1 Reply by tom02

(105 replies, posted in Politiek & Business)

PV 100.399 X-Dossiers:

TRADUCTION D’UN FAX de X1 du 06/01/97
Elle parle de quelqu’un qui la jugeait pour voir si elle était dangereuse
Il s’agit de quelqu’un qui préfère la violence : le sexe est un dessert
Il aimait se faire sucer et jouir sur le visage
Directement après il fallait partir - il était dégoutté
Il allait souvent à la chasse avec VDB - il travaille à la SABENA
Il participait aux chasses d’enfants
Il tuait les enfants avec une main pendant qu’il les caressait avec l’autre
TONY l’amenait dans un domaine - il y avait 04 autres filles (MARIANNEVALERIE-CATHERINE-SONJA)
VDB-le type de la SABENA-04 Gd-de BONVOISIN
Il y avait aussi le garde-chasse qui violait les filles mais sans plus
de BONVOISIN était le plus dangereux - il était venu pour tuer
X1 a du sucer de BONVOISIN mais il s’est retenu et n’a pas joui
Jeu : les filles s’encourent dans les bois et chaque foi qu’on en attrape une elle doit
enlever un vêtement
de BONVOISIN oblige X1 a rester avec lui - elle doit choisir et désigner les filles
Une fois les filles nues on tire sur elles en les ratant
de BONVOISIN fait tirer X1 en lui disant que si elle rate on tire sur elle
Elle tire sur SONJA et la tue
MARIANNE est tuée avec une arbalète
X1 est violée et ramenée chez elle
Elle trouve sa mère dans le salon avec un ami AD
X1 avait environ 10 ans

Vertaald staat hierin onder meer dat iemand van Sabena op kinderjachten ging samen met Paul VdB. Sabena was een opdrachtgever van een obscuur frontbedrijf dat betrokken was bij illegale wapenhandel, coverte CIA-operaties, Iran-Contra en steun aan UNITA-rebellen.

"The Arms Flyers. Commercial Aviation, Human Rights, and the Business of War and Arms", pp. 29-30:

Saint Lucia Airways (or St. Lucia Airways, STL) was founded in 1975 and incorporated in St. Lucia 1 (PO Box 253, Castries, St Lucia). In 1984, its apparent owner was Ms. Allison Lindo, a St. Lucia resident (according to a document filed in the US by STL in 1984). The company shares were acquired in 1984/85 by a St. Lucia lawyer, Michael Gordon. Actual director of the company was Dietrich Reinhardt, a German, born in June 1946, presently a resident of Florida and a self-declared personal friend of Angolan UNITA chief Savimbi. St. Lucia Airways had offices in Miami and in Frankfurt (as “Airline Consultants”), and an operative at the Ostend airport, Belgium, where its B-707s and L-100/20 routinely flew until April 1987 (Ostend airport records, 1984-1987). Until May 1987 the company was a contractor of the Belgian Sabena Airlines. After revelations of its involvement in the illegal arms shipments to Iran, the company apparently ceased operations in May 1987. Florida Corporations Registry further shows that a company called Unitrans Intl. Inc., based in Punta Gorda, was incorporated September 2, 1976, with Dietrich Reinhardt as president and director. The company was dissolved October 9, 1992. The same records also show that a company called Majus Aviation Inc. was incorporated A ugust 22, 1988, same address and dissolution date as Unitrans. Dietrich Reinhardt and an attorney, Morris J. Turkelson (based in Littleton, CO), were listed as director and president, respectively. In addition to the flights to Iran, STL operated covert flights for the CIA in DR Congo and Angola. St. Lucia government records 7 showed that January 29, March 21, April 5 and April 18, 1986, STL aircraft landed in St. Lucia en route to and from Kelly AFB and Cape Verde, a refueling point for flights to DR Congo, under assignment of the US Air Force. The aircraft (B-707s and the L-100) then reached or departed from DR Congo’s Kamina AFB. Over the years, STL operated various aircraft, registered in St. Lucia, Turks & Caicos and the United States. At the time of the flights to Iran, however, the company operated only two B-707s (r/n J6-SLF and N525EJ) and one L-100-20 (J6-SLO). The St. Lucia’s B-707 registered N525EJ was owned (like other aircraft in the St. Lucia’s fleet) by Aviation Consultants, a company incorporated in Texas September 25, 1981 8 by pilot David P. Tokoph (then domiciled in El Paso, TX), a Oliver North associate and rumored as the real owner of Saint Lucia Airways. Tokoph later set up two other companies, Aero Zambia and Grecoair, both involved in arms trafficking for the Angolan rebel army UNITA. In 1997, Tokoph acquired Interair South Africa, based in Johannesburg and Lanseria airports. Reinhardt and Turkelson did not go out of business, however, with the dissolution of STL. On June 10, 1991 1 a C-130A Hercules crashed during take-over from Luanda airport (FNLU) in Angola. US Congressman Curt Weldon (R-PA) investigated the crash, in which Weldon’s nephew and other crew members died. He discovered that the aircraft was at the center of a web of companies, all leading to Dietrich Reinhardt and the outfits that had hired crews in the US and Europe, supposedly for relief aid flighths in Angola. At the time it crashed, the Hercules was under contract by the Angolan government and operated on lease by a Saint Lucia-based company, Carib Air Transport Co. Ltd, incorporated in 1985 (file n. 095/1985, struck-off January 4, 2001). The aircraft bear a St. Lucia registration (J6-SLQ). In the first months of 1991, in a rapid sequence of events, the aircraft ownership passed from a Delaware-based company, in which Reinhardt was a partner, called CZX Productions (3422 Old Capitol Trail, Wilmington) to the above-mentioned Reinhardt’s Unitrans (sse Box 6). The registration number of the aircraft owned by CZX was N9724V 415 and Unitrans re-registered the aircraft in St. Lucia, as J6-SLQ, March 30, 1991. After the change, the aircraft was leased April 15, 1991 to a company called Questline, supposedly based, but never incorporated, in Florida. The accident report for the Hercules was never made publicly available by the Angola government or the US authorities, despite the efforts by Weldom and the families of the other victims. Another St. Lucia’s L-100-20 (registration J6-SLO, later re-registered as N9205T, manufacturing number 4129) was eventually acquired (January 1988) by a company that was founded just after STL ceased operations: Tepper Aviation. Tepper Aviation (still active) was incorporated in Florida July 2, 1987 by Bobby L. Owens (president) and Jack Owen (director). Tepper business seemed similar to the one STL had just left. The N9205T aircraft, carrying troops and weapons, crashed November 27, 1989 while approaching UNITA’s Southeastern headquarters at Jamba, Angola, in a CIA covert and illegal re-supply mission. The nominal head of Tepper at that time, Pharies “Bud” B. Petty, a veteran CIA pilot, was killed in the accident. Richard Kolb, in the May 1999 issues of Veteran of Foreign Wars magazine, wrote that “during 1990, the CIA began supplying additional weapons to UNITA using Tepper Aviation, based in Crestview, Fla. These so-called “gray ghost” flights became a daily routine. By June, three C- 130 Hercules were taking off from Kamina Air Base for Jamba every day. According to one account, ”The CIA furnished advisers who operated the military equipment.” Tepper Aviation continued to serve the US intelligence community in various countries, including Iraq and Afghanistan, and participated in the infamous “extraordinary renditions” programand in the “War on Terror”.

