5,871

(11 replies, posted in Organisaties)

In september 1960 werd Le Comité d' Action et de Défense des Belges d' Afrique (CADBA) omgevormd naar het Mouvement d'Action Civique. MAC illustreert de dunne scheidingslijn in deze bewegingen tussen extreemrechts met nazisympathieën en extreemrechts dat anti-Duits was. In MAC vinden we effectief leden terug met voormalige nazisympathieën, alsook leden uit het vroegere REX. De bekendste voorbeelden zijn Jean Thiriart en Emile Lecerf (cfr. supra).

Het MAC kreeg de sympathie van enkele prominente extreemrechtse figuren, naar alle waarschijnlijkheid omdat het nostalgische gevoelens opriep naar het Nationaal Legioen, de eerste fascistische beweging in België. Deze koos ervoor om niet te collaboreren, uit Belgisch patriottische beweegredenen. Het Nationaal Legioen hield er, net als de MAC, een strenge rekrutering op na. Kandidaat-leden moesten aan heel wat voorwaarden voldoen. De MAC hield ook lessen judo en karate, en ook jongeren werden gerekruteerd door het organiseren van kampen.

We zien diezelfde gegevens terug bij de WNP. Ook daar werden jongerenweekends georganiseerd en ook daar kwam een specialist gevechtstechnieken (Calmette) langs om lessen te geven aan de militanten van de WNP.

De ideologie van het MAC vertoonde volgens Schrijvers opvallende parallellen met het reactionair traditionalisme. De NEM-clubs en de CEPIC kunnen we volgens Klaartje Schrijvers in de categorie met dezelfde overtuigingen onderverdelen. “De Franse Revolutie en de burgerlijke liberale verworvenheden werden verworpen, gezien die de basis hadden gelegd voor de democratie die juist door hen gehekeld werd. MAC streefde onomwonden naar het in ere herstellen van een aantal oude waarden, zoals de prekapitalistische en corporatieve maatschappij. Zij beschouwden de samenleving als een hiërarchisch en organisch geheel.”

Bron: De Westland New Post: Pop-up van een veranderende samenleving? (thesis) | Lander Van de Sompel | 2017

5,872

(97 replies, posted in Bibliografie)

Heb je het boek nog niet? Wij geven drie exemplaren weg. Hoe maak je kans? Stuur voor vrijdag 8 december een mail naar info@bendevannijvel.com met als onderwerp 'Beetgenomen'. Vrijdag kiezen wij dan drie winnaars.

Met dank aan Uitgeverij Horizon.

https://scontent-bru2-1.xx.fbcdn.net/v/t1.0-9/24862222_1494330953947623_865281315489552477_n.jpg?oh=c39fd4ed018ed0bdabaf6d0f487442c0&oe=5ACD54F5

5,873

(22 replies, posted in Wagens)

Over deze vrachtwagen is ondertussen alles gezegd wat wij te weten kunnen komen (zie de ondervragingen van de Borains en het boek De Bende: een documentaire). Al de rest is pure speculatie en kan dus best vermeden worden. Over de Golf in Gaasbeek bestaat al een topic. Gelieve de discussie over die Golf dus daar verder te zetten » Forum

5,874

(140 replies, posted in Bibliografie)

David was getuige van de Bende van Nijvel: “De gruwel die ik gezien heb, kan je niet in een film steken. Dan gaan de mensen ziek naar buiten”

Volgend jaar komt ‘Niet schieten’ in de zalen, een film van regisseur Stijn Coninx over de Bende van Nijvel. Hij werkte zeven jaar aan de prent, waarbij hij nauw samenwerkte met ooggetuige David Van de Steen. Hij overleefde op zijn negende de bloedige overval op de Delhaize in Aalst. Zijn ouders en zus overleefden het niet. “De gruwel die ik gezien heb, kan je niet in een film steken”, vertelt hij in HUMO. “Dan gaan de mensen ziek buiten.”

