Het gevraagde nummer was: "te voet naar Scherpenheuvel".

Het is grappig om te weten dat Johnny niet kon autorijden en dat Yvette V.H als gastvrouw in een bar in Scherpenheuvel werkte. Ook grappig is dat Johnny familie in Hofstade had.

Op welke bron is dit gebaseerd?

In het boek "Beetgenomen" van Hilde Geens lees ik dat hij héél goed kon autorijden:

"Philippe was een supersnelle chauffeur. "De De Staerkes kunnen vliegen met auto's", herinnerde een politieman zich. "Op een avond kwam ik met mijn vrouw en kinderen terug van een familiebezoek. We reden over de Bergensesteenweg. Op een bepaald ogenblik kwam er een donkere bestelwagen op twee millimeter afstand naast me rijden. Ik draaide mijn raam open en riep: 'Onnozelaar, wat probeer je te doen?' Toen zag ik dat het Philippe was."

Over het verzoekplaatje:

Een onbekende beller vroeg om het liedje "Te voet naar Scherpenheuvel" te laten afspelen om kwart na zeven, zogenaamd in naam van de Bende van Nijvel voor de bende van Hofstade (een bende die trouwens niet bestaat).

Radio Mi Amigo was destijds gevestigd in de Zakstraat in Hofstade, vlakbij Aalst. De timing van het verzoek, zo kort voor de overval, roept natuurlijk vragen op. Was dit telefoontje een signaal voor de bende-leden, of gewoon een flauwe grap op een uiterst ongelukkig moment?

De hypothese hieronder focust op de mogelijkheid dat het een gigantisch toeval was, maar nog steeds een toeval. Het is een gedachte die tot nu toe weinig aandacht heeft gekregen.

Laten we die hypothese eens bekijken:

De radiomaker, Harry Van Praag, vond het verzoek destijds niet vreemd genoeg om de politie te verwittigen (de overvallen in Braine-l'Alleud en Overijse waren iets meer dan 40 dagen daarvoor gebeurd). Dit suggereert dat dergelijke verzoeken mogelijk vaker voorkwamen, of dat de dj niet snel onder de indruk was van "lolbroeken" die een plaatje aanvroegen.

Om de plausibiliteit van het telefoontje te beoordelen, is het belangrijk om te weten hoe vaak het verzoekprogramma zulke (flauwe) verzoeken ontving. Was dit een zeldzaam fenomeen, of eerder routine? Ook het tijdstip van de aanvraag verdient aandacht: kwart na zeven zou kunnen wijzen op een persoonlijke aanleiding, bv. iemand die wist dat een bekende op dat moment naar Mi Amigo luisterde (in de auto onderweg van zijn/haar werk naar huis).

Ik vermoed dat verzoeknummertjes bij Radio Mi Amigo niet op elk moment konden worden aangevraagd. Mogelijk liep het verzoekprogramma enkel tussen 18u en 20u, waardoor het tijdstip van de aanvraag minder opvallend wordt.

De reactie van de dj, instemmend en zonder argwaan, wijst erop dat het verzoek niet als uniek of verdacht werd beschouwd. Dit kan erop duiden dat het telefoontje niets met de Bende van Nijvel te maken had en het een uitzonderlijk toeval kan zijn geweest.

De mogelijkheid bestaat dat de beller, geconfronteerd met de tragische gebeurtenissen die volgden, nooit heeft durven toegeven dat het om een grap ging.

Ter info:

Bij ieder woord in deze tekst dacht ik: "nee Ben, zoveel toeval bestaat niet. Dit kan niet! Dit is een totaal belachelijke hypothese." Maar zolang het kan, moeten we er rekening mee houden.

Welke familie van Philippe De Staerke woonde in Hofstade? En in welke Hofstade woonden zij, Hofstade nabij Aalst of Hofstade nabij Mechelen?

Bedankt voor de bron.

