Daar heb je zeker een punt, maar het standpunt van Patricia Finné wordt ondersteund door de materiële bewijzen ter plaatse.
You are not logged in. Please login or register.
Bende van Nijvel → Posts by Ben
Daar heb je zeker een punt, maar het standpunt van Patricia Finné wordt ondersteund door de materiële bewijzen ter plaatse.
Twee voorbeelden van iets dat me recent is opgevallen. Tijdens de zomermaanden - het hoogseizoen - waren er heel wat diefstallen van en inbraken in auto's aan de kust. In het tweede artikel staat bv.:
(...) Vermoed wordt dat twee of drie kleine benden aan het opereren zijn en hiermee neemt de golf van autodiefstallen en inbraken in auto’s langs de kust nog grotere proporties aan.
Dit kan relevant zijn in het kader van het onderzoek naar het gevonden treinticket Brussel-Oostende.
Leuvense autodief te Knokke aangehouden
De 34-jarige Leuvenaar Jerry Degryse, die momenteel in Knokke-Heist verblijft, is door het parket van Brugge aangehouden. Hij wordt beschuldigd van twee autodiefstallen, waaronder die van een Porsche te Knokke op 3 juli jl., en van liefst 15 inbraken en diefstallen in auto’s. Het onderzoek in de reeks autodiefstallen die momenteel de kust teistert, wordt echter voortgezet.
Bron: Gazet van Antwerpen | 9 Juli 1985
Inbraak in 20 auto’s te Oostende
In de nacht van zondag op maandag werd in het centrum van Oostende in een twintigtal wagens ingebroken. Overal is men dezelfde wijze aan het werk geweest. Na het verbrijzelen van de ruiten werden de auto’s volledig leeggeplunderd. Zowel de auto’s die op straat gestationeerd stonden als deze die in een gezamenlijke parkeerruimte stonden, afgesloten met een poort waren het doelwit van dieven. Vermoed wordt dat twee of drie kleine benden aan het opereren zijn en hiermee neemt de golf van autodiefstallen en inbraken in auto’s langs de kust nog grotere proporties aan.
Bron: Gazet van Antwerpen | 9 Juli 1985
Dan toch? Eindelijk. Het siert u dat je dat ook eindelijk eens gaat toegeven. Op dat gebied is er dan nog heel wat te verbeteren.
Ik heb nooit beweerd dat de pers foutloos is. Ik heb dus ook "niets toe te geven".
Ik ben nog niet mee met het idee om foto's door een "AI-blender" te halen. Wat voor zin heeft het om een foto van iemand te veranderen zodat hij meer (of minder) op een bepaalde robotfoto gaat lijken?
De twee nachtelijke roofovervallen in juli 1987:
Alleenwonende man mishandeld in eigen huis te Wespelaar
Te Mespelare-Dendermonde hebben twee gemaskerde mannen in de nacht van maandag op dinsdag omstreeks 2 uur een alleenwonende man overvallen en zwaar toegetakeld. Zij gingen aan de haal met een buit van amper 7 .000 fr.
Prosper Van Der Heyden (67) werd die nacht gewekt door lawaai aan zijn voordeur. Toen hij een kijkje ging nemen, werd hij door twee gemaskerde inbrekers overvallen. Hij werd naar de achterkamer gesleurd, geschopt en geslagen en tenslotte met handen en voeten vastgebonden met koorden en lakens.
Volgens Prosper waren beide mannen gemaskerd en droegen ze een donkere overal. Eén van hen eiste zijn geld. Hij sprak met een Brussels accent. Toen Prosper niet onmiddellijk bereid was hen te vertellen waar ze zijn bezittingen konden vinden, sloegen ze hem opnieuw. De overvallers doorzochten de hele woning en gingen er uiteindelijk vandoor met de schamele buit van ongeveer 7.000 fr.
Nadat de mannen vertrokken waren, kon het slachtoffer zich losmaken en de politie verwittigen. Het Parket en de Gerechtelijke politie werden ingeschakeld voor het onderzoek. De dag voordien had Prosper Van der Heyden al vastgesteld dat er aan zijn deur geprutst was.
Hij had geprobeerd de deur te blokkeren door een plank te bevestigen tussen de vloer en de deurkruk. Deze barricade is voor de nachtelijke inbrekers duidelijk geen hinderpaal geweest.
Bron: Gazet van Antwerpen | 15 Juli 1987
Landbouwer toegetakeld door overvallers te Woubrechtegem
In de nacht van maandag op dinsdag hebben twee gemaskerde mannen de alleenstaande landbouwer Walter Wijnant (40), Molenstraat 102 te Herzele-Woubrechtegem overvallen. Ze verrasten de man in zijn slaap, gaven hem een paar meppen en bonden hem vast op het bed. Ze gingen aan de haal met een paar duizend frank.
Achter de boerderij van Wijnant loopt een pad. Men vermoedt dat de overvallers via dit pad en een openstaand venster de woning zijn binnengedrongen. Ze konden boer Wijnant in zijn slaap verrassen. Eén van de twee ging de boer te lijf en verkocht hem een paar rake klappen. Daarna werd de landbouwer aan handen en voeten gebonden. De twee overvallers doorzochten de hele woning, maar vonden slecht enkele duizenden franks.
Dinsdagmorgen om 11u vond de buurman van boer Wijnant, tevens de veldwachter van het dorp, het verdacht dat er nog steeds niemand te zien was op het erf. Hij dacht dat boer Wijnant ziek was en ging de woning binnen. Daar trof hij de landbouwer gekneveld aan. Hij was gewond aan gezicht en armen.
Bron: Gazet van Antwerpen | 23 Juli 1987
De overval in Aarschot:
Vijf miljoen buit bij overval op doe-het-zelfzaak te Aarschot
Twee gewapende en gemaskerde overvallers hebben zondagavond omstreeks 19u10 de doe-het-zelfzaak Unikamp aan de Diestsesteenweg te Aarschot vijf miljoen lichter gemaakt. De twee gangsters stapten even voor sluitingstijd de zaak binnen, lieten zich opsluiten en verstopten zich tussen de tapijten om op het gepaste ogenblik toe te slaan.
