee aan de feiten helemaal niet deelnam. Mr. Martial Lancaster, eveneens voor Van Pee, had het vooral over de twijfel die bestaat betreffende de schuld van zijn cliënt.

Beide beklaagden mochten vervolgens het woord voeren. Delporte verklaarde dat Van Pee niets met deze zaak te maken heeft en dat hij alleen het slachtoffer wurgde, zonder echter het inzicht te hebben om te doden. Van Pee zegde van zijn kant zo vlug mogelijk naar Nederland te willen terugkeren en spijt te hebben over wat er gebeurde.

Voorzitter de Biseau d'Hauteville las toen de vijftien vragen voor die de jury moest beantwoorden.

Bron: Gazet van Antwerpen | 21 Februari 1986

• Wat? Tijdens een familieruzie raken twee meisjes gewond

• Wanneer? 10 Augustus 1982

• Waar? Rue des Bonniers in het gehucht Hourpes (Lobbes) » Google Maps

• Wie? Jean-Louis Robert

• Status: Opgelost

Moordpoging te Thuin

Na een hevige ruzie bij de familie Robert in het gehucht Hourpes te Thuin heeft dinsdagavond Jean-Louis Robert met een karabijn zijn zuster Claudette (24 jaar) neergeschoten en een ander meisje dat wou tussenkomen, eveneens geraakt.

Claudette Robert werd in de rug geraakt en is in het ziekenhuis te Lobbes opgenomen. Het andere meisje, de 17-jarige Fabienne Baquet, is slechts lichtgewond.

Een voorbijganger kon de schutter bedaren. Jean-Louis Robert is inmiddels aangehouden.

Bron: Gazet van Antwerpen | 12 Augustus 1982

Man uit Thuin schiet zus neer

Na een hevige ruzie bij de familie Robert in het gehucht Hourpes te Thuin heeft dinsdagavond Jean-Louis Robert met een karabijn zijn zuster Claudette (24 jaar) neergeschoten en een ander meisje, dat tussenbeide wou komen, eveneens geraakt.

Claudette Robert werd in de rug getroffen en is in het ziekenhuis te Lobbes opgenomen. Het andere meisje, de 17-jarige Fabienne Baquet, werd slechts lichtgewond. Een voorbijganger kon de schutter kalmeren. Jean-Louis Robert is inmiddels aangehouden.

Bron: Het Laatste Nieuws | 12 Augustus 1982

Coups de feu et "fort chabrol" à Thuin pour une querelle insigniflante

Dans certaines de nos éditions, nous avons évoqué les faits qui auraient pu être tragiques et qui se sont déroulés dans l'entité de Thuin. Après une querelle avec son père, un jeune homme a fait feu sur sa sœur, l'atteignant grièvement. Il s'est ensuite réfugié non loin de son habitation et a ouvert le feu sur quiconque tenterait de s'approcher du refuge oú il s'était tenu.

Les forces de l'ordre étant mandées, il a fait feu et a blessé une passante.

Le jeune malfaiteur s'est finalement rendu et hier, après avoir été longuement entendu par le juge d'instruction à Charleroi, il a été placé sous mandat d'arrêt. L'inculpation porte sur la tentative d'assassinat …

Une querelle familiale

Tout a commencé, mardi vers 19 h., par une querelle familiale, dans une modeste habitation de la rue des Bonniers, à Lobbes. C'est là que vivaient Jean-Louis Robert, âgé de 25 ans et ses parents. Il était chômeur à temps partiel.

Mardi, vers 19 h., Jean-Louis est rentré chez lui. Il était, d'après ce que certains diront, en état de légère ébriété.

Une querelle a surgi pour une question de stationnement de voiture: celle de son frère, militaire de carrière en Allemagne, était mieux garée que la sienne. On échangea des propos qui se firent de plus en plus violents et Jean-Louis Robert entra en véritable querelle avec son père.

Un coup de feu

La scène a bientôt dégénéré. Jean-Louis, que ses parents craignent, est alors allé chercher sa carabine 22 long et des cartouches. L'arme et les munitions se trouvaient dans sa chambre.

La querelle entre Jean-Louis et son père tourna mal. Elle s'envenima et on suppose qu'une des sœurs du jeune homme voulut s'interposer. Malheureusement pour elle, Jean-Louis était déjà armé et il fit feu. Claudettre, 30 ans, a été sérieusement atteinte. Grièvement blessée au poumon, elle a été hospitalisée d'urgence et a subi une intervention chirurgicale. Ses jours sont en danger.

La cavale

Jean-Louis Robert, se rendant compte des faits atroces dont il venait de se rendre coupable, prit la fuite. Il se réfugia dans une petite rue transversale proche de son habitation, dans les dépendances de ce qu'on appelle communément le "Château de Thuin".

Comme des gens voulaient s'approcher et le déloger de sa cachette, il fit feu. Il atteignit malheureusement une jeune fille qui passait non loin de là, Mlle Fabienne Baquet.

Les coups de feu tirés par Robert ont fait deux blessés. C'est le bilan d'un drame familial qui devait trouver, on ne pourra que le constater avec amertume, une issue malheureuse.

La legion

Les choses avaient ainsi mal tourné. Jean-Louis avait tiré. Si sa sœur était grièvement atteinte, la jeune passante n'était que légèrement touchée. Réfugié dans une sorte de remise, Robert menaçait de tuer tout qui passait à portée de son arme.

C'est un voisin qui finalement le raisonna. Il accepta de se rendre alors aux arguments de ce voisin qui semblait rencontrfer ses vues.

Robert demandait, en effet, de pouvoir entrer à la Légion Etrangère. Des pourparlers s'engagèrent tandis que les forces de l'ordre cernaient le refuge de Robert. C'est finalement un simple passant qui eut raison du tireur. Il proposa à Robert de mettre son arme dans le coffre de sa voiture et de le conduire alors, en toute sécurité, au palais de justice de Charleroi.

