Verhoor 29 augustus 1991:

Heeft Serge Braeckman nooit horen zeggen dat hij een meisje had verkracht, gemarteld, vermoord of verbrand...

6 september 1991

Hij bevestigt dat hij heeft gehoord dat Braeckman een jonge vrouw aan zee zou hebben aangereden en gedood.

Hij heeft echter niet gehoord dat Braeckman een vrouw zou hebben verkracht, gemarteld en vermoord, waarna haar lichaam verbrand zou zijn.

Hij zegt dat hij hierover nooit met Mottry heeft gesproken.

Verhoor 24 oktober 1991:

Hij zegt dat hij over de gebeurtenissen is ondervraagd en verklaarde niets te weten. Hij wil zijn verklaring corrigeren. Hij zegt dat hij in de buurt heeft gehoord dat Serge Braeckman de dader van de moord was.

Hij had samen met Mottry en Devick besloten Braeckman te pakken en "zijn lul eraf te snijden". Hij zegt dat ze gelukkig niet de kans hebben gekregen om het te doen.

Verhoor 30 oktober 1991:

Hij zei dat hij bereid was de waarheid te vertellen. (…)

Hij zei dat hij in 1987/88 van Philippe Colin had vernomen dat Serge Braeckman had opgeschept over een verkrachting in een champignonkwekerij. Er werd echter geen melding gemaakt van marteling, moord of het verbranden van het lichaam.

Hij stelde Mottry voor om een "feestje" te vieren met Braeckman, omdat hij Braeckman niet mocht vanwege de seksuele misdrijven tegen de minderjarigen David Galmart en Jean Pol Rousseau, maar ook vanwege de verkrachting.

Ze waren van plan hem te castreren. D. wilde niet meedoen. Ze (Mottry en hij) hebben Braeckman niet gevonden.

De aandacht wordt gevestigd op het feit dat Tasnier vastzit voor bepaalde misdrijven, waarvan sommige oud zijn. Hij bevestigt zijn verklaring, maar wil niet getuigen in de rechtbank.

(En dan weet ik meteen ook hoe het komt dat het bende-onderzoek nergens geraakt is)

Bij die spullen werden ook volgende zaken gevonden:

- un carnet de membre des mutualites chretiennes au nom de GUSS Raymond (1)
- ainsi qu'un petit livre du CAPd'lxelles au meme nom.
- une carte reclame u cafe bar MESSAGER (2)

(1) Raymond Guss heeft op 4 februari 1981 een 75-jarige vrouw gewurgd. Voor die moord werd hij in september 1982 tot tien jaar dwangarbeid veroordeeld. Hoe die spullen van Guss in dat appartement terecht zijn gekomen, weet ik niet.

(2) Of dit het café "Le Messager" in Lasne was, weet ik niet. Ik vermoed dat er meerdere cafés de naam "Messager" hadden.

Dat betekent niet dat dit spoor "uit principe" voorrang moet krijgen of dat het noodzakelijkerwijs het juiste spoor is. Het betekent alleen dat het, tussen de verschillende hypotheses, een van de weinige is die nog een mogelijkheid lijkt te bieden tot verificatie aan de hand van materieel bewijs.

Allereerst is er PV 12637 van de Gerechtelijke Politie van Brussel, van 22 mei 1984, waarin melding wordt gemaakt van de ontdekking op 161 Brand Whitlocklaan van een schrift met geplastificeerde kaft en blanco geruite bladen, waarvan meerdere bladen waren uitgescheurd. Dit schrift werd formeel herkend door de vader van Christine, en ook haar broer heeft het herkend.

Vervolgens is er PV 3623 van 14 januari 1985. Serge Clooth heeft meerdere tegenstrijdige bekentenissen afgelegd, wat uiteraard tot voorzichtigheid noopt. Maar in een van zijn versies voert hij iets zeer bijzonders aan: hij beweert zijn oprechtheid te kunnen bewijzen aan de hand van precieze materiële elementen.

Zo verklaart hij onder meer dat:

• de bladzijden uit Christines schrift, dat in het kraakpand werd teruggevonden, als toiletpapier zijn gebruikt;

• Christines jas en beha niet zijn verbrand;

• de beha door Sylvie naar het kraakpand zou zijn teruggebracht en aan de muur zou zijn opgehangen;

• hij vervolgens de elastieken van de beha zou hebben afgeknipt.

