Werden die zakken en voorwerpen eigenlijk nagekeken wat vingerafdrukken betrof? Van DNA was toen uiteraard geen sprake (toch niet in Belgie) maar ik weet dat men toen wel in staat was om vingerafdrukken van natte delen te halen.
“Het voorwerp dat we willen onderzoeken op vingerafdrukken doen we in een soort aquariumbak. Daar zetten we een schaaltje met superlijm bij. We verwarmen de lijm zodat de moleculen cyanoacrylaat verdampen. Op de plaats van vochtige vingerafdrukken reageren de cyanoacrylaat moleculen met water en zo ontstaat een laagje lijm.”
“Als de lijm hard geworden is, kunnen we er een foto van nemen of een afgietsel. We hoeven dan niet bang te zijn dat we de afdruk wegvegen, want die is nu keihard en zit muurvast op de ondergrond gelijmd.”
Goud
In een proces is een goede vingerafdruk op de plaats van een misdrijf goud waard. Soms zelfs letterlijk, zo vertelt Bijl: “Gouddamp hecht niet op vingerafdrukken maar wel op vuilniszakken. Als we een vuilniszak vergulden, en van achteren beschijnen, zie je soms haarscherpe vingerafdrukken.
Ik denk zelfs dat toen de technieken met laserlicht nog betere resultaten gaven.
Misschien hebben ze dit toen wel gedaan maar werd dit buiten het dossier gehouden, wie zal het zeggen? Ik kan wij wel voorstellen dat er bij dergelijke vondsten een telefoontje naar experten zal gegaan zijn.