Samenvatting

• Wat? Overval op een juwelier, de juwelier wordt doodgeschoten

• Wanneer? 10 Novermber 1989, rond 19u45

• Waar? Schoolstraat 17-19 in Sint-Amandsberg » Google Maps

• Wie? Gengiz Kurutepe en Willy Van Kerckhove

• Wapen: long-rifle .22, met afgezaagde loop

• Status: Opgelost

Tijdens de overval schiet de juwelier met zijn riot gun naar de daders. Als reactie daarop vuurt één van de daders naar de juwelier, die dodelijk getroffen wordt. In 1991 wordt Willy Van Kerckhove veroordeeld tot levenslange dwangarbeid. Gengiz Kurutepe wordt veroordeeld tot 20 jaar.

Overvallers schieten juwelier dood in Sint-Amandsberg

Een gewapende overval in een juwelierszaak aan de Schoolstraat 17-19 in de Gentse deelgemeente Sint-Amandsberg eindigde vrijdagavond met de gewelddadige dood van de eigenaar van de winkel Gerard Van Den Berge (57).

De Juwelier had even voordien twee gemaskerde gangsters betrapt, terwijl ze de etalage aan het leegroven waren. Hij had op hen gevuurd, zonder echter raak te te treffen. Daarop schoot één van de overvallers terug. Gerard Van Den Berge werd recht in het hart geraakt en was op slag dood. Het overvalduo sloeg nadien hals over kop op de vlucht en verloor onderweg nog een deel van hun buit. Tot vandaag zijn de twee spoorloos.

Omstreek 19u45 vrijdagavond waren Annie Van Den Berge en haar dochter Tanya volop bezig met het afsluiten van de winkel. De dochter ging buiten op straat het rolluik voor de etalage neerlaten. Toen ze terug naar binnen stapte, werd ze op de voet gevolgd door twee mannen met een bivakmuts over het hoofd, en gewapend met een long-rifle. In keurig Nederlands zegden ze dat het om een overval ging.

Annie en Tanya Van Den Berge liepen meteen naar de woonvertrekken op de eerste verdieping. Terwijl de moeder een raam opentrok en om hulp begon te roepen, verwittigde de dochter haar vader. Die aarzelde niet en greep naar zijn schietklare riot- gun. Toen hij bij de winkel binnenkwam waren de overvallers de etalage aan het leeg roven. De juwelier legde van kort bij aan, maar miste. De kogel spatte uiteen 1het uitstalraam en op de neergelaten rolluik.

Daarop schoot één van de gangsters Gerard Van Den Berge dood. Een jong koppel, dat per fiets op weg was naar een karateclub, zag nog dat de twee overvallers gebogen over hun slachtoffer stonden. Toen merkten ze merkten dat de mannen gewapend waren, reden de twee weer door.

De gangsters liepen vervolgens in paniek weg, in de richting van de Antwerpse Steenweg. Op hun vluchtweg verloren ze nog tal van ringen en edelstenen. Even verderop sprongen ze in een wagen, vermoedelijk een blauwe Opel Kadet. Een getuige zag immers kort na de feiten een blauwe Opel Kadet met twee inzittenden in volle vaart wegrijden. Omdat het vermoeden groot was dat de vluchtauto gestolen was, raadpleegde de rijkswacht haar computerbestand.

Daaruit bleek dat er inderdaad op 7 november in Luik een blauwe Opel Cadett gestolen werd. Er werd onmiddellijk een nationaal politie-alarm afgekondigd. Zonder resultaat evenwel, want van de daders was geen spoor meer te bekennen.

Twee buren, binnenhuisarchitect André De Bruycker en een exploitante van een krantenwinkel, verwittigden de politie, die in een mum van tijd ter plekke was. Een MUG-ploeg van het UZ poogde Gerard Van Den Berge nog te reanimeren, maar tevergeefs. Hij moet op slag dood zijn geweest.

Een gerechtelijk team, onder leiding van onderzoeksrechter Beaucourt en substituut De Brauwere, stapte ter plaatse af. Vaststellingen achteraf leerden dat de daders vlak voor de overval hun wapen nog geladen hebben, want op straat vond men een kogelhuls. Over de omvang van de buit verkeert men nog in het ongewisse, al staat het wel vast dat het om waardevolle juwelen gaat. Bovendien is het ook zeker dat een groot deel van de meegenomen juwelen “verbrand” is, aangezien er foto's van bestaan.