Omstreeks 19u00 wilden de gerant van de doe-het-zelfzaak en een personeelslid de zaak verlaten. Even voordien hadden ze alle deuren gesloten en de ontvangsten van de dag in de nachtkluis opgeborgen. Via de zijvleugel, waar de afdeling tapijten ondergebracht is, begaven zij zich zoals gewoonlijk naar de zijuitgang van het complex. Op dat ogenblik sprongen de twee indringers van achter de tapijten tevoorschijn en overmeesterden de gerant en het personeelslid.
Onder bedreiging van hun pistolen verplichtten zij hun slachtoffers de nachtkluis in de kantoorruimte te openen. Zo wisten ze beslag te leggen op de inkomsten van zaterdag en zondag. Die waren goed voor 5 miljoen frank. Daarop dwongen de belagers hun slachtoffers op de grond te gaan liggen. Beide slachtoffers werden met papiertape aan handen en voeten vastgebonden. De overvallen maakten ook nog de autosleutels van de gerant afhandig, waar ze er met zijn wagen - een Audi 80 - vandoor gingen. Vermoedelijk vluchtten ze via de Diestsesteenweg naar de oprit van de A2-autosnelweg.
Toen de beide slachtoffers dachten dat de kust veilig was, konden ze zichzelf bevrijden en sloegen ze alarm. De politie van Aarschot verrichtte onder de leiding van adjunct-commissaris Verbeeck de eerste vaststellingen. De BOB van Leuven zette het onderzoek verder. Daaruit blijkt dat de twee overvallers met een VW Passat naar de plaats van de overval gekomen waren. Die auto was in de nacht van vrijdag op zaterdag te Hasselt gestolen. Het voertuig bleef na de overval op de parking achter.
Van de daders heeft men tot nog toe geen enkel spoor. En er zijn ook maar weinig gegevens van hen gekend. Beiden droegen een motokap, zijn tussen de 20 en de 30 jaar oud en spraken Nederlands met een accent van Herselt. Een van de twee is 1,80m groot. De andere droeg een beige katoenen broek. De boeven moeten er heel goed van op de hoogte geweest zijn hoe het er in de doe-het-zelf-zaak aan toe ging. Vermoed wordt dat zij vooraf poolshoogte kwamen nemen of dat zij van iemand een tip gekregen hebben. “Anders konden zij niet geweten hebben dat de gerant de zaak altijd langs die weg verliet”, zegt men in speurderskringen.
De Unikamp is een drukbezochte zaak. Ze is ook op zon- en feestdagen open. Vooral wanneer het minder goed weer is komen er heel wat kooplustigen over de vloer. Bovendien is het vakantie en maken vele mensen van de gelegenheid gebruik om thuis enkele klusjes op te knappen. Dat alles verklaart de grote omvang van de buit. De Unikamp is eigendom van de familie Touckens uit Aarschot. Deze familie heeft ook nog warenhuizen in Aarschot, Haacht en Holsbeek. De vestiging in Haacht werd in 1978 op nagenoeg dezelfde wijze overvallen en het warenhuis te Holsbeek kreeg enkele jaren geleden ook het bezoek van dieven.
Bron: Gazet van Antwerpen | 28 Juli 1987
Een bende die in mei 1988 terecht stond voor de rechtbank van Dendermonde. De bende was verantwoordelijk voor een hele reeks overvallen en inbraken in heel Vlaanderen.
Leden:
Daniel G. (35), uit Dendermonde - uitvoerder
Guido M. (26), uit Schaffen - uitvoerder
Alain G. (30), uit Herzele - tipgever
Dirk M. (26), uit Oudegem - tipgever
Rony M. (30), uit Oudegem - heler
Patrick P. (37), uit Hamme - heler
Rudy D.H. (37) uit Meldert - heler
Mario B., verscheen niet voor de rechter. Hij zat in Leuven een straf uit voor een roofmoord.
Daniel G. werd beschouwd als de leider van de bende. Hij had een militair verleden van paracommando en Afrika-huurling en hij beschouwde zichzelf als de "Belgische Rambo". Hij bleek een wapenfanaat en een geboren leidersfiguur die zwakkere figuren als bv. Guido M. sterk kon beïnvloeden om aan allerlei acties deel te nemen.
Feiten:
14 juli 1987: brutale roofoverval in Mespelare. In zijn woning aan de Neerstraat wordt de alleenwonende Prosper Van de Heyden (67) overvallen door G. en M., beiden met een nylonkous over het hoofd. De gepensioneerde dakwerker werd op het bed gebonden en zwaar geslagen. Toen hij voor dood bleef liggen, werd het huis doorzocht. Er kon slecht 7.000 fr. meegenomen worden.
21 juli 1987: brutale roofoverval in Woubrechtegem. Er werd binnengedrongen bij landbouwer Walter Weynant (50) aan de Molenstraat. Deze was een goede bekende van Alain G., die als tipgever had gefungeerd. Ook deze man werd bikkelhard geslagen en op het bed gekneveld. Hier bedroeg de buit 60.000 fr.
26 Juli 1987: Een overval op een doe-het-zelf-zaak in Aarschot. De buit was 5 miljoen fr.
...
Hoofdverdachte noemt zich "Belgische Rambo”
Vandaag start voor de rechtbank te Dendermonde het proces tegen een achttal verdachten, beschuldigd van daderschap of medeplichtigheid aan onder meer twee ongemeen brutale roofovervallen, op 14 juli vorig jaar in Mespelare en één week later in Woubrechtegem.
