Ik denk niet dat Bouhouche wakker lag van die verlenging. En de politie ook niet, ze wisten zelfs niet goed waar hij zat.

Volledig akkoord. Dood gaan was het domste wat Bouhouche kon doen.

Door zijn dood gebeurde net het tegenovergestelde van wat iemand in zijn positie zou willen vermijden: plots wist iedereen waar hij woonde, hoe hij leefde, met wie hij nog contact had en in welke omgeving hij zich had teruggetrokken. Zijn woning in de Pyreneeën werd onderzocht, zijn bezittingen bekeken, zijn computermateriaal geanalyseerd en zijn naam kwam opnieuw prominent in de media. Zijn foto verscheen opnieuw in kranten en op televisie. 

Bovendien moet men niet vergeten dat Bouhouche waarschijnlijk één van de meest doorgelichte figuren uit het volledige Bende van Nijvel-onderzoek is geweest. Gedurende meer dan twintig jaar hebben speurders, onderzoeksrechters, journalisten en auteurs geprobeerd een concreet verband te vinden tussen Bouhouche en de feiten van de Bende van Nijvel. Ondanks die enorme aandacht is er nooit hard forensisch of materieel bewijs opgedoken dat hem rechtstreeks aan de overvallen koppelde.

Dat betekent uiteraard niet dat hij een “brave jongen” was, integendeel. Bouhouche was zonder twijfel betrokken bij extreem zware criminaliteit: wapendiefstallen, geweld, moorden, obscure netwerken en manipulaties binnen het milieu van ex-rijkswachters. Hij werd daarvoor ook veroordeeld. Maar precies daarom is het opvallend: iemand met zo’n profiel werd jarenlang quasi permanent onderzocht in functie van de Bende van Nijvel, zonder dat dit leidde tot een doorbraak.

Als Bouhouche werkelijk rechtstreeks betrokken was bij de Bende-feiten, dan zou je verwachten dat zijn overlijden - en het daaropvolgende onderzoek van zijn woning en omgeving - alsnog iets concreets had opgeleverd. Zeker omdat speurders na zijn dood effectief ter plaatse zijn gegaan en zijn verleden opnieuw onder de loep hebben genomen. Daarbij werden wel wapens, documenten en computergegevens gevonden, maar opnieuw geen beslissend bewijs dat hem aan de Bende-overvallen koppelde. 

Er zijn ook weinig aanwijzingen dat Bouhouche vlak vóór zijn dood bijzonder nerveus, opgejaagd of bedreigd was. Hij leefde al jaren relatief openlijk in Frankrijk onder zijn eigen identiteit. Dat is toch merkwaardig voor iemand die zogezegd een van de grootste geheimen uit de Belgische misdaadgeschiedenis met zich zou meedragen.

Maar om zulk incident na te bootsen met een bevroren lijk (uitspraak van Bouhouche) en dit in scene te zetten als een ongeval, lijkt mij toch net iets moeilijker. Als ex-speurder moet hij toch hebben geweten dat bij een mogelijke autopsie zulke anomalie al vlug wordt vastgesteld. Het werd uiteindelijk de ondergang van Ted Bundy, die een bevroren lijk uit de vriezer haalde en dit op een andere plaats had achter gelaten, wat bij autopsie al vlug duidelijk werd.

Toen Bouhouche stierf stond het DNA onderzoek nog in de kinderschoenen maar het had hem ook kunnen verraden.

Ik vrees dat het moeilijk is om je als gekende misdadiger, onder je eigen naam, je binnen een dorpsgemeenschap te vestigen, zonder dat de plaatselijke gemeenschap dit al vlug te weten komt. Dus dat Dani voor zijn buren een andere naam gebruikte, is op zich dan ook niet verdacht.

En zoals met alle verwoede verzamelaars, werd destijds, zijn geld (buiten het rijk maken van zijn advocaat) waarschijnlijk voornamelijk besteed aan de aanvulling van zijn wapenarsenaal?

Ik las ooit dat Bouhouche eerder een sober figuur was. Hij rookte niet, dronk niet en was geen vrouwenloper, en had (afgezien van het verzamelen van wapens) een eerder sobere levensstijl, zonder al te veel 'excessen'? Zijn verblijf in een rudimentaire berghut zou dit mogelijk kunnen illustreren?

