Pierre Romeyer - ondertussen overleden - was een getuige van de schietpartij in Hoeilaart op 30 september 1982. De beroemde chef-kok reed die namiddag met zijn groene Range Rover naar zijn restaurant "La Maison de Bouche" toen hij onverwacht terechtkwam in de nasleep van de overval op wapenhandel Dekaise in Waver.

Op de website vind je een nieuwsdossier met een aantal artikels over de feiten die Pierre Romeyer heeft gezien » Nieuwsdossier

In het topic over de schietpartij in Hoeilaart heb ik reeds een post geplaatst over de getuigenis van Pierre Romeyer » Forum

Pierre Romeyer was zonder twijfel een belangrijke ooggetuige van de feiten, maar veel van wat later aan zijn getuigenis werd toegeschreven, blijkt eerder een interpretatie dan een rechtstreekse waarneming.

Vlak voor de schietpartij reed Romeyer over de bochtige weg naar Hoeilaart (de Overijsesteenweg) toen hij in een bocht werd ingehaald door twee auto’s. Eerst passeerde een blauwe Volkswagen Santana - de vluchtauto van de daders - en onmiddellijk daarna een kleine witte Renault 4 van de BOB van Waver. Hij had geen idee wat zich enkele minuten eerder in Waver had afgespeeld en vond alleen dat beide voertuigen roekeloos reden.

Toen hij Hoeilaart binnenreed, hoorde hij geweerschoten. Hij stopte zijn wagen en zag op het kruispunt van de Koldamlaan met de Albert Biesmanslaan dat de witte Renault de Santana had onderschept. Een van de inzittenden van de Santana was uitgestapt en hield de twee inzittenden van de Renault onder vuur.

Nadat de Santana was weggereden, snelde Romeyer naar de gewonden. Hij nam hun dienstwapens weg, omdat hij aanvankelijk niet wist dat het rijkswachters waren. Pas toen een van hen zich kenbaar maakte, legde hij de wapens terug. Vervolgens belde hij vanuit een nabijgelegen Mercedes-garage de hulpdiensten en verleende hij eerste hulp tot de ambulances arriveerden.

Over deze grote lijnen bestaat weinig discussie. Ze sluiten goed aan bij de reconstructie van de schietpartij en worden ook door andere bronnen bevestigd. Anders ligt dat voor de details die Romeyer later over de schutter vertelde.

Volgens een artikel uit 2018 bevond Romeyer zich op ongeveer 150 meter van de schietpartij. Bovendien verklaarde hij zelf dat de schutter met zijn rug naar hem stond. Daardoor kon hij onmogelijk een gelaat beschrijven. Zijn beschrijving beperkte zich dan ook tot een silhouet: een grote, breedgeschouderde man, "un malabar costaud, large d’épaules". Opvallend is ook dat hij de twee andere daders helemaal niet kon beschrijven.

Toch groeide zijn getuigenis in de loop der jaren uit tot een van de belangrijkste argumenten voor de stelling dat de schutter een professioneel getrainde schutter was. Romeyer, zelf een ervaren jager en sportschutter, verklaarde dat de dader de zogenaamde Cooper-methode gebruikte, een schiettechniek die populair werd gemaakt door de Amerikaanse instructeur Jeff Cooper.

Die vaststelling verdient echter enige nuance. Romeyers ervaring als schutter maakt zijn indruk zeker niet waardeloos. Hij kon waarschijnlijk beter dan een doorsnee getuige beoordelen of iemand beheerst en doelgericht optrad. Maar het blijft de vraag of iemand op ongeveer 150 meter afstand, tijdens een schietpartij die slechts enkele seconden duurde, met zekerheid een specifieke schiettechniek kan herkennen. Zijn conclusie dat de schutter professioneel oogde is daarom plausibel, maar de identificatie van een concrete schietmethode blijft moeilijk te verifiëren.

Nog meer discussie bestaat over het zogenaamde "Incident Romeyer". Enkele uren na de schietpartij zou naar zijn restaurant zijn gebeld. Volgens latere publicaties vroeg de beller of Romeyer inderdaad de eigenaar was van een groene Range Rover, waarna hij hem waarschuwde om te zwijgen. Doorheen de jaren verschenen verschillende versies van dat telefoongesprek. In sommige artikels wordt gezegd dat de beller enkel adviseerde voorzichtig te zijn. Andere bronnen vermelden expliciete bedreigingen zoals: "Si tu parles, on aura ta peau" of "Je hebt iets wat van ons is".

Opmerkelijk is dat pas in een artikel uit 2018 expliciet wordt vermeld dat Romeyer de telefoon helemaal niet zelf opnam. Het was een medewerkster of secretaresse van het restaurant die het gesprek voerde. Romeyer was dus geen directe, maar een indirecte getuige van de inhoud van het telefoongesprek. Dat belangrijke detail ontbreekt in veel oudere publicaties, waardoor de indruk ontstaat dat hij de bedreiging persoonlijk had ontvangen.

Zelfs als het telefoontje werkelijk heeft plaatsgevonden, blijft de vraag wie erachter zat. Vaak wordt automatisch aangenomen dat het om de Bende van Nijvel ging, maar daarvoor bestaat geen hard bewijs. Er zijn verschillende mogelijke verklaringen. Romeyer was in Brussel een bekende figuur, uitbater van een gerenommeerd restaurant en actief in de schietsport. De beller kan hem uit de media hebben gekend, als klant van zijn restaurant, uit de schietwereld of via iemand die zijn nummerplaat kon identificeren. Geen van die mogelijkheden vereist noodzakelijk een link met de daders van de overval.

De evolutie van zijn verklaringen verdient eveneens aandacht. De kern van zijn getuigenis bleef door de jaren heen opmerkelijk stabiel: de twee auto’s die hem inhaalden, de schietpartij, zijn hulp aan de gewonde rijkswachters en het vermeende telefoontje keren telkens terug. Dat pleit eerder voor de betrouwbaarheid van zijn herinnering aan de grote lijnen van de feiten. De meer gedetailleerde elementen - zoals de Cooper-methode of de precieze inhoud van het telefoongesprek - lijken daarentegen geleidelijk meer nadruk te hebben gekregen naarmate de jaren verstreken.

Pierre Romeyer blijft daardoor een belangrijke getuige van de gebeurtenissen in Hoeilaart. Zijn verklaringen leveren waardevolle informatie op over het verloop van de schietpartij en bevestigen verschillende elementen van de latere reconstructie. Tegelijk tonen de beschikbare bronnen aan dat zijn getuigenis met de nodige voorzichtigheid moet worden gelezen. Er bestaat een duidelijk verschil tussen wat hij daadwerkelijk kon waarnemen, wat hij als ervaren schutter interpreteerde en wat later, door mediaberichten en hervertellingen, een eigen leven is gaan leiden.

Precies daarom is Romeyers getuigenis vooral waardevol wanneer zij wordt gelezen in samenhang met de andere beschikbare bronnen. Ze vormt een belangrijk puzzelstuk van de gebeurtenissen in Hoeilaart, maar geen sluitend bewijs voor theorieën over de professionaliteit van de schutter of over een vermeende intimidatiecampagne door de Bende van Nijvel.