Samenvatting

• Wat? Roofmoord op een herbergier

• Wanneer? In de nacht van 23 op 24 oktober 1986, rond 2u

• Waar? Café De Post, Pamelstraat 4 in Ninove » Google Maps

• Wie?
  - Willy Heymans uit Ninove
  - Daniël Vandecapelle uit Gilly
  - Jean-Claude Garnier uit Gilly

• Wapen: een biljartstok

• Status: Opgelost

In de nacht van 23 op 24 oktober breken drie mannen binnen in café De Post in Ninove. Ze slaan de bewoner en eigenaar van het café neer met een biljartstok. De man sterft in het ziekenhuis aan zijn verwondingen. Ze gaan er vandoor met 3.000 fr. en een video-installatie. Ze worden snel gearresteerd en in september 1988 veroordeeld.

Dieven slaan herbergier halfdood

In de nacht van donderdag op vrijdag werd café De Post in de Pamelstraat 4 te Ninove overvallen. Café-uitbater Michel De Backer (33) werd door de dieven zo zwaar toegetakeld dat zijn toestand ronduit zorgwekkend is. Hij werd overgebracht naar de kliniek Park Leopold te Brussel, waar men de kans op overleven zeer klein acht.

De overval werd waarschijnlijk gepleegd tussen middernacht en 02.00 uur. Michel De Backer die bij de RTT werkt en 's avonds café De Post open houdt, had de gewoonte iedere nacht om middernacht zijn café te sluiten en voor het slapen gaan een wandelingetje te maken.

Ook tijdens de nacht van donderdag op vrijdag is dit gebeurd. Een overbuur zag Michel vertrekken en terug thuis komen. Toen deze buur omstreeks 02.00 uur zijn bromfiets wou binnenhalen, zag hij dat de deur van het café op een kier stond. Hij richtte het licht van zijn bromfiets op de deur, maar zag niets verdacht. In de vroege ochtend verwittigde hij toch de politie.

De politie, onder leiding van adjunct-commissaris De Troyer, vond Michel De Backer met een open schedelbreuk en diverse levensgevaarlijke verwondingen op een sofa in de keuken. De man werd eerst overgebracht naar de kliniek van Ninove, maar daar verwees men hem door naar de kliniek Park Leopold te Brussel. Zijn toestand is kritiek.

De dieven, men vermoedt dat het er twee waren, gingen aan de haal met een TV, een video, een muziekinstallatie, een spaarkas en de geldlade van het café. De zaak is in handen van het Parket van Dendermonde, onder leiding van onderzoeksrechter Peeters, substituut De Waele en wetsdokter Lauwaert. Het Parket vermoedt dat de dieven wel degelijk de bedoeling hadden hun slachtoffer uit de weg te ruimen, dit om herkenning te vermijden. Dit zou erop wijzen dat de overvallers bekend zijn bij het gerecht.

Café De Post was tot voor enkele jaren een heel renderende zaak. De post van Ninove was immers in de directe omgeving en leverde heel wat klanten. Op het ogenblik dat de post echter verhuisde naar de Centrumlaan ging het snel bergaf met het café. Momenteel gaf café De Post een onverzorgde indruk.

Bron: Gazet van Antwerpen | 25 Oktober 1986

Daders Ninoofse roofoverval aangehouden

De brutale roofoverval tijdens dewelke uitbater Michel De Backer van café “De Post” te Ninove vrijdagnacht zwaar werd toegetakeld, is opgelost. Het parket van Dendermonde ontmaskerde Willy Heymans uit Asse-Zellik samen met twee handlangers uit Gilly-CharleroiI. Inmiddels vecht de cafébaas nog steeds voor zijn leven. De aanhoudingen zijn het gevolg van een intense samenwerking tussen de politie en rijkswacht van Aalst-Ninove, Asse en Charleroi die uit een verhoor van de kennissenkring van het slachtoffer, vlug een spoor vonden.

Afkomstig uit Ninove kende Willy Heymans (25) al jaren cafébaas Michel De Backer (33). Een tijdje geleden had De Backer van hem een video gekocht. Heymans had zich echter voorgenomen de video opnieuw in het bezit te krijgen. Het middel lag voor de hand: hem stelen.

In het Brusselse had hij het tweetal Daniel Van de Capelle (22) en Jean-Claude Garnier (22), beiden uit Gilly, leren kennen. Het trio zou om toe te slaan wachten tot na de dagelijkse nachtwandeling van de cafébaas en het moment dat hij vermoedelijk in slaap zou gevallen zijn. Heymans en Garnier braken langs de achterzijde binnen. Van de Capelle hield vooraan de wacht tot de anderen voor hem zouden opendoen.

