Omwille van dit bijvoorbeeld » Forum

De Belgische justitie stelt een uitgebreid onderzoek in naar de handel en wandel van de tot Belg genaturaliseerde ex-Nederlander Richard van Wijck uit Essen (Dld). De 38-jarige man, die net over de grens met West-Brabant een kapitaal landgoed bewoont, zou sterke banden hebben met ultra-rechtse kringen in België en verschillende van hun activiteiten financieel hebben ondersteund. Hij is na zijn aanhouding vorige maand in Antwerpen weer op vrije voeten gesteld.

Van Wijck blijkt de grote man te zijn achter een hele serie ondernemingen. Op dit moment is het aantal "Van Wijck-faillissementen" al opgelopen tot dertien. Hij is intussen zelf ook bankroet. Zijn riante onderkomen, grenzend aan de Kalmhoutse Hei, staat op dit moment voor de lieve som van f 2,8 miljoen te koop. Van Wijck en zijn schuldeisers zijn niet de enige slachtoffers van de reeks faillissementen. De Essense financier had blijkbaar invloedrijke vrienden, die op hun beurt weer zitting namen in raden van beheer van verschillende van zijn bedrijven.

De Europarlementariër Paul van Kerkhoven (vooraanstaand lid van de officieel georganiseerde rechtervleugel van de Waalse christen-democraten (de CEPIC), is ondermeer beheerder van Van Wijcks beheersmaatschappij NV Wildven. Deze NV was weer verantwoordelijk voor. het beheer van Van Wijcks "optrekje" in Essen. NV Wildven is sinds kort ook bankroet.

Bron: Nieuwsblad van het Noorden | 23 Maart 1983

Ridders van de Keltische Eik of: De miljoenenkrater van een spookbank

Minstens een miljard franks, z’on 6o miljoen gulden: zo groot is de financiële krater na het uiteenspatten van het imperium van een Belgische erfgenaam van de Unilever-Jürgens, baron Richard van Wijck en dienst partner ‘graaf" Gherardi Dandolo, playboy en gewiekst oplichter.

Binnen twee maanden werden begin dit jaar, alsof er een rij dominostenen omviel, de bijna 20 vennootschappen van het illustere tweetal bankroet verklaard. Graaf Dandolo zag de bui nog net op tijd hangen en vluchtte met de boekhouding van de sleutelholding S. A. Credithold uit Luxemburg naar Monaco. Baron Van Wijck werd gearresteerd, maar kon na een maand terugkeren naar zijn 105 ha grote landgoed in Essen, net tegen de Nederlandse grens bij Roosendaal. Het was volgens één van zijn felrijke hoge relaties, ex-premier Van den Boeynants, dan ook "een schande dat zo iemand door vier gendarmes bewaakt het - Justitiepaleis wordt binnengebracht. Zo'n man gaat toch nooit op de vlucht slaan! Dat weet toch iedereen!"

Met iedereen bedoelde"VDB" in elk geval de ministers en andere "high society"- figuren die de salons van Van Wijcks privéclub "Cercle des Nations" in Brussel in en uit liepen.

De baron was dan ook niet slechts "baron", maar tevens de Belgische "grootmeester" van de "Ordre du Rouvre", een zeer select en invloedrijk clubje aartsconservatieven van katholieke huize, die bekend staan als de "Ridders van de Keltische Eik." De orde, met het landgoed van baron Van Wijck als zetel, kent een streng hiërarchische, middeleeuwse structuur. Slechts zo'n 60 tot 70 uitverkorenen kwamen in België op de ledenlijst voor, maar de invloed van deze "ridders" was groot. En dan vooral waar politici, bankiers, zakenlui en grootadel elkaar treffen.

Van Wijcks grote ambitie was door te dringen tot de financiële top door middel van een eigen bankinstelling. Een poging in 1973 om samen met enkele andere "ridders" de Gesbanque in Luik in handen te krijgen mislukte. Maar twee jaar later maakte de baron in de Cercle des Nations kennis met de "graaf” Dandolo (37) die deze titel van de Italiaanse ex-koning Umberto II gekregen had toen die allang geen titels meer kón verlenen.

