Reeds in het in 1981 uitgegeven boek Extreem-rechts en de staat komt deze club (en practical shooting) al aan bod:
(...) Maar laten we Roger Swaelens zelf de grote lijnen van de Coopermethode uitleggen. "De Cooper-methode is dikwijls tegengesteld aan de methode van de officiële politie. Daar zegt men, dat een agent in een moeilijk geval ten hoogste twee tot drie maal mag schieten. Dat is overdreven optimistisch. De dag dat een agent meer kogels moet gebruiken, zal hij de schietcursussen zegenen, waar men van de leerling verlangt, dat hij vlug en goed van de lader kan veranderen. Zo vindt Cooper ook de FBI-stijl, met de doelwitten die steeds op dezelfde hoogte staan en met de lange tijd die aan de schutter gegund wordt, betreurenswaardig."
"In zijn cursus gaat het helemaal anders. De leerling leert eerst zijn wapen door en door kennen. Dat gebeurt op een manier die zowel voor hem als voor de anderen helemaal veilig is. Hij leert enkel op zichzelf te rekenen en niet een leraar te roepen als er een probleem opduikt. Hij moet zelf een oplossing vinden. Hij leert ook schieten op alle afstanden en in alle houdingen: gezeten aan een tafel, achter het stuur van een auto, ... De doelwitten zijn opzettelijk neutraal gekleurd en op verschillende hoogten geplaatst. De leerling moet kunnen schieten met de linkerhand en met slechts één hand van lader kunnen veranderen. Hij leert ook enkel het hoofd van het doelwit te raken. Het kan inderdaad zijn dat de tegenstander een kogelvrij vest draagt."
Wie dat leest, twijfelt er wel niet meer aan, dat het 'praktisch schieten' van John Cooper geen sport is. Het gaat hier zeker om een discipline, die tot doel heeft de tegenstander zo vlug mogelijk te doden. Dat het de Rhodesische en de Zuid-Afrikaanse agenten zijn die in dat soort sport uitmunten, is niet verbazend. Jean-Marie Paul en Alain Weykamp oefenen zich erin. Maar het sportcentrum van Etterbeek is niet hun enige oefenplaats.
De minister van Landsverdediging maakte bekend, dat ze op 15 november 1980 ook op de schietbanen van het leger te Leopoldsburg oefenden. De twee militanten konden (waarschijnlijk) door bemiddeling van de schietclub Target 121 (*), waarvan de gepensioneerde kolonel Lermusiau voorzitter is, gedurende de weekends gaan trainen op de schietstanden van Leopoldsburg, samen met andere leden van die club en van de PPCB. Sinds het verdwijnen van de Tir National te Brussel trainen de Brusselse leden van de clubs als de PPCB immers gewoonlijk 'op lange afstand' op de militaire terreinen van Leopoldsburg.
(*) De leden van Target 121 moeten een schietpaspoort hebben uitgereikt door de club. Volgens kolonel Lermusiau waren de twee Front-militanten nooit geregistreerd als schutters. Ze konden slechts te Leopoldsburg komen, ofwel omdat ze uitgenodigd waren door een lid van de PPCB, ofwel omdat ze geïntroduceerd waren door een vriendenkring van reserve-officieren die de mogelijkheid heeft te Leopoldsburg te komen oefenen.
Bron: Extreem-rechts en de staat (verschillende auteurs)
Ter info: in het boek staat er Targuet 121 in plaats van Target 121. Ik heb het hierboven reeds aangepast.