In de achterkamer was Michel De Backer in een zetel in een diepe slaap gevallen. Hij werd met een zwaar voorwerp toegetakeld tot de overvallers bij hem geen teken van leven meer zagen. In de Park-Leopoldkliniek te Brussel is de cafébaas thans nog steeds in de coma. Het onderzoek moet nog uitwijzen wie precies de slagen toebracht.

Na de geweldplegingen laadde het drietal de video op. Ook het televisietoestel, de volledige klankinstallatie, de spaarkas en de geldlade werden gestolen. Michel De Backer werd zwaar gewond achtergelaten en zou nadien door de politie worden aangetroffen nadat een overbuur alarm had geslagen.

De ondervraging van De Backers kennissenkring bracht de onderzoekers op het spoor van Willy Heymans. Hij kon geen alibi voorleggen en verklikte meteen ook zijn twee handlangers. Bij Garnier werd tijdens een huiszoeking het televisietoestel ontdekt.

Bron: Gazet van Antwerpen | 27 Oktober 1986

Daders roofoverval op cafébaas te Ninove blijven in cel

De Raadkamer van de Rechtbank van Eerste Aanleg te Dendermonde heeft het aanhoudingsbevel bevestigd van de drie die verdacht worden van de roofoverval op café De Post aan de Pamelstraat te Ninove in de nacht van donderdag 23 op vrijdag 24 oktober. Uitbater Michel De Backer (33) lieten ze met levensgevaarlijke verwondingen achter. De drie vermoedelijke daders zijn Willy H. (25) uit Asse-Zellik, Daniel V.d.C. (22) uit Gilly en Jean-Claude G. (22), eveneens uit Gilly.

Het trio heeft zelf verklaard dat ze die nacht over de muur aan de parkeerplaats van het Vredegerecht geklauterd zijn en zo het café binnengedrongen zijn. Hun slachtoffer, Michel De Backer, lag in een sofa in de keuken te slapen. Willy H. zei dat De Backer zijn beste vriend was en dat hij hem reeds lang kende. Ze sloegen Michel De Backer met een biljartstok op het hoofd en gingen daarna aan de haal met een TV, een video en wat geld. In feite was het hen alleen te doen om de video. Die had De Backer gekocht van H., maar deze wilde hem terug hebben, zonder evenwel het geld terug te geven.

De drie verklaarden dat ze reeds om 1u bij het café aangekomen waren en om 2u wegreden. De biljartstok, waarmee ze hun slachtoffer hardhandig hadden bewerkt, smeten ze onderweg uit de wagen. Het slachtoffer werd even later, na een telefoontje van de overbuur, door de politie in zeer bedenkelijke toestand aangetroffen. Hij werd overgebracht naar het Park Leopoldziekenhuis waar men zijn overlevingskansen zeer miniem acht. Zelfs als hij het overleeft, zal hij voor de rest van zijn leven verlamd zijn. Dat staat inmiddels vast.

De daders, die voor de rechtbank verschenen op beschuldiging van diefstal met geweld en bendevorming, gaven aanvankelijk elkaar de schuld. Thans hebben zowel H. als V.d.C. toegegeven dat ze elk één slag hebben toegediend. Donderdagvoormiddag heeft te Ninove de wedersamenstelling plaats.

Bron: Gazet van Antwerpen | 29 Oktober 1986

Geen nieuwe gegevens na wedersamenstelling roofmoord te Ninove

Te Ninove had de wedersamenstelling plaats van de overval op café De Post aan de Pamelstraat 4. Uitbater Michel De Backer werd toen zwaar toegetakeld door de overvallers. Korte tijd later kon het parket van Dendermonde de daders aanhouden. Het zijn Willy Heymans uit Asse-Zellik, Daniel Van de Capelle en Jean-Claude Garnier, uit Gilly-Charleroi. De manier waarop de drie het café zijn binnengeraakt en Michel De Backer in zijn slaap werd verrast, werd uitvoerig overgedaan. Met de ondertussen teruggevonden biljartstok toonden Heymans en Van de Capelle hoe ze de café-uitbater elk één slag toedienden.

Ondertussen zijn weinig nieuwe gegevens aan het licht gekomen. Het slachtoffer zelf is nog steeds in coma. De dokters geven hem weinig of geen kans op overleven.

Bron: Gazet van Antwerpen | 31 Oktober 1986

Overval op herbergier uit Ninove is roofmoord

In een ziekenhuis in Etterbeek overleed tussen dinsdag en woensdag herbergier Michel De Backer (33) uit Ninove. Hij werd in de vroege ochtenduren van vrijdag 24 oktober jl. het slachtoffer van een gewapende overval in zijn café aan de Pamelstraat. De alleenwonende man lag te slapen in een zetel en werd met een biljartstok tweemaal met volle kracht op het hoofd geslagen. Toen hij ondanks een open schedelbreuk toch nog even bewoog, werd hem een derde fataIe slag toegediend. De buit van deze overval bedroeg amper 3.000 fr., naast de video-installatie. De politie was vlug ter plaatse, gealarmeerd door een buurman die "iets verdachts had gezien".