Go to forum: Politiek & Business

2 Reply by tom02

(115 replies, posted in Onderzoeksdaden)

Nederlandse drugshandelaren gebruikte de Bende van Nijvel om supermarktketen Delhaize af te persen om Delhaize drugs in vlees te laten importeren. Vandaar dat Delhaize telkens het doelwit was van de bende:

Afpersing. Nog niet zo bijster lang geleden realiseerden wij ons nauwelijks, dat ook deze vorm van huisvlijt een heel aardige bron van inkomsten kan zijn. Handel in ondeugende middelen, wapens, dames en kunst ja. Maar afpersing? Nou nee. Dankzij de uiterst leerzame processen tegen Willem H. te A. cum suis zijn we inmiddels weer een beetje bijgetankt.

Wie trouwens denkt, dat de Nederlandse creme de la crime pas in deze eeuw dit soepel draaiende wiel opnieuw heeft uitgevonden, zit er een tikkie naast. Althans volgens Jean Bultot. De voormalige gevangenisbewaarder in het Belgische Sint Gillis, die ooit de benen nam naar Paraguay omdat teveel luitjes hem in verband brachten met de Bende van Nijvel.

Nou was dat laatste niet vreemd. Zo had hij volgens een artikel in De Morgen op 8 november 1985 een belletje gepleegd naar Antoine Delsaut. Een militaire pensionado, wapenmalloot en informant van de Staatsveiligheid. Of Antoine nog een mitrailleur voor hem had. Ja, dat had ie wel. Een Uzi. Maar helaas, die stond geregistreerd en dat was even niet de bedoeling van vriend Bultot.

De volgende dag gaven drie leden van de Bende een perfecte demonstratie van practical shooting in de super van Delhaize in Aalst. Het was voor Antoine en zijn vrouwtje niet moeilijk om Bultot's verzoek en het daarop volgende bloedbad met elkaar in verband te brengen. Zou je het zelf wezen. Zoals afgesproken kwam Bultot op 10 november even langs bij de Delsauts om onder het genot van een alcoholische versnapering wat gezellig te ouwenelen. De heer des huizes had een teepje lopen achter een sanseveria en bracht het gesprek listig op de schietpartij in Aalst. Je moet het toch ergens over hebben.

