1

Inspecteur bij de Gerechtelijke Politie van Brussel. Later werd hij commissaris bij het BIC (Bestuur van Criminele Informatie).

"Le monde est dangereux à vivre! Non pas tant à cause de ceux qui font le mal, mais à cause de ceux qui regardent et laissent faire." Volg ons via » Facebook | twitter | YouTube

2

Hij stond ooit samen met Guy Haflot terecht voor een miljoenenzwendel. Guy Haflot werd veroordeeld en Jan De Wachter werd vrijgesproken.

"Le monde est dangereux à vivre! Non pas tant à cause de ceux qui font le mal, mais à cause de ceux qui regardent et laissent faire." Volg ons via » Facebook | twitter | YouTube

3

Commissaris Jan De Wachter was begonnen als bediende bij de gerechtelijke politie, via examens opgeklommen in de structuur en later overgestapt naar het BIC. De bijnaam van De Wachter in de onderwereld was Judas; voor zijn collega's was hij met zijn lange regenjas een en al de commissaris uit een Franse detective van de jaren 60 die het liefst op onderzoek uitging onder het neoroze van de Circusstraat en de Naamse Poort.

De BIC-commissaris had niet echt een ongeschonden reputatie. Ik hoorde van Genevois en Leurquin [twee informanten van het BIC] waarvan hij allemaal verdacht werd, en De Wachters eigen baas rolde met zijn ogen toen ik [Hilde Geens] de lijst opsomde. "Was het alleen maar dat." Niet dat de man ooit veroordeeld werd. Jaren later werd hij wel samen met onder anderen Genevois gearresteerd in een oplichtingszaak van een miljard euro waarin zijn collega bij de gerechtelijke politie van Brussel, commissaris Guy Hallot, een onderduimse gluiperd volgens een speurder in het dossier, in oktober 2002 veroordeeld werd tot drie jaar cel. De Wachter ging vrijuit.

Bron: Beetgenomen | Hilde Geens

"Le monde est dangereux à vivre! Non pas tant à cause de ceux qui font le mal, mais à cause de ceux qui regardent et laissent faire." Volg ons via » Facebook | twitter | YouTube

In 2004 met pensioen gegaan. Naar aanleiding daarvan verscheen in La Dernière Heure een klein artikel.

A l'époque des tueries du Brabant (mi-1982 et fin 1985), c'est de flics gris muraille comme De Wachter qu'aurait dû venir la vérité sur ces 28 meurtres. Et lui qui figurait parmi les plus efficaces n'a jamais reçu le moindre début d'info fiable.
Seule explication? » Comme tout le monde: ce n'étaient pas des truands. J'ai toujours pensé que l'erreur, dès le début, avait été de confier l'enquête à la gendarmerie. Et d'écarter la police judiciaire qui ne demandait pourtant qu'à s'en occuper».