Hoofdfiguur is Daniel G. (34), afkomtig uit Diest, maar sinds enige tijd verhuisd naar Dendermonde. Deze gewezen paracommando en gewezen Afrika-huurling noemt zich graag “de Belgische Rambo”.
Op 14 juli 1987 werd in zijn woning aan de Neerstraat 7 in Mespelare de alleenwonende Prosper Van der Heyden (67) door Daniel G. en zijn spitsbroeder Guido M. (25) uit Schaffen, zwaar mishandeld, voor dood achtergelaten en beroofd van “amper” 7.000 fr.
Op 21 juli drongen de twee binnen in de woning van landbouwer Walter Weynant (50) aan de Molenstraat 102 in Woubrechtegem. Ook dit slachtoffer werd zwaar geslagen en mishandeld. Daar was de buit echter 80. 000 fr.
Het parket te Dendermonde legde vlug een verband tussen de twee brutale overvallen. Na een overval op een doe-het-zelf-zaak in Aarschot, waar 5 miljoen werd geroofd, werden G. en M. aangehouden. Zij gaven ook de feiten in Mespelare en Woubrechtegem toe.
In het totaal werden uiteindelijk acht mensen vervolgd voor deze overvallen en enkele kleinere misdrijven.
Bron: Gazet van Antwerpen | 19 Mei 1988
Acht tot twaalf jaar geëist voor roofovervallers
Het openbaar ministerie vorderde donderdag voor de rechtbank te Dendermonde respectievelijk 12 en 8 jaar voor Daniel G. (35) uit Dendermonde en Guido M. (26) uit Schaffen, de twee centrale figuren van een bende die verantwoordelijk is voor een reeks overvallen en inbraken. Op 9 juni velt voorzitter Quintelier het vonnis.
Van de negen verdachten verscheen naast Daniel G. en Guido M. ook Alain G. (30) uit Herzele onder aanhoudingsmandaat voor de rechtbank. Vier verschenen vrij. Mario B., die na een veroordeling wegens roofmoord in Leuven opgesloten zit, wilde niet verschijnen. Willem O.W. liet verstek gaan.
Uit het onderzoek bleek dat alle overvallen en inbraken degelijk voorbereid werden. Het tweetal G. en M. was meestal wel de uitvoerder, maar onder meer Alain G. en ook Dirk M. (26) uit Oudegem bleken vaak waardevolle tipgevers. Als helers werden meestal Rony M. (30) uit Oudegem, Patrick P. (37) uit Hamme en Rudy D.H. (37) uit Meldert ingeschakeld.
De grootste aandacht ter zitting ging naar de brutale roofovervallen van 14 juli 1987 in Mespelare en van 21 juli 1987 in Woubrechtegem. In Mespelare werd in zijn woning aan de Neerstraat de alleenwonende Prosper Van de Heyden (67) overvallen door G. en M., beiden met een nylonkous over het hoofd. De gepensioneerde dakwerker werd op het bed gebonden en zwaar geslagen. Toen hij voor dood bleef liggen, werd het huis doorzocht. Er kon slecht 7.000 fr. meegenomen worden.
Het duo trad de week nadien al even onbarmhartig op in Woubrechtegem. waar werd binnengedrongen bij landbouwer Walter Weynant (50) aan de Molenstraat. Deze was een goede bekende van Alain G., die als tipgever had gefungeerd. Ook deze man werd bikkelhard geslagen en op het bed gekneveld. Hier bedroeg de buit 60.000 fr.
Hereboer
In de reeks overvallen en inbraken was er ook deze bij hereboer André Van Sinay uit Outer, die eind april vorig jaar werd gearresteerd wegens moord op zijn vrouw tijdens een uitstapje in Breilly bij Amiens. Aan Alain G. en Dirk M. had Van Sinay in de gevangenis herhaaldelijk gebluft over zijn bezittingen, vooral aan antiek. Toen het duo vrijkwam, braken ze tweemaal in bij Van Sinay.
Ter zitting bleek dat Daniel G., afkomstig uit Diest en met een militair verleden van paracommando en Afrika-huurling achter de rug, zichzelf beschouwde als de “Belgische Rambo”. Hij bleek een wapenfanaat en een geboren leidersfiguur die zwakkere figuren als bv. Guido M. sterk kon beïnvloeden om aan allerlei acties
deel te nemen.
Voor Daniel G. werd een gevangenisstraf van 12 jaar gevraagd, voor Guido M. 8 jaar. Verder vorderde het openbaar ministerie 3 jaar voor Alain G. en Dirk M. Eén jaar werd vol doende geacht voor Ronny M., Patrick P. en Mario B. Voor de twee overige beklaagden werd drie maanden en één maand gevraad.
Bron: Gazet van Antwerpen | 20 Mei 1988
Acht jaar voor “Belgische Rambo”
Daniel G. (35), die toch zo graag als de “Belgische Rambo” de geschiedenis wil ingaan, werd donderdag door de rechtbank te Dendermonde veroordeeld tot een effectieve cel straf van acht jaar. Hij was de centrale figuur in twee gewapende overvallen. waarbij telkens een alleenwonende man uitermate brutaal werd aangepakt.
Het ging om de hold-up in de zomer van vorig jaar bij Prosper Van der Heyden (67) in Mespelare en bij Walter Weynant (50) in Woubrechtegem. Daarnaast waren er een reeks andere inbraken en diefstallen, zowat overal in het Vlaamse land.
Eén van de meest merkwaardige was deze in de leegstaande hoeve van André Van Sinay in Outer, toen deze als verdacht van moord op zijn echtgenote was opgesloten in de gevangenis. Als medeplichtige bij de hold-ups in Mespelare en Woubrechtegem kreeg Guido M. (26) uit Schaffen vijf jaar.
Tipgever Alain G. (30) uit Herzele kreeg drie jaar. Verder kregen "occasionele” medeplichtigen Dirk M. (26) uit Oudegem en Rony M. (30), eveneens uit Oudegem, respectievelijk drie en twee jaar. Hij gaf ook de tip voor de inbraak bij Van Sinay.