De twee zijn intussen goede vrienden geworden. Zo goed dat David zijn gevoelens durft tonen aan Stijn. “omdat ik weet dat het mag. Als kind mocht ik bij mijn grootouders nooit mijn verdriet tonen, want er was al verdriet genoeg. Mijn grootmoeder kon dat niet aan, en dus hield ik alles binnen. De ergste periode kwam een goed jaar na de overval. Ik was uit de kliniek, ik kon alweer stappen met krukken, de zware maanden waren achter de rug… En dan komt het besef dat alles weg is, ondanks het feit dat je nog zo je best hebt gedaan. Ik wil nooit meer terug naar die momenten.”

Lees hier het hele artikel » Nieuws

5,875

(107 replies, posted in Bibliografie)

Vanavond op één:

Het verdriet van Aalst

Reporters Machteld Libert, Sara Van Boxstael en Linde De Ceuster gaan op zoek naar het vergeten leed van de Bende Van Nijvel-moordpartij in Aalst in '85. Het was een schok, enkele weken geleden. En niet in het minst voor Aalstenaars. Want de zogenaamde 'Reus 'van de Bende van Nijvel leek eindelijk een gezicht te krijgen. 'Iemand van ons' nog wel.

Op 11 december geven de speurders tekst en uitleg aan de slachtoffers, en weten we misschien of dit écht het juiste spoor is. Of toch weer een dwaalspoor. Maar één ding is zeker: oude wonden zijn in het Aalsterse keihard opengereten. Nu pas komen sommige verhalen naar boven. Onze reporters vonden mensen die het meegemaakt hebben en er 32 jaar niet over gepraat hebben. Uit schrik.

Ook nu pas komt bij velen het besef dat ze toen niet de juiste zorg kregen. Iets als slachtofferhulp bestond niet. Er was gewoon geen opvang. Voor sommigen heeft dat weggestopte trauma heel hun verdere leven bepaald. En zijn ze nooit geworden wat ze wilden worden. Uit deze Pano blijkt dat een zaterdagavond in november '85 heel lang geleden is, en tegelijk pijnlijk dichtbij.

Pano, woensdag 6 december om 21.30u

Zie ook dit topic » Forum

5,876

(22 replies, posted in Wagens)

Deze Bedford-vrachtwagen komt enkel aan bod in de 'dubieuze' verklaringen van de Borains. Als dit voertuig al een rol heeft gespeeld in het Bende-dossier heeft dit niets te maken met de Rijkswacht, Golf GTI's of atoomschuilkelders in Belgische bossen:

(...) Het laatste voertuig dat voor de expeditie naar de Colruyt in Nijvel gebruikt werd, was een zware vrachtwagen afkomstig uit een Amerikaanse stock. Deze vrachtwagen werd bestuurd door garagehouder Francesco Nardella. Deze laatste wachtte, niet ver van Nijvel, op een parkeerstrook van de snelweg E19, op de terugkeer van de bende. Michel Cocu zei dat ze deze voorzorg genomen hadden omdat ze vreesden dat de Saab als gestolen was gesignaleerd of uit vrees dat een van de drie andere wagens pech zou krijgen: Die vrachtwagen moest dienen om de door pech getroffen wagen op te laden.

Deze vrachtwagen werd nooit teruggevonden. Maar de onderzoekers hebben wel verschillende getuigenissen opgetekend, waarin beschreven werd dat Cocu of Nardella een oude Bedford van het US Army bestuurden. Deze Bedford was rood overschilderd, maar droeg op de zijkant nog sporen van de witte Amerikaanse legerster. Michel Louis, een getuige, en Yvan Dupont, die op nummer 15 van de rue de l’Enfer in Dour een garage uitbaat, bevestigden destijds een kaki vrachtwagen met Amerikaanse ster opgemerkt te hebben die dichtbij de woning van Francesco Nardella geparkeerd stond.