De "graaf" is zeer goed thuis in internationale bankkringen en heeft connecties in de jet sets in Italië, Zwitserland en Monaco. Graaf Dandolo heeft ook plannen, en baron Van Wijck gaat er maar al te graag op in; binnen korte tijd is het adelijke duo eigenaar van de Credito Commerciale, een bank in het Zwitserse Lugano.

Die bank richt in 1976 de SA Credithold in Luxemburg op, een holding die de scharnier zal worden van de financiële operaties in België. Maar het begin is moeilijk: een verzekeringsmaatschappij die door de bank gekocht wordt gaat failliet, een verlies van tientallen miljoenen franks. Een door de bank opgerichte BV, die belangen in de industrie moet verwerven wordt voor miljoenen franks opgelicht. Eén van de vennoten moet daardoor zelfs zijn chique Brusselse woning aan de groep-Van Wijck verkopen en "graaf" Dandolo maakt er meteen maar een casino van.

Een van de volgende avonturen is het onderbrengen van 's barons landgoed in een "NV Wildven", waarover alweer een "Ridder van de Keltische Eik", Paul Vankerkhoven, het beheer zal voeren. Deze NV zal voor heel wat financiële transacties dienen, maar het.eind van het lied is dat baron Van Wijck later mét het faillissement van ook deze NV zijn domein met een boekwaarde van 7 miljoen gulden en zijn hele privévermogen verliest.

Voor het zover is denken de baron en de graaf echter een grote slag te kunnen slaan door de NV Credit Commercial et Financier (CCF) op te richten. Via Dandolo's relaties verstrekt CCF hypothecaire leningen aan EG-ambtenaren (ook Dandolo's vader werkt bij de EG), maar ook wordt geld van zo'n 50 vermogende Belgen aangetrokken, dat via Credithold frauduleus naar de Luxemburgse kapitaalmarkt wordt gesluisd. Waardoor CCF al spoedig als een illegale, occulte bankinstelling functioneert. De bank in Lugano wordt verkocht.

Om het zwarte geld dat de van de Keltische Eik" met tal BV's en NV's (die nu allemaal failliet zijn) verdienen zonder risico wit te kunnen wassen, moet het adellijke duo van de klandestiene bank nog een échte bank zien te maken. Dat lukt in 1982 bijna als de zonderlinge "graaf" en de baron-grootmeester de helft van het kapitaal van de Antwerpse privébank "Beeckmans, Gheysens, Vanderlinden en Co" verwerven. Graaf Dandolo neemt even de dagelijkse leiding in handen en kort daarop is de extreem-rechtse bankier Jack de Spiriet, Ridder, van de Keltische Eik, directeur van de Brusselse vestiging van deze bank.

Wit wassen

In de praktijk echter vestigt De Spiriet zijn Brusselse kantoor in de zetel van CCF, waarmee een echte bank zich dus in de clandestiene bank komt vestigen. En het netelige probleem om een echt respectabele bankiersgroep te worden, om het zwarte geld probleemloos wit te kunnen wassen en om de negatieve balansen van alle firma's waar de "ridders" mee van doen hadden recht, te trekken, is dus bijna opgelost. Bijna, want vorig jaar zomer begon de Bankcommissie eindelijk lont te ruiken, en werd de Antwerpse bank in het geheim bevolen zich "geleidelijk en discreet" uit de tentakels van de "ridders" los te wurmen.

Een paar maanden later stortte Van Wijcks imperium ineen. De "grootmeester" zag nog net de hielen van de "graaf' die mét de boeken van de SA Credithold, Luxemburg naar het schijnt via Nederland naar Monaco vluchtte, waar hij allang als inwoner stond ingeschreven.