Arrêté

Ce n'est qu'hier vers 18 heures que Jean-Louis Robert a été entendu par M. Soussigné, juge d'instruction à Charleroi. Robert a été placé sous mandat d'arrêt pour double tentative d'assassinat. Il a été écroué à la prison de Jamioulx. Les raisons qui ont poussé Jean-Louis Robert à tirer ces deux coups de feu sont encore mal déterminées. L'enquête se poursuit.

A plusieurs reprises. Robert avait été victime de dépressions nerveuses et il est permis de se demander si cet état psychologique particulier n'est pas à l'origine des faits qui se sont déroulés hier à Thuin ...

Bron: Le Peuple | 12 Augustus 1982

• Wat? Roofmoord op een café-uitbater

• Wanneer? In de nacht van 2 op 3 maart 1980

• Waar? Café "Chez Jean-Claude" in de Wiertzstraat 5 in Elsene » Google Maps

• Wie? Edouard Byczkowski

• Status: Opgelost

Tijdens de nacht van 2 op 3 maart 1980 werd de 36-jarige café-uitbater Jean-Claude Henin in zijn café “Au Repos des Déménageurs” aan de Wiertzstraat in Elsene doodgeslagen. Nadat de overige klanten waren vertrokken, bleef enkel de 29-jarige Edouard Byczkowski achter. Tussen beide mannen ontstond een ruzie, waarbij Byczkowski Henin met talrijke vuistslagen en vermoedelijk ook schoppen zwaar toetakelde. Henin overleed aan een zware inwendige bloeding. Vervolgens doorzocht Byczkowski het café en de woning van het slachtoffer, waar hij geld, juwelen en andere waardevolle voorwerpen meenam. Dankzij de verklaring van de echtgenote van Henin kon de verdachte nog dezelfde dag bij familie in Quaregnon worden aangehouden. In zijn woning werden de bebloede kledij en een deel van de buit teruggevonden.

Tijdens het assisenproces in januari 1982 voerde Byczkowski aan dat hij uit zelfverdediging had gehandeld nadat Henin hem met een gebroken bierglas zou hebben bedreigd. Het openbaar ministerie verwierp die versie en stelde dat de feiten wezen op een gewelddadige roofmoord, waarbij de diefstal het werkelijke motief vormde. Hoewel de jury het voorbedachte inzicht om te doden niet bewezen achtte, verklaarde zij Byczkowski schuldig aan diefstal met geweld die de dood tot gevolg had. Op 18 januari 1982 veroordeelde het Hof van Assisen van Brabant hem tot achttien jaar dwangarbeid.

Herbergier in eigen drankgelegenheid doodgeslagen te Elsene

De 36-jarige Jean-Claude Henin, uitbater van een café in de Wirtzstraat 5, te Elsene, werd maandagochtend in zijn eigen drankgelegenheid doodgeslagen door de enige klant die nog in het café aanwezig was.

Toen de echtgenote van het slachtoffer maandagochtend naar boven wilde gaan slapen, stelde ze vast dat er nog een klant in het café aanwezig was. Toen de echtgenote later samen met haar kinderen weer nar beneden kwam, vond ze op de grond het dode lichaam van haar man, badend in een bloedplas. Het zag ernaar uit dat hij met slagen en stampen was afgemaakt.

Dank zij de beschrijving die de echtgenoté van de late klant kon geven, kon de vermoedelijke dader worden geïdentificeerd. Het gaat om Edouard Byczkowski die eveneens in EIsene woont, op korte afstand van het café. Ten huize van Byezkowski werd vernomen dat hij omstreeks 6 u. in de morgen was komen opdagen en vervolgens weer was weggegaan om een bezoek te brengen aan familieleden in Quaregnon. In zijn woning werden bepaalde voorwerpen teruggevonden die aan het slachtoffer toebehoorden.

Byezkowki werd om 16.30 u. bij zijn familie in Quaregnon aangehouden en naar Brussel overgebracht om er door de onderzoeksrechter te worden ondervraagd. Bij zijn voorleiding bleek hij in het bezit van juwelen en een som geld.

Bron: Gazet van Antwerpen | 4 Maart 1980

Herbergier uit Elsene slachtoffer van roofmoord

De 36-jarige Jean-Claude Henin, die maandagochtend in zijn herberg aan de Wiertzstraat te Elsene werd doodgeslagen, werd het slachtoffer van een roofmoord. Zulks blijkt uit de verklaringen zelf die de dader, de 28-jarige Edward Biezkowski, studiemeester van beroep, na zijn arrestatie bij familieleden te Bergen aflegde en eveneens uit het feit dat ten huize van de dader juwelen werden teruggevonden die aan de echtgenote van het slachtoffer toebehoorden.

De dader, een uit de echt gescheiden studiemeester, was maandagmorgen omstreeks 5 uur in de herberg van Henin te Elsene aanwezig. Nadat de echtgenote van de uitbater op de eerste verdieping was gaan slapen, randde Biezkowski plots de caféhouder aan door hem verscheidene vuistslagen en voetschoppen toe te dienen. De herbergier kwam daarbij op de grond terecht en liep een schedelbreuk op die de dood voor gevolg had.

Biezkowski eigende zich dan de inhoud van de toonbanklade toe en drong zelfs tot in de slaapkamer van de echtgenote waar hij uit de lade van een kast een hoeveelheid juwelen wegnam. De dader ging vervolgens naar zijn woonplaats, enkele huizen verder, legde er zijn met bloed besmeurde kleren af en zegde toen aan de man met wie hij sinds een tijdje samenwoonde dat hij zijn ouders zou gaan opzoeken te Bergen.

De dader werd aldaar door de plaatselijke politie aangehouden en later naar Brussel overgebracht. Zijn bebloede kleren evenals de juwelen die hij gestolen had werden ondertussen in zijn woonplaats teruggevonden. Hij gaf wel toe de herbergier te hebben geslagen en geschopt maar ontkende het inzicht gehad te hebben om te doden. Hij werd niettemin wegens roofmoord onder arrest geplaatst door rechter van instructie Ost.