De foto van de fatale boom is opvallend, omdat de andere stronken daarentegen op grondniveau zijn omgezaagd.

Ik laat jullie over aan jullie discussie, want ik heb een boom om te kappen, lol!

Ondertussen weten we ook wat er van al dat extra onderzoek en die verlengingen gekomen is: 0. Men was al 20 jaar op hem aan het rechercheren voor betrokkenheid bij bendefeiten, af en aan langs verschillende invalshoeken en nooit heeft men een onweerlegbaar en sluitend bewijs kunnen vinden. Een berg verdachte omstandigheden en onverklaarbare elementen ja.

Hij is gestorven omdat hij als stadsbewoner zonder ervaring of opleiding één van de gevaarlijkste jobs deed die er bestaan: een boom vellen.

Dat is het fundamentele probleem van al die theorieën. Ze vertrekken vanuit de vraag hoe zo’n operatie uitgevoerd zou kunnen zijn, terwijl de veel belangrijkere vraag nauwelijks beantwoord wordt: waarom zou hij dat doen?

Er waren op het moment van zijn overlijden geen concrete omstandigheden die erop wijzen dat Bouhouche moest verdwijnen. Hij leefde teruggetrokken, maar dat deed hij al langer. Er was geen nieuwe gerechtelijke druk, geen nakende doorbraak in een dossier, geen financiële of persoonlijke situatie die een drastische vlucht noodzakelijk maakte. Ook achteraf is er nooit iets opgedoken dat alsnog een motief aannemelijk maakt. Geen nieuwe onthullingen, geen aanwijzingen dat hij op het punt stond ontmaskerd te worden, zelfs geen begin van een concrete reden waarom hij zo’n extreem en complex scenario zou hebben moeten organiseren.

En precies daarom blijven die hypothesen uiteindelijk weinig overtuigend. Niet omdat een geënsceneerde dood technisch onmogelijk zou zijn, maar omdat er geen geloofwaardige noodzaak bestond om zoiets te ondernemen. Zonder duidelijk motief verliest elk alternatief scenario zijn fundament.

Waarom hij geen reden had?

Hij was er een eigen bedrijf begonnen.

Op 24 september 1994 begint mevrouw Claude Bureau in Le Barthole, een plaatsje nabij Fougax-et-Barrineuf, een bedrijf met BTW-nummer FR13404983892. De activiteit wordt omschreven als graanteelt en industriële gewassen. De zaak wordt afgesloten en geschrapt op 15 oktober 2004.

Eén dag later, op 16 oktober 2004, start Madani Bouhouche op dezelfde plaats een bedrijf met BTW-nummer FR91479518912. De activiteit wordt omschreven als “fokkerij van dieren”.

Bron » www.societe.com | www.societe.com

Desalniettemin, ik blijf het bijzonder vinden dat Bouhouche ervan uit leek te gaan dat het wel eens kon kloppen.

Betreffende het Giannakis-pistool en Mendez denk ik dat hij echt diep in de shit zat. In het expertenrapport stond ook dat het wapen niet voor die moord gebruikt kon zijn 'in de staat waarin het zich bevindt'. Blijkbaar was de loop in het zuur gelegd en uitgeschrobd, de achterkant van het sledeblok, daar was aan gevijld en ook de slagpin had een beurt gekregen. Wie doet zoiets bij zijn persoonlijk wapen? Behalve als je het niet plausibel kan laten 'stelen' of ' verliezen' uiteraard en het gebruikt werd voor iets dat best niet in de openbaarheid komt?

Initieel dacht ik dat Hennart een koppige steenezel was (dat is hij trouwens ook, ik heb de eer gehad hem eens te ontmoeten maar in een totaal andere zaak toen hij een andere functie uitoefende. Je kan makkelijker een steen uit de klaagmuur overtuigen van iets dan hem als hij éénmaal een mening heeft gevormd). Alleen, ik begrijp maar al te goed dat hij zijn dossier Mendez niet wou laten voegen bij de gigantische bende-brij waarvoor geen oplossing in zicht was.

Wel pech onderweg: hij is er niet in geslaagd Bouhouche voor de moord op Mendez te laten veroordelen en dat is dan dat, zoals ze zeggen.

