You are not logged in. Please login or register.
Bende van Nijvel → 1983 → Plancenoit: 14 Ferbuari
Het gaat mij om de 2 tekeningen N10 & N14, verkregen door twee verschillende getuigen, op twee verschillende crime scenes. Mijn vraag is, hoe is het mogelijk dat de tekenaar twee maal hetzelfde gedetailleerde en gelijkende portret tekent op aanwijzing van deze getuigen, die ongetwijfeld elk hun goedkeuring gaven, en zich akkoord verklaarden met het resultaat, maar elkaar nooit hebben ontmoet?
Ik zie twee mogelijkheden: Het is twee keer dezelfde dader die nagenoeg op identieke wijze werd omschreven door beide getuigen of eerst is tekening nr. 10 gemaakt op basis van verklaringen van getuige 1 en dan hebben ze aan getuige 2 die tekening getoond en gevraagd of de dader op deze persoon lijkt.
Ik zet mijn geld in op mogelijkheid nummer 2. 
Indien de ‘tweede getuige’ de eerste robot tekening (van een totaal andere plaats delict), te zien kreeg, nog voor de tweede tekening werd gemaakt, is dit problematisch, en heeft het voor de speurders uiteindelijk weinig zin om verschillende robotfoto’s te maken?
Indien de tekenaar, in dit geval, zijn eerst gemaakte tekening toonde aan de tweede getuige, om een nieuwe (opnieuw) zeer gedetailleerde tekening te maken, maar zich baseerde op de vorige (wat in dit geval zinloos zou zijn), gaat men volgens mij, voorbij aan het doel van een getuigenis (robot tekening) op zich, en vraag ik mij af wat hiervan het nut, en zeker de reden kan zijn?
Het meest logische antwoord voor mij is - indien we er vanuit gaan dat de procedure correct is verlopen - dat deze twee onafhankelijke getuigen een dader beschrijven die hoogstwaarschijnlijk één en dezelfde persoon is.
Maar bij mijn weten was er (in beide gevallen), steeds 1 dader ongemaskerd, maar dit was in Waver zeker niet N10 of N14. Indien mijn aanname correct is, lijkt mij dit zeer vreemd en vraag ik mij af, hoe het kan dat wij twee maal hetzelfde gelaat te zien kregen?
Het gaat mij om de 2 tekeningen N10 & N14, verkregen door twee verschillende getuigen, op basis twee verschillende crime scenes. Mijn vraag is, hoe is het mogelijk dat de tekenaar twee maal hetzelfde gedetailleerde en gelijkende portret tekent op aanwijzing van deze getuigen, die ongetwijfeld elk hun goedkeuring gaven, en zich akkoord verklaarden met het resultaat, maar elkaar nooit hebben ontmoet?
Doelredeneren in combinatie met tunnelvisie?
Recent heeft forumlid C.P. op het tueries-forum een overzicht gegeven van de diefstal van de VW Golf in Plancenoit en de getuigenis van Genevieve van Lidth de Jeude. Als je de tekst leest, dan voel je direct dat er iets niet klopt met haar getuigenis.
Sinds 2019 wordt haar getuigenis gebruikt om de Sliman-piste te onderbouwen. Als we al haar verklaringen verzamelen en analyseren dan merken we echter dat er een grote verandering is gebeurd die heel haar getuigenis juridisch waardeloos maakt.
De autodiefstal in Plancenoit: De evolutie en kneedbaarheid van een getuigenis
Op 14 februari 1983 werd Geneviève Van Lidth de Jeude het slachtoffer van een gewelddadige autodiefstal voor haar woning in Plancenoit. Een Peugeot 504 volgde haar, waarna een gewapende passagier uitstapte en haar Volkswagen Golf ontvreemdde. De getuigenis van het slachtoffer over de dader zelf is in de loop der decennia een heel eigen leven gaan leiden.
Het startpunt: De initiële verklaringen (1983–2000)
Direct na de feiten omschreef het slachtoffer haar aanvaller als een autoritaire, atletische man met een mediterraans uiterlijk. Opvallend was haar focus op zijn taalgebruik: in de eerste politierapporten van februari 1983 verklaarde ze dat de man "correct Frans" sprak, "zonder buitenlands accent".