Direct na het gezellig samenzijn nam Delsaut contact op met de Staatsveiligheid. Daar namen drie speurneuzen kennis van het hele verhaal, luisterden het teepje af, dronken een glas en lieten de zaak voor wat ie was. Een kleine anderhalf jaar later werd het intelligente supertrio verhoord door onderzoeksrechter Freddy Troch. Ja, ja, ze hadden de verklaringen van Delsauts keurig in een file gestopt. En ja, ze hadden het teepje afgeluisterd. Maar ze konden er geen praline van maken. Het teepje? Ja, waar was dat ook alweer?
Een half jaar later maakte Delsaut zelf zijn entree bij Freddy. En hij vertelde ondermeer het volgende:

"...Bultot zei dat het vreemd was dat het steeds een Delhaize was en dat het om afpersing ging. Hij zei dat het Nederlanders waren. Hij beweerde dat niemand zou durven spreken, omdat men nadien de gevolgen zou ondervinden. Alles in handen van de Nederlanders, ging hij verder. "Moest ge alles weten, dan zoudt ge binnen het halfuur willen vertrekken als ge niet wilt eindigen als Jules Montel"(1)".

Zo, hoor je het eens van en ander. In reactie op dit nieuws verzuchtte Jean Bultot:

"Vergeet niet dat ik Jean Gol (voormalig minister van Justitie in Belgie) heb aangeklaagd als opdrachtgever voor de Bende van Nijvel. Daarna, dankzij Jean-Pierre van Rossem, heb ik ontdekt dat hij niet de chef was, maar dat je nog hoger moet zoeken".

Aan welke hoogtes we dan moeten denken kunnen we misschien opmaken uit een andere verklaring van Bultot, waarover Troch eveneens beschikte:

"Claude Leroy werd tijdens zijn proces geconfronteerd met een ongewoon personage: Romy Henk. Persoon die super beschermd wordt door een lid van de koninklijke familie in Nederland".

Voornoemde Leroy (2) wordt naar aanleiding van die verklaring door Troch stevig aan het gebit gerukt. In de rapportage van het laatste verhoor op 26 juni 1986 staat ondermeer het volgende:

"Op een gegeven ogenblik heeft Leroy een onderzoek in verband met drugs. Het bleek dat ergens in Vlaanderen een clandestien drugslabo werd uitgebaat. Op zeker moment werd een camion geladen met hasj onderschept en inbeslaggenomen. Terwijl de politiediensten alles onderzochten in verband met deze trafiek, gebeurde intussen elders in de omgeving van Antwerpen een trafiek van 25 ton drugs. In deze zaak zouden in Belgie geen vooraanstaande personen zijn betrokken. Doch in Nederland zou het kopstuk ervan Prins Bernhard zijn. Als uitvoerder in verband met deze drugszaak wordt de naam Romy Henk genoemd."

Oftewel Henk Rommy, de Zwarte Cobra, die tijdens zijn roemruchte loopbaan altijd bedacht werd met opvallend lichte strafjes en/of vroegtijdig zijn kruipruimtes mocht verlaten. In 2004 ging hij achter stevig Spaans gaas wegens een handeltje in opwekkende pillen. In 2005, niet lang na het overlijden van Prins Bernhard, werd hij met assistentie van de Nederlandse Justitie overgeheveld naar een Amerikaanse ijzerwinkel. Zoals het er nu naar uitziet is Henk tot 14 april 2021 onder de pannen. Is dat een verhaal of is dat een verhaal?

1. Graaf Jules Montel stond te boek als een beroepsgokker, een kleine crimi en een politieinformant. Twee maanden voordat hij als getuige a decharge zou optreden in het corruptieproces versus voormalig magistraat Claude Leroy kreeg ie drie kogels in zijn hoofd.

2. Leroy was een voormalig magistraat en geruime tijd kabinetchef van minister Gol.

Bron: Kleintje Muurkrant, 10 maart 2008

Hilde Geens:

"Bij bepaalde Bende-feiten spelen drugs een rol, misschien zelfs in Aalst. Gevangenisdirecteur Bultot zei op een bepaald moment dat de Nederlandse drugskoning Henk Rommy alias de Zwarte Cobra achter de racket zat. Mogelijk omdat ze de vleescontracten wilden binnenhalen, ook voor de Delhaizes in de VS, om via de vleesleveringen drugs te laten meeliften. Het is immers opvallend dat de corrupte magistraat Claude Leroy bezig was met onderhandelingen over die contracten. En Leroy was veroordeeld voor het verkopen van informatie uit een gerechtelijk dossier aan Henk Rommy."

Go to forum: Onderzoeksdaden