De drie daders konden enkele dagen later gepakt worden. Het ging om Willy Heymans (25) uit Ninove en Daniël Vandecapelle (22) en Jean-Claude Garnier (22), beiden uit Gilly. Michel De Backer is niet meer tot het bewustzijn teruggekeerd. Hij was een bekende van Willy Heymans, vandaar dat hem het zwijgen moest opgelegd worden. Tijdens een reconstructie was gebleken dat de nu dodelijk geworden slagen werden toegediend door Willy Heymans en Daniël Vandecapelle, in aanwezigheid van Jean-Claude Garnier.

De dood van de exploitant van herberg “De Post" in Ninove zal het drietal nu voor het assisenhof van Oost-Vlaanderen brengen onder betichting van roofmoord.

Bron: Gazet van Antwerpen | 7 November 1986

Daders roofoverval op cafébaas te Ninove misschien naar Assisenhof

De Raadkamer van de Rechtbank van Eerste Aanleg te Dendermonde heeft de daders van de roofoverval op café De Post aan de Pamelstraat te Ninove naar de procureur-Generaal verwezen. Hij moet beslissen of ze al dan niet voor het assisenhof moeten verschijnen.

Het drietal, Willy Heymans (26) uit Asse, Daniel Van De Capelle (22) en Jean-Claude Garnier (22), beiden uit Gilly, hebben in de nacht van 24 op 25 oktober de uitbater van een herberg, Michel De Backer (33) levensgevaarlijk gewond en voor dood achtergelaten. Zij waren via de parkeerplaats van het Vredegerecht het café binnengedrongen en verrasten de slapende herbergier. Ze sloegen de man met een biljartstok op het hoofd. Ze gingen er vandoor met een TV-toestel, een video, de geldlade uit de toog en de spaarkas.

De zwaar toegetakelde herbergier werd even later door de politie gevonden nadat een overbuur had gemeld dat de herbergdeur was blijven openstaan. De man werd nog overgebracht naar het Park Leopoldziekenhuis te Brussel, waar hij op 4 november 1986 overleed.

Reeds 24 uren na de feiten werd het trio aangehouden. Aanvankelijk gaven ze elkaar de schuld. Achteraf bekenden Van De Capelle en Heyman elk één slag te hebben toegediend. Ze werden eerst verdacht van diefstal met geweld en bendevorming. De roofoverval is echter door het overlijden van het slachtoffer roofmoord geworden.

Bron: Gazet van Antwerpen | 14 November 1987

Roofmoord op herbergier (voorlopig) niet voor Assisenhof

Onder het voorzitterschap van raadsheer Charles Hoorens was maandag 13 juni a.s. een zitting van het Hof van Assisen gepland. Omdat de raadsman van één van de drie verdachten in cassatie is gegaan tegen de verwijzing naar het Hof van Assisen door de Kamer van inbeschuldigingstelling, wordt het proces voor onbepaalde tijd uitgesteld.

Het ging om de roofmoord op herbergier Michel De Backer, uitbater van café De Post in Ninove. "De man werd in de late avonduren van 24 oktober 1986 in zijn eigen herberg door drie jongemannen bijzonder hard aangepakt, onder meer met een biljartstok. De buit bedroeg amper iets meer dan 5.000 fr.

De drie jongeren, Willy Heymans, Daniel Vandecapelle en Jean-Claude Garnier, konden zeer vlug opgepakt worden. De betichting diefstal met geweld werd ineens roofmoord, toen Michel De Backer op 5 november 1986 aan zijn verwondingen bezweek.

De verdediging van Willy Heymans ging in cassatie tegen de verwijzing naar het assisenhof, omdat deze jongeman althans “nooit het inzicht had te doden”. Als het Hof van Cassatie het beroep verwerpt, komt het proces pas na de vakantie weer op de rol.

Bron: Gazet van Antwerpen | 28 Mei 1988

Drie inbrekers sloegen herbergier uit Ninove dood met biljartstok

Tien dagen nadat hij in zij herberg aan de Pamelstraat in Ninove door drie jonge inbrekers met een biljartstok onbarmhartig werd bewerkt, overleed op 4 november in het Park Leopoldziekenhuis te Brussel, Michel De Backer (33) aan zijn verwondingen.

De loodzware betichting van roofmoord brengt het drietal Willy Heymans (27) uit Zellik, Daniël Van de Capelle (24) uit Gilly en Jean-Claude Garnier (24) en eveneens uit Gilly, vanaf maandag voor hel Assisenhof van Oost-Vlaanderen.

Herbergier De Backer was sinds jaren een bekende van Heymans. Enkele weken vóór de feiten had de Backer van hen een video gekocht. Heymans wou het toestel terug, maar dan liefst gratis. De oplossing lag voor de hand: een inbraak.

