Hij heeft een getuigenis afgelegd voor de Eerste Bendecommissie, waarvan je op dit forum verschillende stukken vindt, en voor de de “Commissie naar de Belgische leveringen van wapens en munitie aan landen die in een gewapend conflict verwikkeld zijn of waartegen een wapenembargo geldt” (1988).

Voor de commissie over “Belgische leveringen van wapens en munitie” kwam hij getuigen omdat hij artikels had geschreven over de wapenhandel en over de firma Asco. Die artikels werden gepubliceerd in Le Vif. Op het moment van zijn getuigenis werkte hij voltijds voor Le Vif.

Daarvoor werkte hij als freelance-journalist. Toen schreef in tijdschriften over informatica, in Trends-Tendances, en in Franse en Zwitserse kranten, altijd onder de naam Serge Dumont.

Toen in 1985 de Bende opnieuw toesloeg, in de Delhaize van Aalst, legde hij zich zo goed als exclusief toe op gerechtelijke verslaggeving, voor het radionieuws en het duidingsprogramma “Actueel”.

Het duurde niet lang voor Voets een enorme dossierkennis had over zowat alle bendes en schandalen in ons land. Ook het Heizeldrama, extreemrechtse organisaties als Westland New Post en de terreur van de communistische CCC behandelde hij, en de contacten van sommige corrupte rijkswachters en gevangenisdirecteurs met obscure detectives, wapensmokkelaars en gangsters.

Lees hier het hele artikel » Nieuws

In juli 2018 stierf Raf Sauviller aan een slepende ziekte » Nieuws | Nieuws

• Alain Gossens

• Annemie Bulté

• Christian Souris

• Claude Moniquet

• Danny Ilegems

• Dirk Barrez

• Douglas De Coninck

• Flip Voets

• Frank De Moor

• Georges Timmerman

• Gérard Rogge

• Gilbert Dupont

• Guy Bouten

• Hilde Geens

• Hugo Gijsels

• Jacques Lagasse de Locht

• Jacques Offergeld

• Jean-Claude Garot

• Maurice Sarfatti

• Paul Ponsaers

• Peter R. De Vries

• Raf Sauviller

• René De Witte

• René Haquin

• Stéphane Steinier

• Walter De Bock

• Yves Barbieux

Jacques Lagasse de Locht is ook één van de twee auteurs van het artikel over Michel Libert in De Post uit december 1989 » Forum | Forum

Un autre mois de prison pour Lagasse de Locht

Arrêté le mois dernier, après la découverte dans les bagages (éventrés) de Bultot de documents d'origine suspecte, parmi lesquels du courrier du procureur du Roi de Nivelles, le jeune Jacques Lagasse de Locht reste en prison: la chambre du conseil a, en effet, confirmé pour la deuxième- fois son mandat d'arrêt. Appel a été interjeté.

Pas facile de cerner la personnalité de Jacques Lagasse de Locht, fils de "famille", un garçon à la personnalité fragile, attachant autant qu'agaçant. Pourquoi, depuis 1987, à l'époque du procès du double assassinat de la rue de la Pastorale, a-t-il investi tout son temps dans la recherche des tenants et des aboutissants des affaires qui touchaient à la Sûreté, au WNP, à Latinus, aux tueries, à Bultot et compagnie? Par envie de devenir journaliste, ou agent secret, ou détective? Pour tenter sa chance comme chasseur de primes? Ou bien quelqu'un a-t-il poussé (et payé?) le jeune homme à s'introduire dans ces milieux particuliers, durs, souvent cyniques, que sont les services de sécurité, les polices, la magistrature?

Il est étonnant d'observer avec quelle facilité les plus hautes autorités lui ont ouvert des portes qu'elles n'ouvrent pas toujours aux journalistes professionnels. Lagasse a rassemblé ainsi de nombreux documents qui l'an dernier déjà lui valurent une perquisition.