En over de rol van vrachtwagen in Halle:

(...) Nog steeds volgens Michel Cocu, zou de Golf dan een reeks zeer korte bochten genomen hebben, om dan de snelweg van Bergen te nemen. Garagehouder Nardella wachtte hen enkele honderden meter verder op, op de parking van het AC- motel in Ruisbroek, aan boord van een oude Bedford. Over deze vrachtwagen zou men het, zes maanden later, bij de slachtpartij in de Colruyt van Nijvel, weer hebben. Met dat verschil dat de Bedford in maart 1983 nog niet rood was herschilderd, maar nog zijn oorspronkelijke US Army kaki-kleur had.

Bron: De Bende: een documentaire | Paul Ponsaers en Gilbert Dupont

5,877

(140 replies, posted in Bibliografie)

Deze week in Humo:

De Bende van Nijvel-film: Humo sprak met regisseur Stijn Coninx en overlever David Van de Steen

Vanaf de eerste ontmoeting tussen filmregisseur Stijn Coninx en David Van de Steen was het liefde. ‘Ik wist onmiddellijk dat ik een film wilde maken over zijn verhaal als slachtoffer van de Bende van Nijvel, en dat niemand me zou tegenhouden.’ Zeven jaar werkte Coninx aan de film ‘Niet schieten’, die volgend jaar in de zalen komt. Terwijl ze zich samen verdiepten in het onderzoek naar de daders, werd hun vriendschap almaar hechter. ‘Stijn is mijn maatje.’

De opnames van de film ‘Niet schieten’ waren volop aan de gang toen de Bende van Nijvel, na jaren radiostilte, enkele weken geleden plots weer het hoofdpunt werd in het nieuws. De Reus van de Bende was mogelijk ontmaskerd, maakte het gerecht in Charleroi bekend. Het ging om een ex-rijkswachter uit Aalst, Christiaan Bonkoffsky, die net voor zijn dood aan zijn broer bekende dat hij had deelgenomen aan de moorddadige raids van de Bende in de jaren tachtig. Het was David Van de Steen zelf die in februari al met de tip naar het gerecht in Charleroi was gestapt. Het nieuws maakte een collectieve verontwaardiging los bij het publiek – ‘Het was dan toch de rijkswacht’ – en minister van Justitie Geens beloofde tien nieuwe speurders voor de zieltogende onderzoekscel in Charleroi. Volgende week maandag organiseert het gerecht een bijeenkomst voor de slachtoffers en nabestaanden, voor een stand van zaken.

‘Zonder het nieuws over Bonkoffsky was er nooit een nieuwe vergadering voor de slachtoffers gekomen,’ zegt Stijn Coninx, die binnenloopt in café De Markten in het centrum van Brussel. Hij heeft zijn jas nog maar nauwelijks uit of David duwt hem zijn telefoon onder de neus om hem een paar mails te tonen: tips die hij de afgelopen dagen heeft gekregen, en die hij systematisch doorstuurt naar de onderzoekers. ‘Ik heb nu zelfs het gsm-nummer van procureur-generaal De Valkeneer,’ zegt David. ‘Als ik een tijdje niks hoor over een tip, bel ik hem om te vragen wat de resultaten zijn.’ Stijn monkelt en luistert, terwijl David honderduit vertelt. Ze kennen elkaar goed, die twee, sinds ze samen werken aan de film ‘Niet schieten’, gebaseerd op het boek ‘Niet schieten, dat is mijn papa!’ dat ik in 2010 schreef met David Van de Steen. Daarin vertelt hij hoe hij op zijn 9de de bloedige overval van de Bende in de Delhaize van Aalst overleefde, maar zag hoe zijn ouders en zus vermoord werden. Hoe die ene avond de rest van zijn leven en dat van zijn familie blijft beheersen.

Loop naar uw dichtstbijzijnde krantenwinkel voor het volledige artikel of surf naar www.humo.be.

5,878

(154 replies, posted in Plaatsen)

Gilbert Dupont heeft het mysterie van de rode Golf opgelost. Drie maanden nadat het antwoord op die vraag reeds hier te lezen was ...

