Geboren op 2 november 1952, groeide in de jaren ’60 en ’70 aan de Georges-Henrilaan in Sint-Lambrechts-Woluwé een rijkeluiszoontje op. Vader Achiel (toen hij van het Kortrijkse naar de rijke kant van Brussel verhuisde werd het Achille) verdiende goed geld met een keten kledingwinkels, maar zoontje Patrick besliste al snel dat hij zijn opleiding aan l’Université de la Rue zou volgen. Voor zijn ouders blijkbaar geen probleem, want reeds op de leeftijd van veertien mocht hij van school thuis blijven. Patrick hing liefst (en best) de dandy uit, zat voor geen stunt verlegen, strooide met geld (dat vader Achiel en broer Eric hem in veel te grote hoeveelheden toestopten) en was al heel jong verslaafd aan cocaïne. Hij beschouwde zich als de Brusselse James Dean. Rebel without a cause, Harley-Davidson inclusief. Het milieu van de zware jongens op nog zwaardere motoren zou the golden jacket altijd fascineren, maar dat is een verhaal voor later. Broer Eric baatte de kroeg The Gypsies uit. Patrick leerde er een hele reeks (toekomstige) zware criminelen kennen, zoals Thierry Smars en Philippe Lacroix.

Vader Achille voelde zich eveneens aangetrokken tot het bruisende nachtleven van de hoofdstad. Als habitué van de Sleepy Lagoon, de nachtclub waar Philippe De Staerke in geïnvesteerd had, leerde hij het Brusselse criminele milieu kennen. Dat was de aanzet om in 1972 zelf een nachtclub te openen: The First. Patrick kon er aan de slag als ‘manager’. Een echt succesverhaal werd dat niet. De zaak ging in de fik, maar de verzekeringsmaatschappij speelde het spel niet mee. En dat was nog maar het begin van de tegenslag. Le Grand Blond was hij in trek bij alle meisjes. Of toch niet bij allemaal. Dat zal de jongedame die Patrick Haemers samen met een aantal vrienden verkrachtte zeker beamen. Het leverde hem in 1976 een eerste veroordeling (van drie jaar) op. Hij zat er negentien maanden van uit.

In 1979 nam Achiel aan de Brusselse Louisalaan een doorstart met de Elysée 19, die nadien omgedoopt werd tot de beruchte Happy Few, een tent waar machthebbers, ordehandhavers, gerechtsdienaars en kapitaal uit boven- en onderwereld elkaar ontmoetten. Patrick breidde er zijn kennissenkring uit, onder andere met wapenhandelaar Robert Darville, een naam om te onthouden. Maar ook de Happy Few was niet het grote succesverhaal. En ondertussen was Patricks geldbeugel (weeral) leeg en de nood aan cocaïne torenhoog. Tijd voor een volgende stap op de misdaadladder.

Fijne opvoeding ten huize Haemers. Op 22 oktober 1981 gingen vader en zoon Haemers samen op pad om de BBL in Deerlijk te beroven. In hun gezelschap een derde dader, mogelijk Patricks broer Eric (die trouwens het wapen geleverd had) of één van Patricks vele vrienden. Keuze genoeg, het Haemers-duo verklikte nooit hun mededader. Eric was een reële mogelijkheid, hij zat toen al dieper ‘in het milieu’. In zijn dancing JB’s aan de Georges-Henrilaan werd al eens een schot gelost, op kerstavond ’81 met dodelijke afloop. Achiel Haemers, 51 jaar, grijzend, 178 cm, was de bestuurder van het vluchtvoertuig, een gestolen BMW518. De overval was echter al mislukt voor hij begonnen was. Want bij het overstappen uit de Mercedes van Patricks moeder naar de gestolen BMW, stond Achiel zo zenuwachtig te draaien dat een dametje de nummerplaat van de Mercedes had genoteerd. Maar dat wist het criminele trio toen uiteraard nog niet.