De economische rechters in Brussel, Antwerpen en Luxemburg begonnen de schulden die bij de faillissementen open bleven op te tellen. Half februari sprak het Brusselse; parket schuchter van 300 miljoen franks (16,5 miljoen gulden), twee weken later was dat al 650 miljoen franks (36 miljoen gulden) en inmiddels is de optelsom al boven de'één miljard franks (60 miljoen gulden).

De "grootmeester" van de Ridders van de Keltische Eik zelf was al zijn bezit kwijt. De "graaf" was er vandoor. En de "ridders" moeten nog steeds "de spirituele waarden verdedigen tegen de materialistische tendensen in onze samenleving." Maar dat staat wel als punt 6 in de statuten van de "Orde du Rouvre".

Bron: Het vrije volk | 15 April 1983

De handelsrechtbank te Brussel heeft ambtshalve de NV Crédit Commercial et Financier failliet verklaard. Het zou gaan om een tekort van 606 miljoen, waarvan 426 miljoen kredieten die toegestaan waren door een twintigtal bankiers. Het netto-tekort zou dus 264 miljoen fr. bedragen.

Onderzoeksrechter Collin is door het Brusselse parket belast met een onderzoek naar eventuele oplichterijen. Voorzitter van de failliete onderneming is baron Richard van Wijck, tevens de voornaamste aandeelhouder van de S.A. L’Eventail, uitgever van het gelijknamige weekblad, dat aan een herstructurering toe is.

Bron: Gazet van Antwerpen | 9 Februari 1983

Bankier Van Wijck weer vrij

Onderzoeksrechter Collin heeft CCF - beheerder Richard Van Wijck, die betrokken was bij het faillissement van de Credit Commercial et Financier in vrijheid gesteld.

De CCF-voorzitter was veertien dagen geleden aangehouden, maar naar verluidt is zijn aanhouding thans niet langer vereist voor het onderzoek.

De put na het faillissement van de groep Van Wijck zou tot één miljard frank opgelopen zijn. Een twintigtal banken behoort tot de slachtoffers. Voorts zouden vijftig klanten en enkele vertakkingen van de maatschappij geïdentificeerd zijn.

De gerechtelijke autoriteiten van Brussel achten echter nieuwe arrestaties in deze zaak mogelijk. Men kwam nu op het spoor van een Italiaanse graaf die goede contacten onderhield met Van Wijck. In de omgeving van onderzoeksrechter Collin wordt zelfs beweerd dat Richard Van Wijck wel eens het slachtoffer zou kunnen zijn van die Italiaanse graaf. Deze zou zich nu in één van de gewezen Italiaanse kolonies, misschien in Ethiopië, bevinden.

De onderzoeksrechter heeft persoonlijk vier huiszoekingen verricht bij de Brusselse advocaten. Zoals het noodzakelijk is in dergelijke gevallen, gebeurde dit onder toezicht van de balie van Brussel of van een substituut. Eén van die vier huiszoekingen gebeurde bij een advocate die een vriendin is van de Italiaanse graaf.

Bron: Gazet van Antwerpen | 4 Maart 1983

Italiaanse graaf aangehouden te Brussel

De 37-jarige Italiaanse graaf Giorgio Gherardi Dandolo, geboren te Rome en ingeschreven te Moncao, werd maandag door Zwitserland uitgeleverd aan België. De graaf werd door het Belgisch gerecht gezocht wegens bedrieglijk bankroet, oplichting, valsheid in geschrifte en gebruikmaking ervan en van verduistering voor een globaal bedrag van ongeveer 700 miljoen fr.

Deze misdrijven vonden plaats in het kader van het bankroet van de maatschappij, beheerd door Richard Van Wijck. Graaf Dandolo was een medebeheerder van deze maatschappij.

Reeds op 8 maart had onderzoeksrechter Collin te Brussel een opsporingsbevel uitgevaardigd tegen de graaf. Deze werd te Genève in Zwitserland op 23 maart aangehouden. En er opgesloten tot 21 april. De graaf kwam toen vrij na het storten van een borgsom.