Mindere straffen waren voor heler Patrick P. (37) uit Antwerpen met acht maand. Willem D. en Mario B. bij verstek ze maand en éénmalige heler Rudy V.D.H. drie maand met uitstel.
Bron: Gazet van Antwerpen | 10 Juni 1988
Samenvatting
Wat? Moord op een travestiet
Wanneer? Woensdag 23 oktober 1985, omstreeks 5u
Waar? Café "Cotton Club", Chaussée de Philippeville te Dinant » Google Maps
Wie? Bernard d'Herve, een beroepsmilitair
Wapen: riot gun
Status: Opgelost
Een waanzinnig verhaal en moord. Ik vind - momenteel - geen enkel artikel over het onderzoek of een mogelijk proces.
Travestiet doodgeschoten in Dinant
In de nacht van dinsdag op woensdag omstreeks 5u werd in een bar die normaal door diensters wordt bevolkt, aan de Chaussée de Philippeville te Dinant, een travestiet doodgeschoten. Er was dinsdagnacht slechts één cliënt in de bar "Cotton Club". Beroepsmilitair Bernard d'Herve uit Leffe dronk er een glas met een serveerster die hem voorstellen zou hebben gedaan.
Toen het duo even later op de verdieping in een kamer was beland, brak de hel los. De beroepsmilitair merkte dat hij met een man te maken had. Hij schold de travestiet uit en verliet woedend de bar. Enige ogenblikken later betrad hij echter opnieuw de "Cotton Club" met een riot-gun in aanslag. Hij mikte en vuurde. De travestiet, de 20-jarige Fransman Pierre Gérard, wonende te Chaing, was op slag dood.
Bron: Gazet van Antwerpen | 24 Oktober 1985
Een gangster die bevriend was met Jean Vandenabeele en Willy De Schepper. Hij werd in mei 1984 door het Hof van Beroep als pooier veroordeeld tot 5 jaar gevangenisstraf en een boete van 300.000 fr. Zijn kompaan Paul Pirotte eveneens uit het Brusselse, werd tot 3 jaar gevangenisstraf, waarvan tweederde met uitstel, en 30.000 fr. boete veroordeeld. De Oostendse restauranthouder Hector Hustin tot 3 jaar gevangenisstraf met een uitstel voor tweederde van de straf, maar met een boete van 60.000 fr.
Hij zat ook in het milieu van de Place Keym in Watermaal Bosvoorde.
Meisje van twaalf miljoen in rosse buurt
Voor de Correctionele Rechtbank van Brussel is momenteel het grootste prostitutie-proces van de laatste vijf jaar aan de gang. Op de beklaagdenbank zit o.a. de 38-jarige Louis Sempo. Officieel is de man handelaar, maar in februari van dit jaar werd hij ontmaskerd als pooier en aangehouden. Samen met hem staan de medeplichtigen, Paul Pirotte uit Brussel en Hector Hustin uit Oostende terecht.
De zaak ging aan het rollen toen leden van de BOB twee jaar geleden in de Linnéstraat te Brussel, achter het Noordstation de toen 21-jarige Anne - een prostituee - ondervroegen. Het meisje bekende dat ze reeds meer dan twee jaar voor Sempo werkte en hem in die tijdspanne zo’n tien tot twaalf miljoen rijker maakte. Een som die ze nu terug eist.
Sempo wordt evenwel niet alleen van zedenschennis, pooierschap, aanstichting in tot ontucht, corruptie en prostitutie beticht, maar ook van diefstal en heling. In zijn appartement werden vijf gestolen schilderijen gevonden en in een bankkluis gouden en zilveren muntstukken.
De man ontmoette in 1978 de toen 18-jarige Anne in zijn bar aan het Sint-Gooriksplein. Zij werd zijn vriendin en ging voor hem in de Ardennen in een sauna werken. Elke zaterdag kwam men daar Sempo's geld ophalen. Later was Anne actief in Aardenburg en Terneuzen om tenslotte naar Brussel terug te keren.
Gemiddeld stond zij Sempo 15 tot 20.000 fr. per dag af. Voor het afhalen van dat geld gebruikte Sempo doorgaans de twee mannen die samen met hem terechtstonden.
Aanvankelijk durfde Anne, die zich burgerlijke partij stelde, niets zeggen. Uit schrik voor Sempo. Die zou, toen ze nog voor hem werkte, gedreigd hebben haar naar de gesloten bars van het Vreemdelingenlegioen in Djibouti te sturen. Hij zou haar ook met de dood bedreigd hebben.
De zaak wordt op 30 augustus verder gezet.
Bron: Gazet van Antwerpen | 25 Augustus 1983
Jonge vrouw eist 30 miljoen van pooier
De 23-Jarigc Anne K. eiste woensdag voor de correctionele Rechtbank te Brussel in totaal 30 miljoen fr. terug van een pooier, voor wie ze vijf Jaar als prostitué had gewerkt. De pooier, de 39-jarige Louis Sempo, zat in de beklaagdenbank omdat hij die activiteit had beoefend.
Naast hem verschenen de 49-jang Paul Pirotte uit Brussel en de 43-Jarige Hector Hustin uit Oostende, omdat ze geregeld geld hadden opgehaald voor Sempo.
De advocaten van Anne K. zegden dat een dergelijke eis als burgerlijke partij voor de eerste maal aanhangig wordt gemaakt bij de gerechtelijke instanties te Brussel. Mr. Motte de Raedt en Lancaster vertelden ook de trieste levensloop van hun jonge cliënte.
Als 17-jarige verliet ze een staatsinstelling waarin ze op last van de Jeugdrechter was geplaatst, en leerde Sempo kennen. Die deed erg verliefd en beloofde haar te trouwen. Maar toen Anne achttien was, werd ze door Sempo in een verdachte gelegenheid te Sint-Joost-ten-Node geplaatst, om er het oudste beroep ter wereld uit te oefenen.