"Voilà pourquoi j’ai peint la Golf rouge"

Un indice met sur la voie de l’artiste qui a peint cette Golf rouge en 2007 à Ixelles près de Flagey: à repérer entre les deux têtes de mort, le dessin stylisé d’un oiseau.

Dans le milieu du Street Art, cet oiseau est une signature connue, celle de Sébastian Eeckhaut qui a d’ailleurs donné un nom à l’oiseau: Blancbec. Sébastian est donc lui-même connu sous le nom de Blancbec. "En effet, cette Golf, c’est moi qui l’ai peinte."

Au fil de l’entretien, Sébastian Eeckhaut se dit effaré de constater les coïncidences qui semblent renvoyer le graffiti aux tueries du Brabant. Il comprend que d’aucuns s’interrogent mais se montre d’emblée très clair: tout cela n’est que le fruit du hasard.

Artiste de rue depuis l’âge de 16 ans, Blancbec a réalisé des centaines de graffitis. Mais il n’a jamais dessiné de voiture en extérieur. Jamais... sauf une: celle-là, la Golf rouge.

Pourquoi dans cette rue Paul Spaak qui revêt une signification particulière? La rue Spaak donne dans la rue Lesbroussart, la seule en région bruxelloise où les tueurs ont abandonné une voiture qui a servi. "Il n’y a pas de message caché. En fait, je l’ignorais. C’est un hasard. À l’époque j’habitais à Etterbeek près du Germoir. Je cherchais une surface plane: cette porte de garage sur une maison abandonnée convenait parfaitement. Il n’y a pas à chercher plus loin."

Pourquoi une Golf type 2, la Golf des tueurs? "Là aussi, pur hasard. Je suis né en 1976. C’est la Golf de mon enfance. Comme pour d’autres, la Coccinelle. N’allez pas chercher plus loin."

Et pourquoi l’avoir peinte en rouge? Du même rouge que la VW Golf que les tueurs ont volée au restaurant des Trois Canards? "Franchement, je ne sais pas, moi. Toujours le hasard? Peut-être mon subconscient? En 1982, j’avais 6 ans. Les tueries m’ont marqué, c’est évident. Comme l’affaire Dutroux a traumatisé les gosses des années 1990. Est-ce que cela vient de là?"

Et pourquoi y avoir placé des squelettes? "Je comprends que cette accumulation puisse sembler bizarre mais non, ne cherchez pas à rattacher ce graffiti aux tueries du Brabant. Et l’arrière-fond rougeoyant, même chose: c’est aussi le hasard."

Sébastian Eeckhaut se souvient d’avoir préparé le graffiti en atelier. Puis de l’avoir collé "un dimanche fin d’après-midi". "Seul , dit-il. J’étais seul." Non, il ne s’agit pas d’une commande. Et personne ne l’a inspiré. "L’inspiration vient de moi."

L’artiste précise que s’il a peint la Golf, le trou béant dans le capot ainsi que le dessin de cette femme qui crie son effroi ont été réalisés ultérierement. Il ignore par qui.

Sébastian Eeckhaut a fait partie d’un groupe nommé DB - c’est d’ailleurs le motif pour lequel le sigle VW est incliné dans la calandre de la Golf: en inclinant VW, on obtient... DB.

Le Belge de 41 ans est devenu un artiste connu et reconnu à l’étranger. Il expose à Paris.

Et décidément, la fameuse Golf rouge de Flagey ne le quitte pas: on la retrouve aussi dans une œuvre qu’il présente actuellement à la galerie Speerstra, à Bursins (Suisse). "Cette Golf, elle doit vraiment être très profond dans ma tête. Je ne me rendais pas compte à quel point. Je comprends ceux qui voudraient voir des liens mais désolé, il n’y a pas de message. C’est pas une piste. On pourrait penser que ça renvoie aux tueries du Brabant mais je réfute qu’il y ait le moindre lien."

