Uit een interview met Benoît de Bonvoisin:
Volgens u bent u ook een stoorzender omdat u in het bezit bent van een rapport over de economische collaboratie tijdens de Tweede Wereldoorlog.
"Mijn grootvader, Alexandre Galopin, was gouverneur van de Generale Maatschappij van België. Hij was door koning Leopold belast met de organisatie van de economische weerstand. Het opzet was om zo veel mogelijk mensen hier aan de slag te houden, te vermijden dat ze als dwangarbeiders zouden worden afgevoerd. Mijn grootvader is hier, in de hal van dit huis, in 1944 doodgeschoten. Dat gebeurde niet toevallig enkele weken nadat hem een lijst was overgemaakt met de namen van de Belgische nijveraars die op twee paarden hadden gewed. Dat heeft de secretaris van het comité-Galopin mij kort voor zijn dood verteld. Ik heb daar later mijn persoonlijk onderzoek naar gevoerd."
En u hebt die lijst.
"Toch niet, maar ik weet waar hij moet te vinden zijn. Tijdens de oorlog heeft mijn grootvader een memorie opgesteld die vijftig jaar na de oorlog publiek zou moeten gemaakt worden. De dag na zijn moord is in zijn huis in Maizeret ingebroken. Men zocht die memorie. In mei 1990, wanneer de memorie publiek zou worden gemaakt, ben ik aangehouden. Meteen daarna zijn medewerkers van de omstreden rijkswachter Patrick De Baets en van Godbille naar Maizeret gegaan, op zoek naar de memorie. (*) Het huispersoneel is toen zwaar onder druk gezet om te onthullen waar de documenten zich bevonden. Ze hadden overigens geen toelating van de onderzoeksrechter om die huiszoeking te verrichten. Ook deze zaak is bij het parket zonder gevolg gebleven."
U hebt die memorie nog ergens, maar waar is de lijst?
"Wat ik over de lijst weet, is dat de Duitse generaal Von Falkenhausen een kopie had. Jaren later, bij het opruimen van zijn woning in Brussel, is de lijst opgedoken en overgemaakt aan de stafhouder van de Brusselse balie die de lijst op zijn beurt heeft overgemaakt aan het gerecht. Daar is uiteraard niets mee gebeurd. Maar laten we over iets anders praten. Ik wil mijn persoonlijke problemen niet verweven met het probleem van de archieven en de moord van mijn grootvader."
Bron: P-magazine | René De Witte
(*) Dit verhaal komt ook aan bod in het boek 'De X-dossiers, wat België niet mocht weten over de zaak-Dutroux'. Ik neem het hieronder over:
Bijna gelijktijdig met Johan Demol meldt zich eind januari 1998 ook de gewezen Brusselse BOB'er Alain Pirard bij Pignolet. Hij is een gewezen ondergeschikte van De Baets bij de 3KOS en wil een verhaal kwijt over een andere huiszoeking: in mei 1990, in het kasteel Maizeret van baron Benoît de Bonvoisin te Andenne. Het was de bedoeling dat daar zou worden gezocht naar administratieve documenten met betrekking tot de fraudezaak Cidep, maar volgens Pirard - die er zelf bij was - ging De Baets daar zijn boekje héél ver te buiten. Tijdens de briefing vroeg hij zijn manschappen om 'alles op alles te zetten' om te zoeken naar het dossier-Galopin.
Even wat vaderlandse geschiedenis. Tijdens de Tweede Wereldoorlog vlucht de Belgische regering naar Londen. Om het economische leven in België te (her)organiseren heeft koning Leopold III een beroep gedaan op Alexandre Galopin, de gouverneur van de Generale Maatschappij van België. Enkele maanden voor de geallieerden landen in Normandië, zo wil de overlevering, komt Galopin in het bezit van een lijst van Belgische industriëlen die actief hebben gecollaboreerd. Op 28 februari 1944 wordt Alexandre Galopin vermoord. De daders zijn nooit gevonden, maar een mythe is geboren.
Benoît de Bonvoisin is de kleinzoon van Alexandre Galopin en wanneer hij in de jaren tachtig moeilijkheden krijgt met het gerecht, geeft dat vrij snel - en vooral in het Franstalige landsdeel - aanleiding tot verhitte debatten. Volgens de een is Galopin vermoord door het verzet, volgens de ander door Duitsgezinden. Volgens de een bestaat 'de lijst' van Galopin vandaag nog steeds en maakt de Bonvoisin er al jaren misbruik van om er het Belgische establishment mee te chanteren. Volgens de ander is de 'campagne' tegen de Bonvoisin een gevolg van mislukte pogingen om mensen te chanteren. De Baets, zegt ex-BOB'er Alain Pirard nu, wou dat zijn mannen tijdens de huiszoeking zouden gaan zoeken naar de lijst.