Het Belgisch gerecht had ondertussen zijn uitlevering gevraagd en de graaf werd op 6 juli opnieuw aangehouden. Op 11 juli werd hij aan België uitgeleverd.

Bron: Gazet van Antwerpen | 13 Juli 1983

Brusselse scheen verdacht van geldverduistering

De Brusselse schepen van sport Mw. Viviane Baro (PSC), zal begin volgend jaar voor de correctionele rechtbank verschijnen, samen met haar gewezen echtgenoot Paul Timmermans. Beiden worden verdacht van geldverduistering, valsheid in geschrifte en gebruikmaking van valse stukken.

Op het parket in Brussel was dinsdag alleen de bevestiging te krijgen van het feit dat de schepen en haar gewezen echtgenoot, die een groot bouwbedrijf leidt, op 27 oktober door de raadkamer naar de correctionele rechtbank zijn verwezen. De zaak staat op de agenda voor 20 januari 1988.

Volgens niet bevestigde berichten worden de man en de vrouw verdacht van de verduistering van verscheidene miljoenen en houdt hun dagvaarding verband met de “crash Van Wijck”, daterend uit februari 1983.

Baron Richard Van Wijck, erfgenaam van een rijke Nederlandse familie, maar Belg genaturaliseerd, was voorzitter van een kredietmaatschappij die toen failliet ging en in haar spoor ook het bankroet veroorzaakte van een aantal andere ondernemingen die eigendom waren van de financiële groep van de baron. Richard Van Wijck werd destijds aangehouden, maar na enkele maanden weer in voorlopige vrijheid gesteld.

In dezelfde zaak werd daarna nog graaf Giorgio Gherardi Dandolo aangehouden in Zwitserland en aan ons land uitgeleverd. Over de crash Van Wijck werd toen op het parket in Brussel gezegd dat de hele zaak een moeilijk te ontwarren kluwen bleek te zijn met internationale verwikkelingen.

Bron: Gazet van Antwerpen | 25 November 1987

Retombée de la faillite de la S.A. Crédit Commercial et Financier – trou net de 263 millions – prononcée vendredi par le tribunal de commerce de Bruxelles : Richard Van Wijck, président de cette société, qui passe dans les milieux informés pour être une cheville avec certains milieux de droite, a été interpellé mardi, à la requête du parquet de Bruxelles par le juge d’instruction Collin. Un mandat d’arrêt a été ou serait sur le point d’être délivré contre ce financier d’origine hollandaise qui, soit dit en passant, a perdu son titre de [onleesbaar] belge. Rappelons que le juge Collin avait été chargé à la fin de la semaine passée de rechercher les éléments d’escroqueries éventuellement lié à l’activité du Crédit Commercial et Financier.

En outre, dans la foulée de la faillite de cette société, le tribunal de commerce de Bruxelles a prononcé mercredi matin la faillite d’office de la S.A. Centre Culturel de la Cambre et de la S.A. l’Eventail, éditrice de l’hebdomadaire Spécial-l’Eventail. Il a en outre déclaré la faillite sur aveu de la S.A. Rush Productions qui assurait notamment la régie publicitaire de Spécial-l’Eventail.

On sait que l’hebdomadaire [onleesbaar] régie – concession d’exploitation – du titre de l’hebdomadaire Spécial, précédemment édité séparément par la S.A. A.C.C. (Actualité en Copie Conforme) à la société l’Eventail, désormais faillie. A.C.C. a pour principal actionnaire l’ancien journaliste Pierre Davister, qui passait pour l’un des proches du président Mobutu, avec lequel il semble cependant avoir eu des démêlés au cours des dernières années.

Complétons l’information : une quatrième faillite a donc été prononcée dans le même engrenage, hier matin, celle de la S.A. Centre Culturel de la Cambre, propriétaire des bâtiments du Cercle des Nations, à Bruxelles [onleesbaar] cette faillite n’affecte en rien l’exploitation du Cercel des Nations, assurée par la s.p.r.l. Morel, ni les activités du Royal Automobile Club de Belgique, également locataire d’une partie du bâtiment.