Bron: Gazet van Antwerpen | 5 Maart 1980

Moordenaar van cafébaas bekende

In het begin van deze week werd in het café “Chez Jean-Claude”, Wiertzstraat 5 te Elsene, de exploitant van het café Jean-Claude Henin, door zijn buurman Eduard Byezskovsky doodgeslagen. De dader heeft nu bekentenissen afgelegd. Volgens hem was er ruzie ontstaan tussen hem en de cafébaas omdat “hij teveel naar de vrouw van het slachtoffer zou hebben gekeken”. Wel staat vast dat de dader drie uur lang in het café is gebleven en dat de doodsoorzaak van Jean-Claude Henin inwendige bloeding was.

Bron: Gazet van Antwerpen | 7 Maart 1980

Bijczkowski sloeg herbergier dood te Elsene

De 29-jarige Edouard Bijczkowski, een werkloze uit Boussu, verschijnt van maandag af voor het Hof van assisen van Brabant, voorgezeten door raadsheer Pierre Van de Walle. Bijczkowski wordt ervan beschuldigd tijdens de nacht van 2 op 3 maart 1980 herbergier Jean-Claude Henin in diens instelling “Au Repos des Démenageurs”, Wiertzstraat 5 te Elsene, te hebben doodgeslagen en het slachtoffer en diens echtgenote Rita Walla te hebben beroofd van 30.000 fr., juwelen, een fototoestel en allerlei huisraad.

De avond voor de feiten vond er een feestje plaats in de herberg, om er de verjaardag van Rita Walla te vieren. Zulks gebeurde in aanwezigheid van Jean-Claude Henin en Edouard Bijczkowski. Er werd heel wat gedronken, en na middernacht bleven alleen Bijczkowski en Henin in de drankgelegenheid over.

Bijczkowski maakte de herbergier enkele verwijten in verband met zijn houding tegenover de uitbaatster. Volgens beklaagde zou de herbergier toen een fles hebben stukgeslagen en hem met de overblijvende scherven te lijf hebben willen gaan.

Vuistslagen

Bijczkowski zou de caféhouder hebben afgeweerd door hem een paar duchtige vuistslagen toe te dienen, die de dood van de herbergier veroorzaakten. De dader nam toen de portefeuille met 30.000 fr. van het slachtoffer weg, en roofde ook nog ten nadele van de herbergierster juwelen en andere waardevolle voorwerpen.

Beklaagde wordt verdedigd door Mrs. Martial Lancaster en Jean-Paul Dumont, terwijl Mr. Olivier Colon voor de burgerlijke partij zal pleiten. Het openbaar ministerie is vertegenwoordigd door advocaat-generaal Jaspar. Er worden een
veertigtal getuigen ondervraagd en de debatten nemen vijf dagen in beslag.

Bron: Gazet van Antwerpen | 9 Januari 1982

Verjaardagsfeest eindigde met moord

De 29-jarige Eduard Bijczkowski uit Boussu verscheen maandag voor het assisenhof van Brabant. Bijczkowski wordt ervan beschuldigd tijdens de nacht van 2 op 3 maart 1980 herbergier Jean-Claude Henin te hebben doodgeslagen en echtgenote slachtoffer diens echote te hebben beroofd.

Bijczkowski is geboren uit Poolse ouders te Quaregnon waar zijn vader vroeger werkte aIs mijnwerker. Hij liep lagere school in de Borinage waar hij als een erg middelmatige leerling stond aangeschreven. Hij begon achteraf te werken als automecanicien, elektricien en huisschilder. Zijn werkgevers waren telkens zeer tevreden over hem.

Op 18-Jarige leeftijd geraakte hij betrokken bij de diefstal van de inhoud van een brandkast. Daarvoor kreeg hij 4 maanden gevangenisstraf. Volgens beklaagde was hij van huis weggelopen omdat hij slecht met zijn ouders overeen kwam. Na drie dagen zonder eten of drinken te hebben rond gezworven kwam hij er eindelijk toe een diefstal te plegen.

In 1976 trad Bijczkowski in het huwelijk met een vrouw die hem later 2 kinderen schonk. Bijczkowski werkte ook nog een tijdje als opvoeder in een tehuis voor jongeren te Wasmuel, maar op het ogenblik van de feiten was hij werkloos.

In het café “Au repos des demenageurs” te Elsene stond beklaagde bekend als een sympathiek man, die weliswaar af en toe bij een vechtpartij was betrokken. De nacht van de feiten had hij, samen met vrienden en met de herbergier, de verjaardag gevierd van de uitbaatster Rita Walla. Om 5u in de ochtend bleef Bijczkowski samen met de herbergier Henin alleen in de herberg achter. Beide mannen waren erg dronken.

De herbergier zou zich dan op een ogenblik plots erg boos hebben gemaakt over een opmerking van Bijczkowski, een bierglas tegen de toonbak hebben stukgeslagen en er beklaagde hebben mee bedreigd. Bijczkowski weerde de herbergier af door hem twee vuistslagen op het aangezicht te geven die op zichzelf echter moeilijk de dood van het slachtoffer konden veroorzaken.

Hoe dan ook, het gedeeltelijk verbrijzeld bierglas werd achteraf op de toonbank teruggevonden op een tiental meter van het lichaam van het slachtoffer en er kwam een enkele vingerafdruk op voor, nl. die van Bijczkowski.

Revolver

Na het slachtoffer te hebben neergeslagen zou Bijczkowski naar de revolver van de herbergier hebben gezocht en daarbij toevallig geld en juwelen hebben gevonden die hij in zijn zakken liet verdwijnen. Onderzoeksrechter Ost begaf zich naar de plaats van de feiten en trof er het lichaam van herbergier Henin aan, liggend op de rug en uitgestrekt op de grond.

Het aangezicht was erg gezwollen en volledig met bloed besmeurd. Dat was te wijten aan de slagen die beklaagde het slachtoffer had toegebracht. De waardin Rita Walla herinnerde zich toen dat Bijczkowski als laatste in het gezelschap van haar man was gebleven en mogelijk de dader van de dodelijke slagen was.

De politie begaf zich naar de woonplaats van Jean Godart waar Bijczkowski al een hele tijd te Elsene was komen inwonen. Bijczkowski zelf was verdwenen, maar tijdens de huiszoeking werden zijn met bloed besmeurde kledingstukken teruggevonden. In een zak van een van deze kledingstukken bevonden zich de juwelen die beklaagde van de herbergierster had gestolen.