Achiel bleef in het vluchtvoertuig zitten en de twee jongelingen doken ongemaskerd de bank binnen, een instelling waar ze twee weken voordien als klant nog een bezoekje hadden gebracht... Enkel Patrick had een revolver in de hand. Hij had zich niet eens omgekleed voor het klusje. Dure zomerse merkkledij, zijden hemdje en fijne witte moccasins. 189 cm groot en blonde lokken. Overvallen doe je in stijl. Maar het is ook een vak, dat het tweetal toen nog niet beheerste. Trillend van de zenuwen wilden ze de filiaalhouder de brandkast laten openen, die verklaarde doodleuk dat dat niet kon en toen er klanten binnenkwamen wist het duo niet meer wat te doen en sloeg op de vlucht. Daarbij gristen ze nog snel een koffertje mee, dat thuis een plaats kreeg, bewijsmateriaal wachtend op de huiszoeking. De buit: 5.000 Franse frank (35.000 Belgische frank). Meteen een nominatie voor de meest knullige bankoverval van 1981.

Een paar uur na de feiten zaten vader en zoon al in de cel. Eventjes maar, want in afwachting van het proces op 9 december 1982 voor de Correctionele Rechtbank van Doornik, werden de leerling-overvallers terug vrijgelaten. En nog waren ze niet geleerd. De rode draad in het verhaal, zeker wat dandy Patrick betreft. Want vóór ze hun verhaal voor de rechtbank mochten vertellen (Achiel: ‘Ik passeerde toevallig aan die bank’ en Patrick: ‘Ik ben afgekickt, meneer de juge, en zal het nooit meer doen’, met als gevolg voor de blonde god nog 2 jaar celstraf pro forma) stonden ze al open voor een nieuwe ‘bijverdienste’.

En zo slopen op 13 maart 1982 twee individuen door de Rue Adolphe Max in Dinant. De ene ‘ongeveer 190cm en blond, de andere iets kleiner, ongeveer 50 jaar oud en grijzend’. Dus wanneer David VDS nog eens beweert dat hij in Aalst Haemers en de FAUL zag, luister dan aandachtig. Hij is waarschijnlijk de meest betrouwbare getuige uit het hele bendedossier.

Met Patrick Haemers liep het fout af. Aan zijn lange criminele carrière kwam uiteindelijk een einde na (zelf)moord in zijn cel. Vader Achiel pakte daarop zijn biezen en verkaste naar Zuid-Frankrijk. Legde de Bende van Nijvel een busje naar zonniger oorden in? Hoe kwamen Achiel en Patrick in Dinant of all places terecht? En waarom was nu net de FAUL het doelwit? Waar ligt het verband met de Bende van Twaalf? Terechte vragen. De antwoorden volgen.

In de jaren 1960, begin de jaren ’70 behoort hij tot de Brabantse Bende Maillard, die verantwoordelijk is voor een lange sliert inbraken, overvallen enz.

Ik heb ondertussen al een hele hoop artikels verzameld over de bende Maillard. Ik zal deze straks publiceren.

De Bende Hamon is een uitermate "interessante" bende, zeker gezien de feiten die ze gepleegd hebben.

In de jaren 1960, begin de jaren ’70 behoort hij tot de Brabantse Bende Maillard, die verantwoordelijk is voor een lange sliert inbraken, overvallen enz. Echte topcriminelen zijn de bendeleden niet, want ze zijn kind aan huis in meerdere gevangenissen. In 1968 en ’69 brengt de bende heel wat tijd door in de gevangenisbibliotheek van Oudenaarde. Daar zoeken ze alle informatie die ze nodig hebben om vals geld te drukken. De technische details voor het drukproces heeft men in Oudenaarde niet, maar die worden op eenvoudig verzoek netjes opgestuurd vanuit de gevangenisbibliotheek van Nijvel...

Een andere gedetineerde, een zekere Claude Barré, gaat er prat op alles over valsmunterij te kennen. Er worden grote plannen gesmeed, en eens vrij willen (o.a.) Maillard en Peeters die meteen in de praktijk omzetten. Dit loopt echter niet volgens afspraak (o.a. de financiering van het noodzakelijke materiaal loopt fout, waardoor nog een reeks misdrijven gepleegd worden en Barré blijkt dan toch geen specialist valsmunter te zijn). Barré wordt daarom op 28 maart ’72 naar café Vieux Bruxelles, Boulevard Poincaré 10 Anderlecht, gelokt. De drie daders gaan ermee naar boven, de jukebox speelt ondertussen op volle kracht, en Barré wordt afgemaakt met twee schoten in de rug. Voor de zekerheid wordt de zieltogende man nog gewurgd en vastgebonden. Het lijk verhuist naar de kelder.