Bron: La Dernière Heure | Gilbert Dupont | 1 December 2017

5,879

(4 replies, posted in Afpersing)

De Basis wrote:

Begin jaren 2000 (vermoedelijk tussen 2001-2004) werd er ingebroken in de hoofdburelen van Delhaize Brussel (ik dacht aan de Gentsesteenweg). De daders geraakten 's nachts binnen via het dak. De buit waren de harde schijven van de computers. Enkel de harde schijven, de computers zelf stonden er nog. Van verdere buit ben ik niet op de hoogte.

Het hoofdkantoor van Delhaize bevindt zich in de Osseghemstraat 53 in Sint-Jans-Molenbeek. Over een mogelijke inbraak in die periode vind ik geen enkel nieuwsbericht.

5,880

(18 replies, posted in Organisaties)

Een beetje geschiedenis over Delhaize in Amerika:

Het internationale parcours van Delhaize De Leeuw wordt vaak als een succes story beschouwd, ook al zijn niet alle operaties goed afgelopen. De groep was in 2003 nummer 27 op de wereldranglijst van de voedingsdistributie, bezit meer dan 2500 verkooppunten op drie continenten en boekt 83% van zijn verkoop buiten België. Het is de tweede meest geïnternationaliseerde groep van de sector, net na het Nederlandse Ahold.

In 1973, terwijl de wet op de handelsvestigingen in de maak is en de spectaculaire groei die het bedrijf van 1965 tot 1972 in België kende begint te verzwakken, beslist Delhaize De Leeuw om naar het buitenland te kijken. Eerst gaat het op zoek in de landen van West-Europa, maar ook daar duiken reglementeringen op en is de concurrentie al fel. Toch sticht Delhaize De Leeuw in 1976 samen met de Duitse keten Cornelius Stussgen en het Franse Carrefour een gemeenschappelijk filiaal, Interkaufpark GMBH, voor de uitbating van hypermarkten in Duitsland. Na de opening van de eerste winkel blijken de resultaten ontgoochelend en in 1979 verkoopt Delhaize zijn participatie aan de Duitse keten Massa.

Bij gebrek aan mogelijkheden in de buurlanden zal Delhaize zich vooral in het begin op de Verenigde Staten richten, het land waar zijn topmanagers hun inspiratie zochten voor ze in 1957 de eerste Belgische supermarkt openden. Na een uitvoerige marktstudie worden twee potentiële investeringszones geïdentificeerd: het zuidoosten (de 'Sunbelt') en het noordwesten (ten noorden van Silicon Valley). Uiteindelijk kiest men voor het zuidoosten, vanwege zijn gunstige demografische groei, zijn gematigde concurrentie en de vrij beperkte aanwezigheid van vakbonden. In 1974 neemt Delhaize De Leeuw een minderheidsparticipatie in een keten van negentien supermarkten in North-Carolina, de vennootschap Food Town Stores.

In november 1976 investeert het opnieuw en verhoogt het zijn participatie naar 51%. Food Town Stores wordt Food Lion en het dagelijkse beleid wordt aan de Amerikaanse directie toevertrouwd. Op basis van deze lokale keten zal het Belgische bedrijf zijn activiteiten uitbreiden in South-Carolina, Virginia en Tennessee, onder meer door de overname in 1985 van de supermarktketen Giant Food Markets, die 23 buurtwinkels (Jiffy Stores) en 25 Giant Supermarkets exploiteert, maar ook in Maryland, Florida, Delaware, Kentucky, West-Virginia, Pennsylvania en Texas. Food Lion groeit van 22 verkooppunten in 1974 naar 226 in 1983, 1096 in 1993 en 1185 in 2002.

In 1980 neemt Delhaize via zijn in 1979 gestichte holding Delhaize De Leeuw America alle aandelen over van Alterman Food in Atlanta en Georgia, dat 93 supermarkten van de ketens Food Giant en Big Apple uitbaat. Net als bij Food Lion wordt het dagelijkse beheer toevertrouwd aan de leden van de familie Alterman. Maar Alterman Food kent niet het succes van Food Lion. De resultaten vallen tegen, als gevolg van een sterke lokale concurrentie, minder goede vestigingslocaties, zware financiële lasten vanwege de hoge rentevoeten, en geschillen tussen de Amerikaanse managers en de Belgische directie.