Wat mij steeds interpelleerde (als het klopt) is wat Bouhouche zou gezegd hebben toen hij verhoord werd door Doraene over het bolognaise-pistool en dat dat gediend zou hebben bij een bendefeit op basis van een eerste expertise. Bouhouche zou toen wanhopig gezegd hebben 'quel coup fourré m'a joué Beijer'. Dat impliceert dat Bouhouche het minstens niet uitgesloten achtte dat Beijer toegang had tot een bendewapen. De vraag is dan: waarom dacht hij dat?

Wordt er niet een beetje te veel gemaakt van die quote? Wat zegt het dat hij Beijer in staat acht om aan een bendewapen te geraken? Dat zegt toch weinig of niets over iemands betrokkenheid bij de feiten, het zegt alleen iets over hoe ze elkaar inschatten/wantrouwden.

Doraene zijn beschrijving van de ondervragingen van Bouhouche, zoals weergegeven in Beetgenomen, roepen bij mij wel wat vragen op. Er zitten chronologisch gezien zaken in die niet kunnen kloppen. En de grote 'bekentenissen' die hij in januari 1988 zou gedaan hebben ten gevolge van de bolognaise-wapenvondst lijken me niet zo indrukwekkend als ze voorgesteld worden. Volgens Doraene gaf hij een garagebox aan de Vlaamsesteenweg op en de gestolen SIE-wapens in Vilvoorde.

Maar volgens Ponsaers hadden ze die box al in 1987 gevonden op aangeven van Amory. En wapens van de diefstal bij het SIE hadden ze in november 1987 al gevonden in box Martine, Bouhouche gaf dus gewoon de rest van de buit.

Niks dat Beijer in het bijzonder in moeilijkheden bracht – de man die hem toch geflikt had, zoals hij op dat moment dacht – niks dat rechtstreeks aan de bende van Nijvel te linken was, zelfs niks dat nog niet geweten was door de onderzoekers. Dit was dan zogezegd 'Bouhouche die plots dagenlang aan het praten ging en niet meer kon stoppen met praten'.

Nochtans had hij elementen die de bende van Nijvel in de hoek konden drijven, want die troefkaart gooide hij slechts enkele maanden later, in augustus 1988, op tafel toen hij met de expertiserapporten over het moordwapen van Mendez (een ander wapen dan het bolognaisewapen dus) het heet onder zijn voeten voelde worden. Maar de onderzoeksrechter/procureur des Konings heeft niet toegehapt. Naar alle waarschijnlijkheid wilde men de zaak-Bouhouche/Mendez, waar zij verantwoordelijk voor waren, niet onnodig besmetten met het 'bende van Nijvel'-onderzoek. Waar wel iets voor te zeggen valt, maar waar zeker niet iedereen het mee eens was. Hebben ze daar een kans gemist, of hebben ze er toen verstandig voor gekozen om zich niet in een doolhof van complotten en intriges te laten leiden?

Ik acht het heel plausibel dat dit allemaal in scene is gezet.

Dan is het tijd voor een virtuele reconstructie:

Allereerst moet je op zoek naar een boom met dezelfde vorm en eigenschappen (splijten) die op de politiefoto’s is te zien. Dat is lastig maar Bouhouche en eventuele handlangers hebben dat ook moeten doen.

Vervolgens laat je met een levend slachtoffer zien hoe je iemand vasthoudt terwijl je de boom omzaagt die dan op hem kan opensplijten. Dit is nodig om aan te tonen hoe je in staat bent het bloedpatroon op de tak en op de grond te creëeren. Dit betekent dat degene die zaagt en degene die vasthoudt precies kunnen inschatten hoe de boom gaat splijten en vallen.

Het is zeer onwaarschijnlijk dat dit lukt.

Alternatief is dat je een boom zoekt en die je eerst omzaagt, je neemt dan een levend persoon of een pop om een bewusteloos slachtoffer te simuleren en je slaat dat met het hoofd op de tak om het spatpatroon na te maken dat de indruk wekt te zijn ontstaan in rechtopstaande stand. Dit mag dan niet iemand uit de vriezer zijn geweest want dan is het bloed gestold.

Ook zeer onwaarschijnlijk.

Ik ben natuurlijk een leek maar ik ben er van overtuigd dat forensisch specialisten van de politie moeiteloos de foto’s kunnen analyseren om te zien dat het een ongeluk was.