Twee dagen later wordt de vriendin van Barré, moeder van drie kinderen Angela Christantelli, naar hetzelfde café gelokt, met de belofte dat ze er meer zal vernemen over Barré, die verdwenen is. De daders sturen haar naar boven, zogezegd om een pakje te halen dat haar verloofde heeft achtergelaten, schieten haar eveneens twee kogels in de rug en hangen haar dan op, waardoor ze de wurgdood sterft. ‘We zouden best een stukje van het koord houden, dat brengt geluk.’ Dit lijk wordt voorlopig verborgen in het Terkamerenbos. Nadien worden beide lichamen samen gedumpt in een ravijn in het bos van Beausart in Bossut-Gottechain (naast Overijse). De bende gaat dan gewoon verder, onder andere met een gewelddadige overval op een dokter.

In augustus van dat jaar worden de lijken na een intense speurtocht ontdekt. Bij een verschijning voor de raadkamer willen de daders ontsnappen. De wapens: een busje peper (om de rijkswachters te verblinden) en een blikje pilchards (scherp deksel...) In december 1975 staat Peeters (samen met Detraux en Maillard) terecht voor het Assisenhof Brabant. Meester Delfosse schildert Peeters af als een koorknaap, die in de gevangenis het geloof gevonden heeft. Blijkbaar werkte dit argument wel, want Peeters kwam er lichtst vanaf, met 20 jaar dwangarbeid. Dat betekende in ons Belgenlandje dat hij, zoals een dader het tijdens het proces verklaarde: ‘In België valt het altijd wel mee,’ al snel terug op vrije voeten was en zich aansloot bij de Bende Hamon, deel van de Bende van Twaalf, kweekvijver van de Bende van Nijvel.

Maar ook de kranten gaven verkeerde info, zo werd verschillende keren geschreven dat in Overijse Finné een krant was gaan kopen ook tot iemand opmerkte dat op het uur van de overval de krantenwinkel reeds lang gesloten was. Maar er waren op het ogenblik van een aanval ook technische problemen waar niemand iets kon aan doen. Zo vernam ik onlangs van Luc Boeve dat hij de eerste was die in Aalst toekwam vlak na de aanval (buiten de politie en de rijkswacht die al aanwezig was bij de schietpartij) samen met een collega. Eens ter plaatse zag hij de omvang en probeerde via de boordradio nog andere mensen op te roepen, dat lukte niet (waarschijnlijk overbezet) en daarom besliste hij zijn collega terug te sturen naar het bureau om van daar uit collega's op te roepen.

Buiten al dat werden er op sommige plaatsen ook nog andere meldingen of oproepen gedaan zodat men minstens één of meer ploegen "bezig hield". En volgens onze vriend Lhost werden op ontsnappingsroutes ook nog eens inlichtingsdiensten gezet die patrouilles moesten in 't oog houden en een go of no go moesten geven aan de overvallers.

We hebben maar één zekerheid en dat is dat niets zeker is.

Maar ze zijn toen heel de nacht bezig geweest vanuit verschillende districten (volgens verslagen die ik gelezen heb) aan de Colruyt, de Diable, het kruispunt Cosmos, patrouilles in de regio richting Nijvel. Om maar te zeggen, het was geen kalm nachtje. Dat men de dagen daarna niet gaan kijken is bij die landbouwer die zich de moeite had getroost om het te gaan melden (hij had geen telefoon) is niet goed te praten, da's zeker. Zoals er veel blunders van toen onbegrijpelijk zijn.

Een artikel spreekt over een klopjacht net na de feiten waaraan ongeveer 30 gendarmes deelnamen:

Was dat ook niet aan de boerderij van Goumont dat de boer in volle colère zijn akker omgespit had omdat niemand kwam kijken naar de voorwerpen die de Bende daar achter gelaten had? Of werd er ook daar beslist dat ploegen die konden achtervolgen of zoeken moesten binnen blijven? Wie zal het zeggen?

Probleem voor mij is dat althans ik niets weet over het onderzoek van die lekke band. Van Goumont naar Marlière is het ongeveer 4 km als ze de hoofdwegen vermijden (kan bijna niet anders want het moet gewemeld hebben van ordediensten die nacht, de politiewagen bv hebben ze pas de dag erop getakeld). Van Marlière naar de vindplaats is het nog een dikke 2 km.

Hoe ver kon je rijden op een lekke band in die tijd? We spreken over minimaal 6 km afstand. Dat lijkt me niet realistisch, zelfs niet aan lage snelheid. En het valt op. Is er een expertise gebeurd op band/wiel? Ik weet het niet.

