(...) Hij zocht en vond een medium om weerwerk te kunnen bieden: het Franstalige weekblad L’Evènement. Dat blad, waarin nooit een slecht woord over VdB heeft gestaan, was eigendom van Christian Tavernier. De man was vroeger huursoldaat in Afrika geweest. Hij hield er een hele reeks relaties aan over. Tavernier was goed geïnformeerd over de Afrikaanse wapenmarkt. Maar van zaken had hij geen kaas gegeten. Zijn uitgeverij kampte voortdurend met geldgebrek. In ruil voor inlichtingen over potentiële Afrikaanse klanten was Boas bereid om Tavernier uit de nood te helpen.

Maar Boas wilde niet dat zijn naam zou worden genoemd. Het moest via een tussenpersoon gebeuren. Daarom schreef Boas op 6 oktober 1982 een aangetekende brief naar advocaat Puelinckx, de man die in september op het beklaagdenbankje van het Agusta- Dassault-proces zal zitten. “Ik bevestig ons onderhoud van vandaag over mijn industriële activiteiten in België en in het buitenland”, aldus Boas. “Ik stel u een bedrag van 3 miljoen frank ter beschikking. Eén miljoen is u vandaag al in contanten overhandigd. En twee miljoen per doorgestreepte cheque, die ik hierbij voeg.”

Die cheque van de Bank Brussel-Lambert (BBL) droeg het nummer 718089403. Nog diezelfde maand sluisde Puelinckx de drie miljoen in verschillende schijven door naar de uitgeverij New Fashion van Tavernier. In november 1982 werd via Puelinckx nog eens twee miljoen overgemaakt. De hele operatie gebeurde onder het mom van een lening, waarin Puelinckx optrad “voor rekening van derden”. Om de naleving van deze transactie te controleren werd een beroep gedaan op Philippe Chauveau, destijds de Franse schoonzoon van Paul Vanden Boeynants.

Bron » Nieuws

Een interessante thesis in dat verband, ook Tavernier werd vermeld » www.scriptiebank.be (PDF)

Tavernier was destijds hoofdredacteur van het wapentijdschrift AMI, een blad dat eigendom was van Paul Vanden Boeynants en de alomtegenwoordige Faez Al Ajjaz. Het tijdschrift werd later omgedoopt tot Fire. Tavernier stond in contact met de huurmoordenaar Abdelkader Belliraj en andere leden van diens moordcommando. Het was overigens Tavernier zelf die, bij de aanslagen van Belliraj, de valse sporen heeft gecreëerd en de politiediensten jarenlang op het verkeerde been heeft gezet.

Tavernier werd onder meer door de Amerikanen geregeld ingeschakeld bij het opzetten van militaire operaties ten gunste van Mobutu. Hij leidde onder meer de erg moorddadige ‘The White Legion’, die vooral bestond uit Serviërs en die met alle denkbare middelen Mobutu in het zadel moest houden. Ook met Mossad-man Juan Borges en ‘topflik’ Frans Reyniers had Tavernier geregeld contact.

In 1995 nog probeerde Tavernier de Ridders van de Orde van Malta voor zijn kar te spannen om, onder het mom van humanitaire hulp, een militaire operatie in Zuid-Soedan te financieren. ‘Restore hope’ moest zogezegd de daar verdrukte christenen te hulp schieten en de islam terugdringen. De werkelijke bedoeling van Tavernier (en zijn opdrachtgevers) was de regio te destabiliseren door aanvallen uit te voeren vanuit Zaïre en Oeganda. De Orde van Malta weigerde haar steun aan de dubieuze operatie.

Bronnen: Het geheim van Belliraj | Georges Timmerman; De elite van de macht. De macht van de elite | Walter Baeyens; Mercenaries. An African Security Dilemma | Abdel-Fatau Musa & J. Kayode Fayemi (ed.)