De onderzoeksrechter vernam vervolgens van klanten van de herberg dat Bijczkowski en zijn vriend Godart vaak in de herberg verschenen om er de mensen te plagen, wat nu en dan aanleiding gaf tot vechtpartijen. De uitbaatster was een gedienstige vrouw die als een goede handelaarster optrad. De waard zelf was minder correct en mengde zich soms in gesprekken die hem niet aangingen.

Na zijn aanhouding kon beklaagde geen uitleg verstreken over het feit dat het stukgeslagen bierglas op een tiental meters van het slachtoffer op de tapkast werd aangetroffen en dat er meteen zijn eigen vingerafdruk op voorkwam.

Een ander getuige was commissaris Vachandez, die kwam vertellen dat hij beklaagde in het huis waar hij te Quaregnon was ingeschreven, ging aanhouden.

Bron: Gazet van Antwerpen | 12 Januari 1982

Byczkowski was zwaar dronken bij zijn aanhouding

In het proces van de 29-jarige Eduard Byezkowski, beschuldigd van doodslag en diefstal op herbergier Jean-Claude Henin, verschenen dinsdag verscheidene getuigen voor het Assisenhof van Brabant. Omdat een jurylid ziek was begon de zitting met nagenoeg een uur vertraging.

Als eerste getuigen werden vervolgens de geneesheren Dr. Voordecker en Dr. Rillaert, die de lijkschouwing van het slachtoffer deden, ondervraagd. Wat de getuigen het meest opviel was het overvloedig bloed op het aangezicht van het slachtoffer. Het bloed was afkomstig van drie zware letsels, nl. aan het voorhoofd, de neus en de mond. De doodsoorzaak lag echter in de buikholte waar een aanzienlijke inwendige bloeding had plaatsgevonden. Anderzijds vertoonde het bloed een alcoholgehalte van 4 promille.

Een andere getuige was adjunct-commissaris Collard, verbonden aan de politie van Elsene. Getuige vernam van de echtgenote van het slachtoffer dat er niet alleen geld maar dat ook haar juwelen werden gestolen. Op de toonbank stond een half verbrijzeld bierglas. Van de kinderen van het slachtoffer vernam getuige nog dat er sinds geruime tijd een grote animositeit bestond tussen hun vader en beklaagde.

Een volgende getuige was de h. Vachaudez, officier bij de gerechtelijke politie te Bergen. Hij ondervroeg beklaagde een tiental uren na de feiten, na zijn aanhouding in Quaregnon. Byezkowski zag er bepaald dronken uit. Hij kon met moeite gaan en lachte. Hij scheen niet te beseffen dat hij herbergier Henin had doodgeslagen.

Jaloers

Byezkwoski zei dat herbergier Henin erg jaloers was i.v.m. zijn echtgenote. Beklaagde maakte echter geen gewag van omgang die hij met deze vrouw zou hebben gehad. De herbergier zou zijn vrouw hebben verweten al te vertrouwelijk met beklaagde om te gaan.

Tijdens de namiddagzitting zei voorzitter Van de Walle dat Byezkwoski, na de herbergier te hebben doodgeslagen tijdens zijn vlucht naar Quaregnon onderweg nog een tiental glazen bier dronk en dat het alcoholgehalte in zijn bloed sterk gewijzigd was sedert het ogenblik waarop hij de feiten pleegde.

Gerechtelijk commissaris De Vroom vertelde dat het stoffelijk overschot van de herbergier achter het biljart te 7.30 u. door een van zijn dochters werd aangetroffen. Het meisje was opgestaan om op de klok in het café te zien hoe laat het was.

Toen ze bemerkte dat het electronisch uurwerk stilgevallen was belde ze de sprekende klok. Het was dan dat ze het lijk van haar vader vond. Ze wilde vervolgens haar moeder wekken, die tweeënhalf uur tevoren te bed was gegaan en niet gemakkelijk uit haar eerste slaap kon gewekt worden.

Volgens getuige was de dodelijke slag op de buik van de herbergier mogelijk een voetschop. Byezkowski ontkende echter te hebben geschopt.

Een volgende getuige was Rita Walla, weduwe van het slachtoffer, die zich burgerlijke partij stelde. Ze is moeder van vier kinderen en ze beschreef Byezkowski en zijn vriend Jean Godart als erg opdringerig. De herbergier zou meermaals gepoogd hebben om het tweetal aan de deur te zetten, maar uit vrees om wraak durfde hij zijn voornemen niet uit te voeren.

Byezkowski verklaarde toen oprecht spijt over het gebeuren te hebben. Vervolgens werden de twee oudste dochters van het slachtoffer ondervraagd. Deze bevestigden grotendeels wat hun moeder tevoren verklaard had.

Bron: Gazet van Antwerpen | 13 Januari 1982

Byczkowski was een lastige kerel

In het proces van de 29-jarige Edouard Byezkowski, beschuldigd van doodslag met diefstal op herbergier Jean-Claude Henin, werd woensdag hoofdzakelijk de familie van beklaagde ondervraagd voor het Assisenhof van Brabant.

Lydía Danezenko is de moeder van beklaagde. Ze zei met haar zoon Edouard meer moeilijkheden te hebben ondervonden dan met haar zes andere kinderen tezamen. Edouard respecteerde niemand, ook niet de doden. Hij kreeg meer dan eens klappen van zijn vader telkens wanneer hij het verdiende.

De zuster Irène en de broer Jean-Pierre van beklaagde kwamen vervolgens vertellen dat hun vader soms gebruik maakte van zijn broeksriem om te ranselen en dat niet alleen ten overstaan van Edouard. Getuigen kregen ook dergelijke afstraffing toegediend maar waren van oordeel dat ze het telkens hadden verdiend. Edouard kreeg wat meer klappen hij omdat hij ook zoveel moeilijker was.