Depot nr. 1300/85 vermeldt inderdaad de inbeslagname van:

• verschillende blanco geruite vellen papier met bruinachtige vlekken die fecale materie zouden kunnen zijn;

• een gescheurde witte beha.

Volgens mij ligt hier een serieus aanknopingspunt voor verder onderzoek.

Welke onderzoeken zouden kunnen worden verricht, en waarom?

Biologische analyse van de vlekken op de bladen

Eerst zou moeten worden vastgesteld of het inderdaad om menselijke fecale materie gaat. Zo ja, dan zou eventueel een DNA-analyse kunnen worden geprobeerd. Het belang daarvan is tweeledig: nagaan of het door Clooth gegeven detail overeenstemt met een materiële werkelijkheid, en zien of er nog een bruikbaar genetisch profiel kan worden verkregen.

Vergelijking van de bladen met het schrift dat door de familie is herkend

Men zou het papier, de ruitjes, de afmetingen, de afscheurranden en de textuur kunnen onderzoeken. De vraag is eenvoudig: komen deze bladen inderdaad uit Christines schrift? Zo ja, dan zou dat extra gewicht geven aan dit deel van zijn verklaring.

DNA-analyse van de beha

De gescheurde witte beha zou met de huidige technieken opnieuw kunnen worden onderzocht op biologische sporen: cellen, zweet, bloed, speeksel, contact-DNA. Dat zou kunnen helpen vast te stellen wie dit voorwerp heeft aangeraakt of gemanipuleerd.

Textielonderzoek van de beha

Het zou nuttig zijn vast te stellen of de schade het gevolg is van lostrekken, van een nette knip, of van meerdere handelingen. Als de elastieken werkelijk zijn doorgeknipt, dan zou dat mogelijk materieel kunnen worden bevestigd.

Algemene herbeoordeling van de waarde van de bekentenis

De echte vraag is misschien deze: heeft Clooth een detail genoemd dat alleen iemand die werkelijk betrokken was kon kennen, of heeft hij eenvoudigweg een verhaal opgebouwd op basis van informatie die al in omloop was? Hoe meer zijn precieze beweringen overeenstemmen met daadwerkelijk in beslag genomen voorwerpen, hoe belangrijker die vraag wordt.

In mijn ogen ligt de waarde van dit spoor dus niet daarin dat het “per se het juiste” zou zijn, maar daarin dat het een van de weinige sporen is die nog steunen op geïdentificeerde materiële voorwerpen:
een schrift dat door de familie is herkend, bevlekte bladen die door de politie in beslag zijn genomen, en een gescheurde witte beha die eveneens in beslag is genomen.

Waar veel andere sporen vandaag lijken te berusten op verhalen, intuïties of hypothesen, lijkt dit spoor nog altijd, althans in theorie, ruimte te laten voor wetenschappelijke verificatie.

Het loont ook de moeite om het alibi van Renaud Thill van nabij te bekijken.

Een eerste proces-verbaal lijkt hem op het eerste gezicht buiten schot te zetten:

PV 20259 - Gerechtelijke Politie Brussel - 17 september 1984 - 15.30 uur

Verificaties inzake de aanwezigheid van THILL in de kazerne op de dag van de feiten. THILL = Vicious. Was aanwezig in de kazerne op 13 februari 1984 (271e Compagnie van het 4e Logistiek Bataljon in Propsteierwald, Duitsland).

Maar de onderzoekers namen met die enkele bevestiging geen genoegen. Zij zetten hun verificaties voort.

PV 489/C - Gerechtelijk Detachement – BPS 7 - 21 september 1984 – 15.20 uur

Onderzoek in de Bondsrepubliek Duitsland naar de aanwezigheid van THILL Renaud. Volgens de eerste elementen van het onderzoek blijkt dat hij zich op 13 februari 1984 in de Bondsrepubliek Duitsland bevond.

En diezelfde dag:

PV 20269 - Gerechtelijke Politie Brussel - 21 september 1984 – 09.30 uur

THILL was op 13 februari 1984 niet met verlof.

Daar stopt het onderzoek niet. De politie bekijkt vervolgens het register en stelt een probleem vast.

PV 20855 - Gerechtelijke Politie Brussel - 27 september 1984 – 15.00 uur

Verhoor van FILLEUX Philippe. Mede-milicien van THILL Renaud, maar niet in staat te zeggen of deze op 13 februari 1984 in de kazerne was. Vaststelling van overschrijvingen op het wachtblad.