Pourquoi Lagasse a-t-il voulu nouer aussi un contact épistolaire et téléphonique privilégié avec l'ancien directeur de prison Jean Bultot, au point de lui faire parvenir, au Paraguay, copie d'une lettre de 1986 du procureur général, qui demandait au procureur de Nivelles, Jean Deprêtre, d'obtenir un non-lieu dans le dossier du suicide de Latinus (récemment rouvert)? Pourquoi avoir envoyé à Bultot, copie de la lettre "personnelle et confidentielle" du procureur Deprêtre au ministre Wathelet, désobligeante pour la commission parlementaire d'enquête?

Ce sont notamment ces lettres, découvertes le mois dernier dans les bagages de Bultot rapatriés du Paraguay, qui ont conduit Lagasse en prison. Il refuse de révéler comment il est entré en leur possession. Le procureur Deprêtre avait déposé plainte pour le vol du second courrier, mais un non-lieu est intervenu dans cette affaire. Les documents envoyés par Lagasse ne seraient que des retranscriptions du contenu des lettres. S'il n'y avait pas vol, pourrait-il y avoir recel?

On apprend aussi que le dossier soumis à la chambre du conseil, puis prochainement à la chambre des mises en accusation, serait incomplet: un rapport d'une dizaine de pages du commissaire de la PJ Luc Peloos (suspendu dans le cadre de l'enquête sur la PJ de Bruxelles) aurait été retiré mais pourrait contenir des éléments de réponse à certaines de ces questions...

"L'affaire Haquin"

En marge des enquêtes en cours sur la PJ de Bruxelles, on apprend que le député socialiste Jean Mottard, président de la commission de la Justice de la Chambre, interpellera le ministre de la Justice en séance plénière le 24 avril sur ce qu'il est convenu d'appeler "l'affaire Haquin": les circonstances des perquisitions au domicile et dans la petite maison de vacances, et celles de la saisie de nombreux documents journalistiques (restitués 48 heures plus tard, à l'exception des disquettes informatiques et de six photos).

Toujours en marge de ces enquêtes, signalons enfin l'arrestation, à Louvain, par le juge Decoux, du beau-frère de Noël Gilisen (arrêté à Bruxelles par le juge Bulthé le 6 avril): il s'agit de Marc Saelen, inculpé d'exploitation d'une maison de débauche.

Bron: Le Soir | René Haquin | 19/04/1990

Bron: Wikipedia

'Je moet gekregen kansen ook benutten'

Danny Ilegems (44) staat in de colofon van het nieuwe maandblad Deng als verantwoordelijke uitgever. Ilegems startte zijn carriere als journalistiek medewerker en werd later onderzoeksjournalist bij Panorama en Humo. Is Ilegems een journalist die ondernemer werd?

Het maandblad Deng is inmiddels aan zijn tweede nummer toe. Deng is een product van de NV Code, een vennootschap die los staat van grote Belgische mediabedrijven. De NV Code wordt gevormd door Christian Cigrang, Roland Duchatelet, Vincent Loozen en Danny Ilegems. Ilegems is verantwoordelijke uitgever. Ilegems was tot midden vorig jaar samen met Raf Sauviller actief met MaoMagazine, een internetproject binnen de Concentra-groep. Maar die zette in 2000 een punt achter het internetproject, waarbij het magazine vooral een marketinginstrument was bij de website. Het hele project bleek te veel geld te kosten en de verwachte inkomsten uit het internetproject vielen zwaar tegen. Toch had Ilegems met het Mao-team een publiek opgebouwd. 'We hadden zoiets van: hier klopt iets niet, er is een economische teruggang, in de mediawereld gaat het de zaken niet voor de wind, maar we hebben hier toch een publiek aangeboord, een snaar geraakt, het zou zijn dom als we daar geen vervolg aan breien.'

Eerst keek men of er geen mogelijkheid was om binnen de bestaande persbedrijven het initiatief voort te zetten (men is lang in gesprek geweest met De Persgroep). Zonder resultaat. Daarop kwamen Ilegems en co in contact met enkele personen met wie ze nadachten over een opvolger van Mao: een maandblad in een kosteneffectievere formule. Ilegems: 'We hebben een businessplan gemaakt, de gebruikelijke rekenoefeningen gemaakt en in betrekkelijk korte tijd was het verhaal rond.'