Twee goede kennissen, Van de Capelle en Garnier, bleken bereid aan deze operatie mee te werken. Zij zouden toeslaan na de traditionele nachtwandeling van de alleenwonende herbergier. Men moest hoe dan ook wachten tot de man sliep.

Via de parkeerplaats van het Vredegerecht drong het drietal op vrijdagavond 24 oktober 1986 de herberg binnen. De Backer lag te slapen in een zetel. Hij werd onmiddellijk met een biljartstok tweemaal hard op het hoofd geslagen. Toen hij ondanks de open schedelbreuk nog even bewoog, volgde er een derde fatale slag. Men ging er vandoor met een TV-toestel, de video-installatie en een bedrag van 3.000 fr.

Roofmoord

Een buurman die "iets verdacht" had gehoord, alarmeerde onmiddellijk de politie. Enkele uren na de ontdekking van de zieltogende De Backer, leidde het onderzoek in de richting van Heymans. Vandaar kwam men terecht bij Van de Capelle en Garnier. Aanvankelijk gaven elkaar de schuld, later bekenden Van de Capelle en Heymans elk één slag te hebben toegediend.

Zonder tot het bewustzijn te zijn teruggekeerd, overleed het slachtoffer tien dagen later. De oorspronkelijke beschuldiging van diefstal met geweld en bendevorming, werd meteen heel wat zwaarder, met name roofmoord.

De debatten worden geleid door raadsheer Charles Hoorens, bijgestaan door de rechters Jules Thienpont en Marc Hanssens. Het Openbaar Ministerie wordt waargenomen door advocaat-generaal Rik Vandeputte.

Heymans wordt bijgestaan door mr. Piet Van Eeckhaut uit Gent, Van de Capelle door mr. Jef Nijs uit Dendermonde en Garnier door mr. Jef Vermassen uit Lede. Men verwacht het arrest donderdagavond.

Bron: Gazet van Antwerpen | 8 September 1988

De dodelijke raid van drie zielenpoten

Het is bij een eerste kennismaking echt moeilijk aan te nemen dat deze zo beleefde, nauwelijks verstaanbaar in de microfoon fluisterende en pijnlijk modieus geklede jonge man voor het Hof van Assisen staat omdat hij een weerloze man met twee genadeloze slagen met een biljartkeu heeft afgemaakt om hem te kunnen beroven. Toch moet Willy Heymans (27) uil Zellik zich voor de twaalf Oost-Vlaamse gezworenen verantwoorden voor deze roofmoord op herbergier Michel De Backer (toen 33) uit Ninove.

Heymans zit niet alleen in de beklaagdenbank. Samen met hem worden Daniël Vandecapelle (24) en Jean-Claude Garnier (24) beiden uit Gilly-bij-Charleroi, ervan beschuldigd, in het droevig scenario dat op 24 oktober 1986 in café De Post aan de Pamelstraat werd opgevoerd, een bepalende rol Ie hebben gespeeld. De krachtlijnen in dit proces liggen reeds vast. Na de voorlezing van de akte van beschuldiging, legde namens Heymans zijn raadsman mr. Van Eeckhaut een korte verklaring af.

"Wij willen aan de juryleden mededelen dal er geen enkele poging zal ondernomen worden om de beschuldiging van diefstal te ontkennen. Evenmin zullen wij loochenen dat er uitermate zwaar geweld werd gebruikt om deze diefstal te vergemakkelijken. Wel ontkennen wij met grote kracht, dat wij het arme slachtoffer hebben willen doden”, aldus de advocaat.

Een stelling die door Mr. Nijs, als raadsman van Vandecapelle, zonder meer werd bijgetreden. In de loop van het onderzoek heeft Vandecapelle immers toegegeven niet zonder moeite dat hij inderdaad de derde slag met de biljartkeu heeft toegediend. Zonder nog tot het bewustzijn te komen, overleed de ongelukkige herbergier op 5 november in een gespecialiseerd ziekenhui in Brussel.

De aanleiding tot het plan voor een inbraak in café De Post was van een beangstigende banaliteit. "Het is droevig te moeten vaststellen om welke domme reden en hoe gemakkelijk een mens aan zijn einde kan komen”, kon voorzitter raadsheer Hoorens niet nalaten als commentaar te geven tijdens de ondervraging van Heymans.

De dag van de feiten reed Heymans, financieel aan de grond en eigenlijk daardoor feitelijk gescheiden, naar zijn vriend Vandecapelle in Gilly. Volgens zijn verklaring met het uitdrukkelijk verzoek 25.000 fr. terug te betalen, die hij hem enkele maanden voordien had geleend om een tweedehands auto te kunnen aankopen.