Omdat we zo goed als niets weten over dat zigeunerkamp ben ik op zoektocht gegaan. Momenteel is er in de Zijpstraat in Hofstade (Aalst), ter hoogte van huisnummer 34, een woonwagenterrein » Google Maps

Hoe lang het terrein daar al is, heb ik niet kunnen vinden. Ik heb wel dit artikel kunnen vinden waarin één van de bewoners van het terrein aan het woord komt:

(...) In Vlaanderen wonen 980 voyageurs- en zigeunerfamilies in een woonwagen. Door een gebrek aan officiële woonwagenterreinen staan zo'n zeshonderd gezinnen op illegale, vaak onveilige plekken. Als er bovenop de 378 bestaande gemeentelijke standplaatsen geen nieuwe worden gecreëerd, loopt dat tekort aan legale zigeunerstekken tegen 2000 op tot zevenhonderd.

"Woonwagengezinnen die nu niet op een van die 27 gemeentelijke terreinen kunnen staan, worden gedwongen illegaal te staan. Zij hebben geen woonzekerheid, geen nutsvoorzieningen. Een actueel probleem voor zo'n drieduizend mensen", zegt Vlaams parlementslid Ria Van den Heuvel (Agalev).

"Zolang we dit huisvestingsprobleem niet oplossen, kunnen we ook niet werken aan de sociale integratie van die minderheidsgroep."

M. Leimbergen (38) ondervindt de nood aan gemeentelijke woonwagenterreinen elke dag opnieuw. De zigeunervrouw woont al dertien jaar illegaal in Aalst. (*) "Het terrein is stoffig en onveilig, maar er is geen alternatief. Ik wil gewoon een vaste legale stek, zodat mijn kinderen hun schooljaar zonder verhuiszorgen kunnen afmaken en zo meer kans hebben op werk. Het wordt tijd dat er iets gebeurt. Sinds de Tweede Wereldoorlog is er voor ons volk niets verbeterd. Waarom eigenlijk niet? Wij willen gewoon fatsoenlijk wonen?"

Bron: Gazet van Antwerpen | 6 Augustus 1996

(*) De voornaam van de vrouw heb ik zelf afgekort. Ze zou dus al sinds 1983 op dat terrein in Aalst wonen. Ze heeft dezelfde achternaam als Jean Leimbergen, de schoonbroer van Julien De Staerke.

Als we nog verder terug in de tijd gaan, kom ik een zekere François Lafertin tegen. Deze man werd in 1984 gearresteerd. Hij behoorde toen tot een groep zigeuners uit de streek van Aalst. Een exacte woonplaats staat er echter niet bij.

Oplichter aangehouden te Schaarbeek

De 49-jarige zigeuner François Lafertin werd enkele dagen geleden op het grondgebied van Schaarbeek aangehouden. Deze man die in Eeklo werd geboren, behoort tot een groep zigeuners die zich meestal in de streek van Aalst ophoudt.

Lafertin had de gewoonte zich aan te bieden bij bejaarde personen boven de 70. Hij liet ze telkens geloven dat hij de broer was van de ziek geworden postbode en dat hij vanwege de gemeente een bijkomend pensioen van 1.500 fr. kwam brengen. Hij werd dan ook telkens erg goed onthaald.

Eenmaal binnen haalde hij een bankbiljet van 5.000 fr. boven. Hij vroeg de bewoners er 3.500 fr. als wisselgeld op terug te geven. De oudjes gingen dan telkens hun portefeuille halen en terwijl het wisselgeld werd getoond, legde Lafertin het aan boord om telkens verschillende bankbriefjes achterover te drukken.

Tot nog toe zijn een honderdtal slachtoffers gekend. Er wordt geschat dat de dader ten minste 200.000 fr. wist buit te maken. Bejaarde personen die eveneens het bezoek kregen van de oplichter worden verzocht zich kenbaar te maken bij de dichtstbij gelegen politie- of rijkswachtpost.

Bron: Gazet van Antwerpen | 23 Juli 1984