Zo zouden in Bouhouche’s woning nog diskettes, administratieve documenten en zelfs stempels van de rechtbank zijn aangetroffen. Dat roept een evidente vraag op: waarom zou iemand die bewust zijn dood in scène zet, compromitterend of persoonlijk materiaal achterlaten dat rechtstreeks naar hem kan worden teruggeleid? Zeker voor iemand als Bouhouche - die bekend stond als paranoïde, berekend en veiligheidsbewust - lijkt het weinig logisch dat hij gevoelige documenten of diskettes gewoon zou laten liggen indien hij effectief een verdwijning op lange termijn voorbereidde.

vind ik net wel logisch bij geënsceneerde dood, hij was de weken voor zijn dood plots weer 'Bouhouche' bij naam, dus iets – inhoudsloos – achterlaten is net wat een doortrapte doordenker als Bouhouche wel zou doen, een extra incentive om 't laten uitschijnen als een accident, een huis zonder enige verwijzing naar zijn criminele verleden (alle sporen opgeruimd) zou net wél heel verdacht zijn. Ik acht het heel plausibel dat dit allemaal in scene is gezet.

Ik vind het zelfs niet plausibel. Je eigen dood in scène zetten klinkt misschien heel alledaags omdat het een veel gebruikt trucje in Hollywoodscenario's is, maar in de realiteit lijkt zoiets me quasi onmogelijk om voor elkaar te krijgen.

En om wat precies te bereiken? Anonimiteit? Hij was op vrije voeten. Niets hield hem tegen om van de radar te verdwijnen zonder zijn dood in scène te zetten.

Het Washuisstraat-verhaal doet me eerlijk gezegd altijd meer denken aan wapen/drugshandel dan Operatie Warenhuizen. Een loods/opslagplaats voor smokkel, niet voor (alweer) een Hollywoodscenario met gijzelingen en ondergrondse vluchtroutes.

Eigenlijk is er niet veel dat B&B een motief bezorgt om supermarkten te overvallen. Tot hun goeie vriend Amory, bij hun oude chef Goffinon dan nog, op een dag afkomt met de actiefilm Operatie Warenhuizen. Ik vraag me af of hun geflirt met 'de bende van Nijvel' niet gewoon een poging was om iedereen te doen wegkijken van hun ware handeltjes.

Ik begrijp wat je zegt maar anderzijds:

• het verhaal van de Washuisstraat heeft een hoog 'smokey and the bandit' gehalte maar anderzijds: er zijn wel een paar zeer grote echte kraken gedocumenteerd die via zo'n Hollywood-tunnel-verhaal liepen. Dat ze met die zodiac zo door een riool zouden ontsnapt zijn daarentegen ... (zelf denk ik dat ze die zodiac eerder nodig hadden in het kader van een drugscombine);

• Goffinon zelf komt met een paar gezondheidswaarschuwingen maar zijn theorie over de Bende / Bouhouche / Mendez / Bultot lijkt mij zo gek nog niet. Probleem: het is 'een' theorie uit een hele hoop;

• Wat mij steeds interpelleerde (als het klopt) is wat Bouhouche zou gezegd hebben toen hij verhoord werd door Doraene over het bolognaise-pistool en dat dat gediend zou hebben bij een bendefeit op basis van een eerste expertise. Bouhouche zou toen wanhopig gezegd hebben 'quel coup fourré m'a joué Beijer'. Dat impliceert dat Bouhouche het minstens niet uitgesloten achtte dat Beijer toegang had tot een bendewapen. De vraag is dan: waarom dacht hij dat?

Ik vermoed dat die twee met van alles bezig waren, dat hun pad zeker op zijn minst dat van daders gekruist heeft maar dat ze mogelijks zelf niet meer zeker waren over hoe het zat en wie nu exact wat had gedaan en of dat gebeurde met een wapen dat zij 'geleverd' hadden of niet. Geen beste positie om je ergens uit te kletsen. Stel bv. dat het lichaam van Zwarts was gevonden met in diens schedel een kogel die gelinkt kon worden aan een wapen dat van bij 'Dekaise' kwam en bij andere feiten werd gebruikt. Dik probleem.

Die problematiek wordt nog duidelijker wanneer het artikel de theorie aanhaalt dat de wapens bestemd zouden zijn geweest voor een staatsgreep in Suriname ten voordele van Desi Bouterse. Volgens het artikel zou die piste ondersteund worden door verklaringen van Peter Van Haperen.