In oktober van datzelfde jaar verfijnde ze dit bij de onderzoeksrechter: hij sprak "onberispelijk Frans, zoals men dat in Lyon spreekt". Wat de uiterlijke kenmerken betreft, gaf ze in 1996 voor een compositieschets (robotfoto nr. 10) aan dat de man "krullend" haar had.
Toen rechercheurs haar in het jaar 2000 een reeks verdachtenfoto's toonden, wees ze de crimineel Jean-Luc Peteau aan als de enige die een gelijkenis vertoonde, hoewel er nooit sprake was van een formele herkenning.
De herkenning van Peteau moet de eerste keer in de jaren '80 gebeurd zijn, vermits dit gegeven ook is opgenomen in de akte van beschuldiging van het Borains-proces. Wanneer dit was, heb ik nog niet gevonden. Ik vermoed dat dit na de arrestatie van Peteau (december 1983) is gebeurd.
De breuklijn: Het RTBF-programma in 2019
Zesendertig jaar na de feiten vond er een radicale verschuiving plaats. Tijdens de opnames van het RTBF-programma "Devoir d’enquête" in 2019 kreeg het slachtoffer archiefbeelden te zien van de Franse gangster Thierry Sliman. Overmand door emotie verklaarde ze direct haar aanvaller te herkennen aan zijn gezicht, zijn stem en zijn dictie.
Deze herkenning werd in januari 2022 door haar schriftelijk bevestigd aan de Cel Waals Brabant, waarna ze in februari 2022 officieel opnieuw werd verhoord. Tijdens dit laatste verhoor corrigeerde ze plots haar eerdere verklaring over het "krullende" haar naar "stug en kort" haar, stelde ze dat de dader een duidelijk "Frans accent" had, en betwistte ze het destijds genoteerde tijdstip van de overval (19:20 uur) omdat het in haar herinnering nog daglicht was.
Kritische analyse: De psychologie achter de verschuiving
Wanneer we deze tijdlijn analytisch ontleden, wordt duidelijk dat de getuigenis na 2019 niet louter is 'opgefrist', maar structureel is hertekend door externe invloeden. Hierbij vallen drie cruciale mechanismen op:
1. Geheugenbesmetting (Memory Contamination)
In een gezonde herinnering worden details vager naarmate de tijd verstrijkt. Bij mevrouw Van Lidth de Jeude zien we het omgekeerde fenomeen: haar getuigenis werd na 39 jaar plotseling specifieker en historisch accurater. Waar ze in 1983 sprak over "Frans zonder accent", dacht ze in 2022 plotseling terug aan een "Frans accent".
Dit wijst op geheugenbesmetting via de media. Door de indringende confrontatie met het specifieke tv-fragment van Thierry Sliman in 2019, zijn de audiovisuele kenmerken van de man op televisie onbewust over de vage, oorspronkelijke herinnering van 1983 heen geplaatst.
2. Retrospectieve rationalisatie en correctie
Om de schok en de absolute overtuiging omtrent Sliman in te passen in haar eigen narratief, begon het slachtoffer eerdere ankerpunten te corrigeren of te minimaliseren. Haar aanwijzing van Jean-Luc Peteau in 2000 werd achteraf gebagatelliseerd als een loutere "beïnvloeding door een stemintonatie".
Ook haar specifieke beschrijving van "krullend" haar uit 1996 werd in 2022 plotseling bijgestuurd naar "stug en kort" haar, om exact te matchen met de fysieke kenmerken van Sliman. Dit toont aan hoe kneedbaar het menselijk geheugen is: herinneringen worden (on)bewust aangepast om te stroken met de nieuwe, gewenste realiteit.
3. De juridische waarde is gereduceerd tot nul
Hoe overtuigend en emotioneel de herkenning van het slachtoffer ook mag zijn, justitieel gezien heeft de verschuiving na 2019 de bewijskracht van haar getuigenis volledig vernietigd. Omdat de confrontatie met de verdachte niet plaatsvond in een steriele, gecontroleerde politieomgeving (zoals een blinde line-up met gelijkaardige figuranten), maar via een suggestieve, sensationele true-crime-uitzending, is het bewijs juridisch besmet.
Een advocaat kan in een rechtszaal te allen tijde beargumenteren dat het slachtoffer niet de dader van de carjacking herkent, maar simpelweg de man van de televisie.