Byezkowski stond toen even recht en zei dat zijn vader hem soms vastketende aan een stoel en hem nu en dan verplichtte in het hondenhok te slapen. Met dat laatste punt waren getuigen het evenwel niet eens. Beklaagde hield echter staande dat hij ongelukkiger was dan zijn broers en zusters omdat hij als niet gewenst kind ter wereld kwam.

Jaloers

Vervolgens werd Daniëlle Peeters, echtgenote van beklaagde ondervraagd., De vrouw zei dat haar huwelijk aanvankelijk gelukkig was maar dat Edouard ziekelijk jaloers werd. Getuige mocht geen kleren met halsuitsnijding dragen en wanneer ze met vakantie ging in haar geboortedorp in het Groot-Hertogdom mocht ze niet in bikini rondlopen. Byezkowski was zodanig jaloers dat zijn vrouw zich niet eens door een geneesheer mocht laten onderzoeken. In verband met dergelijk onderzoek bracht hij haar op zekere dag slagen toe zodanig dat ze hem voor een tijdje in de steek liet. Beklaagde begaf zich toen aan de drank.

De oudste zuster van beklaagde vertelde dat haar broer reeds op 14-jarige leeftijd ging werken in een tehuis voor jongeren te Wasmuel. Toen hij jong was begaf beklaagde zich nooit aan de drank. Nadat hij van huis was weggelopen werd zijn vader, met wie hij niet overweg kon, er bedroefd om. Af en toe keerde Edouard echter naar het ouderlijk huis terug waarna hij zich opnieuw naar het tehuis te Wasmuel begaf.

Volgende getuige was Maria Kunz, een Zwitserse vrouw die lange jaren als verpleegster in het tehuis van Wasmuel werkte. Doordat beklaagde niet goed meer met zijn ouders overeen kwam werd hij door de jeugdrechter in het tehuis geplaatst. Getuige beschouwde de jongen als erg gedienstig met een gedrag waarop niets aan te merken was.

Wel vertoonde hij af en toe een neiging tot drinken, zonder evenwel ooit dronken te zijn. Hij kreeg soms ook familiebezoek. Byezkowski gaf blijk van een grotere gevoeligheid dan de meeste andere jongeren in het tehuis.

Nadat deze getuige volledig was ondervraagd bedankte beklaagde haar voor al wat ze voor hem had gedaan.

Carine Henin, de dochter van het slachtoffer, bevestigde dat bij haar aankomst in het café de deur van de kelder openstond en het licht brandde. Zij zegde op de stukken glas aan de voet van de toonbank te hebben gestapt. Zij wees tevens op de ongewone aanwezigheid van een ijzeren staaf in de kamer van haar ouders, een staaf die zich normaal in de kelder had moeten bevinden.

Mw. Maria Allaert, die het café bezocht, meent dat het een rustige herberg is, waar zich normaal geen incidenten voordoen.

Bron: Gazet van Antwerpen | 14 Januari 1982

Vingerafdruk van beklaagde stuurt verdediging in de war

In het proces van de 29-jarige Eduard Byszkowski, beschuldigd van doodslag en diefstal op caféhouder Jean-Claude Henin te Elsene, werden donderdagvoormiddag opnieuw getuigen, onder wie psychiaters, ondervraagd voor het Hof van Assisen van Brabant.

Als psychiaters kwamen dokters Dehon en Roussaux op de getuigenstoel plaats nemen. Ze verklaarde dat Byszkowski verantwoordelijk is voor zijn daden, ook al vertoont hij een psychopathische persoonlijkheid, Beklaagde kan moeilijk zijn emoties aanpassen aan het dagelijks leven. De moeilijke relaties met zijn eigen familie had tot gevolg dat hij later een afwijkend gedragspatroon vertoonde tegenover de maatschappij.

Reeds als knaap vernam Byszkowski dat hij als ongewenst kind op de wereld kwam. Hij was thuis getuige van heftige taferelen tussen zijn moeder en vader. Beklaagde werd vaak door zijn vader op een ceremoniële en sadistische wijze verkracht. Hij werd immers soms aan een trapleuning vastgeketend en ondertussen liet zijn vader een touw in het water zwellen om er hem nadien mee te lijf te gaan.

Byszkowski maakte ten slotte de gelukkigste jaren van zijn leven door in een tehuis voor jongeren te Wasmuel.

Toen beklaagde door zijn vrouw in de steek werd gelaten, begon hij zijn werk te verwaarlozen en begon te drinken. Toch bleek hij van zijn twee kinderen te houden. Nadat hij door zijn vrouw was verlaten, kreeg Byszkowski het gevoel dat hij werd gecastreerd en dat zijn vader hem daarbij begon te bespotten.

Beklaagde vernietigde in zekere zin zichzelf. Hij ondernam overigens twee pogingen tot zelfmoord, nl. in 1977 en 1979, telkens iv.m. moeilijkheden met zijn vrouw.

Vervolgens werd psycholoog Lekeuche als getuige ondervraagd. Volgens deze deskundige was het optreden van beklaagde tegenover het slachtoffer ingegeven door de traumatiserende scènes die hij als kind thuis meemaakte. De doodslag op Henin was symbolisch bedoeld als een doodslag op zijn vader. Beklaagde was er immers toe gekomen het slachtoffer met zijn vader te identificeren. Door het slachtoffer dood te slaan, doodde hij als het ware moreel zijn vader. De heftigheid waarvan beklaagde vaak blijk gaf, was grotendeels een reactie op de traumatismen die hij thuis als kind had ondervonden.

De twee volgende getuigen waren leden van de gerechtelijke politie, deskundigen in vingerafdrukken. Zij verstrekten inlichtingen i.v.m. de duidelijke afdruk van een rechterduim die was teruggevonden op een half verbrijzeld bierglas, waarmee het slachtoffer beklaagde zou hebben bedreigd, vooraleer te worden doodgeslagen.

De vingerafdruk behoort evenwel toe aan beklaagde zelf, wat de thesis van de verdediging nopens de voorafgaande bedreiging enigszins in de war stuurt. Volgens de deskundigen kwamen er 15 punten van overeenkomst voor tussen de vingerafdruk op het glas en de vingerafdruk van Byszkowski. In België worden 12 punten van overeenkomst als voldoende beschouwd om zekerheid te bekomen over de identiteit. 15 punten bieden een zekerheid van een op verscheidene miljarden.