• J. Marlière-Meubles d'Art (BV)

• Ondernemingsnummer: BE 0412.398.369

• Adres: Chaussee de Mont Saint Jean 37

• 1420 Braine-l'Alleud

• Oprichting: 01-04-1972

• Hoofdactiviteit: Vervaardiging van eetkamer-, zitkamer-, slaapkamer- en badkamermeubelen

» prntscr.com

Over José Brux uit Eigenbrakel valt weinig of geen informatie te vinden. Het blijft dus bij veronderstellingen en een beetje logisch redeneren. Brux was een ‘meubelmaker’, dus geen schrijnwerker, timmerman, houtbewerker enz. Hij kan gewerkt hebben als zelfstandige of in een bedrijf. Als zelfstandig meubelmaker valt er niets van terug te vinden. Er waren in Eigenbrakel uiteraard niet veel bedrijven die meubels maakten. Boulemberg en J. Marlière meubles d’ Art zijn de enige die ik kan terugvinden uit die periode. Brux zou dus kunnen gewerkt hebben bij Marlière.

Op 17 september 1983 rond 01.00 uur komen minimum drie daders toe aan de Colruyt van Nijvel. Kort nadien worden de drie moorden gepleegd.

Omstreeks 01.40 uur gaat de schietpartij aan Le Diable Amoureux door. Rond 07.00 uur hoort een getuige in de Chaussée d’Alsemberg ‘knallen’. (Oorzaak onbekend, want daar werd niet gevuurd.) Om 09.30 uur wordt de Saab ontdekt op het wegje naar de Chaussée d’Alsemberg 404. Dit is allemaal gekend, maar het volgende niet:

Op 17 september tussen 03.00 en 04.00 uur worden schoten gehoord op het terrein van de firma Marlière. Waar ligt deze firma? Ongeveer halverwege tussen Le Diable Amoureux en de vindplaats van de Saab. Niemand heeft er op gereageerd, tot enkele dagen later (waarschijnlijk op maandagmorgen 19 september) een werknemer van de firma Marlière vaststelt dat er ingebroken is in het bedrijf. De politie van Eigenbrakel maakt PV op. Er is echter niets gestolen, maar men ziet wel een kogelgat in een raam. De kogel wordt binnen niet teruggevonden, buiten ook geen kogels of inslagen ervan. Een foute manipulatie van een wapen?

Hypothese:

De daders nemen de vlucht na de schietpartij aan Le Diable Amoureux, verbergen zich ergens (Zie forum post 1 van ‘Boerderij van Hougoumont’: ‘Op het forum van onze Waalse vrienden wordt door sommigen gezegd dat de Bende na de schietpartij aan Le Diable Amoureux naar de boerderij van Goumont (of Hougoumont) is gereden. Daar zouden ze de koffer hebben leeggemaakt om een krik en een reserveband te zoeken en te proberen de band te vervangen. Ze zouden hier ongeveer 1u30 hebben gewacht.’

Dat de daders zich daar een tijdje hebben opgehouden klopt waarschijnlijk. Anderhalf uur, dan is het iets na 03.00 uur en de daders zijn er niet in geslaagd om het reservewiel aan te brengen. Ze gooien de krik en het reservewiel terug in de koffer. Eén van de daders heeft een idee: in de firma Marlière (2 km verder – waar hij werkt?) kan men misschien wel gereedschap vinden om het wiel te vervangen. Op de lekke band rijden de daders naar Marlière, rijden op de oprit en staan er uit het zicht, breken in, vinden niet wat ze zoeken en stelen niets. Of ze vinden wel een sleutel maar slagen er nog steeds niet in om het wiel te vervangen en leggen deze terug. Ongewild wordt er een schot gelost.

Op de lekke band rijden ze nog twee kilometer verder tot aan de Chaussée d’Alsemberg - waar ze in een garagebox van P.F. (van pizzeria Da Pietro) achter de 421 nogmaals een poging doen? - en vervolgens de Saab dumpen op de oprit van de woning 404. Daar proberen ze nog een laatste keer om het wiel te vervangen, want de krik staat nog onder het voertuig bij het terugvinden.