Les circonstances

Le Centre Culturel de la Cambre faisait déjà l’objet d’une saisie immobilière signifiée à la requête de la société de crédit ANHYP. Et détail piquant, c’est à l’initiative en quelques sorte de la S.A. Rush qu’a été prononcée la faillite d’office de l’Eventail. En effet, en janvier et février, Rush avait protesté des traites représentant 2,5 millions qu’elle détenait sur l’Eventail. Cette dernière, [onleesbaar] 15 millions dus à l’imprimeur de Spécial-l’Eventail, la S.A. Scorpion aurait actuellement perdu l’intégralité de son capital social.

Et, tandis que le personnel n’était plus régulièrement payé, elle aurait accumulé un important passif vis-à-vis de créanciers publics privilégiés, c’est-à-dire le fisc – TVA et contributions directes – et l’Office national de la Sécurité sociale (cotisation sociales).

Signalons qu’à toutes fins utiles que les curateurs désignés de ces faillites en cascade et que l’on dit vraisemblablement fertiles en rebondissements judiciaires et politiques dans les jours ou les semaines à venir – sont respectivement – Mr. Van Rolleghem pour le Centre Culturel de la Cambre, Mr Hirth pour la S.A. Rush, M Tal et Walhin pour la S.A. l’Eventail.

Bron : Le Soir | Guy Depas | januari 1983

Une coïncidence de plus en marge de l'enquête parlementaire sur la terrorisme

Le baron Richard van Wyck et le comte Giorgio Gherardi Dandolo comparaissent depuis une semaine devant le tribunal correctionnel de Bruxelles. Ils sont poursuivis pour escroquerie, détournement, faux et usage de faux apparus lors de la faillite frauduleuse du Crédit Commercial et Financier (CCF) qu'ils dirigeaient. Plus intriguante est la "croisade" moderne que ces catholiques intégristes mènent avec les Chevaliers de l'Ordre du Rouvre. Cette confrérie a des ramifications internationales qui ont permis au baron van Wyck de se rapprocher de feu la princesse Grace de Monaco et du maire de Nice, Jacques Médecin.

Un administrateur du CCF considère que les capitaux ont servi à alimenter les caisses de CEPIC et de la Nouvelle Droite. Dans les milieux de l'enquête, l'on s'interroge aussi sur le fait que le gendarme Marcel Morue, abattu par le tueurs du Brabant en 1983, devant le Colruyt de Nivelles, enquêtait sur le CCF.

Hieronder de originele bron:

De overname door de Banco Occidental (voor 97,5%), gebeurde ondermeer via de Luxemburgse portefeuille-maatschappij Codebel, die nadien ook aandeelhouder werd van de Banco Ambrosiano. De aandelen van de groep Van Wijck in de Gesbanque voor de overname waren voor een deel ook ondergebracht in een andere bank in Lugano, de Crédit Commercial et Financier. Die stond toen onder leiding van de katholieke Italiaanse graaf Giorgio Gherardi Dandolo, die door de pers eveneens in verband werd gebracht met de zaak rond de Ambrosiano-bank.

(...) In de loop van de jaren 70 bouwde de groep rond Van Wijck, die de leiding had in de Ordre du Rouvre, ook een financieel imperium op. Hij werkte nauw samen met een aantal extreem-rechtse katholieke politici en zakenlui, waaronder vooral bankier Jacques Spirlet, PSC-senator Paul Vankerkhoven en de privé-secretaris van Otto van Habsburg, Jacques Jonet.

Dit alles eindigde toen in 1985 de Brusselse Crédit Commercial et Financier, samen met een ganse reeks filialen, in faling ging. Het totale tekort van de faling van de groep Van Wijck beloopt meer dan één miljard Belgische Frank en is in 1985 nog steeds in gerechtelijk onderzoek in afwachting van een proces. Het milieu waarin de groep zich in Brussel ophield situeerde zich in de salons van de Cercle des Nations, waarvan in de jaren zeventig Richard Van Wijck, Benoit de Bonvoisin, Paul Vankerkhoven, Vincent Vanden Bosch, Jacques Jonet en graaf Hervé d'Ursel medestichters en beheerders waren.