Maar net daar wordt de bronproblematiek bijzonder ernstig.

Van Haperen is geen neutrale, betrouwbare of onafhankelijk bevestigde bron. Integendeel. Openbare berichtgeving over hem toont dat zijn verklaringen rond Suriname jarenlang als ongeloofwaardig werden beschouwd. Hij beweerde onder meer leider te zijn geweest van een geheime Nederlandse militaire dienst in Suriname, maar voor die claim bestaat geen enkel onafhankelijk bewijs. Integendeel, Nederlandse instanties hebben dergelijke verhalen altijd ontkend.

Dat is cruciaal, want het artikel neemt verschillende van zijn uitspraken grotendeels over zonder grondige kritische toetsing. Van Haperen voert in zijn verhalen een amalgaam op van geheime diensten, Belgische doodseskaders, internationale operaties en connecties met Bouhouche en de Bende van Nijvel. Het probleem is niet dat zulke scenario’s theoretisch onmogelijk zouden zijn, maar wel dat ze nooit hard werden aangetoond en er geen enkel bewijs voor bestaat.

Door het gebruiken van Peter Van Haperen als bron maakt Douglas De Coninck zich echt compleet belachelijk. Een goede journalist had eenvoudig de achtergrond van deze bewezen oplichter kunnen vinden.

» www.parool.nl/nieuws/ | www.krantenbankzeeland.nl

Ik vraag me af of hun geflirt met 'de bende van Nijvel' niet gewoon een poging was om iedereen te doen wegkijken van hun ware handeltjes.

Het is wel vreemd dat Albert Van Den Abiel na de feiten bedreigd wordt om zijn onderzoek naar de Bende stop te zetten, anders zou hem wel eens hetzelfde kunnen overkomen als Vernaillen. Bouhouche & Beijer waren altijd al hoofdverdachten van de zaak Vernaillen en Beijer heeft deze feiten, toen ze waren verjaard, ook bekend. Misschien was hij deze bedreiging destijds vergeten, want het pleit niet in hun voordeel iemand te bedreigen om te eindigen als persoon X als later blijkt dat je zelf verantwoordelijk bent voor wat er is gebeurd met persoon X.

En om wat precies te bereiken? Anonimiteit? Hij was op vrije voeten. Niets hield hem tegen om van de radar te verdwijnen zonder zijn dood in scène te zetten.

Het Washuisstraat-verhaal doet me eerlijk gezegd altijd meer denken aan wapen/drugshandel dan Operatie Warenhuizen. Een loods/opslagplaats voor smokkel, niet voor (alweer) een Hollywoodscenario met gijzelingen en ondergrondse vluchtroutes.

Eigenlijk is er niet veel dat Bouhouche & Beijer een motief bezorgt om supermarkten te overvallen. Tot hun goeie vriend Amory, bij hun oude chef Goffinon dan nog, op een dag afkomt met de actiefilm Operatie Warenhuizen. Ik vraag me af of hun geflirt met 'de bende van Nijvel' niet gewoon een poging was om iedereen te doen wegkijken van hun ware handeltjes.

De hypothese dat voormalig rijkswachter en Bende van Nijvel-verdachte Madani Bouhouche zijn dood in scène zou hebben gezet, spreekt vanzelfsprekend tot de verbeelding. In een dossier als dat van de Bende van Nijvel - waar wantrouwen, geheimhouding en onbeantwoorde vragen al decennialang centraal staan - vinden alternatieve scenario’s gemakkelijk een publiek. Maar precies daarom blijft een elementair onderscheid essentieel: het verschil tussen een intrigerende hypothese en een onderbouwde conclusie.

Het recente artikel van Douglas De Coninck in Humo, waarin wordt gesuggereerd dat Bouhouche mogelijk nog in leven zou zijn, levert voor die stelling uiteindelijk geen enkel concreet bewijs. De argumentatie steunt voornamelijk op het uitvergroten van procedurele onregelmatigheden, op suggestieve verbanden en op verklaringen van dubieuze bronnen, zonder dat daar harde verificatie tegenover staat.

De kern van de redenering is eenvoudig samen te vatten: Belgische magistraten zouden Bouhouche’s lichaam nooit persoonlijk hebben gezien, de identificatie gebeurde in Frankrijk en het lichaam werd snel gecremeerd. Daaruit wordt vervolgens afgeleid dat er "misschien" sprake was van een geënsceneerde dood.