Met andere woorden: de onderzoekers zien een anomalie op het wachtblad. In dit stadium zijn zij duidelijk wantrouwig. Vervolgens gaan zij zelf naar de kazerne in Duitsland.

PV 20853 - Gerechtelijke Politie Brussel - 28 september 1984 – 11.00 uur

Onderzoek in de Koningin Astridkazerne in Propsteierwald. Verificaties inzake de aanwezigheid van Renaud Thill op 13 februari 1984. Vaststelling van overschrijvingen op het wachtblad.

Dan komt de uitleg van de postoverste:

PV 514/C - Gerechtelijk Detachement – BPS 17 - 1 oktober 1984

Verhoor van K. Serge. Was postoverste in het kamp te Propsteierwald van 13 februari 1984 om 08.00 uur tot 14 februari 1984 om 08.00 uur. Erkent dat hij verbeteringen heeft aangebracht op het wachtverslag omdat hij 08.00 uur had ingevuld in plaats van 20.00 uur. Bevestigt dat THILL zijn wacht effectief heeft gedaan van 13 februari 1984 om 20.00 uur tot 14 februari 1984 om 04.00 uur.

En daar lijkt het onderzoek naar Thills alibi tot stilstand te zijn gekomen. Naar mijn mening had het daar niet mogen stoppen. De vermoedens van de onderzoekers hadden hierdoor versterkt moeten worden, niet weggenomen. Waarom? Omdat zelfs als men deze nieuwe versie aanvaardt, Thills alibi niet langer waterdicht is.

Als Thill pas vanaf 20.00 uur wacht moest lopen, verandert dat veel. Met de auto wordt de reistijd geschat op ongeveer 90 minuten. Dat betekent dat hij Brussel rond 18.00-18.30 uur had kunnen verlaten en toch nog op tijd in de kazerne kon aankomen. Als men uitgaat van een tijdsvenster van het misdrijf dat rond 18.00 uur eindigt, sluit dit hem dus niet langer duidelijk uit.

Er is nog een ander verontrustend punt: de uitleg voor de verbetering.

Er wordt ons gezegd dat een militair, gewend om uren in het 24-uursysteem te noteren, per vergissing 08.00 uur zou hebben geschreven in plaats van 20.00 uur. Dat is natuurlijk mogelijk. Maar is het echt overtuigend? Als men militair is, ademt men het 24-uursysteem. Het 12-uursysteem bestaat eenvoudigweg niet.

In een wachtregister staat normaal een logische opeenvolging van inschrijvingen, met op elke regel een uur en een naam. Vereenvoudigd, met fictieve namen, zou dat er ongeveer zo uitzien:

• 08.00 uur – M. Smith

• 12.30 uur – J. Jones

• 15.00 uur – D. Boone

• 08.00 uur – R. Thill?

De vraag is eenvoudig: is het aannemelijk dat een wachtpost in die context plots 08.00 uur in plaats van 20.00 uur heeft geschreven, terwijl hij de vorige inschrijvingen ziet en precies is opgeleid om het militaire uurstelsel te gebruiken?

Ik zeg niet dat dit bewijst dat het alibi vals is. Ik zeg wel dat dit destijds, en nog steeds, ernstige vragen rechtvaardigt.

Van daaruit verdienen verschillende punten nader onderzoek:

• de precieze aard van de overschrijvingen op het wachtblad;

• het materiële aspect van de correcties;

• de precieze chronologie van de aanpassing;

• de samenhang van het register als geheel;

• en vooral de praktische consequentie van het tijdstip van 20.00 uur: had Thill materieel nog de tijd om Brussel na de feiten te verlaten en de kazerne te bereiken?

Samengevat: de politie heeft zelf, door haar verplaatsingen en opeenvolgende verificaties, laten zien dat zij dit alibi wantrouwde. En toch lijkt alles, zodra de uitleg werd gegeven, te zijn stilgevallen. Terwijl die uitleg, in plaats van de kwestie definitief te sluiten, echte vragen laat bestaan.

Ik heb het punkspoor in mijn twee vorige posts besproken. Ik sluit af met een laatste punt: de manier waarop sommige journalisten dit spoor hebben behandeld.

