Door het gebruiken van Peter Van Haperen als bron maakt Douglas De Coninck zich echt compleet belachelijk. Een goede journalist had eenvoudig de achtergrond van deze bewezen oplichter kunnen vinden.

» www.parool.nl/nieuws/ | www.krantenbankzeeland.nl

vind ik net wel logisch bij geënsceneerde dood, hij was de weken voor zijn dood plots weer 'Bouhouche' bij naam, dus iets – inhoudsloos – achterlaten is net wat een doortrapte doordenker als Bouhouche wel zou doen, een extra incentive om 't laten uitschijnen als een accident, een huis zonder enige verwijzing naar zijn criminele verleden (alle sporen opgeruimd) zou net wél heel verdacht zijn. Ik acht het heel plausibel dat dit allemaal in scene is gezet.

Wordt er niet een beetje te veel gemaakt van die quote? Wat zegt het dat hij Beijer in staat acht om aan een bendewapen te geraken? Dat zegt toch weinig of niets over iemands betrokkenheid bij de feiten, het zegt alleen iets over hoe ze elkaar inschatten/wantrouwden.

Doraene zijn beschrijving van de ondervragingen van Bouhouche, zoals weergegeven in Beetgenomen, roepen bij mij wel wat vragen op. Er zitten chronologisch gezien zaken in die niet kunnen kloppen. En de grote 'bekentenissen' die hij in januari 1988 zou gedaan hebben ten gevolge van de bolognaise-wapenvondst lijken me niet zo indrukwekkend als ze voorgesteld worden. Volgens Doraene gaf hij een garagebox aan de Vlaamsesteenweg op en de gestolen SIE-wapens in Vilvoorde.

Maar volgens Ponsaers hadden ze die box al in 1987 gevonden op aangeven van Amory. En wapens van de diefstal bij het SIE hadden ze in november 1987 al gevonden in box Martine, Bouhouche gaf dus gewoon de rest van de buit.

Niks dat Beijer in het bijzonder in moeilijkheden bracht – de man die hem toch geflikt had, zoals hij op dat moment dacht – niks dat rechtstreeks aan de bende van Nijvel te linken was, zelfs niks dat nog niet geweten was door de onderzoekers. Dit was dan zogezegd 'Bouhouche die plots dagenlang aan het praten ging en niet meer kon stoppen met praten'.

Nochtans had hij elementen die de bende van Nijvel in de hoek konden drijven, want die troefkaart gooide hij slechts enkele maanden later, in augustus 1988, op tafel toen hij met de expertiserapporten over het moordwapen van Mendez (een ander wapen dan het bolognaisewapen dus) het heet onder zijn voeten voelde worden. Maar de onderzoeksrechter/procureur des Konings heeft niet toegehapt. Naar alle waarschijnlijkheid wilde men de zaak-Bouhouche/Mendez, waar zij verantwoordelijk voor waren, niet onnodig besmetten met het 'bende van Nijvel'-onderzoek. Waar wel iets voor te zeggen valt, maar waar zeker niet iedereen het mee eens was. Hebben ze daar een kans gemist, of hebben ze er toen verstandig voor gekozen om zich niet in een doolhof van complotten en intriges te laten leiden?

Bouhouches dood kan eindeloos geanalyseerd worden. Men kan elk detail onder de loep nemen, alternatieve scenario’s bedenken en discussiëren over hoe een identiteitsswitch eenvoudiger, discreter of efficiënter had kunnen verlopen. Maar uiteindelijk verandert dat niets aan de kern van de zaak: Bouhouche had geen enkele reden om zijn dood in scène te zetten.

Dat is het fundamentele probleem van al die theorieën. Ze vertrekken vanuit de vraag hoe zo’n operatie uitgevoerd zou kunnen zijn, terwijl de veel belangrijkere vraag nauwelijks beantwoord wordt: waarom zou hij dat doen?

Er waren op het moment van zijn overlijden geen concrete omstandigheden die erop wijzen dat Bouhouche moest verdwijnen. Hij leefde teruggetrokken, maar dat deed hij al langer. Er was geen nieuwe gerechtelijke druk, geen nakende doorbraak in een dossier, geen financiële of persoonlijke situatie die een drastische vlucht noodzakelijk maakte. Ook achteraf is er nooit iets opgedoken dat alsnog een motief aannemelijk maakt. Geen nieuwe onthullingen, geen aanwijzingen dat hij op het punt stond ontmaskerd te worden, zelfs geen begin van een concrete reden waarom hij zo’n extreem en complex scenario zou hebben moeten organiseren.

En precies daarom blijven die hypothesen uiteindelijk weinig overtuigend. Niet omdat een geënsceneerde dood technisch onmogelijk zou zijn, maar omdat er geen geloofwaardige noodzaak bestond om zoiets te ondernemen. Zonder duidelijk motief verliest elk alternatief scenario zijn fundament.

Waarom hij geen reden had?

Hij was er een eigen bedrijf begonnen.

Op 24 september 1994 begint mevrouw Claude Bureau in Le Barthole, een plaatsje nabij Fougax-et-Barrineuf, een bedrijf met BTW-nummer FR13404983892. De activiteit wordt omschreven als graanteelt en industriële gewassen. De zaak wordt afgesloten en geschrapt op 15 oktober 2004.

Eén dag later, op 16 oktober 2004, start Madani Bouhouche op dezelfde plaats een bedrijf met BTW-nummer FR91479518912. De activiteit wordt omschreven als “fokkerij van dieren”.

Bron » www.societe.com | www.societe.com