Ondernemer

Was het voor Ilegems een andere wereld? Hij is nu in feite een journalist die ook ondernemer is. 'Dat komt erbij', zegt hij over de businesskant van de journalistiek. 'Bij Mao hadden we dat ook al voor een stukje. Als een van de coordinerende mensen van die zaak moest ik overzicht zien te houden over de journalistieke activiteiten en over de strategische processen. Dat is zeker iets dat me interesseert. Gesprekken over reclamewerving, distributie en abonnementenbeheer vind ik uiterst leerzaam. Het leert je nadenken over het kader waarbinnen je journalistiek bedrijft. Je moet een koers uitstippelen, ideeen systematisch op een rij krijgen, mensen zien te overtuigen van de mogelijkheden en de waarde van je project. Ik ben ook niet een soort journalist die per definitie moeite heeft met een commerciele redenering. Voor Mao en Deng was ik actief bij grote commerciele organisaties. Al heb ik daar een soort journalistiek proberen te bedrijven die niet altijd vanzelfsprekend was', zegt hij.

Ilegems doelt daarmee op de onderzoeksjournalistiek die hij en Raf Sauviller uitvoerden voor Panorama en daarna voor Humo: 'Journalistiek van vaak lange adem, soms risicovol, met ten onrechte een anticommercieel stigma. Toch hebben we daar in een commerciele omgeving veel mee kunnen doen. We wilden niet preken voor een kleine parochie maar ons werk aan een zo breed mogelijk publiek presenteren.'

Ambachtelijk

Wat dreef Ilegems naar de journalistiek? Het antwoord komt wat haperend: 'Ik ben iemand die in veel dingen geinteresseerd is. Liefst bekijk ik niet alleen de oppervlakte, maar ook wat er net onder zit. Journalistiek is dan bijna een logisch biotoop voor iemand zoals ik. In een verjaardagsnummer van NRC-Handelsblad schreef iemand ooit dat journalistiek een perfecte uitlaatklep is voor mensen die eeuwig student willen blijven. Ik zit nu zo'n 20 jaar in de journalistiek en ik wil graag nog elke dag studeren.'

Ilegems studeerde communicatiewetenschappen aan de VUB. 'Ik was zo'n typische jongen die op 18 jaar geen bijzondere interesses of kwaliteiten had', zegt hij. Als jongen uit de Kempen kwam hij in een gepolitiseerd post-68-periode aan de Brusselse universiteit terecht. Ilegems: 'Een wereld ging voor me open en ik vloog erin. Ik stak vooral veel op van de proffen geschiedenis en filosofie. Mensen als Els Witte en Hubert Dethier.' Na zijn studies en burgerdienst zocht hij werk in de journalistiek, eerst bij Panorama, later bij Humo.

'Als je een opleiding communicatiewetenschappen doet, is dat een bijna logisch gevolg. Ik had ondertussen ervaren dat ik graag schreef. Het is iets ambachtelijks, iets waar je aanleg en talent voor hebt of niet.' Na zijn burgerdienst begon hij in 1983 als freelancer. Hij schreef ondermeer voor Walter van den Broeck die in die tijd nog een lokaal blad in Turnhout had. Van den Broeck bracht hem in contact met Karel Anthierens, die net de redactionele leiding van Panorama in handen had genomen.

Anthierens

Anthierens is voor Ilegems van grote invloed geweest. 'Hij is een van de meest enthousiasmerende mensen die ik in de journalistiek ben tegengekomen. Anthierens kreeg met Panorama een draak van een blad in handen. In heel korte tijd heeft hij een aantal piepjonge mensen binnengehaald, een echte ploeg gevormd en die agressieve en ambitieuze jonge gasten voor de leeuwen gegooid. Nu kom je ze niet meer tegen, de hoofdredacteurs die zeggen: 'Je bent nu drie maanden met allerlei akkefietjes bezig geweest in Belgie, het wordt tijd dat je eens over de grenzen vliegt.'