Bron: Opus Dei in België | André Van Bosbeke

De "Rouvre" (zomereik) was het symbool van de Ordre omdat de eik al voor de periode van de Kelten het symbolische bindteken was tussen hemel en aarde. De eik was ook verbonden met de symboliek van het Keltische kruis.

Dit doet mij denken aan de mystieke/Keltische milieus waarbinnen sommige leden van WNP graag vertoefden. 

Hieronder nog de tekst over de crash van Van Wijck uit "De netwerking van een neo-aristocratische elite in de korte 20ste eeuw" van Klaartje Schrijvers (zij die niet graag veel woordjes lezen, kunnen nu best afhaken):

(...) In ieder geval slaagde Richard Van Wijck erin via de Ordre de Rouvre en de Cercle des Nations een invloedrijk relatienet op te bouwen. Hij koesterde echter de grote ambitie om door te dringen tot de financiële cenakels, en daartoe moest hij onvermijdelijk over een eigen bankinstelling beschikken. Rond 1975 maakte Richard, via Paul Van kerkhoven, kennis met de graaf Giorgio Gherardi Dandolo, die al spoedig daarna lid werd van de Cercle des Nations.

Deze Italiaanse graaf, door de laatste koning van Italië, Umberto II, in de adelstand verheven (al vindt men hem nergens terug in adellijke registers), beschikte over heel wat connecties in de internationale jetset van Italië,Zwitserland en Monaco. Zijn vader Sandro Gherardi was een erkend EG-ambtenaar. Samen met Dandolo werd Richard Van Wijck eigenaar van een bank in Lugano. De Credito Commerciale zette een reeks fiscaal even interessante als riskante operaties in en in 1976 werd een holding in Luxemburg opgericht. Die holding droeg de naam Credithold en werd een belangrijke scharnier voor latere Belgische financiële operaties.

Beheerder werd Theo Van Helvoort, lid van de Cercle des Nations en tevens één van de beheerders van de CCC. Credithold nam een participatie in de Brusselse verzekeringsmaatschappij North Europe International. De zaak ging echter later bankroet en het verlies liep op in de tientallen miljoenen frank. In april 1976 richtte Credithold in Brussel de Société Européenne de Gestion Industrièlle (SEGI) op, met een kapitaal van 10 miljoen frank. Beheerder werd opnieuw Theo Van Helvoort. Weer zat de bank Credito Commerciale uit Lugano achter de operatie.

SEGI verwierf samen met politieke vrienden uit de Cercle des Nations(waaronder Benoit de Bonvoisin), meer dan 7% van het kapitaal in de firma Boomse Metaalwerken. Maar enkele slimme oplichters (Godfrin en Zarotti) maakten Van Wijck en zijn vennoten alweer miljoenen lichter. Eén van die vennoten was Bernard de Marcken de Merken, die ten gevolge van dit avontuur zijn prachtige woning aan de Brusselse Louisalaan moest verkopen aan de groep Van Wijck. Graaf Dandolo baatte er later een casino uit voor de jetset van Europa.

Nog in 1976 begonnen Van Wijck en Dandolo met een nieuwe zaak, de NV Sogedex,een internationale handel in grondstoffen. Ook het domein van Van Wijck in Essen werd datzelfde jaar ondergebracht in een aparte NV Wildven. Paul Vankerkhoven werd beheerder. Van Wijck bracht er zijn domein van 105 hectaren in, maar diverse financiële transacties zorgden ervoor dat hij 6 jaar later zijn domein ter waarde van 126 miljoen frank en zijn hele privé-vermogen in bankroet zag opgaan.