Dat is echter geen bewijsvoering, maar een speculatieve sprong. Het ontbreken van bijkomende Belgische verificatie bewijst op zichzelf niets. Er bestaat wel degelijk een officieel overlijden, behandeld door Franse autoriteiten na het ongeval met een kettingzaag waarbij Bouhouche in 2005 om het leven kwam. Familieleden waren aanwezig bij de crematie en Belgische speurders onderzochten nadien de woning van Bouhouche in het kader van het onderzoek naar de Bende van Nijvel.

Een hypothese van een geënsceneerde dood zou minstens positieve aanwijzingen vereisen: sporen van een valse identiteit, financiële transacties na het overlijden, reisbewegingen, communicatie, getuigenissen van directe betrokkenen of tegenstrijdigheden in officiële documenten. Geen van die elementen wordt aangebracht.

Integendeel: sommige elementen die in het artikel zelf worden vermeld, lijken net moeilijk verenigbaar met de hypothese van een zorgvuldig georganiseerde verdwijning. Zo zouden in Bouhouche’s woning nog diskettes, administratieve documenten en zelfs stempels van de rechtbank zijn aangetroffen. Dat roept een evidente vraag op: waarom zou iemand die bewust zijn dood in scène zet, compromitterend of persoonlijk materiaal achterlaten dat rechtstreeks naar hem kan worden teruggeleid? Zeker voor iemand als Bouhouche - die bekend stond als paranoïde, berekend en veiligheidsbewust - lijkt het weinig logisch dat hij gevoelige documenten of diskettes gewoon zou laten liggen indien hij effectief een verdwijning op lange termijn voorbereidde.

De omstandigheden rond Bouhouche’s overlijden - zijn afgezonderde leven in de Franse Pyreneeën, het dodelijke ongeval met een kettingzaag en de daaropvolgende crematie - blijven uiteraard vragen oproepen en mogen journalistiek onderzocht worden. Alleen volstaat het bestaan van merkwaardige elementen op zich niet om daaruit te besluiten dat zijn dood in scène werd gezet. Tussen "ongewone omstandigheden" en "bewijs van een geënsceneerde verdwijning" ligt een grote stap die het artikel uiteindelijk niet hard maakt.

Ook het argument van de "verdacht snelle crematie" houdt bij nader onderzoek minder stand dan het artikel suggereert. Jaren geleden heb ik er reeds op gewezen dat de chronologie van Bouhouche’s overlijden en crematie niet afwijkt van normale Franse administratieve procedures. In mijn analyse uit 2018 heb ik bijvoorbeeld gedetailleerd uiteengezet dat de tijdspanne tussen overlijden, administratieve afhandeling en crematie niet abnormaal kort was voor een overlijden in Frankrijk. Dat relativeert sterk de suggestie dat snelheid op zichzelf een aanwijzing van manipulatie zou vormen.

De tekst maakt daarbij gebruik van een bekende retorische techniek: suggestie door opeenstapeling van anomalieën. Formuleringen als "vreemd", "merkwaardig" of "wat als?" creëren een sfeer van mysterie, maar vervangen geen bewijs. In historische en journalistieke methodologie werkt men normaal omgekeerd: eerst feiten, daarna hypothesen, vervolgens verificatie.

Dat patroon duikt ook elders in het artikel op. Zo wordt verwezen naar de beschieting van de woning van rijkswachtmajoor Herman Vernaillen in Hekelgem, die wordt omschreven als "de allereerste aanslag van de Bende van Nijvel". Dat is echter geen vaststaand feit, maar een interpretatie die later vooral werd gepopulariseerd door onder meer Vernaillen zelf, speurders als Eddy Vos en auteurs zoals Hilde Geens. Het artikel presenteert die these impliciet als consensus, terwijl daar binnen het historisch en gerechtelijk onderzoek nog steeds discussie over bestaat.

Ook de verwijzing naar de spectaculaire wapendiefstal bij de Groep Diane illustreert hoe suggestie soms belangrijker wordt gemaakt dan feitelijke analyse. De buit was zonder twijfel indrukwekkend: vijf automatische riotguns van een nieuw type, vijf FAL-machinegeweren, twee pistolen, vijftien Heckler & Koch MP5SD-machinepistolen met tien geluiddempers, 28 laders en in totaal ongeveer 2.500 kogels. Het soort arsenaal dat gemakkelijk aanleiding geeft tot theorieën over geheime operaties, internationale netwerken of staatsgrepen.