"Wat zegt u daar nu allemaal?" reageert De Baets wanneer onderzoeksrechter Pignolet hem begin 1998 confronteert met de aantijgingen van Pirard. Voor zover De Baets zich kan herinneren, was hij niet aanwezig tijdens de huiszoeking bij de Bonvoisin. Het was zijn collega Michel De Visscher die de huiszoeking leidde en de briefing gaf. Klopt, zegt De Visscher, wanneer hij aan de beurt is voor een verhoor door Pignolet. De lijst van Galopin? Wel al van gehoord, maar nooit naar gezocht. Exit Alain Pirard. Of toch niet helemaal. Pirard kent nog een ander leuk verhaal. De vader van De Baets was fout tijdens de oorlog en zijn zoon heeft belangen in bars in de Aarschotstraat. Later blijkt dat Pirard een gewezen schoolkameraad is van... Johan Demol.
Ook Benoît de Bonvoisin zelf mengt zich in het dossier-Pignolet. De baron mengt zich trouwens al sinds jaar en dag in élk gerechtelijk onderzoek waarvan hij denkt dat het hem kennis en/of invloed kan opleveren. Dat was in de zaak Dutroux niet anders. Het land was nog maar net bekomen van de ontdekking van de lichamen van Julie en Melissa, of procureur Bourlet kreeg al een telefoontje van hem. Hij zat net in vergadering met een aantal onderzoeksleiders. "Maar zeker meneer de baron", hoorden ze hem beleefd antwoorden. Verbaasd keken ze toe hoe Bourlet een gaatje vrijmaakte in zijn agenda en de conversatie afsloot met: "Tot morgen." Bourlet haakte in met een brede grijns. "Dat was baron de Bonvoisin." Zijn griffier herinnerde hem eraan dat hij daags nadien naar Luik moest voor een onderhoud met procureur-generaal Anne Thilly. "Dat weet ik ook wel", lachte Bourlet.
Op 6 december 1997 gaat de Bonvoisin dan bij Pignolet zijn verhaal doen over De Baets, de huiszoeking en 'de lijst'. Krantenberichten suggereren later dat de magistraat 'via de zaak X1' de moord op Alexandre Galopin wil oplossen - ook al is die minstens sinds het jaar 1964 verjaard. Zoveel getuigenissen, onafhankelijk van elkaar, denkt Pignolet: waar rook is, is vuur. Ook de Bonvoisin meent met zekerheid te kunnen stellen dat de vader van De Baets fout was tijdens WOII en daarvoor zelfs veroordeeld is. Misschien was hij wel de moordenaar van Galopin. Dat zou dan meteen àlles verklaren. Pignolet laat navraag doen over De Baets senior. Het resultaat valt tegen. Wijlen Jozef De Baets is na de oorlog veelvuldig gedecoreerd als verzetsstrijder. Even is er hoop wanneer blijkt dat, zoals de Bonvoisin beweert, er ooit tegen Jozef De Baets een onderzoek heeft gelopen bij het militair auditoraat. De hoop is van korte duur. Jozef De Baets is in het jaar 1949 als soldaat met een vrachtwagen per ongeluk een winkeletalage binnen gereden. Hij is toen veroordeeld tot een boete van 100 frank. Exit de Bonvoisin.
(...) In juli 1998 geeft Pignolet zich gewonnen. Zijn dossier 231/97 heeft de vorm aangenomen van een foliant met niets dan onzin. Raadgevingen over hoe je je aquarium moet reinigen met slakken, gewichtige theorieën over de moord op Alexandre Galopin, decoraties van Jozef De Baets, een kilo papier met verklaringen op van mensen die het bestaan van een bestaande fax ontkennen, een pv dat aangehecht zit aan een ander pv waarin staat dat het niet bestaat... Bille en De Baets krijgen van Pignolet inzage in hun dossier en mogen het op eigen kosten, 30.000 frank, gaan kopiëren. Hoewel de pers al veelvuldig het tegendeel heeft beweerd, zijn ze nog steeds van niets beschuldigd. Van de talloze verdenkingen over manipulaties in het X1-onderzoek is niet eens een schijn van bewijs geleverd. Alles berust, vandaag nog steeds, op vier valse rapporten van herlezing.
Bron: De X-dossiers, wat België niet mocht weten over de zaak Dutroux | Douglas De Coninck, Annemie Bulté, Marie-Jeanne Van Heeswyck
