Ja, ze zijn gevonden 5 jaar na de feiten. Moeilijk om dan nog een alibi voor te leggen.

De twee ontkenden de feiten niet. Ze hadden zelfs spijt en vroegen vergiffenis voor hun "afschuwelijke daad".

Rouaux en Jacquet: elk twintig jaar dwangarbeid

Na vijf uur beraadslagen heeft de jury bij het Hof van Assisen van Brabant Pierre Rouaux en Bernadette Jacquet schuldig bevonden aan doodslag op Dr. Delescaille, valsheid in geschriften en kwaadsprekerij, lasterlijke aantijgingen en verklikking. Beide beklaagden werden elk tot 20 jaar dwangarbeid veroordeeld.

De jury meent dat beiden verantwoordelijk zijn voor hun daden. Woensdagvoormiddag kwamen nog twee burgerlijke partijen aan het woord. Nadien vroeg de verdediging nogmaals de internering.

Pierre Rouaux verklaarde tot slot niet te kunnen begrijpen hoe hij dergelijke afschuwelijke daad kon stellen. Hij vroeg om vergiffenis aan degene die hij pijnigde. Van haar kant verklaarde Bernadette Jacquet spijt te hebben voor wat ze deed. Ze verwees daarbij naar de moeder van Michel Delescaille die lange jaren de "Patriarch" was van haar familie. Jacquet smeekte deze moeder haar rol van patriarch weer op te nemen. Ze vroeg vervolgens om vergiffenis aan de vader, de broers, de schoonzuster en de kinderen, evenals aan de weduwe van Michel Delescaille. Ten overstaan van Pascelle I. zegde Jacquet nog dat ze niet langer bevreesd moest zijn, "want dat er zo al genoeg ongelukken waren gebeurd". Jacquet wenste Pascale veel geluk en ook mooie kinderen toe. Jacquet sprak de overtuiging uit dat zulks ook de wens van haar zoon Philippe zou zijn geweest.

Voorzitter Nicole Lumen las vervolgens de 38 vragen voor die de jury diende te beantwoorden. Na de schuldigverklaring door de jury verzocht de advocaat-generaal Fischer niet om de maximumstraf, nl. de doodstraf, gezien er verzachtende omstandigheden zijn. De openbare aanklager vroeg niettemin een strenge straf, rekening houdend met de afschuwelijkheid van de feiten. De verdediging van haar kant pleitte voor redelijke straffen.

Bron: Gazet van Antwerpen | 31 Maart 1988

En je Nederlands is prima, Human. Ik zou denken dat je Nederlandstalig was.

Detectives investigating the apparent suicide found Philippe’s rifle lying in his lap. His right index fingerprint was on the trigger. They also learned of his previous suicide attempt and that three members of his mother’s family had taken their own lives. Case closed. At least for the time being. On Nov. 5, 1983, an unrelated incident took place in Assesse when Dr. Michel Delescaille was reported missing by his wife Jacqueline. She stated her husband, a 33- year- old general practitioner and psychiatrist, had received a phone call the previous evening and had rushed out of their home, shouting over his shoulder that someone had broken their ankle. When he didn’t return home, Jacqueline went looking for Michel throughout the village, but could find no trace of him or his Opel Kadett.

Dr. Delescaille’s fate wasn’t a mystery for long. Within hours, a jogger, Marie Angares, came across the doctor’s car. She walked around the vehicle and saw Michel’s body lying in the mud some 30 feet from the car. Marie ran to a nearby town and alerted police. Soon detectives from Namur, the closest large city, took over the investigation. A physician examining the body found multiple wounds to the head. In the mud near the body, detectives recovered two large bloody hammers with hair adhering to both. There were faint tire tracks beside the Opel, which indicated the murderers had driven away in their own vehicle. No doubt the phone call to the doctor’s house had been a ruse to lure him to his death. Who would have committed such a crime? Jacqueline and Michel were happily married. Detectives made discreet inquiries.

Jacqueline was totally devoted to her husband and their two children. There were no lovers lurking in the wings. Likewise, Michel was not involved with any women. There was absolutely no flaw in the couple’s married life. When the investigation wound down, police decided to interview each of Dr. Delescaille’s psychiatric patients in case one of them might have nurtured a real or imagined grudge against the physician. Only one was not interviewed, for the simple reason he was dead. As luck would have it, Philippe Rouaux had been one of Michel’s patients. The doctor had diagnosed Philippe as a manic depressive,which was more or less confirmed when the poor boy shot himself after being rejected by his fiancee. By nature, police are curious. They took another hard look at Philippe’s suicide and turned up some startling discrepancies. Philippe had been left handed. You may recall that the fingerprint on the trigger was from his right index finger. Strangely enough, the investigative report indicated although Philippe had killed himself inside a vehicle, no empty shell had been recovered from the weapon’s chamber.