1. Dat ze elkaar kenden lijkt me wel een feit. De ‘Bende van Twaalf’ telde negen mannen. Peteau, Brux en Fiorese pleegden samen een hele reeks zware feiten en werden er ook samen voor veroordeeld. Vervolgens: zie Ben post 1 in ‘Bende Peteau’: ‘Interessant feit: José Brux en Marco Fiorese behoorden ook tot de entourage van Philippe Lemaire.’ Lemaire en Siatidis pleegden samen feiten. De Bende Hamon (Hamon, Dispa, Peeters en De Kesel) is verbonden aan Lemaire en Siatidis via de wapens. Voeg daar de vriendinnen / medeplichtigen van Peteau, Brux en Fiorese bij en je hebt twaalf personen met een duidelijk verband.

2. Wat het vastzitten betreft. Daar heb ik inderdaad te weinig info. Laat me beginnen met het eenvoudigste. Hamon, Dispa, Peeters en De Kesel maakten het voorwerp uit van een onderzoek van de OR Nijvel. Werden zij ooit voor de rechtbank gedaagd? Veroordeeld? Opgesloten? Geen idee. Misschien zat het viertal geen dag binnen. Blijven er vijf mannen over. Als je ervan uitgaat dat de overvallen van de Bende van Nijvel door (minstens) drie personen gepleegd zijn heb je er nog twee of drie van dit vijftal nodig. Ik denk persoonlijk twee, want ‘de oude’ zie ik op basis van de geboortedata eerder in het viertal van de Bende Hamon. Peteau werd op 1 juni 1983 aangehouden, maar blijkbaar terug gelost. Want eind november/begin december 1983 wordt de zeskoppige Bende Peteau aangehouden. 1 december 1983 is ook het laatste gekende feit van de Bende van Nijvel vóór de lange pauze. De Bende Peteau wordt terug vrijgelaten, in afwachting van het proces dat doorgaat begin februari 1985. Peteau krijgt twintig jaar, dus die mogen we schrappen voor 1985. Brux 5 jaar en zes maanden, die waarschijnlijk ook. Fiorese 3 maanden ‘sec’ + 21 maanden met uitstel. Die heeft met aftrek van het voorarrest waarschijnlijk helemaal niet binnen gezeten. Lemaire en Siatidis tenslotte: zoals beschreven in mijn eerste post (op basis van info Ben) hebben ze het gerecht behoorlijk voor de gek gehouden. Hebben ze ooit in voorarrest gezeten? Ze zijn steeds naar mekaar blijven wijzen. Zijn ze vrijgelaten in afwachting van een proces dat er nooit gekomen is? Ik vind er (ook) niets van terug. Conclusie: voor zover ik kan nagaan waren ze allemaal op vrije voeten tijdens de feiten in ’82 en ’83. En tijdens de feiten in ’85 zaten meer dan waarschijnlijk Peteau en Brux vast. De zeven andere mannen, groot vraagteken.

3. De Djuroski’s: inderdaad een veronderstelling, net als een aantal andere punten. Maar ik zie ook een aantal overeenkomsten: de voorliefde voor Ford Granada, Spaanse (rommel)wapens, de wijze waarop Seghers en Angelou omgebracht werden, de bloeddorstigheid (Seghers had men al neergeslagen met een stomp voorwerp. De kolf van een wapen? En hem dan toch nog afmaken met een nekschot? Doet me echt denken aan de Bende van Nijvel), de inbraken in winkels en magazijnen (Bende Hamon en de Bende van Nijvel in Maubeuge, Nijvel), de link met Corsica, de bodybuilder, Eigenbrakel, de link met Spanje via El País enz. Het kan allemaal toeval zijn, maar da’s dan wel heel veel toeval. En last but not least: Voor zover mij bekend is dit een spoor dat nooit ten gronde uitgeplozen werd. En ik denk dat dat nodig is, om het uit te sluiten, of niet…

Ook: je theorie veronderstelt dat (een groot deel) van de 12 apostelen elkaar kenden en effectief samenwerkten, minstens met elkaar in contact stonden want er is de kwestie van de wapens die steeds terugkwamen.

De veronderstellingen zoals bv. over Djuroski die neergeschoten werd omdat hij iemand zou herkend hebben etc...ik weet niet. Kan zijn maar lijkt me niet echt onderbouwd. Het is niet zo dat ze veel provocatie nodig hadden om te beginnen schieten. Misschien waren ze verrast hen te zien, door een beweging...of redeneerde degene zonder masker dat er geen getuigen mochten achterblijven die zijn gezicht gezien hadden. Wie zal het zeggen?

Het intrigeert me dat je met een aantal zeer specifieke namen aankomt die werkelijk niet algemeen bekend zijn.