Vandecapelle, maandag ter zitting een heel wat handiger prater dan Heymans, kon die dag niet terugbetalen. Er was daarover wat heibel, er vielen een paar slagen, maar uiteindelijk kwam alles weer in de goede plooien. Er werd zelfs naar Brussel gereden om een pint te pakken. In het gezelschap dan van de derde beklaagde, de bijna-analfabeet Garnier, natuurlijk kind van een moeder die hem haatte, opgevoed in een onoverzichtelijke reeks pleeggezinnen en instellingen. Met soms misleidend romantische namen als "Chapelle de Bourgogne".

Na een ommetje bij de echtgenote van Heymans, werd doorgereden naar Ninove, het Zuidoost-Vlaams stadje waar Heymans zijn jeugd doorbracht. Niemand van de drie beschuldigden was maandag geneigd toe te geven dat toen reeds de idee bestond om in te breken bij Michel De Backer, de eenzame, wat gemarginaliseerde uitbater van een volkscafé als De Post.

Eens in Ninove kreeg het plan vaste vorm. Hevmans had niet lang voordien aan de man een video verkocht. Die kon men mooi terughalen en terloops nog een en ander meenemen. De gedroomde oplossing voor alle financiële problemen.

"Bij het binnenkomen maakte ik onmiddellijk de telefoon onklaar. We wisten niet dat Michel thuis was, hij had de gewoonte 's avonds laat wel eens een wandelingetje te maken. Pas toen we met ons drie in de keuken kwamen, zagen we hem liggen slapen in de zetel. Ik had een biljartkeu in de hand en sloeg tweemaal. Dat geef ik toe, maar ik sloeg zijdelings. Niet rechttoe, rechtaan om hem te doden. We namen dan wat spullen mee en gingen aan de haal. Vandecapelle gaf inderdaad de derde slag, maar niet op mijn vraag, zoals hij beweert”, aldus Heymans.

Vooral over de omstandigheden waarin de derde slag werd gegeven, liepen maandag de verhalen van Heymans en de anderen fel uiteen. Vandecapelle: "Willy gaf me de keu hij nam me bij de arm en vroeg Ie slaan. Ik wist niet dat het zo'n harde slag was. Dat besefte ik pas op de wedersamenstelling".

Garnier ging verder: "Nadat Willy tweemaal aan Daniël had gevraagd te slaan, deed deze het dan toch. Ik bleef weigeren. Dat kon ik die hulpeloze man niet aandoen".

Na de ontdekking van de zieltogende herbergier werd onmiddellijk aan Heymans gedacht. Daar vielen de namen Vandecapelle en Garnier. Toen deze laatste ineens doorsloeg, bekenden ook de anderen. Tien dagen later werden zij van brutale dieven roofmoordenaars.

Bron: Gazet van Antwerpen | 13 September 1988

Wisten inbrekers dat slachtoffer thuis was?

Michel De Backer (toen 33), de eenzaat die in Ninove een kroeg van ellende, De Post, uitbaatte, had slechts een theoretische overlevingskans, nadat hij in de nacht van 23 op 24 oktober 1986 door de inbrekers Willy Heymans (27) en Daniël Vandecappelle (24) met een biljartkeu de kop was ingeslagen.

“In de meest gunstige evolutie zou deze man zeer sterke neurologische afwijkingen gehad hebben”, was de academische samenvatting, die wetsgeneesheer prof. dr. Jacques Timmerman aan de Oost-Vlaamse juryleden gaf. Een wrak dus, veroordeeld tot het bestaan van een plant.

Tijdens de tweede procesdag ten laste van Heymans en zijn kompanen Vandecappelle en Garnier - de derde man, die niet sloeg - werd door de respectievelijke raadslieden van de beschuldigden vanzelfsprekend geredetwist over het precieze aandeel in deze roofmoord, met als buit enkele duizenden franken en wat hifi-materiaal.

Vooral mr. Van Eeckhaut wou gerechtelijk inspecteur Dirk Gheyssels en ook gerechtelijk commissaris Eddy Cauwels laten bevestigen hoe het armtierig trio, dat bij de al even marginale De Backer “eens een slag wou slaan”, eigenlijk geen echt plan had: niemand was gemaskerd, niemand had een wapen en iedereen was ervan overtuigd dat de herbergier niet thuis was.

“De enige bedoeling was electronisch materiaal te stelen. Aan een definitief uitschakelen van de man was niet gedacht, hoogstens hem buiten westen slaan omdat hij Heymans kende. Dat er een eerste en dan onmiddellijk een tweede slag viel, kan alleen door paniek worden uitgelegd. Men zag een bruuske beweging. Dat werd het slachtoffer fataal. Het is juist dat de drie daarna wel voldoende koelbloedigheid hadden om te plunderen, maar zo'n koele doders waren het nu ook weer niet. Half Ninove wist dat Michel De Backer zijn geld op zak stak. En inderdaad, in zijn broekzak stak onaangeroerd een slordige 15.000 frank!”, lichtte pleiter toe.