'Anthierens was ook de man die ons op langlopende projecten zette: artikelseries over de Bende van Nijvel en Patrick Haemers, Paul vanden Boeynants en koning Boudewijn. Enorme kansen. Maar je moest ze natuurlijk ook benutten.'

Bron: De Tijd | 9 mei 2003

Vanaf 1994 was Paul verbonden aan de UGent, Vakgroep Strafrecht & Criminologie en richtte hij de Onderzoeksgroep Sociale Veiligheidsanalyse op, waar hij diverse onderzoeken over sociale onveiligheid opstartte en doorvoerde. Hij doceerde in de domeinen van de criminografie, de politiewetenschappen, de rechtssociologie en de financieel-economische criminaliteit. Hij was promotor van ontelbare onderzoeksprojecten, in opdracht van zowel Belgische als Nederlandse instanties over sociale onveiligheid, politie, integrale veiligheid, jeugdprojecten en overlast.

Tevens was hij promotor van doctoraten in drie verschillende talen, met diverse onderwerpen zoals informele conflictbeslechting tussen private ondernemingen, zonechefs bij de lokale politie, buurtinvloeden en jeugddelinquentie, limites des approches de récupération et de réinsertion sociale des enfants de rue à Kinshasa, anti money laundering, social cohesion, victimization and Fear of Crime, formalisering en informalisering van sociale controleprocessen, investigative interviewing competences, onveiligheidsbeleving, slachtoffers van vermogens- en geweldsdelicten, fraude et corruption en Côte d’Ivoire, discretionaire ruimte bij uitvoerende politieambtenaren, de effectiviteit van de handhavingspiramide bij milieu-inbreuken, corruptie bij lokale politiediensten en gemeentelijke administraties en political informal economy. Paul was tevens co-promotor bij doctoraten, lid van begeleidingscommissies, leescommissies en examencommissies.

Paul Ponsaers is voorzitter van de vzw Centrum voor Politiestudies (CPS) en van de vzw Panopticon. Met het Centrum Politiestudies brengt hij de wetenschap dichter bij de concrete politiepraktijk en organiseerde hij diverse studiedagen en reflexiemomenten. Tevens is hij stichtend lid van de tijdschriften Orde van de dag, Cahiers Politiestudies en de katern integrale veiligheid van het handboek politiediensten. Hij is lid van de hoofdredactie van Panopticon en van de deelredactie criminografische basisinformatie Panopticon en regionaal editor van het European Journal for Policing studies (EJPS). Paul is lid van de stuurgroep van het internationaal GERN-netwerk (Parijs) en voorzitter van de internationale wetenschappelijke raad van het NSCR. Hij is stichtend lid van de internationale publicatiereeks Het Groene Gras en de reeks Governance of Security Research - GofS.

Hij publiceerde talrijke artikels en (bijdragen in) boeken in nationale en internationale tijdschriften en reeksen met betrekking tot politiestudies, financieel-economische criminaliteit, criminaliteitsanalyse en veiligheidsbeleid. Zijn gedrevenheid en bekwaamheid maakten hem tot veel gesolliciteerd wetenschappelijk expert in tal van beleidscommissies zoals 'politie, de lerende organisatie' in België en 'Pearls of Policing' en 'herijking beroepsprofielen in politie' in Nederland. Als lid van diverse selectiecommissies voor korpschefs boog hij zich over de kwaliteiten die een professional nodig heeft in een leidinggevende functie bij de Belgische politie.

Ook was professor Ponsaers een veelgevraagd expert in allerlei wetenschappelijke visitatiecommissies. Zo was hij lid van de Franstalige Commissie SHS 5 van het Fonds de la Recherche Scientifique (FNRS), panellid bij de accreditatietoekenning voor de opleiding Security Engineering and Management te Delft in opdracht van de Nederlands-Vlaamse Accreditatie Organisatie (NVAO), nam hij actief deel aan de visitatie van de opleiding criminologie in Franstalig België in opdracht van het Agence pour l'Evaluation de la Qualité de l'Enseignement Supérieur. Paul Ponsaers was in 2007 voorzitter van de visitatie van de opleiding criminologie in Nederland in opdracht van de Quality Assurance Netherlands Universities (Qanu), en lid van de audit van het Wetenschappelijk Onderzoeks- en Documentatiecentrum (WODC) in opdracht van het ministerie van het Ministerie van Justitie in Nederland.