Vijf jaar bleef ze op deze wijze afhankelijk van Sempo die geregeld het aldus verdiende geld kwam innen. Soms liet hij zich voor die taak vervangen door Pirotte en Hustin. Tijdens een ondervraging door de BOB over haar activiteiten vertelde Anne K. alles en diende klacht in tegen haar pooier.
Grote Sier
ln zijn rekwisitoor stelde eerste substituut Leysen gisteren vast dat Sempo officieel geen beroep uitoefent. maar toch grote sier maakte. Hij beschikte over vier auto's, ondernam verre reizen en bezocht geregeld de duurste restaurants. Het openbaar ministerie was van oordeel dat beklaagde een straf moet krijgen boven de middelmaat, dit is meer dan twee jaar cel.
Vervolgens kwam de verdediging aan het woord hij monde van Mrs. Vergauwen, Magnée, Spreutels en Gooris. De advocaten vonden het geëiste bedrag van 30 miljoen fel overdreven. Twaalf miljoen zou meer met de werkelijkheid overeenkomen.
Uitspraak op een latere datum.
Bron: Gazet van Antwerpen | 1 September 1983
Pooier moet prostituee 40 miljoen vergoeden
De Correctionele Rechtbank te Brussel veroordeelde de 38-jarige Louis Sempo uit Brussel tot vijf jaar cel en 120.000 fr. boete, omdat hij gedurende 5 jaar een jonge prostituee had verplicht hem al het geld af te geven dat ze in een ontuchthuis aan de Linnéstraat te Sint-Joost-ten-Node verdiende.
Sempo zal aan deze prostituée, die zich aanstelde tot burgerlijke partij, bovendien een provisie van 200.000 fr. moeten uitkeren op een globale schade van 40 miljoen fr. De rechtbank legde anderzijds drie jaar cel effectief en 60.000 fr. boete op aan twee mannen, die voor een commissieloon optraden als tussenpersoon tussen de prostituee en Sempo. Het gaat om de 49-jarige Paul Pirotte uit Brussel en de 42-jarige Hector Hustin, een restaurantuitbater uit Oostende.
De rechtbank beval de onmiddellijke aanhouding van dit tweetal. Hoofdbeklaagde Sempo was sinds het begin van het onderzoek onder arrest geplaatst. Daarnaast zijn de drie veroordeelden voor een termijn van vijf jaar uit hun burger- en politieke rechten
ontzet.
Eerst na herhaaldelijk aandringen van de BOB durfde de prostituee het aan, klacht in te dienen tegen Sempo. Ondertussen maakte deze grote sier. Hij beheerde een manège met renpaarden, beschikte over vier verschillende voertuigen, maakte reizen naar verre landen en hield zich regelmatig op in de duurste restaurant.
Bron: Gazet van Antwerpen | 15 September 1983
Pooier niet eens met betaling van 40 miljoen aan prostituée
Louis Sempo en zijn vrienden Hector Hustin en Paul Pirotte stonden terecht voor het Hof van Beroep te Brussel, omdat ze het niet eens waren met hun veroordeling door de Correktionele Rechtbank. Die had Sempo o a. veroordeeld tot betaling van 40 miljoen fr. aan Anne K., een prostituee die vijf jaar voor hem werkte.
Bij de aanvang van de zitting werden twee nieuwe stukken aan het dossier toegevoegd. Het eerste was een telefoongesprek tussen Anne K. en de zoon van Sempo, dat door deze laatste op band was opgenomen en vervolgens uitgetikt. Daarin zegt Anne K. dat ze nooit heeft gewild dat Louis Sempo zo zwaar zou veroordeeld worden: 40 miljoen betalen en bovendien vijf jaar gevangenisstraf.
Het tweede nieuwe stuk in het dossier is een klacht van Sempo tegen Anne K. wegens leugenachtige verklaringen en eerroof. Sempo’s advocaat noemde de verklaringen van K. zeer onbetrouwbaar. Ze beweert dat Sempo een monster is, maar stuurt hem thans wekelijks nog drie liefdesbrieven. De advocaat beweerde bovendien dat het dossier werd opgebouwd op initiatief van de speurder. Die zouden Anne K. onder druk hebben
gezet.
De advocaat van Pirotte, veroordeeld tot drie jaar, zei dat zijn cliënt wel voor Sempo werkte, maar geen onmisbare hulp was. K. beweert dat Pirotte haar dagelijks naar het bordeel bracht en haar dagontvangsten naar de bank bracht. Niet waar, aldus de verdediger. K. reed per taxi naar het bordeel en het bankpersoneel heeft Pirotte slecht af en toe gezien En dan nog met kleine bedragen.
De Oostendse restauranthouder Hector Hustin werd door de Correctionele Rechtbank veroordeeld tot drie jaar en zeven maanden gevangenisstraf. Hij zou van K. 400.000 fr. gekregen hebben om ze aan Sempo te geven, maar ze op een eigen rekening hebben geplaatst. Zijn advocaat ontkende dit. De 400.000 fr. waren de opbrengst van het restaurant, zei hij.
De uitspraak volgt op 10 mei.
Bron: Gazet van Antwerpen | 13 April 1984
Brusselse pooiers kregen mildering van straf
Het Hof van Beroep te Brussel velde donderdag een arrest in een zaak van een pooier en twee van zijn medewerkers. Louis Sempo uit het Brusselse werd als pooier veroordeeld tot 5 jaar gevangenisstraf en een boete van 300.000 fr., Paul Pirotte eveneens uit het Brusselse, tot 3 jaar gevangenisstraf, waarvan tweederde met uitstel, en 30.000 fr. boete, en de Oostendse restauranthouder Hector Hustin tot 3 jaar gevangenisstraf met een uitstel voor tweederde van de straf, maar met een boete van 60.000 fr.