Zware druk

Tijdens het onderzoek werden de ondervragers erg veel geconfronteerd met het probleem van de schuldverschuiving. Bekennen, dat wel omdat de bewijzen zo hard bleken. De eerlijkheid mocht echter niet zo ver gaan dat niet een en ander - en liefst zo veel mogelijk - in de schoenen van de medebeschuldigden werd geschoven.

“Bij zijn eerste bekentenis bijvoorbeeld, bleef Heymans met kracht ontkennen ook maar één slag met de biljartkeu te hebben gegeven. Dat was uitsluitend het werk geweest van VandecappelIe. Pas toen ook dit verhaal niet kon volgehouden worden, kwam het toegeven van één slag. Veel later en zeer schoorvoetend werd dan bekend dat er misschien wel een tweede slag was gegeven”, aldus gerechtelijk inspecteur Gheyssels.

De drie dodelijk slagen en de verantwoordelijkheid ervoor blijven de debatten beheersen. Vandecappelle loochende de derde slag niet, waarbij de biljartkeu van 63 cm en 520 gram brak, maar hamerde er op dat hij dit slecht gedaan had onder zware druk van Heymans.

Heymans zelf blijft deze versie bestrijden (“ik gaf de keu gewoon door!”), maar dit deed ter zitting ook Garnier. Via de tolk - deze jongeman is Franstalig - liet deze zeggen dat Heymans ook aan hem had gevraagd te slaan, maar dat deze na een eenvoudige weigering niet had aangedrongen. Noch Heymans, noch Vandecappelle spraken bovendien tegen dat ‘Garnier gevraagd had “geen geweld te gebruiken" bij de inbraak.

Hoe schraal het plan voor de roof bij Michel De Backer ook was, voor Heymans althans was het uit bittere nood. Er was beslag gelegd op zijn meubelen. De publieke verkoop was gepland op 31 oktober.

Gerechtelijk commissaris Cauwels: “Het was voor hem inderdaad een tegenslag dat Vandecappelle niet kon of wilde terugbetalen. De financiële ellende dreigde hem compleet aan de grond te zetten.”

Voorzitter Hoorens: “Het is daarom des te onbegrijpelijker dat precies hij enkele maanden voordien zo gul 25.000 fr. leende. Hij was tenslotte zelf een man van twaalf stielen en dertien ongelukken!”

Vandaag nog getuigen. Het arrest wordt donderdagavond verwacht.

Bron: Gazet van Antwerpen | 14 September 1988

Als knaapje moest Jean-Claude Garnier boterhammen schooien

Een knaapje dat door zijn moeder in en goor appartementje ergens in een randgemeente van Charleroi werd opgesloten, van elke vorm van onderwijs verstoken bleef en van honger boterhammetjes vroeg aan de buurvrouw. Een jongen van zestien, die in een opvangtehuis stal als de raven en aan zijn kameraden vroeg hem te verklikken, om op die manier in de belangstelling te komen. Een jongeman van vierentwintig, die door een psychiater “totaal vereenzaamd en zeer angstig" werd genoemd.

Dat was het beeld dat woensdag ter zitting werd geschetst van Jean-Claude Garnier, die sedert maandag voor het Oost-Vlaams Assisenhof terechtstaat, beschuldigd van roofmoord op de Ninoofse herbergier Michel De Backer. Als derde in de rij, na de grotere tenoren Willy Heymans en Daniël Vandecappelle. Wat psychiater dr. Roger Deberdt woensdag vanop de getuigenstoel zei over de achtergronden van deze bijna-analfabete jongeman, kon enerzijds de aanzet zijn van een krachtig pleidooi door een advocaat, maar was anderzijds een striemende aanklacht voor wat in deze tijd nog kan gebeuren.

“De moeder van Garnier”, aldus Dr. Deberdt, “is een zeer tragische figuur, die een reeks natuurlijke kinderen ter wereld bracht. Een opvoeding gaf zij niet, haar optreden kan samengevat worden als de meest onvoorstelbare kinderverwaarlozing. De jeugd van deze jongen verliep in een sfeer van permanente angst en een extreme affectieve verwaarlozing.”

Deze beschuldigde kende een echt “pré-delinquent bestaan”, dat onvermijdelijk moest leiden tol kleine criminaliteit. Meegesleurd in een ellenlange reeks van pleeggezinnen en onthaaltehuizen, stond hij als negentienjarige compleet alleen op de wereld. “Echt verlaten door iedereen”, zei Dr. Deberdt, “met een fatalistisch wereldbeeld, zonder enige ambitie en zonder ethische normen. Diefstal is geen misdrijf, zei hij eens.”

Volgens getuige was hij wel onmiddellijk bereid om met Heymans en Vandecapelle een inbraak te plegen. “Het bezit van een TV leek hem zo essentieel dat hij zonder problemen akkoord ging om De Backer te beroven. Zelf het initiatief nemen zou hij nooit gedaan hebben”, zo werd nog gezegd.