Samen met de publicist en Vanden Boeynants’ intimus Jo Gérard (beiden lid van de Cercle des Nations) richtte de groep Van Wijck ook nog een import/export bedrijf op tussen België en Tunesië, de NV Société Générale Interfinancière (SGI). Afgevaardigd beheerder van de SGI werd baron Serge de Ceuninck, lid van de Cercle des Nations. Een jaar later benoemde Vanden Boeynants Richard Van Wijck, trouwens samen met Benoit de Bonvoisin, tot beheerder van het Legermuseum in Brussel, waar "toevallig" Jo Gérard de lakens uitdeelde. Maar de grote ambitie om een eigen bankinstelling te bezitten liet het duo Van Wijck-Dandolo niet los. In 1977 richtten zij opnieuw via de Luxemburgse holding Credithold de NV Credit Commercial et Financier (CCF) op.Voorzitter werd Richard Van Wijck, ondervoorzitter Giorgio Gherardi Dandolo.

Afgevaardigd beheerder werd baron Serge de Ceuninck en beheerders Alain Laets enprins Rodolphe de Croÿ-Roeulx. Stuk voor stuk leden van de Cercle des Nations. De CCF verstrekte niet alleen hypothecaire leningen aan EG-ambtenaren, maar trok ook gelddeposito's aan van een 50-tal vermogende Belgen die frauduleus werden doorgespeeld naar de Luxemburgse kapitaalmarkt. De CCF functioneerde dus spoedig als een clandestiene, occulte bankinstelling. Maar het duo Dandolo-Van Wijck ontsnapte nog lange tijd aan de controle van de overheid.

Wie hieraan niet ontsnapte was de vroegere schatbewaarder van de Cercle des Nations, graaf Hervé d'Ursel, schoonbroer van Benoit de Bonvoisin. Hij was een zakenrelatie van Van Wijck en samen zetelden ze al jaren in het beheer van de holding BUFA. In december 1977 verkocht d’Ursel de controle over BUFA aan de firma Continental Foods uit Puurs en verwierf hierdoor, via de Kredietbank Luxemburg, onrechtmatig 181 miljoen frank. Toch bleven d'Ursel en Van Wijck ook na die verkoop nog jaren beheerders bij BUFA. In november 1980 werd d'Ursel echter voor die fraudeoperatie gearresteerd en verbleef een maand in voorhechtenis in de gevangenis van Vorst. Twee jaar later zou Richard Van Wijck hetzelfde overkomen.

Terwijl de bank van Van Wijck en Dandolo in Lugano in 1979 werd verkocht aan de Credit Commercial de France te Genève, richtte de groep Van Wijck in augustus 1979 te Brussel nog vlug een computerbedrijf op, de NV Technology Management Systems. In 1982 ging die firma over kop. De krach van de ganse groep was nu onafwendbaar. Maar alweer leek het duo Van Wijck-Dandolo door de mazen van het net te kunnen glippen. In april 1982 verwierven zij tezamen met mevrouw Laets (echtgenote van Dandolo) en vader Gherardo Dandolo de helft van het kapitaal in de Antwerpse privé-bank "Beeckmans, Gheysens, Vanderlinden & Co", via de moedermaatschappij van die bank, de NV Finmob.

Toeval of niet, maar twee beheerders van die bank waren GuyMercier en Philippe Vanderlinden die al jaren samen met Van Wijck en d'Ursel in de beheerraad van BUFA zetelden. In juli 1982 werd een andere vriend uit de groep rond de Cercle des Nations en CEDI, de extreem-rechtse bankier Jack de Spirlet, directeur van de Antwerpse privé-bank "Beeckmans, Gheysens, Vanderlinden & Co". In de praktijk had de Spirlet zijn Brussels kantoor gewoon in de zetel van de Crédit Commercial et Financier: een echte bank kwam zich dus vestigen in de clandestiene bank.