Sempo en Pirotte zullen gezamenlijk aan de burgerlijke partij Anne K., een voorschot van 200.000 fr. moeten uitkeren op een globaal bedrag van nagenoeg 40 miljoen fr., nl. de tegenwaarde van het geld dat de prostituee verdiende in de 5 jaar dat zij voor beide mannen werkte. Sempo zal bovendien aan de prostituee nog eens 100.000 fr. als morele schadevergoeding moeten uitkeren.
Enkele maanden terug werd Sempo in eerste instantie tot vijf jaar gevangenisstraf en een boete veroordeeld samen met het uitkeren aan de prostituee Anne K. van een provisie van 200.000 fr. op een globaal bedrag van 40 miljoen fr. Pirotte kreeg in eerste instantie 3 jaar effectieve gevangenisstraf en Hustin 3 jaar en zeven maanden gevangenisstraf, eveneens effectief.
Doordat de twee laatste veroordeelden een gedeeltelijk uitstel bekwamen voor de hun toegekende straf, werden ze donderdag reeds door het Hof van Beroep in voorlopige vrijheid gesteld.
Bron: Gazet van Antwerpen | 11 Mei 1984
Samenvatting
Wat? Moord op een politieagent
Wanneer? Maandag 24 september 1984, rond 9u15
Waar? In het voormalige gemeentehuis van Arsimont » Google Maps
Wie? Jean-Jacques Bruyr
Wapen: een revolver kaliber .22
Status: opgelost; de moordenaar werd eerst veroordeeld tot de doodstraf, daarna tot levenslange dwangarbeid
De moordenaar was een werkloze die de staat verantwoordelijk achtte voor het feit dat hij geen werk had. De agent, die de stempelkaarten afstempelde, was voor hem de belichaming van deze staat. Hij heeft de agent vermoord met 4 schoten. Het wapen had hij gekocht in een café in Charleroi.
Werkloze schiet politieman dood
Maandag omstreeks 9u15 is Jean-Jacques Bruyr, wonende rue d’Auvelais te Arsimont, het stempellokaal in het voormalige gemeentehuis van Arsimont binnen gestapt. Daar bevonden zich op dat ogenblik reeds vier werklozen. Bruyr is eveneens werkloos. Hij liet zijn kaart afstempelen en haalde toen plots een wapen boven.
Zonder één enkel woord te zeggen, vuurde Bruyr viermaal op politieman Jean-Claude Jammart (37 jaar) die belast was met het afstempelen van de werkloosheidskaarten. De politieman is gehuwd en woonde in de rue du Pont Saint-Maxence te Arsimont. Hij kreeg twee kogel in de hartstreek en is kort daarna in het plaatselijk ziekenhuis overleden.
De dader liet zijn wapen achter en verdween per motor. Toen de politie van Sambreville en rijkswachter van Jemeppe-sur-Sambre, van Tamines en van Fosses-lla-Ville de motor aantroffen nabij de woning van Bruyr, omsingelden zij het huis. Uit een telefoongesprek bleek echter dat Bruyr zich in de drankgelegenheid “Le Petit Mistral”te Auvelais bevond. De ordediensten omsingelden dan de herberg. De groep Diane werd verwittigd. Ten slotte kon Bruyr, die op dat ogenblik ongewapend was en overigens geen weerstand bood, in het café omstreeks het middaguur aangehouden worden.
Jean-Jacques Bruyr werd overgebracht naar de rijkswachtkazerne te Tamines voor ondervraging. Over het motief van zijn daad kon men maandag nog niets achterhalen, maaruit de eerste resultaten van het onderzoek blijkt dat de man wellicht geestesgestoord is. Hij werd uiteraard aangehouden.
Bron: Gazet van Antwerpen | 25 September 1984
Doder van Arsimont handelde uit work
Onderzoeksrechter Bovesse te Namen heeft dinsdag een bevel tot aanhouding afgeleverd tegen Jean-Jacques Bruyr (35), die maandagochtend in het stempellokaal van Arsimont wijkagent Claude Jeanmart doodschoot.
Tijdens zijn lange ondervraging heeft Bruyr uitgelegd, dat hij al vijf jaar lang stempelde na eerst in verscheidene firma's te hebben gewerkt, onder meer als programmeur. Hij koesterde wrok jegens de staat en een politieman vertegenwoordigt de staat, zo redeneerde hij. Hij kende Jeanmart niet speciaal en had hoe dan ook nooit enig incident met hem meegemaakt.
Maandagochtend zat Bruyr echt in de put. Hij had hooguit nog 300 fr. op zak. “Om er in n ogenblik van wanhoop een eind aan te maken”, trok hij naar het stempelkantoor en schoot de politieman neer. Deze laat te was amper een maand getrouwd en zijn vrouw verwacht een kindje.
De misdaad werd gepleegd met een revolver van kaliber .22, die Bruyr vier maanden geleden voor 4.500 fr. kocht in een herberg te Charleroi. Er zaten vijf patronen in, die allemaal werden afgevuurd. Een ervan bleef in de kamer steken, maar de andere vier troffen de politieman achtereenvolgens aan de pols, aan het sleutelbeen, in volle hart en aan het shouderblad. Het slachtoffer poogde nog te vluchten om zijn wapen te halen.
Bruyr verkeerde helemaál niet in staat van dronkenschap. De rest van de voormiddag bracht hij door in een paar herbergen, waar hij enkel koffie dronk. Uiteindelijk werd hij aangehouden in een café recht tegenover het politiekantoor.
“Ik stond net op het punt me aan te geven”, zei Bruyr, die bekend staat om zijn opvliegendheid. Die was er vroeger al oorzaak van dat zijn vader en oom, die bij hem inwoonden, elders een onderkomen gingen zoeken.