Bewoners van de Schoolstraat, niet zo ver van het Dampoortstation reageerden ontdaan en verbijsterd op de moorddadige roofoverval. Ook bij de familieleden van het slachtoffer was de consternatie groot. Mevrouw Van Den Berge was zo door de schrik bevangen dat ze zelfs bij de komst van de politie haar schuiloord op de eerste verdieping niet durfde verlaten. Grote verslagenheid ook bij de zoon, Filip Van Den Berge, die samen met zijn verloofde kort na de feiten thuiskwam. Zijn zuster was inmiddels opgevangen door buren.

Gerard Van Den Berge was, net al zijn zoon overigens, een geoefend scherpschutter. Hij had er nooit een geheim van gemaakt dat hij zich bij een eventuele overval gewapenderhand zou verzetten. Die euvele moed heeft hij vrijdagavond met zijn leven moeten bekopen.

Bron: Gazet van Antwerpen | 13 November 1989

Twee verdachten van moordende roofoverval in Gent opgepakt

Het Gentse gerecht staat dicht bij de oplossing van de gewelddadige roofoverval van vrijdagavond in een juwelierszaak aan de Schoolstraat 17-19 in Sint-Amandsberg waarbij juwelier Gerard Van Den Berge (57) werd doodgeschoten. Maandagavond werden twee verdachten opgepakt waarvan er één volledige bekentenissen aflegde. Zijn kompaan daarentegen blijft halsstarrig ontkennen. Hij kon pas gisteravond ondervraagd worden door onderzoeksrechter Beaucourt.

De zaak ging aan het rollen toen de Turk Gengiz Kurutepe (20) uit Sint-Amandsberg zich maandagnamiddag bij de BOB ging aangeven. De jongeman, die tijdens de week verblijft in een halfopen instelling in Sleidinge waar drug- en alcoholvérslaafden worden verpleegd, bekende spontaan zijn aandeel in de roofoverval, waaraan hij een lichte schotwonde aan de schouder had overgehouden. Het was overigens op uitdrukkelijk verzoek van zijn begeleiders in die instelling, die in hem de ongemaskerde overvaller hadden herkend, dat hij zich was gaan aangeven.

Kurutepe bezorgde inmiddels zijn deel van de buit aan de onderzoekers terug. Pas tijdens een tweede verhoor noemde hij de naam van zijn medeplichtige, die hij in de gevangenis had leren kennen. Het gaat om een 45-jarige man uit Wetteren, die reeds herhaalde malen in aanraking kwam met het gerecht, o.m. wegens een reeks zware inbraken. Hij zou de gemaskerde gangster zijn, die de juwelier met een long-rifle met afgezaagde loop doodschoot. Tot nog toe blijft hij evenwel ontkennen. Ook een huiszoeking leverde niets op.

Omdat de eerste verklaringen van Kurutepe leugenachtig bleken te zijn, springen de speurders uiteraard omzichtig om met zijn beschuldigingen aan het adres van de tweede verdachte. Al zijn verklaringen werden gisteren getoetst aan de materiële vaststellingen, om na te gaan of hij nu wel degelijk de waarheid spreekt. Bovendien houden de onderzoekers - BOB, gerechtelijke politie en de gerechtelijke dienst van de stedelijke politie - er nog steeds rekening mee dat de twee overvallers hulp kregen van 1 of2 medeplichtigen. Om al die redenen legde het parket gisteravond een uiterste discretie aan de dag en wilde het over de hele zaak bijzonder weinig kwijt.

Bron: Gazet van Antwerpen | 15 November 1989

Twee aanhoudingen na roofmoord op juwelier in Sint-Amandsberg

De roofoverval van vorige week vrijdagavond in Sint-Amandsberg, die het leven kostte aan juwelier Gerard Van Den Berge (57), is opgelost. Maandagnamiddag werd de rijkswacht van Evergem getipt dat één van de daders, de Turk Gengiz Kurutepe (20) uit de Klinkkouterstraat 29 in Sint-Amandsberg, in een halfopen instelling in Sleidinge verbleef. Kurutepe werd opgepakt, bekende en speelde de naam door van zijn kompaan, die het fatale schot loste. Het gaat om Willy Van Kerckhove (46), Smetledestraat 143 in Wetteren, die al een ellenlang strafblad heeft. Ofschoon hij, volgens een woordvoerster van het parket, "tegen alle rede in" blijft ontkennen aan de hold-up te hebben deelgenomen, werd hij net als Kurutepe door onderzoeksrechter Beaucourt aangehouden op beschuldiging van roofmoord.

