• 4 sleutels voor Alfa Romeo-wagens.

• 1 sleutel van het merk Union. Deze zou gebruikt zijn door de firma British-Leyland. Voor deuren en koffers van de wagens van het type Princess, Jaguar en Allegro.

• 1 sleutel voor een Fiat

• 1 sleutel, model Yale, van het merk Mister Minut.

• 1 sleutel voor BMW

• 1 sleutel van het merk Safe-Torino

• 1 sleutel voor Audi. Het gaat om een sleutel van een Audi 80, model van 1976 tot 1978

• 1 sleutel voor VW. Het gaat om een sleutel voor een VW Coccinelle, model van 1960 tot 1970.

• 1 sleutel voor VW. Het gaat om een sleutel voor een bestelwagen, model van 1972 tot 1980.

• 1 sleutel voor VW. Het gaat om een sleutel voor een Golf, Sirocco, Santana of Passat, model van 1974 tot 1983.

Wat mij het meest verbaast, is dat de PV met betrekking tot de identificatie van deze sleutels door de PJ van Brussel pas dateert van december '86.

Het zou me verbazen mocht Philippe De Staerke zelf een trekker overgehaald hebben. Evenveel als het me zou verbazen mocht hij er helemaal niets mee te maken hebben.

Dat was de hoofdpiste van Freddy Troch en de DELTA-cel. Maar Freddy Troch werd op onwettige wijze van het onderzoek gehaald. Dan weet ge toch genoeg.

Het zou me verbazen mocht Philippe De Staerke zelf een trekker overgehaald hebben. Evenveel als het me zou verbazen mocht hij er helemaal niets mee te maken hebben.

Op basis van wat we weten, vind ik dit ook de meest logische conclusie; doch een stelling met geen lichte repercussies vermits, in dat geval, een suggestie van interne manipulatie van het onderzoek reeds maanden voor de vondst in Ronquières niet ver weg is.

Zolang er geen wapen dat zonder enige discussie (cf de ballistische miserie en sabotage) gebruikt werd bij feiten gevonden wordt bij iemand en het vaststond dat die persoon daarvan wist sta je nergens.

Naast die autosleutels werd er in het Zoniënwoud ook een sticker van een autoverkoper gevonden.

Ja, één die op 50 meter zat van de schietclub waar Bouhouche lid was.

En wat deden de De Staerkes als ze niet aan het stelen waren? Op verkenning gaan om te stelen, met als camouflage een ouwe camionette waarmee ze schroot en wrakken kwamen ophalen/opkopen.

Voor me staat de Manoesj Robert Becker, schroothandelaar van beroep, geboren in het Franse Valence in 1944, ongeletterd.

In normale omstandigheden heeft een OR geen tijd voor micromanagement (want er blijven dossiers binnenkomen), geeft hij algemene opdrachten en moeten de speurders indien ze iets willen onderzoeken of personen verhoren bij hem/haar langs voor opdrachten en machtigingen. Sommige OR's - zeker zij die al lange tijd werken met eenzelfde speurdersploeg en weten dat ze die kunnen vertrouwen - zijn daar heel soepel in, anderen (ik denk steeds aan Hennart als voorbeeld) zijn enorm rigide. Wil de OR niet weten van een piste die hem/haar voorgesteld wordt dan is het einde verhaal voor de onderzoekers. Omgekeerd, het is niet slim om als OR steeds op alle slakken zout te willen leggen en opdrachten te geven waar je speurdersteam niet achter staat want dat reflecteert zich dan in het geleverde werk.

Tot slot: ORs zijn ook maar mensen. Bij zaken zoals moord is het in 75% van de gevallen 'simpel' maar in wat overschiet kan het snel héél moeilijk worden. Recent voorbeeld: de moord op de advocate. Getuigen in overvloed, alles bij klaarlichte dag, buurt die volhangt met camera's, omschreven lijst van verdachten. Maar de dader een professional die geen steken laat vallen.

"Ze lieten ook een hoop bewijsmateriaal achter. Dat is ongezien in het crimineel milieu. De FBI wees ons erop dat het een manier was om dwaalsporen te leggen. Na de overval bij wapenhandelaar Dekaise in 1982 vonden we in het Zoniënwoud de bankkaarten van de slachtoffers terug. Er lagen dertien autosleutels bij. Dat is een aanwijzing, dus als speurder ga je zoeken: wie heeft zulke oude sleutels? Firma's die auto's slopen. Alle afbraakfirma's in België hebben bezoek van ons gekregen. Daar waren we een jaar zoet mee, maar het heeft niets opgeleverd."

Bron: Humo | 6 Februari 2024