Voor velen blijft het standaardwerk "Les dossiers X - Ce que la Belgique ne devait pas savoir sur l’affaire Dutroux", van Annemie Bulté, Douglas De Coninck en Marie-Jeanne Van Heeswyck.

Juist daarom is het belangrijk om nauwkeurig te zijn wanneer men herleest wat zij schrijven over bepaalde sporen in het dossier Christine Van Hees.

Over Renaud Thill schrijven zij:

C’est dans cette ambiance que la PJ apprend – horreur – qu’un des quatre inculpés a un alibi en béton. Renaud Thill fait son service militaire en Allemagne et il était présent à la caserne le 13 février 1984. Les enquêteurs pensent que le registre a été trafiqué, mais le labo judiciaire et les autorités militaires leur démontrent qu’ils se trompent. Thill peut disposer.

Zo gepresenteerd krijgt de lezer de indruk dat de kwestie definitief is opgelost en dat er geen enkele ernstige twijfel meer bestaat.

Maar zoals ik in mijn vorige post heb laten zien, is die voorstelling van zaken niet gerechtvaardigd. Ook wat Clooth betreft, is de voorstelling in het boek problematisch.

De auteurs schrijven:

Le 16 janvier 1985, Clooth répète ses aveux devant le magistrat instructeur et jure que cela restera ‘sa dernière version des faits et la seule qui soit exacte’. Bien sûr, il se rétracte à nouveau le 17 juin 1985.

Maar afgezien van de spottende toon waarmee deze bekentenis wordt behandeld, verzwijgt deze samenvatting een belangrijk punt: Clooth heeft niet alleen gesproken. Hij heeft ook materiële elementen aangevoerd die zijn oprechtheid zouden moeten bewijzen, met name met betrekking tot Christines schrift en de beha. Die elementen staan wel degelijk in de stukken, en zij verdienden op zijn minst te worden vermeld, ook al blijft men voorzichtig over de algemene waarde van zijn bekentenissen.

Het meest storende punt betreft naar mijn mening echter Clooths alibi.

Het boek schrijft in wezen dat dit alibi is geverifieerd en dat het, net als dat van Thill, "ijzersterk" zou zijn:

Lors d’un interrogatoire précédent, il avait donné un alibi pour ses activités du 13 février 1984. Il a l’esprit trop confus pour lire attentivement son dossier pénal, mais s’il le faisait, il s’apercevrait que cet alibi a été vérifié et qu’en plus – miracle – il est en béton. Le 13 février, le jour du meurtre, il s’est cassé la main droite et s’est rendu à l’hôpital militaire de Neder-over-Heembeek pour la faire plâtrer. Une attestation de l’hôpital le confirme.

Zo gepresenteerd begrijpt de lezer vanzelf dat het ziekenhuis heeft bevestigd dat Clooth op 13 februari 1984, dus op de dag van de moord, gips heeft gekregen.

Maar dat is niet wat het geciteerde proces-verbaal zegt. De journalisten hebben zich in de datum vergist.

PV 24640 - Gerechtelijke Politie Brussel - 26 november 1984 – 09.00 uur

Het militair ziekenhuis heeft bevestigd dat bij Clooth op 13 januari 1984 gips werd aangebracht wegens een breuk van de rechterhand.

Het gaat dus om 13 januari 1984, en niet om 13 februari 1984.

Dat verschil is uiteraard essentieel. Gips dat een maand eerder is aangebracht, is iets totaal anders dan een ziekenhuisbezoek op de dag van het misdrijf zelf. Dit voorstellen als een "waterdicht" alibi voor 13 februari is dus op zijn minst diep misleidend.

Om af te sluiten: wat de sporen Thill en Clooth betreft, is hun versie niet trouw aan wat de processen-verbaal laten zien.

En in een dossier van deze ernst kan dit soort vereenvoudiging de perceptie van lezers blijvend beïnvloeden.

Hij werd in 1997 ondervraagd. Al is dat natuurlijk al meer dan tien jaar na de feiten:

En 1984 il possédait une Toyota Corolla breack bleu clair immatriculée EBX-[...]. En 79-81 il travaillait bd du Tiomphe et allait souvent au car-wash rue capt Joubert. Il a peut-être fréquenté ce car-wash même après avoir changé de travail.