Bron: Gazet van Antwerpen | 26 September 1984
Bruyr wil niet meewerken
De 36-jarige Jean-Jacques Bruyr, die beschuldigd wordt van moord op een met de stempelcontrole belaste politieman te Arsimont, liet op de eerste procesdag duidelijk blijken dat hij niet geneigd is tot medewerking. Bruyr weigert trouwens bijstand van een advocaat en kreeg er daarom een van ambtswege toegewezen.
Toen de voorzitter hem gisteren zijn naam en voornaam vroeg, antwoordde beklaagde: “Dat weet u toch al. Hoort dat soms bij het spektakel?” De vraag naar zijn beroep beantwoordde hij met “Nietsnut”. Bruyr bleef de hele tijd met de grootste onverschilligheid antwoorden.
Veel contact heeft Bruyr niet gehad met de hem toegewezen verdediger. Toen Mr. Gala in de assisenzaal toekwam, kon hij niet eens zeggen of zijn cliënt wel aanwezig zou zijn. Bruyr kwam uiteindelijk toch en zou de ganse zitting tonen hoe vrijgevochten hij wel was.
Uit de ondervraging bleek dat hij computeroperator was, maar in 1979 werkloos werd. Door zijn agressief karakter maakte hij ruzie met heel zijn familie. Hij leefde moederziel alleen, zonder vrienden.
Bruyr was geen drinker. De feiten van 24 september 1984 kunnen dan ook niet aan de drank toegeschreven worden. Hij heeft zijn slachtoffer koudweg afgemaakt zonder enige persoonlijke wrok. Hij zag in de agent een symbool van de staat die hem tot een uitzichtloze werkloosheid veroordeeld had.
Tijdens het onderzoek verklaarde Bruyr: “Ik heb hem gedood omdat hij alleszins meer verantwoordelijk was voor mijn toestand dan een ambteloze burger. Ik handelde in een moment van waanzin en wanhoop.” Op de zitting gisteren voegde hij eraan toe dat de psychiaters maar moesten zeggen waarom hij tot zijn daad gekomen was.
Alle politiemensen die na de moord op Claude Jeanmart waren tussengekomen, kwamen 's namiddags aan de beurt. Bruyr was na de feiten inderdaad spoorloos. De politie dacht aanvankelijk dat hij zich thuis had opgesloten, maar nadien bleek dat hij in verschillende herbergen dichtbij het politiecommissariaat voortdurend koffie had zitten drinken. De ontplooiing van de ordediensten moet toen vrij aanzienlijk geweest zijn, aangezien men zelfs hulp heeft gevraagd van de antiterrorisme-eenheid van Charleroi.
De woning van Bruyr werd een tijdlang met een verrekijker geobserveerd, maar vrij snel bleek dat alle inspanningen vergeefs waren geweest. Toen politieagenten in burger Bruyr in een café hadden teruggevonden, werd hij aangehouden. De dader liet zich echter niet zonder meer vatten. Een gebroken neus en diverse kneuzingen waren daarvan het gevolg.
Onderzoeksrechter Cumeliau, die het dossier kreeg toegewezen na het overlijden van onderzoeksrechter Bovesse, legde er vooral de nadruk op dat Bruyr weinig medewerking verleende tijdens het vooronderzoek.
Bron: Gazet van Antwerpen | 27 Mei 1986
Bruyr ook ontevreden over psychiater
Jean-Jacques Bruyr, die voor het Assisenhof van Namen terechtstaat wegens moord op een politieagent, viel gisteren verbaal de psychiater aan die even voordien getuigd had. Bruyr verweet de getuige dat hij iedereen met moeilijke woorden om de oren sloeg.
“Ikzelf”, aldus Bruyr, “ben een eenvoudig man en de juryleden zijn eenvoudige mensen. Waarom maakt de getuige de zaken dan zo ingewikkeld?”, vroeg beklaagde. Bij het binnenkomen van de zaal had Bruyr potlood en papier gevraagd. Kennelijk is hij van plan zijn verdediging in eigen hand te nemen. Hij heeft een advocaat geweigerd en wordt bijgestaan door een van rechtswege aangewezen verdediger.
Psychiater Goffaux getuigde dat Bruyr niet had willen meewerken aan de tests, maar dat hij zich toch een goed beeld had kunnen vormen van beklaagde. "Bruyr speelt toneel,” zei Goffaux, “maar hij kan er op elk moment mee ophouden als hem dat zint. Hij is volkomen verantwoordelijk voor zijn daden en kan zeker niet in aanmerking komen voor de wet op het sociaal verweer. Toch wil dat ook niet zeggen dat Bruyr een toonbeeld van evenwicht is. Hij is cynisch, koppig, gesloten en agressief. Hij steekt zijn eigen tekortkomingen op de samenleving en voelt zich nutteloos. Hij heeft gedood om zich op de samenleving te wreken. Mogelijk was hij in een depressieve bui. Het kan ook een daad van zelfvernietiging geweest zijn of misschien handelde Bruyr in een moment waarop hij van alles genoeg had.”
Tot slot van de voormiddagzitting kwam de moeder van Bruyr aan het woord. Vier maanden voor de feiten had zij het gerecht gewaarschuwd, dat haar zoon gek werd en dat hij met een wapen speelde. Zij had gevraagd om op hem te letten. De rijkswacht van Sambreville ging niet op haar verzoek in, bij gebrek aan manschappen.
Dinsdagnamiddag werden de laatste getuigen gehoord. Een buur kwam vertellen dat de beklaagde in zijn tuin een geweer hanteerde zonder echt uit te kijken in welke richting werd gevuurd.
Onderzoeksrechter Hougardy kwam de verklaringen bevestigen van de moeder van de beklaagde: 15 dagen voor de feiten stak Jean-Jacques een pistool in elkaar om er zijn vader en oom mee te doden.
Bron: Gazet van Antwerpen | 28 Mei 1986
Bruyr veroordeeld tot de doodstraf
Voor het Assisenhof van Namen werd Jacques Bruyr woensdag veroordeeld tot de doodstraf. Hij werd vooraf schuldig bevonden aan moord. Het openbaar ministerie had levenslange dwangarbeid geëist.