Hij was lid van het panel ter beoordeling van de Executive Master of Police Management (EMPM), School of Police Leadership, Police Academy of the Netherlands in opdracht van het Nederlands-Vlaams Accreditatie Orgaan (NVAO), voorzitter van de visitatiecommissie van de opleiding Master of Tactical Policing, Politieacademie Nederland, in opdracht van het Netherlands Quality Agency (NQA), Panellid van de accreditatiecommissie van de Executive Master of Police Management (EMPM), School of Police Leadership, Police Academy of the Netherlands, in opdracht van de European Association for Public Administration Accreditation, (EAPAA / NVAO).

Bron: Tegendraadse criminologie. Liber Amicorum Paul Ponsaers | E. Devroe, L. Pauwels, A. Verhage, M. Easton, M. Cools (red.) | 2012

Op 13 augustus 1985 werd Christian Souris verhoord door Guy Dussart van de BOB van Waver:

Faisant suite au dossier prérappelé, constatons dans un article du "Pourquoi Pas" n° 3480 du 7-8-85 et intitulé "Belgique: salon du prêt-à-tuer", certaines allusions sont décelées arguant des possibilités d’actes terroristes et non d’actes de droit commun concernant les divers fait du Brabant Wallon et autres.

Nous entendons le rédacteur de cet article quant à ses éventuelles sources d’information, il s’agit de: Souris, Christian, journaliste professionnel, qui nous déclare, en nos bureaux:

Je travaille actuellement pour l’hebdomadaire Pourquoi Pas. Depuis plusieurs années, j’effectue une enquête sur le terrorisme international et national. A l’occasion de l’enquête du Brabant Wallon, mon attention fut attirée par la manière de tuer et d’agir, soit le comportement habituel des auteurs lors de chaque fait, qui me fait penser à une action de terroristes. Je l’ai d’ailleurs écrit à l’époque dans le Pourquoi Pas, ce qui a fait sourire tout le monde.

Mon enquête m’a amené régulièrement à rencontrer deux [... ik vermoed dat hier een stuk tekst is weggevallen] bulgare Kintex et la Sûreté de l’Etat. Je ne suis, par déontologie, vous donner me sources de renseignements. J’ai écrit à l’époque un article consacré à ces bizarres activités de notre sûreté nationale. Mon hebdomadaire a refusé, à ce moment-là, de faire paraître cet article. Mes informateurs étaient pourtant largement informés; je puis citer l’un d’eux, c’est-à-dire Paul Latinus, décédé depuis. Avant la parution, cet article a été lu par plusieurs députés et Jean Gol en a eu connaissance.

Il a été aussi vu par Albert Raes de la Sûreté. J’ignore d’où viennent les pressions qui l’ont empêché de paraître, toujours est-il que mes informateurs se sont alors tourné vers René Haquin qui a poursuivi dans le journal Le Soir. 

En apprenant que le juge d’instruction Schlicker ne clôturait pas le dossier du décès suspect de Latinus, j’ai repris tous les éléments en ma possession et ait fait paraître l’article qui a attiré votre attention. Je vous remets photocopie de mon article qui fut écrit en 1983, soit environ une quinzaine de jours avant que René Haquin ne commence les siens.

Bron: Verslag Tweede Bendecommissie (bijlage 4)

Wie haar ontmoet of met haar gewoon praat krijgt de indruk te doen te hebben met een sympathieke wat brave, onschuldig naïeve dame die zo lijkt te zijn weggelopen uit een theekransje met Miss Marple van Agatha Christie. Niets is echter bedrieglijker want ze is wel goedlachs en vriendelijk maar ook van hard hout gemaakt, ze beschikt over een taai uithoudingsvermogen, een goede analysecapaciteit, een gedegen kritische zin en een zo te zien ijzersterk geheugen.