Bron: Samenvatting verhoor J.M. | 1 April 1997

In de docu laten ze uitschijnen dat ze deze man later wel nog eens onder de loep hebben genomen, en daaruit bleek dat hij een ex-para met extreem-rechtse sympathieën zou zijn. De foto die ze in de docu van de man tonen om zijn kledij met nazi-symbool te accentueren, is weliswaar gedeeltelijk wazig gemaakt, maar is desalniettemin online terug te vinden op het Facebookprofiel van een ex-para met eveneens de naam J.M. Het lijkt me dus echt wel om deze man te gaan.

In de docu vertellen ze ook dat hij ooit in het bezit was van een Pontiac Firebird, de mysterieuze auto met adelaar op de motorkap die in de aanloop naar de moord meermaals in de buurt van Van Hees werd opgemerkt. De eigenaar/bestuurder van die auto is nooit geïdentificeerd.

En dan is er nog de naam 'Marc', de naam van een jongeman, mogelijk uit de streek van Bergen, waarop Van Hees verliefd zou geweest zijn/mee opgetrokken zou hebben vlak voor haar moord. Was het de para Marc Goesens, Dutroux of nog een andere (want geen gebrek aan jongemannen met de naam Marc in de jaren 80)? Ook dat is nooit uitgeklaard geraakt. Wel, nu wil het toeval dat de J.M. waarvan hier sprake is meerdere Facebookprofielen heeft, waaronder eentje waarop ook een tweede voornaam te zien is. En je raadt het al...

Danièle Zucker komt uitgebreid aan bod in de documentaire. Er wordt ook stil gestaan bij de eerste piste, die door de politie verwaarloosd werd. Het gaat ook uitgebreid over "Sylvain" (Dominique Lamarque) en een onbekende, extreem-rechtse, para-commando die het huis van de ouders van Christine van Hees geobserveerd heeft na de moord op Christine.

Of die para-commando de befaamde Marc Goesens is, weet ik niet. Wel een ander opvallend toeval: Marc Goesens heeft tot 29 september 1982 dienst gedaan bij de para's.

Er is een Marc Goesens terug te vinden op Facebook (meerdere profielen zelfs, maar de foto's zijn telkens quasi identiek dus het gaat om dezelfde persoon). Veel info is er niet op terug te vinden, behalve dat hij van Etterbeek is en meerdere vrienden ex-para zijn. Leeftijd en verjaardag lijken op het eerste gezicht ook te kloppen.

De persoon met de autotelefoon die rook zag, is niet zomaar een iemand.

Deze informatie komt uit het boek 'De X-dossiers' van Annemie Bulté, Douglas de Coninck en Marie-Jeanne Van Heeswyck. Het staat er zo:

(...) Nooit zal achterhaald worden wie de hulpdiensten gealarmeerd heeft. Een politieman zal zich menen te herinneren dat de oproep, via de noodlijn 900, kwam van een in die tijd enkel aan gefortuneerden voorbehouden autotelefoon. Technieken om de herkomst van de oproep te achterhalen zijn er nog niet. Het is maandag 13 februari 1984. Om 20.47 uur loopt de melding binnen in de brandweerkazerne nabij de campus van de Vrije Universiteit Brussel (VUB). Rookwolken in een verlaten huis op de hoek van de Strategiestraat en de Triomflaan.

Er staat dat de agent zich dit "meent te herinneren". Dit is dus absoluut geen zekerheid.

Het enige wat we weten, is dat er om 20u47 gebeld wordt naar het nummer 906 (en niet 900, zoals in het boek staat):

Appel à 2047 heures via le 906 pour un incendie rue de la Stratégie/Bd du Triomphe à Auderghem. Arrivé sur place. Présence des pompiers. Incendie dans une maison abandonnée située en retrait de la voie publique.

Bron: PV 30.14.321/84 |Politie Oudergem | 13 Februari 1984

Of die para-commando de befaamde Marc Goesens is, weet ik niet. Wel een ander opvallend toeval: Marc Goesens heeft tot 29 september 1982 dienst gedaan bij de para's.

Dertien jaar oude moord actueel

De arrestatie van Patrick Derochette, de ontvoerder van Loubna Benaïssa, heeft een aantal onopgeloste moorden in de regio Brussel opnieuw in de belangstelling gebracht. Een daarvan is de moord. op 13 februari 1984 op de toen 16-jarige Christine Van Hees uit Etterbeek. Omdat er bij deze moord bepaalde overeenkomsten zijn met een van de door Derochette gepleegde misdrijven, wordt niet uitgesloten dat de man ook met deze zaak te maken zou kunnen hebben. (...)