De voorbije dagen, en ook woensdag, kon het Bruyr weinig schelen wat over hem werd gezegd in de rechtszaal van het Naamse Assisenhof waar hij terechtstaat voor die moord. Koud en cynisch reageerde hij telkens wanneer men hem iets vroeg. Volgens de advocaat van de burgerlijke partij is Bruyr vnl. het slachtoffer van zichzelf, een man, aldus pleiter, die voor zichzelf een verdedigingssysteem heeft opgezet dat hem belet zijn tegenspraken te zien. Hij heeft voor zijn daad een uitleg gegeven die langs geen kanten blijkt te kloppen met het dossier.
“Bruyr is een betreurenswaardige misdadiger.” Tenslotte vroeg de advocaat de juryleden ervoor te zorgen dat Bruyr in de toekomst geen nieuwe slachtoffers meer zou kunnen maken.
In dezelfde zin sprak ook de openbare aanklager die vnl. de nadruk legde op het egoïsme van beschuldigde en op het feit dat men hier wel degelijk te maken heeft met een moord. Ook hij vroeg de juryleden geen clementie te betonen ten overstaan van Bruyr opdat deze, zoals hij zelf reeds aankondigde, niet zou kunnen herbeginnen.
De advocaat van beschuldigde Jean Jacques Bruyr legde in zijn pleidooi vooral de nadruk op de onevenwichtigheid en de ontoerekenbaarheid van zijn cliënt. Pleiter herinnerde aan het feit dat een veertiental dagen voordat zijn cliënt de agent neerschoot, moeder Bruyr aan de gerechtelijke autoriteiten kwam vertellen dat haar zoon raar begon te doen en dat zij vreesde dat hij wel eens gevaarlijk kon worden.
De experten, aldus nog de advocaat, kwamen hier voor het Hof vertellen dat zij Bruyr verantwoordelijk achtten voor zijn daden, maar weten zij alles over hem die weigerde zich te onderwerpen aan de meeste proeven, zo vroeg hij zich af. Ten slotte vroeg hij de juryleden, gezien deze situatie, rekening te houden met de wet op het sociaal verweer die het mogelijk maakt Bruyr alsnog te interneren.
Na de replieken werden aan de jury 11 vragen gesteld betrekking hebbende op doodslag, het toebrengen van slagen en verwondingen met de dood tot gevolg zonder het inzicht te doden, de voorbedachtheid en de geestesgesteldheid van beschuldigde op het ogenblik van de feiten die hem eventueel de Controle over zijn daden ontnam.
Bron: Gazet van Antwerpen | 29 Mei 1986
Het laat Bruyr volkomen koud
Jean-Jacques Bruyr (37) uit Arsimont toont zich op zijn tweede proces al even nukkig als toen hij de eerste keer voor het assisenhof van Namen terechtstond. De moord op politieman Claude Jeanmart die hij op 24 september 1984 pleegde laat hem volkomen koud.
In mei van vorig jaar werd Bruyr door het Naamse Assisenhof tot de doodstraf veroordeeld, maar het vonnis werd wegens procedurefouten verbroken. De voorzitter van het hof was door de jury tijdens haar beraadslaging opgeroepen en had verzuimd zich te laten vergezellen door de burgerlijke partij en de beklaagde.
De zaak wordt nu overgedaan voor het Assisenhof van Luxemburg. Op 24 september 1984 ging de werkloze Bruyr naar het stempelbureel te Arsimont met de bedoeling om er de politieman die de kaarten afstempelde te doden.
Volgens Bruyr was de politieman de vertegenwoordiger van de staat en dus verantwoordelijk voor de materiële toestand waarin Bruyr zich bevond. Na rustig zijn beurt te hebben afgewacht, stapte Bruyr op de politieman toe - die dag was dat de 27-jarige jonggehuwde Claude Jeanmart - en schoot hem dood.
Tijdens zijn proces te Namen had Bruyr al deining veroorzaakt door zijn nukkige en on onverschillige houding. Ook gisteren was dat zo. Bruyr weigerde op te staan, zei enkel “dat hij niets te verklaren heeft en alles al tijdens het onderzoek heeft meegedeeld” en peuterde de ganse dag met een tandenstoker tussen zijn tanden.
Ook tijdens de voorlezing van de acte van beschuldiging wenste Bruyr geen commentaar te geven. De voorzitter mocht het ganse verhaal doen. Het liet Bruyr volkomen koud.
Bron: Gazet van Antwerpen | 13 Januari 1987
Bruyr schuldig aan moord
Na bijna anderhalf uur beraadslaging heeft de jury van het Assisenhof van Luxemburg Jean-Jacques Bruyr schuldig bevonden aan moord op een rijkswachter in het stempellokaal te Arsimont. Bruyr reageerde in het geheel niet op deze uitspraak.
Tijdens de voormiddagzitting had openbaar aanklager Visart gesteld dat Bruyr een koele doder is, die met de precisie van een technicus te werk gaat. De voorbedachtheid is bewezen en waanzin uitgesloten, zo besloot de aanklager zijn pleidooi. Na de uitspraak van de jury eiste hij levenslange dwangarbeid.
De verdedigers betwijfelden de toerekeningsvatbaarheid van hun cliënt en bestreden de thesis van de psychiaters dat Bruyr gezond was. Ze hebben Bruyr nooit onderzocht, verklaarden de advocaten die erop wezen dat hun cliënt in 1972 het slachtoffer was van een zwaar ongeval. Daardoor was volgens hen Bruyr een psychopaat geworden die dringend verzorgd moet worden.
Bron: Gazet van Antwerpen | 15 Januari 1987
Bende van Nijvel → Posts by Ben
Powered by PunBB, supported by Informer Technologies, Inc.