Een gesprek over haar boek, de Bende van Nijvel en de nieuwste ontwikkelingen in dit gruwelijk moorddossier.

Waarom schreef je dit boek?

"Het dossier is te oud geworden en de jonge mensen van nu waren toen zelfs niet eens geboren. Om het te brengen zou je dus veel extra inleidende gegevens moeten vermelden. Bovendien is er in de pers amper nog interesse voor de zaak. Hoe zou je dit moeten brengen? Je moet het dan in een serie brengen maar er zijn zoveel namen in dit dossier dat men alles al vergeten is als het volgde artikel in de serie verschijnt. Daarom goot ik dit in boekvorm."

Je boek is wel een zeer grondige filering van het gerechtelijk en politioneel werk in de zaak. Dat lijkt het idee voor je boek geweest te zijn.

"Toen ik nog met Raf (Sauviller, nvdr.) voor Humo rond de zaak werkte was er al ergernis ontstaan over de vele losse eindjes die in dit dossier bleven liggen, de politiemensen die zaken niet wilden onderzoeken en de knoeiboel waaraan ik mij ergerde. Dat was mijn motief om dit te schrijven. Door familiale omstandigheden is het er ook nu pas van gekomen."

Had je geen schrik om dit aan te pakken? In het begin van je werk som je het aantal zelfmoorden en vermoorde personen op. Een indrukwekkende lijst. En dan heb je het gratuite geweld dat bij die misdaden opvalt.

"Wat mij het meest schrik aanjaagt is de manier waarop justitie werkt. Op zeker ogenblik vertelde een politieman mij dat zij indien ze dat willen bij mij een huiszoeking doen en daarbij dan ergens een portie cocaïne leggen. 'Je zal dan wel je onschuld kunnen bewijzen maar dat zal jaren vergen en daar zal je dus lang zoet mee zijn', aldus die man. Dit is voor mij meer beangstigend dan zomaar neergeschoten te worden. En als je al die gerechtelijke expertises ziet dan zie je het gebrek aan professionaliteit, het amateurisme en het gebrek aan interesse. Er is gewoon ook geen serieuze opleiding voor dit soort werk."

Wat je boek kenmerkt is je openheid van geest bij het beschrijven van het dossier. Je blijft alle mogelijks pistes openhouden.

"Kijk het onderzoek hier is zo slecht gevoerd dat je niet anders kan dan op de vlakte blijven. Ik ben wel afgestapt van mijn vroegere hypothese over de geheime diensten. Dat kan natuurlijk wel hun werk geweest zijn. Het ontbreekt echter aan voldoende goed onderzoek om dat nog zomaar te stellen. Het kan dat iemand van de CIA Philippe De Staerke naar Aalst stuurde. Maar we weten uit het onderzoek alleen dat De Staerke toen in die periode in de Delhaize van Aalst geweest is. Meer niet. Dat is het probleem. Zolang je dat meer niet hebt kan je ook niet verder."

Hoe was de reactie op je boek bij de betrokkenen, bij verdachten en gerecht?

"Van de verdachten als Leopold Van Esbroeck hoorde ik niets. Van enkele mensen die het dossier volgen kreeg ik felicitaties en bepaalde politielui die voorheen niet wilden praten willen dat nu wel. Hetzelfde met bepaalde getuigen. Maar voor mij is het voorbij, afgesloten. Ik help nog collega's en nabestaanden als dat kan, dat is het het. Een politieman verweet mij wel te vriendelijk te zijn geweest voor Christian De Vroom, de vroegere commissaris-generaal van de gerechtelijke politie. Maar de man heeft in tegenstelling tot zijn voorganger Frans Reyniers nooit een strafrechtelijke veroordeling opgelopen. Misschien heb ik vooral Paul Vanden Boeynants gespaard. Er was een tip dat het bij de overvallen van 1985 ging over die vermeende racket rond vlees en drugs. Je moet zoals de Nederlandse rechtspsycholoog professor Peter van Koppen me ooit zegde echter om iets op te lossen niet vertrekken van een motief maar van het dossier zelf, de feiten. Niet zoals men nogal gemakkelijk in bepaalde journalistieke kringen doet."