Vandaag wordt het proces voortgezet.

Bron: Gazet van Antwerpen | 15 Januari 1982

Procureur: Byczkowski had inzicht te doden

In het proces tegen de 29-jarige Edouard Byezkowski, beschuldigd van doodslag en diefstal op herbergier Jean-Claude Henin te Elsene, volgde vrijdag het rekwisitoor en de verschillende pleidooien voor het Hof van Assisen van Brabant.

Uit naam van de burgerlijke partijen, de weduwe en de vier kinderen van het slachtoffer, zei mr. Olivier Colon vervolgens dat het slachtoffer een rustig man was, eerlijk en rechtschapen. Bovendien was hij een uitstekende vader en echtgenoot. Hij was zeker geen vechtersbaas.

Volgens mr. Colon vertelde beklaagde heel wat leugens over het verloop van de feiten. Hij wilde laten geloven dat de herbergier het bierglas ver-rijzelde, wat ondenkbaar is als men zijn karakter kent. In feite ging het om een enscenering van beklaagde. Het feit dat beklaagde geld en juwelen zou hebben gevonden met naar de revolver van het slachtoffer te zoeken, houdt evenmin steek. Byezkwoski wist immers dat het om een alarmpistool ging.

Byczkowski nam een spaarvarkentje weg uit de kamer van de kinderen en al de juwelen uit de kamer van de echtgenote. Hij doorsnuffelde heel het huis op zoek naar alle waardevolle dingen. Hij overviel het slachtoffer onverwachts en bracht hem meerdere slagen toe.

Advocaat-generaal Jaspar had het vervolgens in zijn rekwisitoor eveneens over het slachtoffer dat hij beschreef als een werker en een niet agressief man. Nog tamelijk jong werd beklaagde tot een gevangenisstraf veroordeeld wegens diefstal van 22.000 fr. Deze veroordeling kwam bij zijn familie over als een belediging en hij was van dat ogenblik af door zijn vader volledig afgeschreven. Zulks verklaart waarom beklaagde zijn toevlucht ging zoeken in een tehuis voor jongeren te Wasmuel.

Geen vechtpartij

De feiten zelf werden zeker niet voorafgegaan door een vechtpartij. Er waren geen getuigen aanwezig, maar aan de hand van de vaststellingen kon men zich een idee vormen over het verloop ervan. Het slachtoffer kreeg niet twee, maar talrijke slagen toegediend. Nadat de herbergier op de grond was gevallen nam beklaagde hem zijn portefeuille af. Hij sleurde de man toen verscheidene meters verder. wat blijkt uit de teruggevonden bloedsporen. Nadien ging hij het hele huis doorsnuffelen.

Uit de hevigheid waarmee beklaagde de slagen toebracht blijkt duidelijk dat hij het inzicht had om te doden.

De verdediging, aanvankelijk bij monde van Mr. Dumont zei dat zijn cliënt volledig werd gedemoraliseerd door het plotselinge heengaan van zijn echtgenote, die er niet alleen met haar kinderen van onder trok, maar ook met al haar meubels.

Het gevolg was dat beklaagde, volledig aan zijn lot overgelaten, zijn werk verloor en naar Brussel kwam, waar hij bij een vriend ging logeren. Hij kreeg er 1.300 fr. per week van de openbare bijstand, waarmee hij moest proberen rond te komen.

Mr. Lancaster had het over de diefstal van 30.000 fr. uit de brieventas van het slachtoffer. Die werd later teruggevonden in de toonbanklade, wat wel bewijst dat ze niet van het lichaam van het slachtoffer werd weggenomen. Wat het gebroken glas betreft, zei Mr. Lancaster nog dat de vingerafdruk van Byezkowski er ongeveer in het midden op voorkomt, wat volgens hem bewijst dat het glas niet door beklaagde werd gebroken, zo niet zou zijn vingerafdruk onderaan het glas aangetroffen zijn.

De advocaat zei ook nog dat er twijfel bestaat over het inzicht om te doden. Byezkowski had trouwens geen enkele reden om het slachtoffer om het leven te brengen. Indien hij dat toch zou hebben gewild, zou hij een ander wapen hebben gebruikt dat alleen maar zijn vuisten. De diefstal gebeurde achteraf en hield geen verband met de dood van het slachtoffer.

Bron: Gazet van Antwerpen | 16 Januari 1982

Byczkowski werd veroordeeld tot achttien jaar dwangarbeid

Wegens een diefstal met geweld dat de dood veroorzaakte, gepleegd op herbergier Jean-Claude Henin uit Elsene, werd de 29-jarige Edouard Byczkowski gisteren door het Assisenhof van Brabant veroordeeld tot achttien jaar dwangarbeid.

Uit naam van de weduwe en de vier kinderen van het slachtoffer, noemde Mr. Collon tijdens de replieken de beklaagde een leugenaar en een gewoontedief. Hij was op het ogenblik van de feiten niet zo dronken dat hij niet meer wist wat hij deed. Hij werd in feite eerst werkelijk dronken na de de misdaad te hebben gepleegd, namelijk op weg naar Quaregnon, toen hij een dozijn glazen bier dronk.

Van zijn kant zegde advocaat-generaal Jaspar, dat de verdediging allerlei objectieve elementen uit het onderzoek wil camoufleren. Beklaagde sloeg het slachtoffer neer met als enige bedoeling hem te beroven. Hij vluchtte naar zijn moeder in Quaregnon om later de Franse grens over te steken. Jaspar vroeg de jury een moedige en rechtvaardige uitspraak.

Voor de verdediging weerlegde Mr. Dumont het verwijt van de openbare aanklager dat de verdediging alleen maar twijfel wil zaaien. Op geen enkel ogenblik kwam het bij beklaagde op naar een herberg te gaan om er de uitbater te doden en te bestelen. Hij beging wel een diefstal, maar deze houdt geen verband met de dood van het slachtoffer.