Alleen blijft een fundamentele vraag grotendeels onbeantwoord: wat gebeurde er uiteindelijk concreet met die wapens? Een aanzienlijk deel van het materiaal bleek later simpelweg opgeslagen, verborgen of begraven te zijn. Sommige wapens lagen jarenlang in privébezit van betrokkenen zoals Bouhouche of zijn entourage, andere werden teruggevonden zonder ooit gebruikt te zijn in een grote gecoördineerde operatie. Dat contrasteert sterk met de voorstelling van een perfect uitgewerkt clandestien plan waarvoor het arsenaal noodzakelijk operationeel zou zijn geweest.

Met andere woorden: de omvang van de diefstal bewijst op zichzelf nog niet het bestaan van een internationaal complot. De historische realiteit lijkt eerder die van een groep criminelen die spectaculaire feiten pleegde, maar waarbij een groot deel van de buit uiteindelijk nauwelijks strategisch werd gebruikt.

Die problematiek wordt nog duidelijker wanneer het artikel de theorie aanhaalt dat de wapens bestemd zouden zijn geweest voor een staatsgreep in Suriname ten voordele van Desi Bouterse. Volgens het artikel zou die piste ondersteund worden door verklaringen van Peter Van Haperen.

Maar net daar wordt de bronproblematiek bijzonder ernstig.

Van Haperen is geen neutrale, betrouwbare of onafhankelijk bevestigde bron. Integendeel. Openbare berichtgeving over hem toont dat zijn verklaringen rond Suriname jarenlang als ongeloofwaardig werden beschouwd. Hij beweerde onder meer leider te zijn geweest van een geheime Nederlandse militaire dienst in Suriname, maar voor die claim bestaat geen enkel onafhankelijk bewijs. Integendeel, Nederlandse instanties hebben dergelijke verhalen altijd ontkend.

Dat is cruciaal, want het artikel neemt verschillende van zijn uitspraken grotendeels over zonder grondige kritische toetsing. Van Haperen voert in zijn verhalen een amalgaam op van geheime diensten, Belgische doodseskaders, internationale operaties en connecties met Bouhouche en de Bende van Nijvel. Het probleem is niet dat zulke scenario’s theoretisch onmogelijk zouden zijn, maar wel dat ze nooit hard werden aangetoond en er geen enkel bewijs voor bestaat.

Zelfs de concrete details die worden aangehaald blijken soms problematisch. Zo situeert het artikel een vermeende geldoverdracht, in het kader van Bouhouche en Beijers plan om warenhuizen af te persen, in een huis in de Brusselse Washuisstraat "pal boven de overdekte Zenne". Alleen stroomt de Zenne daar in werkelijkheid niet onder de Washuisstraat. Het lijkt een detail, maar precies zulke onnauwkeurigheden illustreren hoe gemakkelijk sfeer en mythologie feitelijke controle beginnen te vervangen.

Een ander fundamenteel probleem is dat het artikel voortdurend plausibiliteit verwart met waarschijnlijkheid. Natuurlijk is het denkbaar dat iemand zijn dood in scène zet. Zeker iemand als Bouhouche, die bekend stond als manipulatief, intelligent en paranoïde. Maar een plausibel scenario is nog geen bewezen scenario.

Vandaag bestaat er geen enkel concreet spoor dat Bouhouche na 2005 nog in leven was: geen financiële activiteit, geen administratieve anomalieën, geen geloofwaardige getuigen, geen communicatie en geen materiële aanwijzingen. Daartegenover staan wél een officieel overlijden, een ongevalsonderzoek en een crematie in aanwezigheid van familie.

Het dossier van de Bende van Nijvel blijft een voedingsbodem voor speculatie, juist omdat zoveel vragen onbeantwoord zijn gebleven. Maar hoe groter het mysterie, hoe belangrijker de bronkritiek wordt. Anders vervaagt de grens tussen onderzoek en mythologie.

De hypothese dat Bouhouche nog leeft, blijft vandaag vooral wat ze al jaren is: een intrigerend complotscenario waarvoor geen concreet bewijs bestaat.