En toen begon de Bankcommissie onraad te ruiken. Ze gooiden het op een geheimakkoord met de Antwerpse privé-bank, en zette die aan om geleidelijk en discreet haar nauwe banden met de CCF en Van Wijck af te bouwen. Graaf Dandolo rook onraad, verdween van het toneel en resideert sindsdien in Monaco. Richard Van Wijck ging uiteindelijk volledig bankroet en sleurde hierin bijna 20 vennootschappen mee. Het totale verlies werd geschat op meer dan 1 miljard Belgische frank. Van Wijck zelf verloor al zijn kapitaal en werd veroordeeld tot 20 maanden met uitstel. Hij zat één maand voorhechtenis uit. Pittig detail, zijn advocaat was niemand minder dan Xavier Magnée ... en ja, lid van de Cercle des Nations.

Bekijken we het frauduleuze bankroet van Richard Van Wijck dan valt één constante op: naast natuurlijk Richard Van Wijck, waren Gherardi Dandolo, Jack de Spirlet, Paul Vankerkhoven, graaf Yves d'Ursel, Bernard de Marcken de Merken, Benoit de Bonvoisin, Jo Gérard, Paul Vanden Boeynants, Serge de Ceuninck, prins Rodolphe Croÿ-Roeulx, Theo Van Helvoort en Xavier Magnée allemaal lid van de Cercle des Nations. Laten we er ook op wijzen dat zij in de Cercle des Nations tevens één of meerdere bedrijven of instanties vertegenwoordigden, en niet alleen diegenen die in het faillissement van Van Wijck betrokken waren.

(*) Zie ledenboekje van de Cercle des Nations 1980-1981, in: Archief Walter De Bock

Richard van Wijck werd in 1938 geboren in Nederland en was rechtstreeks erfgenaam van de Unilever-aandeelhoudersfamilie R.G. Jurgens. In 1962 verwierf hij het domein Wildven in Essen (België), dat een villa en 105 hectare landgoed omvatte. Daarnaast erfde hij een fortuin van ettelijke honderden miljoenen.

Hij studeerde aan de universiteit van Leuven en vergaarde rond zich een hechte vriendenkring, voor wie hij vele jaren trouwens als mecenas zou optreden. In 1964 richtte hij met enkele studiemakkers aan de universiteit van Leuven de Ordre de Rouvre op. Jacques Jonet en Robert A. Remy zijn daar reeds van de partij (net zoals later dus bij de oprichting van de Cercle). Daarnaast was ook Julien Vanderbeken stichtend lid. Alle vier vinden we terug in CEDI. De Ordre de Rouvre was opgericht met als doel actie te voeren tegen de zogenaamde linkse katholieken en stond onder het patronage van mgr. Van Waeyenbergh.

In het programma van de Ordre stond de verdediging van het christendom en de strijd tegen het goddeloze atheïsme. Dit geheime genootschap groepeerde katholieken, activisten, anticommunisten en vocht voor een Europa dat terug de geest van de kruisvaarders zou beleven. De kruisvaart moest ditmaal wel gevoerd worden tegen de Sovjet Unie.

De "Rouvre" (zomereik) was het symbool van de Ordre omdat de eik al voor de periode van de Kelten het symbolische bindteken was tussen hemel en aarde. De eik was ook verbonden met de symboliek van het Keltische kruis. De inwijding tot de Ordre gebeurde volgens een vaste ritus en in diverse etappes. Eerst was men kandidaat lid (postulant), vervolgens werd men tot 'Ecuyer' benoemd en was men voor twee jaar 'Donat'.

Na twee jaar werd men benoemd tot 'Chevalier' van de Ordre. De abt van de Abdij van het Park in Heverlee vervulde vaak een rol bij de wijding van de ridders van de Ordre. Andere prelaten, zoals de aalmoezeniergeneraal van het Belgisch leger, mgr. Cammaerts, vervulden statutair de rol van geestelijk raadsman. In de praktijk kwam heel wat spirituele inspiratie eigenlijk van de orde der paters Benedictijnen. De Ordre had heel wat contacten met katholieke traditionalisten in Frankrijk.