Mw. Dias is de buurvrouw waaraan het knaapje Garnier een boterham vroeg. “Hij zat opgesloten, dus speelde ik hem het voedsel toe, door het raam, in een margarinedoos. Hij werd zeer slecht behandeld. Ik heb regelmatig gehoord dat hij werd geslagen. Uiteindelijk heb ik officieel klacht ingediend, het werd me te gortig.”

In één van de instellingen was dr. Mohammed Charaf, van Syrische afkomst, behandelend geneesheer. “Toen we vroegen wat zijn wensen waren, gaf hij in deze volgorde op: een bromfiets, een kat en een pleeggezin. We hebben aan geen enkel verlangen kunnen voldoen.”

Toevallig karakter

Uit de schets van psychiater dr. Deberdt over Willy Heymans blijkt dat deze ongetwijfeld als de centrale figuur van het drama in café De Post te Ninove mag beschouwd worden. “Een jongen die van meet af aan blijk heeft gegeven van een moeilijk gedragspatroon. Gebrek aan discipline, kleine diefstallen, fugues, vandalisme. Later maken permanente financiële moeilijkheden zijn huwelijk kapot. Eigenlijk een anti-sociale persoonlijkheid, met een zeer negatief mensbeeld waarin elke andere slechts een voorwerp is.”

Volgens getuige was ook bij deze beschuldigde zeker niet gedacht aan doodslag, als afloop van hun inbraak bij Michel De Backer. “Er was geen echt plan, er was geen vaste groep, alles had een toevallig karakter. Toch is het scenario van de feiten geen overijld gebeuren, er steekt een zekere lugubere logica in. Geld heeft in deze affaire bij alle drie een bepalende rol gespeeld”, aldus de psychiater.

Een zeer beïnvloedbare figuur, zonder veel morele remmen, onder zware druk gezet door Heymans. Tot daar wat de getuige-psychiater inleidend over Daniël Vandecapelle zei. “In tegenstelling met de twee andere beschuldigden komt deze jongeman wel uit een positief ingesteld gezin. Door gezondheidsproblemen bij beide ouders, moest hij af en toe ergens geplaatst worden, maar hij werd steeds liefdevol behandeld. Hij kan zich echter niet zelfstandig gedragen. Ook bij hem, net als bij Garnier, is er geen sprake van dat hij deze feiten alleen zou plegen. Hij heeft zeker en vast schuldgevoelens, maar is anderzijds te bang om zijn verantwoordelijkheid op te nemen. Een vleier ook, die door misplaatste lichamelijke klachten aan het gevangenisregime tracht te ontsnappen”, aldus dr. Deberdt.

De reeks moraliteitsgetuigen bevestigden woensdag wat dr. Deberdt helemaal in het begin van zijn getuigenis schetste: Heymans de dominerende figuur, Vandecapelle de makkelijk te overhalen meeloper, Garnier de eenzame gewoontedief.

Vandaag rekwisitoor, pleidooien en vermoedelijk arrest.

Bron: Gazet van Antwerpen | 15 September 1988

Levenslang voor Heymans

Het was vrijdagmorgen bijna 2 uur toen het hof van Assisen van Oost-Vlaanderen Willy Heymans veroordeelde tot levenslange dwangarbeid, Daniel Vandecappelle tot 20 jaar en Jean-Marie Garnier tot 10 jaar. Hiermee werd ingegaan op de vordering van het Openbaar Ministerie.

Enkele uren voordien had de jury de drie jonge mensen reeds schuldig bevonden aan diefstal met geweld, maar zonder het oogmerk te doden. Het drama van 23 oktober 1986 in café De Post in Ninove was dus geen roofmoord.

Eerder op de dag had de burgerlijke partij gezegd dat er geen taal van haat of wrok moet gesproken worden, wel van verdriet en ontgoocheling.

Ook Openbaar Ministerie advocaat-generaal Rik Vandeputte vroeg niet voorbij te gaan aan het element van doodslag. “Alleen reeds uit de manier waarop met vaste hand de genadeloze slagen werden toegediend, kan afgeleid worden dat de dood van de slapende herbergier gewild werd. Los van alle juridische beschouwingen, kan hier gezegd worden dat één van de fundamentele natuurwetten werd overtreden: gij zult niet stelen, gij zult niet doden!”, aldus de openbare aanklager.

Ook in het rekwisitoor werd benadrukt dat geen wraak mag genomen worden, wel dat de wet moet toegepast worden: “Het is duidelijk dat voor Heymans, Vandecappelle en Garnier niet dezelfde straf moet opgelegd worden. Dit neemt niet weg dat er een collectieve schuld is. Zo mag men toch aannemen dat Heymans de biljartkeu aan Vandecappelle en ook aan Garnier doorgaf, om niet alleen te moeten opdraaien voor de eventuele dood van het slachtoffer. Samen uit, samen thuis.”