At the time, the missing empty shell was attributed to mishandling by investigators. Detectives interviewed one of Philippe’s friends, who said Philippe had confided he hated his father and was going to kill himself so his father would have a guilty conscience. At the time of the apparent suicide, it was believed Philippe had taken his life because of the termination of his engagement. All this served to reopen the Philippe Rouaux case. Three years had passed since Philippe’s death. Police were surprised when they received an anonymous note accusing Philippe’s ex- fiancée, Pascale Iserbiet, and her current boyfriend, Georges Landry, of murdering Philippe. Pascale was hurt and at the same time insulted anyone would believe she had anything to do with the tragedy. She had an airtight alibi for the time of Philippe’s death. As for Georges, he wasn’t even in the area, nor did he know Pascale at the time. Police wrote them off as suspects, but actively attempted to find out who would send such an incriminating letter. Because the letter was mailed in Assesse, police showed the envelope to post office clerks. Sure enough, one of the clerks recalled having seen the handwriting before, but couldn’t remember where. Police made photocopies of the envelope and gave a copy to each employee. In this way, they could compare the writing to any other similar mail which passed through their hands.

Three days later, letters turned up at the post office with handwriting matching that on the photocopied envelope. The letter accusing Pascale and Georges had been written by Pierre Rouaux, Philippe’s father. When Pierre was questioned, he admitted sending the anonymous letter to police stating Pascale was responsible for his son’s death when she broke off their engagement. Police explained that Pascale may have been indirectly responsible, but that was not a criminal offence. Besides, suicide ran in the family and Philippe had attempted suicide before he ever met Pascale. The elderly Rouaux underwent extensive questioning. Finally, both he and his wife, Bernadette, broke. They blamed Dr. Delescaille, their son’s psychiatrist, for his death. It was they who had made the phone call about the broken ankle. Both had rained blows to the physician’s head with the big hammers as he crawled in the mud. On March 29, 1988, Bernadette and Pierre Rouaux were found guilty of murder and sentenced to 20 years’ imprisonment. The suspicious death of Philippe Rouaux has never been solved.

Bron: Truro Daily News | 10 December 2011 | Max Haines

Dr. Delescaille zijn vader was ook Dr. Delescaille. Er is kritiek bij onze Waalse vrienden daar zij van mening zijn dat de vader betrokken was als 'dokter' bij de meisjes binnen het circus van Tuna.

De speurders vonden jarenlang geen spoor en hebben een theorie opgebouwd dat de ouders van een patiënt van Dr. Delescaille hem zouden vermoord hebben omdat hij de zelfmoord van hun zoon niet had voorkomen.

Het koppel vijftigers, kleine zelfstandigen uit Assesse in de provincie Namen, werd door de assisenjury tot 20 jaar gevangenisstraf veroordeeld.

De gerechtspsychiater was nochtans van oordeel dat zij nog fysiek, noch mentaal, noch emotioneel tot zoiets in staat waren. Het arrest was erg omstreden in zijn tijd. Er was een tijd geleden nog kritiek op op het Franstalig forum.

Voor de volledigheid neem ik hieronder een stuk over uit het verhoor van Alain Lecomte. Het is me echter niet duidelijk waarom de BOB van Waver vragen stelt over een mogelijke band tussen Paul Latinus en Michel Delescaille:

(...) Vous me demandez si Paul Latinus et le docteur Michel Delescaille se connaissaient. Je vous répons qui je n'en sais rien. J'ai évidemment rencontré Latinus plusieurs fois après le meurtre de Delescaille, et cela n'a jamais été un sujet de discussion entre nous.

(...) Je ne sais faire aucun liaison entre Latinus, Delescaille, et Mireille Cracco, et je n'en vois d'ailleurs aucune. Je peux encore vous préciser que je n'ai jamais rencontré Paul Latinus sur le site universitaire de Louvain-la-Neuve. Je ne saurais vous préciser s'il se rendait parfois à cet endroit.

Bron: Verhoor Alain Lecomte | PV 345 | 4 mei 1984 | BOB Waver

Volgens getuigen zouden bij die schietpartij gewonden of doden gevallen zijn aan de kant van de Bende. Heeft Delescaille er één verzorgd, ook gedurende de maanden daarna, en werd hij uiteindelijk uit de weg geruimd als lastige getuige? Nog iets verder richting Brussel, in het studiocomplex Immo 2000 werd die dag een hoop bloed gevonden in de gang op het gelijkvloers en op de eerste verdieping, waarvoor niemand een verklaring had ...

Alain Lecomte, een mecanicien uit Ottignies die in februari 1984 een incident heeft gehad met Paul Latinus, beweerde dat hij de daders kende van de moord op de dokter van Louvain-La-Neuve.

In 1988 werd het koppel Rouaux-Jacquet tot twintig jaar dwangarbeid veroordeeld voor deze moord.