In 1981 komen er ingrijpende herstructureringen (verandering management, winkelsluitingen, vervanging van de naam Alterman Food door Food Giant, …). In 1983 wordt een akkoord gesloten met een nieuwe lokale partner, de groothandel Super Valu Stores, om verscheidene grootschalige voedingswinkels van de keten Cub Foods te exploiteren in de streek van Atlanta en de resultaten van Food Giant te verbeteren. Ondanks alle inspanningen blijft Food Giant verlieslatend en wordt het uiteindelijk in 1986 aan Super Valu Stores verkocht, terwijl de divisie Club Foods overgaat naar een nieuw bedrijf, Super Discount Markets, waarvan Delhaize De Leeuw America 80% van het kapitaal controleert en Super Valu Stores het restant.

Globaal beschouwd zijn de activiteiten van Delhaize in de Verenigde Staten succesvol, dankzij het welslagen van Food Lion en ondanks de mislukking van Food Giant. Maar in het midden van de jaren ’80 begint de leiding van de groep weer naar Europa te kijken, omdat ze niet te sterk afhankelijk wil zijn van een land en een munt. (…)

In het begin van de jaren 1990 blijft Food Lion zich in de Verenigde Staten ontwikkelen door winkels over te nemen, te verplaatsen of te openen. In 1992 wordt het echter uit onverwachte hoek aangevallen: de televisieketen ABC zendt een reportage uit waarin de hygiëne en de arbeidsomstandigheden in de winkels onder vuur worden genomen. Ondanks inspanningen om de aanklachten in het openbaar te weerleggen, blijven de consumenten weg uit de winkels. Food Lion moet 84 verkooppunten sluiten in de staten Texas, Florida en Oklahoma. In 1997 trekt het zich zelfs volledig uit Texas terug, met de sluiting van een distributiecentrum en 61 winkels.

Delhaize gaat echter op andere fronten in het offensief en neemt in 1996 100 supermarkten in Florida over van Kash n’ Karry. De winkels, die in tegenstelling met wat hun naam zou doen vermoeden, supermarkten zijn, worden een onderdeel van Food Lion maar behouden hun eigen merknaam. In 1999 zet het bedrijf zijn expansie verder door 28 winkels van Farmer Jack over te nemen van A&P, een filiaal van het Duitse Tengelmann, en slaagt het vooral in een grootschalige operatie door de 152 winkels over te kopen van een rivaliserende keten, Hannaford Bors Co, die in acht staten aanwezig is en de merken Hannaford, Shop and Save en Food & Drug exploiteert.

Deze erg dure operatie wordt gerechtvaardigd door de noodzaak voor een groep als Delhaize om het probleem van de kritieke omvang op te lossen in de Verenigde Staten, in een omgeving die steeds competitiever en meer gecontroleerd is. Na deze overname gaat Food Lion van de negende naar de zesde plaats in het klassement van de supermarkten in de Verenigde Staten, na Kroger, Albertson’s, Safeway Inc, Ahold USA en Wal-Mart, dat met zijn agressieve expansie de druk op de sector vergroot. Enkele weken later verandert Food Lion zijn naam in Delhaize America, dat de koepelmaatschappij wordt voor de winkelketens en naar de beurs van New York trekt.

Toch is niet alles rozengeur en maneschijn, want in 2001 sluit de groep Delhaize 19 Cub Foods winkels in Atlanta en zet een punt achter zijn divisie Super Discount Markets, de 'afstammeling' van Food Giant. In 2003 neemt de groep in Georgia en Florida 43 Harveys supermarkten over. Na deze massale golf van overnames is Delhaize America één van de belangrijkste supermarktketens van de Verenigde Staten, met meer dan 1400 winkels in 16 staten.

Bron: Distributie in België, 30 jaar omwentelingen | Nicolas Coupain (e.a.)