Lees hier het hele artikel » Nieuws

Serge C. (24) uit Kelmis (Verriers) wordt niet geïnterneerd en zal samen met een andere jongere voor de correctionele rechtbank moeten verschijnen voor een overval, die 24 februari 1984 werd gepleegd en waarbij een man werd beroofd van 30.000 fr. en een hoeveelheid verdovende middelen. Dit heeft de Kamer van Inbeschuldigingstelling in Brussel beslist.

De jonge man in kwestie werd ook verdacht betrokken te zijn bij de moord op 13 februari 1984 in een verlaten kampernoelie-kwekerij in Oudergem op een toen 16-jarig meisje. Serge C. werd daarvoor vanaf 12 september 1984 opgesloten, maar het najaar 1987 vrijgelaten. Hij werd echter opnieuw aangehouden wegens de gewapende overval.

Bron: Gazet van Antwerpen | 29 januari 1988

Vermoedelijke dader aangehouden te Aken

Er bestaat nog geen volstrekte zekerheid maar er zijn sterke vermoedens dat de Duitse politie te Aken een jonge man heeft gearresteerd, die op 13 februari van dit jaar te Oudergem een 16-jarig meisje op weerzinwekkende wijze om het leven bracht.

Het betreft een jonge punker, afkomstig uit Kelmis, die evenwel als kraker in het Brusselse verbleef. De kerel was gekend om zijn brutaliteiten en naar verluidt werd hij ook in Duitsland voor gewelddaden gezocht.

De misdaadsectie van de Brusselse gerechtelijke politie heeft zich onmiddellijk in contact gesteld met haar collega's van Aken. Zonder de zaken te willen vooruitlopen, gaat men ervan uit dat met de arrestatie van de Belgische punker een grote vangst werd gedaan. De uitlevering werd gevraagd, doch het kan enkele dagen duren vooraleer de punker over de grens wordt gezet. Naar gisteren te Brussel ook werd vernomen, werd de jonge man eveneens gezocht als vaandelvluchtig.

Commissaris Christian De Vroom van de gerechtelijke politie had reeds weken geleden een naam kunnen kleven op twee verdachten in de moord op de 16-jarige Christine Van Hees. Ze werden geïdentificeerd, doch toen men ze wilde opleiden, bleken ze verdwenen. Het waren punkers tussen 18 en 20 jaar, de ene uit Brussel, de andere uit Kelmis, nabij Eupen. Na belangrijke tips vanwege de hoofdstedelijke gerechtelijke politie kon men de punker uit Kelmis thans te Aken vatten.

Brand

In de kelders van een verlaten kampernoeliekwekerij aan de Krijgskundestraat te Oudergem, in de schaduw van de Brusselse universiteit, vonden brandweermannen maandagavond 13 februari het afgrijselijk verminkte lijk van een meisje. Met een strak aangespannen draad waren beide polsen van het slachtoffer op haar rug vastgebonden. Diezelfde draad was daarna rond haar hals gedraaid. De jonge vrouw was gewurgd vooraleer men het lijk in brand stak.

De identificering was moeilijk, maar toch werd achterhaald dat het slachtoffer een 16-jarig meisje was dat school liep te Anderlecht en met de metro dagelijks huiswaarts keerde. Met engelengeduld toog gans de misdaadsectie van de Brusselse GP aan het werk. Er werd vastgesteld dat Christine Van Hees geen onbekende was in de kringen van punks, skins, beats, enz.

Vandaar dat die jongerengroepen herhaaldelijk bezoek van de politie kregen. De onvermoeibare inzet van de commissarissen De Vroom, Stevens, Collignon enz. werd beloond : men kon enkele verdachten identificeren en een van hen werd thans te Aken opgeleid. Of hij inderdaad de moordenaar van Christine Van Hees is, zal hel verdere onderzoek moeten uitmaken.

Bron: Gazet van Antwerpen | 12 Juli 1984

Duitse justitie staat uitlevering van punker toe

De 20-jarige punker Serge, geboren te Kelmis maar verblijvende te Sint-Pieters-Woluwe en die door de Duitse politie te Aken werd gearresteerd, zal misschien vrij spoedig aan ons land worden uitgeleverd. Nochtans wordt hij er ernstig van verdacht in Duitsland een meisje te hebben vermoord.