Als tweede advocaat van de verdediging stelde Mr. Lancaster dat het openbaar ministerie niet kan bewijzen, dat beklaagde door het toedienen van vuistslagen het slachtoffer wilde doden. Wanneer hierover de minste twijfel bestaat, moet de jury “neen” antwoorden. Volgens de advocaat is het inzicht om te doden immers van het allergrootste belang.

Zeven vragen

Voorzitter Van de Walle las toen de zeven vragen voor die de jury moest beantwoorden. Na een beraadslaging die meer dan drie uur duurde, bevond de jury Byezkowski schuldig aan een diefstal met geweld, met dien verstande dat het geweld de dood veroorzaakte.

Bron: Gazet van Antwerpen | 19 Januari 1982

• Wat? Overval op een tankstation in Drogenbos

• Wanneer? 19 November 1982

• Waar? Het Total-benzinestation langs de E19, richting Mons » Google Maps

• Wie? Philippe Lemaire

• Status: Opgelost

Op 19 november 1982 werd een benzinestation in Drogenbos overvallen. Opvallend is dat bij deze feiten hetzelfde vuurwapen werd gebruikt als bij de moord in Dilbeek: een pistool van het kaliber 7,65 mm.

De daders maakten gebruik van een Ford Granada die enkele uren eerder met geweld was gestolen op de Brusselse Vismarkt. Met die wagen reden ze naar het tankstation in Drogenbos om de overval uit te voeren.

Tijdens de feiten werden zes schoten afgevuurd in de richting van de uitbater van het pompstation. Daarnaast troffen de speurders op de plaats van de overval ook vingerafdrukken aan van Philippe Lemaire.

Lemaire heeft later zijn betrokkenheid bij de overval bekend. Volgens zijn verklaring had hij het gebruikte wapen gekregen van zijn Griekse vriend Georges Siatidis. Hij stelde dat Siatidis hem het pistool had overhandigd na de feiten in Dilbeek, maar vóór de overval in Drogenbos.

• Wat? Een gezin wordt gemarteld, beroofd en vermoord

• Wanneer? In de nacht van 8 op 9 november 1985

• Waar? Marchienne-Docherie, nabij Charleroi » Google Maps

• Wie? Patrick De Rom, Jean-Claude Mastelinck en Marceau Mathieu

• Status: Opgelost

Buit

• Een video-installatie

• Twee flessen wijn

• Ongeveer 1.400 Belgische frank

In de nacht van 8 op 9 november 1985 drongen drie jonge mannen uit Marchienne-au-Pont binnen in de woning van Jacques Van Kerckhove, zijn echtgenote Noëlla Alexandre en hun driejarige zoontje Jerry in Marchienne-Docherie, nabij Charleroi.

De daders hadden vooraf afgesproken om het gezin te beroven. Omdat Jacques Van Kerckhove hen kende, liet hij hen zonder problemen binnen. Wat aanvankelijk een diefstal moest worden, mondde uit in een uitzonderlijk gewelddadige roofmoord. Volgens de gerechtelijke vaststellingen werden Jacques Van Kerckhove en Noëlla Alexandre gedurende ongeveer twee uur mishandeld en gefolterd. De slachtoffers werden geslagen, met messen aangevallen en uiteindelijk omgebracht. Noëlla Alexandre kreeg daarbij tientallen messteken toegediend. Ook de driejarige Jerry werd zwaar mishandeld en vermoord.

De feiten werden gekenmerkt door extreem en langdurig geweld. De slachtoffers werden niet alleen met messteken verwond, maar ook gewurgd met een telefoonsnoer. Uit het onderzoek bleek dat de daders bewust alle getuigen wilden uitschakelen om hun identificatie te voorkomen.

Echtpaar en zoontje vermoord te Marchienne-Docherie

Te Marchienne-Docherie, nabij Charleroi, werden in de nacht van vrijdag op zaterdag een echtpaar en hun driejarig zoontje vermoord.

De slachtoffers werden zaterdagochtend in hun woning aangetroffen door een familielid, zekere Willy Derome.

Nog dezelfde dag konden de moordenaars, drie jonge mannen tussen 18 en 21 jaar oud worden voorgeleid. Ze bekenden vrij vlug de moorden en werden door de onderzoeksrechter te Charleroi onder aanhoudingsmandaat gesteld.

De 20-jarige Jean-Claude Mastelinck, de 21-jarige Mathieu en de 18-jarige Patrick Derome, alle drie uit Marchien-au-Pont, hebben bekend vrijdag omstreeks 23.30 u. naar de schamele woning op de place Astrid te Marchienne-Docherie, bewoond door de 31-jarige Jacques Van Kerckhove, zijn 27-jarige echtgenote Noëlla Alexandre en hun 3-jarig zoontje Jerry, te zijn getrokken.

De drie jonge kerels waren van plan een aantal waardevolle voorwerpen, waaronder een dure video-installatie, van het echtpaar te roven. Ze dachten ongestoord te werk te kunnen gaan en Van Kerckhove, die het drietal kende, liet hen zonder argwaan binnen. Van Kerckhove liet zich niet afdreigen, een hevige ruzie ontstond en de jonge kerels doodden de man, de vrouw en het kind met messteken en wurgden hen achteraf met het telefoonsnoer.

Daarna werd de video-installatie meegenomen, evenals twee flessen wijn en 1.400 fr. Vooraleer te vluchten sloegen zij een ruit stuk om voor te wenden dat Marceau was ingebroken.

De politie heeft de daders evenwel vlug kunnen identificeren. De twee personen die werden aangehouden op beschuldiging van heling zijn de 28-jarige Hervé Derome, broer van Patrick, en de 60-jarige Elodie Deveau, moeder van Jean-Claude Mastelinck.

Bron: Gazet van Antwerpen | 12 November 1985

Echtpaar en kindje door dieven doodgemarteld

In november 1985 werden in Marchienne-au-Pont het jonge echtpaar Van Kerckhove en hun driejarig zoontje Jerry vermoord door drie dieven. De ouders van het kind werden eerst twee uren lang gemarteld. Maandag begon het proces tegen de daders die ofwel het inzicht te doden ontkennen ofwel de schuld op de anderen willen schuiven.

