Ik zit in mijn maag met het volgende mogelijk wezenlijke punt:
Patrick Ramaël, thans advocaat (in Frankrijk) en (in 1982) onderzoeksrechter (in Frankrijk) in verband met de diefstal met geweld, gepleegd op 14 augustus 1982 te Maubeuge (Frankrijk), zou in die laatste hoedanigheid op de hoogte kunnen zijn geraakt van een of leden van de bende-Sliman als mogelijke daders daarvan. Mogelijk/waarschijnlijk stelt hem dat heden ten dage voor het probleem dat hij, in het kader van het geheim van het (Franse) strafrechtelijk onderzoek, niet vrijuit kan communiceren over datgene waar hij destijds als (Franse) onderzoeksrechter kennis van heeft genomen.
Hypothese: toen Patrick Ramaël ‘een jaar of wat geleden’ op de hoogte raakte van de ‘Franse piste van Jean-Pierre Adam’, realiseerde hij zich dat hij, in zijn hoedanigheid van onderzoeksrechter (in 1982), had vernomen dat Thierry Sliman en/of Xavier Sliman en/of een andere persoon die (nauw) contact had met (een van) beide eerstgenoemden, op de shortlist van (mogelijke) verdachten van de diefstal met geweld in Maubeuge stond(en), sprong Ramaël daar in zijn hoedanigheid van advocaat van een of meer burgerlijke partijen op in, met de gedachte dat hij zich niet (zonder meer) kan uitlaten over zijn (zo’n 40 jaar geleden) als (Franse) onderzoeksrechter verkregen wetenschap dat Thierry Sliman en/of Xavier Sliman en/of een andere persoon die (nauw) contact had met (een van) beide eerstgenoemden, te boek stonden als (mogelijke) verdachten van diefstal met geweld, gepleegd op 14 augustus 1982 te Maubeuge (Frankrijk).
Patrick Ramaël had zijn (goede) reden om ‘vol op het orgel te gaan’ en ik ben benieuwd welke kaarten (revelaties) hij (gedwongen) tegen de borst moet houden als gevolg van zijn verplichting als (gewezen-)onderzoeksrechter zijn mond te houden over datgene wat hem in die hoedanigheid bekend is geworden…
In 1982 was Ramaël pas 25 jaar oud. Ergo, voorwaar geen koekenbakker.
Tegenslag blijkt onze hersenen blijvend te kunnen veranderen.