Vanaf het begin van zijn pleidooi voor Willy Heymans gaf mr. Piet Van Eeckhaut drie stellingen mee aan de gezworenen. Ten eerste neemt deze jonge beschuldigde wel de zwaarste schuld op zich, maar is hij niet de enige betrokkene. Ten tweede gaat het om een diefstal met geweld met een niet gewilde doding als fataal slot en ten derde dringt zich een gematigde straf op.

“Terecht merkte de voorzitter na de ondervraging van Heymans op, hoe banaal een mens aan zijn einde kan komen. Dit is de kern van de zaak. Het drama van 24 oktober 1986 is het verfoeilijke werk geweest van drie kinderen van de nacht, drie ongelukkigen die tijdens die nacht in elkaars vaarwater kwamen. Ik smeek aan de juryleden dat zij zouden aanvaarden welke rol het inhoudsloze noodlot heeft gespeeld”, aldus mr. Van Eeckhaut.

Over de diefstal ging iedereen vlug akkoord. “Wij nemen als raadsman van Heymans aan dat er een vage afspraak was over het uitschakelen van de herbergier, indien hij zou opduiken. Dat staat echter nog mijlenver af van een voornemen tot doden. Ik geloof mijn cliënt wanneer hij zegt dat hij de kracht van een biljartkeu heeft onderschat”, lichtte pleiter toe.

Over Heymans zelf ten slotte: “Ik wil niet melodramatisch doen, maar het moet mij van het hart dat de ongelukkige jeugd en het leven in instellingen toch een giftige adder in zijn borst hebben gekweekt, die af en toe de kop opsteekt. Zoals tijdens die dramatische nacht in Ninove.”

Hierbij aansluitend vroeg mr. Jef Nijs zeer begripvol te zijn voor Daniël Vandecappelle. Ook zijn jeugd was niet zo ideaal, zij het dan door de gezondheidsproblemen bij beide ouders. “Zijn moeder verbleef 55 maanden in het ziekenhuis. Daardoor had Daniël, toen hij 14 was, toch ook acht jaar buiten gezinsverband doorgebracht”, aldus pleiter. Zijn deelname aan de lugubere tocht naar Ninove die nacht kan slechts worden uitgelegd door een enorm zware druk vanwege Heymans.

Mr. Jan De Waele hing op een ontroerende wijze het beeld op van de onvoorstelbare trieste jeugdjaren van Jean-Claude Ganier. Hij heeft aan de doding, die gewild of ongewild was bij de twee anderen, niet meegedaan. Vandaar de onrechtvaardigheid van het wetsartikel dat diefstal en doding onlosmakelijk aaneen vlecht.

Na een lange deliberatie velde het Hof dan een arrest over de bijkomende vragen vanwege de verdediging. Op het verzoek van mr. De Waele om diefstal en doding los te koppelen, werd niet ingegaan.

Wel werd de bijkomende vraag gesteld over een diefstal met zwaar geweld, zonder het oogmerk te doden maar met de dood als gevolg. De stelling die door de raadslieden van Heymans en Vandecappelle tijdens de eerste zittingsdag reeds werd aangekondigd.

Bron: Gazet van Antwerpen | 16 September 1988

Geen roofmoord maar wel maximumstraf

Vrijdagmorgen om 2u viel voor het Hof van Assisen van Oost-Vlaanderen het arrest in het proces tegen de drie jongemannen, die beschuldigd werden van roofmoord op herbergier Michel De Backer (33) uit Ninove. Het drietal was enkele uren voordien door de jury niet schuldig bevonden aan roofmoord.

De gezworenen hadden immers de thesis van de verdediging gevolgd dat Willy Heymans (27), Daniël Vandecappelle (24) en Jean-Claude Garnier (24) alleen schuldig waren aan diefstal met geweld, zonder het inzicht te doden maar met de dood als gevolg.

Daarop kwam een vordering vanwege openbaar aanklager Rik Vandeputte, die door alle verdedigers "genadeloos” werd genoemd. In hoofde van Heymans, de centrale figuur van het drama van 24 oktober 1986 in café De Post te Ninove, kon hij geen verzachtende omstandigheden aanvaarden.

Daarom vorderde hij levenslange dwangarbeid. Voor Vandecappelle en Garnier kon hij die wel aanvaarden, voor hen vorderde hij respectievelijk 20 en 10 jaar. De gezworenen gingen niet in op de smeekbede van de raadslieden om deze "genadeloze eis” te verwerpen. Geen reactie bij de beschuldigden, wel bij de familieleden van Vandecapelle. Voor hen viel een en ander blijkbaar zwaar.

Bron: Gazet van Antwerpen | 17 September 1988