De beklaagden zijn de 27-jarige Patrick De Rom, de 23-jarige Jean-Claude Mastelinck en de 24-jarige Marceau Mathieu. Ook de moeder van Mastelinck, Elodie Devaux, en de broer van De Rom, Hervé staan terecht. Zij worden beschuldigd van heling en Hervé De Rom bovendien van een poging tot inbraak.

Als eerste werd gisteren Marceau Mathieu ondervraagd door de voorzitter. Hij ontkende dat het de bedoeling was het echtpaar en het kind te doden. De twee anderen wurgden het kind, maar hijzelf kon niets doen om het te beletten, zei hij. Mathieu bleef deze versie volhouden, ook toen de voorzitter hem wees op talrijke tegenstrijdigheden met eerder afgelegde verklaring. Mathieu gaf enkel toe dat hij Noella Van Kerckhove had geslagen, "om zich op haar te wreken”.

Beestachtig

Patrick De Rom en Mastelinck ontkenden eveneens het voornemen om het gezin uit te roeien. Als hen wordt gevraagd naar de twee uren durende marteling van de slachtoffers, wie de 92 messteken aan de jonge vrouw toebracht, wie een mes ronddraaide in het lichaam van het kind en wie andere beestachtige folteringen uitvoerde, antwoordden de twee beklaagden dat ze zich niet veel meer herinneren.

Uiteindelijk gaf De Rom toe de kleine Jerry te hebben gewurgd, maar dat het enkel zijn bedoeling was dat "het kind buiten westen geraakte". Tijdens het vooronderzoek had Mastelinck gezegd dat hij "experimenteerde met een nieuwe methode om te doden". Gisteren zei hij zich dat niet te herinneren.

Hervé De Rom had de bijeenkomst bijgewoond tijdens dewelke de raid op de woning van Van Kerckhove werd voorbereid. Hij zei tijdens zijn verhoor door de voorzitter dat wel degelijk rekening was gehouden met de mogelijkheid het gezin om te brengen.

Elodie Devaux beschuldigde Mathieu ervan de hele onderneming te hebben opgezet.

Bron: Gazet van Antwerpen | 27 September 1988

Alle beklaagden schuldig over de hele lijn

De jury bij het Assisenhof van Henegouwen heeft Patrick De Rom, Jean-Claude Mastelinck en Marceau Mathieu, evenals Elodie Devauw en Hervé De Rom schuldig bevonden aan alle hen ten laste gelegde feiten. De strafmaat zal vandaag bepaald worden. De vragen die gesteld varen met betrekking tot de toerekeningsvatbaarheid van Marceau Mathieu werden negatief beantwoord.

Advocaat-generaal Dessart eiste de doodstraf voor de eerste drie beklaagden. Voor de twee anderen eiste hij tien jaar opsluiting.

Er werden dinsdag nog vijf getuigen gehoord. Neuropsychiater Sauvegarde zei dat de beschuldigden slechts een beperkte intelligentie hebben, op uitzondering van Patrick De Rom die er ietwat bovenuit steekt. De psychiater beklemtoonde het uitzonderlijk zwak moreel besef van de beschuldigden. Marceau Mathieu zit op het randje van de debiliteit en Mastelinck is een psychopaat. Nochtans was de neuropsychiater van oordeel da internering geen oplossing is, aangezien dit aan de beklaagden een gevoel van straffeloosheid zou geven.

Geen twijfel

Advocaat-generaal André Dessart zei dat elke twijfel omtrent de morele schuld van de beklaagden weggenomen is door de psychiater. Mathieu mag dan wel licht debiel zijn, hij is niet onbekwaam om zijn daden te controleren.

Voor André Dessart is er geen twijfel mogelijk: de bedoeling te doden was er van in het begin en er zijn genoeg argumenten om dat te bewijzen. De daders sloegen tientallen keren toe en ze folterden hun slachtoffers. Mathieu heeft Noëlla Alexandre geslagen en hij heeft meegewerkt aan de executie van het gezin Van Kerkhove.

Elodie Devaux en Hervé De Rom waren op de hoogte van de feiten.

Voor Mathieu pleitte meester Dallons dat de toerekeningsvatbaarheid van zijn client twijfelachtig is. Hij betwist het oordeel van de psychiater. Mathieu heeft volgens hem verzorging nodig en moet medisch begeleid worden. Er werden aan de jury dan bijkomende vragen gesteld met betrekking tot de toerekeningsvatbaarheid.

Bron: Gazet van Antwerpen | 28 September 1988

Doodstraf voor De Rom, Mastelinck en Mathieu

Het Hof van Assisen van Henegouwen heeft woensdag Patrick De Rom, Jean-Claude Mastelinck en Marceau Mathieu, beschuldigd van een beestachtige folter- en moordpartij op een echtpaar en hun driejarig zoontje, veroordeeld tot de doodstraf. Elodie Devaux en Hervé De Rom, beschuldigd van heling van een deel van de buit, krijgen elk zeven jaar.

De derde procesdag startte met de pleidooien van de advocaten van Devaux en Hervé De Rom. Meester Bouchat, die Devaux verdedigt, had het over het miserabele leven van zijn cliënte, die haar eerste kindje kreeg toen ze vijftien was en in totaal 25 kinderen ter wereld bracht. Elodie Devaux is op het randje af debiel en heeft steeds geleefd met marginalen en alcoholisten. Nochtans, aldus haar advocaat, heeft ze een warm hart en haalde ze meermaals verschoppelingen in huis. Devaux heeft een blanco strafblad en betekent maar een zeer relatief gevaar voor de samenleving, zo besloot meester Bouchat.

Meester Jean-Philippe Mayence vroeg het Hof de straf van zijn cliënt, Hervé De Rom, te verkleinen omdat hij verscheurd wordt door spijtgevoelens. Hervé De Rom, aldus de advocaat, toont zijn wil tot reintegratie in de samenleving door in de gevangenis correspondentiecursussen te volgen. Hij moet een kans krijgen.

Na anderhalf uur beraadslagen velde het Hof een verdiet zonder verrassingen.

Bron: Gazet van Antwerpen | 29 September 1988