Hoe reageer je op de recente aanhouding van Jean-Marie Tinck om reden dat hij lid zou geweest zijn van de bende?

"De naam was mij onbekend maar hij heeft volgens de Cel Waals-Brabant (die nu het onderzoek verder doet, nvdr.) daderkennis en dan zijn er maar twee mogelijkheden, ofwel was hij mededader ofwel kent hij een van de daders. Vraag is ook wat hij weet. Hij woonde wel op zeker ogenblik zoals ik meen te weten in een straat waar er een café was waar een tijd sommigen van de vermeende bendeleden kwamen. Het was het clublokaal van de groep rond Jean Bultot. Kwam Tinck daar ook en dan juist in die periode? Getuigen herkenden hem ook op basis van die robotfoto. Maar die is gemaakt veel jaren na de feiten en onder hypnose en dat geeft alleen maar een slecht resultaat. Het levert niets op en is zelfs schadelijk voor het onderzoek."

Bron » willyvandamme.wordpress.com

Op 26 januari 1989 wordt de journalist Stéphane Steinier ontvoerd en vermoord. De daders worden gezocht in het milieu van de koppelbazen. Die ronselden werknemers om illegaal te werken op grote bouwplaatsen en verdienden daar pakken geld mee.

Steinier had daar journalistieke belangstelling voor. Onder meer de grote koppelbaas Carmelo Bongiorno behoort tot de verdachten, samen met Necdet Demirkaya. Maar Michel Dubuisson, BOB-adjudant in La Louvière is om een heel andere reden verdacht.

Steinier had namelijk een relatie met zijn ex-vriendin. Toch kan het een en ander samengaan. Het parket verdenkt Bongiorno ervan Dubuisson een dienst te hebben willen bewijzen. Wat echter ook kan is dat Bongiorno de BOB’er in opspraak wilde brengen. Hoe het ook zit, uiteindelijk zal een assisenhof moeten oordelen.

Frankrijk levert de gevluchte Carmelo Bongiorno uit op 4 juni 1993. In november 1993 wordt in het Italiaanse Turijn Necdet Demirkaya veroordeeld voor de ontvoering en moord op Steinier. Het assisenhof van Bergen veroordeelt een jaar later, op 18 november 1994, koppelbaas Carmelo Bongiorno en gewezen BOB-adjudant Michel Dubuisson tot de doodstraf wegens moord op Stéphane Steinier.

Bron: Het land van de 1000 schandalen | Dirk Barrez

Gérard Rogge zelf vindt de vrijlating van de Borains één van de mooiste herinneringen in zijn carrière. Rogge volgde dit dossier van nabij op en had in één van zijn reportages al aangeven dat hij de Borains als zondebok in het Bendedossier beschouwde. De uitspraak van de jury op het proces van de Borains was voor hem dan ook een grote journalistieke voldoening.

Hij schreef onder andere het boek "De doofpotten. De sabotage van het Hoog Comité van Toezicht" (1997). In dit boek biedt Georges Timmerman een ontluisterende blik in de interne keuken van deze speciale politiedienst. Hij is ook samen met René De Witte de auteur van het boek "De zaal Raouk Stuyck".

Hij maakt, vooral voor Panorama, ruim 50 lange televisiereportages en documentaires waarvan de dubbeluitzending over de Bende van Nijvel ongetwijfeld de meest spraakmakende is. Deze tweedelige reportage uit 1995 is te zien op YouTube » Het onderzoek, een bende Over de Bende van Nijvel schreef hij ook een boek: "Het onderzoek: een Bende".

Dirk Barrez was heel actief in de Europese vredesbeweging in de jaren tachtig en ook – tot vandaag – in de Derde Wereldbeweging. Voor hem verzamelen de antiglobaliseringsbeweging en het Wereld Sociaal Forum die mensen en die bewegingen die – heel realistisch – een wereld nastreven die socialer, duurzamer en democratischer is. Momenteel is hij werkzaam bij de nieuws-website DeWereldMorgen » www.dewereldmorgen.be