Bedoelde Serge is ook de verdachte nr. 1 in de moord op de 16-jarige Christine Van Hees, die in februari van dit jaar in een afgedankte kampernoeliekwekerij te Oudergem op een verschrikkelijke wijze om het leven werd gebracht.

De misdaadsectie van de Brusselse gerechtelijke politie, onder leiding van commissaris De Vroom, kreeg vooral wegens de inzet van de commissarissen Stevens en Collignon tamelijk vlug het goede spoor te pakken. In het punkmilieu van de hoofdstad vonden ze enkele kerels, die voor de afschuwelijke moord in aanmerking konden komen.

Twee maanden geleden reeds werd Serge door de politie van Woluwe ondervraagd, maar de jonge man gaf te verstaan niets met de moord te maken te hebben.

Tijdens het verhoor verklaarde hij de moord op Christine te veroordelen. Van Serge was nochtans geweten dat hij een brutale kerel is. Omdat hij te verstaan gaf niets af te weten van de kampernoeliekwererij, die zo'n 3 kilometer van zijn verblijf te Woluwe ligt, waren sommige politiemensen niet overtuigd van zijn schuld.

Radiogram

De commissarissen Stevens en Collignon, die de jongste maanden in het misdadigersgild zware bressen hebben geslagen, dachten er evenwel anders over. Ze hadden informatie in handen die Serge in moeilijke papieren zou kunnen brengen. Toen de Brusselse punker uit Kelmis plots uit zijn verblijfplaats te Woluwe was verdwenen, kreeg de misdaadsectie van de Brusselse gerechtelijke politie nog meer argwaan.

Overal werd Serge gezocht. Onlangs liep hij te Aken tegen de lamp. Vanuit het bijgebouw van het ministerie van Justitie te Brussel werd een radiogram naar de Duitse politie te Aken gezonden met een omstandig relaas van de te Oudergem gepleegde moord en de verdenkingen op Serge.

Op dit radiogram heeft de Duit politie niet geantwoord, wat betekent dat deze akkoord gaat met de inhoud ervan. Bovendien beduidt dit dat de uitlevering wordt toegestaan. Een ander gevolg daarvan is dat er geen onderzoekscommissie van de gerechtelijke politie naar Aken wordt gestuurd. Daaruit zou men ook kunnen afleiden dat de hoofdverdachte in de moord op het 16-jarig meisje te Oudergem eerlang over de grens zal worden gezet.

Bron: Gazet van Antwerpen | 14 Juli 1984

Punker uit Kelmis ook verdacht van moord op 15-jarig Duits meisje

Tijdens het voorbij weekend heeft de misdaadsectie van de Brusselse gerechtelijke politie verder overleg gepleegd met haar Duitse collega's om de 20-jarige punker Serge C. uit Kelmis in de kortst mogelijke tijd uit te Ieveren.

Dit kan inderdaad vrij spoedig gebeuren. De verdachte werd vorige week in Aken aangehouden. Serge C. is de hoofdverdachte in de weerzinwekkende moord die in februari in een afgedankte kampernoeliekwekerij te Oudergem werd gepleegd op de amper 16-jarige Christine Van Hees. De punker verbleef in een afgedankt gebouw aan Brand Wittocklaan te Sint-Lambrechts-Woluwe.

Het is daar dat hij een tiental weken geleden reeds door de politie ter ondervraging werd voorgeleid Achteraf kon hij vrijuit gaan. Nu blijkt ook dat hij wel werd gezien in het gezelschap van Christine Van Hees. In Duitsland wordt Serge C. overigens ook verdacht van een moord op een 15-jarig meisje en verwacht dat de verdachte eerst voor de moord in Duitsland grondig aan de tand zal worden gevoeld, vooraleer hij wordt uitgeleverd.

Bron: Gazet van Antwerpen | 16 Juli 1984

De moord op Christine Van Hees in Oudergem is al veertig jaar onopgelost, podcast zoekt nieuwe getuigenissen

Een podcast en Facebookgroep zoeken naar nieuwe getuigenissen in verband met de moord op Christine Van Hees (16). Ze werd op 13 februari 1984 mishandeld en vermoord teruggevonden in een oude champignonkwekerij in Oudergem. 40 jaar na de feiten is van de dader nog altijd geen spoor, de zaak is al verjaard.

Lees hier het hele artikel » Nieuws