Conclusie
De getuigenis van mevrouw Van Lidth de Jeude is een schoolvoorbeeld van de spanning tussen emotionele waarheid en juridische bewijskracht. Hoewel de daderbeschrijving in essentie (een grote, welbesproken Franstalige man) altijd stabiel is gebleven, zijn de identificerende details na 2019 te sterk beïnvloed door de media-aandacht.
Mag ik er wel even bijvertellen dat men meermaals een persoon herkend aan zijn stem. Al is het jaren geleden, en is zijn uiterlijk drastisch veranderd. Meerdere keren heb ik dit zelf kunnen ondervinden.
Als ik het wel heb, laat men in het programma ook de anonieme kassierster aan het woord die Thierry Sliman herkende aan zijn stem en voorkomendheid. Thierry Sliman was beleefd en had een zachte, beschaafde stem. Zeer a-typisch voor een gangster. Het is dus allerminst vreemd, dat zelfs na al die jaren, Thierry Sliman wordt herkend aan zijn voorkomen en typisch stemgeluid. De stem is dikwijls bepalender en makkelijker herkenbaar dan iemand’s uiterlijke, omdat een stem door de jaren heen, (normaal bekeken) niet wezenlijk veranderd.
Opmerkelijker is dat de Sliman-piste (weliswaar door omstandigheden) nooit terdege werd onderzocht. In dezelfde reportage van de RTBF laat men het bewuste interview met Thierry Sliman op p.c. zien aan Lionel Ruth, en vraagt hem of de naam Sliman hem iets zegt. Ruth valt zichtbaar uit de lucht en zegt dat hij van de naam nog nooit heeft gehoord.
Waar staan we dan met de bewering dat de Sliman piste grondig werd onderzocht? Dit klopt gewoon voor geen meter. Het is trouwens het grote punt van Jean-Pierre Adam.
Voor 2017 had ik zelf nog nooit van deze bende gehoord. En Ruth dus blijkbaar ook niet. Wat niet verbaasd want de namen zaten al jaren veilig opgeborgen in het archief in Brussel.
Gangsters hebben de gewoonte hun stemmen te veranderen, dat is een klassieker die blijkbaar de agent Jean-Pierre Adam niet kent. In Nijvel denken de moordenaars dat ze alleen zijn, omdat ze denken dat agent Lacroix dood is. Op dat moment spreken ze natuurlijk, zonder aanpassing, en wat de agent hoort is een soort Vlaams accent. Ook kunnen de moordenaars makkelijk Frans en Nederlands spreken (in tegenstelling tot de Sliman).
Het is behoorlijk ongelooflijk dat Ruth (en de anderen...) zeggen dat ze de zogenaamde Thierry Sliman niet kennen.
Ik vond de vermelding van zijn naam en die van Edmond Masson, in een document van de BOB van Dinant van 09/11/92!
(...) "Ne pas intervenir, pourrait se trouver en compagnie d’un individu Sliman Thierry, ami de la patronne, armé/dangereux."
Het is normaal, er zijn duizenden meldingen geweest, en de minder geloofwaardig theorieën, degene die niet klopten, werden snel verlaten. Ruth & co zijn mensen, geen computers.
Als ik het wel heb, laat men in het programma ook de anonieme kassierster aan het woord die Thierry Sliman herkende aan zijn stem en voorkomendheid.
Dat is één van de centrale punten van de kritiek: een tv-documentaire is geen politie-onderzoek. True crime draait niet rond het vinden van de daders of ze voor de rechtbank brengen. True crime draait rond kijkcijfers, luisteraars of kliks.
In een politie-onderzoek laat je verschillende foto's of verdachten zien. Dit gebeurt aan de hand van duidelijke procedures zodat de mogelijke herkenning juridische waarde heeft en gebruikt kan worden in een proces. In de befaamde tv-reportage wordt één persoon getoond. Natuurlijk is er dan een kans dat de persoon herkend wordt.
Maar zoals reeds geschreven heeft dit geen enkele (juridische) waarde, zeker niet na al die decennia. En zoals geschreven is de getuigenis van Van Lidth de Jeude op zo'n fundamentele aangepast om te passen in de Sliman-piste, dat ze al haar waarde heeft verloren.
Bende van Nijvel → 1983 → Plancenoit: 14 Ferbuari
Powered by PunBB, supported by Informer Technologies, Inc.