De twee overvallers begaven zich met de wagen van Van Kerckhove, een donkerblauwe Opel Kadett, naar de juwelierszaak aan de Schoolstraat 17-19 in Sint-Amandsberg. Rond 19u45, vlak voor het sluitingsuur, vielen ze de winkel binnen. Van Kerckhove, die een bivakmuts over het hoofd had getrokken, bedreigde moeder en dochter Van Den Berge met een longrifle met afgezaagde loop. De beide vrouwen konden echter naar boven lopen en alarm slaan.

Daarop stormde juwelier Gerard Van Den Berge met zijn riotgun naar beneden, legde van dichtbij aan maar miste. Van Kerckhove schoot terug en raakte Van De Berge recht in het hart. De juwelier was op slag dood. Gengiz Kurutepe vertelde de onderzoekers dat hij niet wist hoe het vuurgevecht verlopen was. Op het ogenblik dat de schoten vielen, was hij de etalage aan het leeg graaien, waarna hij onmiddellijk hals over kop te voet wegvluchtte in de richting van het Dampoort-station. Onderweg verloor bij nog een deel van de buit, die in een sporttas stak. Willy Van Kerckhove was inmiddels de andere kant van de straat opgelopen, sprong in zijn wagen en reed in volle vaart weg.

Geraakt

Diezelfde avond nog keerde Kurutepe terug naar de instelling in Sleidinge en begroef er het gestolen goudwerk in de tuin. Pas dan merkte hij dat hij aan de schouder geraakt was door een korreltje hagel, afgevuurd door de juwelier. Zaterdagnamiddag bezorgde hij aan Willy Van Kerckhove diens deel van de buit. Daarna zagen ze mekaar niet meer terug.

De beide daders hebben reeds een goed gevuld strafregister en leerden elkaar in de gevangenis kennen. Gengiz Kurutepe werd eind vorig jaar in de instelling te Sleidinge geïnterneerd, nadat hij in drie Gentse scholen brand had gesticht. Willy Van Kerkhove werd pas in augustus uit de gevangenis ontslagen, waar hij vastzat voor een aantal geruchtmakende inbraken, o.m. bij minister van staat Willy De Clercq, waar voor miljoenen aan kunstwerken werd gestolen, en bij kunstschilder Paul Verbaere uit Wetteren.

Nooit bekend

Het belooft een moeilijk vooronderzoek te worden, want Willy Van Kerckbove is nog bijna nooit tot bekentenissen overgegaan. Ook nu blijft bij halsstarrig zijn aandeel in de roofoverval ontkennen. Een huiszoeking leverde evenmin iets op. Het onderzoek spitst zich dan ook toe op mogelijke bergplaatsen van de buit. Ook het moordwapen is nog niet terecht. Desondanks is het parket er nagenoeg van overtuigd dat hij de tweede dader is.

Ondertussen werden de ringen, de juwelen, de armband en het uurwerk, die bij de overval werden buit gemaakt en door Kurutepe werden begraven, teruggevonden. De onderzoekers zijn inmiddels wel afgestapt van de thesis dat bij de hold-up nog een of twee andere medeplichtigen waren betrokken. Ze gaan daarentegen na of het duo ook in aanmerking komt voor de gewapende overval op de Securitas-agent op 30 oktober in Gentbrugge, waarbij 2,7 miljoen werd geroofd, of voor de mislukte kraak van vorige week woensdag bij de juwelierszaak “Heursel” aan de Lange Munt in Gent.

Bron: Gazet van Antwerpen | 16 November 1989

Verdachte van Gentse roofmoord bekent

Willy Van Kerckhove (46) uit Wetteren heeft donderdagavond tegenover zijn ondervragers toe gegeven dat hij inderdaad de gemaskerde overvaller is, die tijdens een hold-up vorige week vrijdag in Sint-Amandsberg juwelier Gerard Van Den Berge (57) doodschoot. Zijn reputatie van “een harde" getrouw, had Van Kerckhove aanvankelijk zijn aandeel in de roofmoord categorisch ontkend, ofschoon de verklaringen van zijn kompaan Gengiz Kurutepe (20) zeer belastend voor hem waren.

Van Kerckhove vertelde de onderzoekers dat het fatale schot per ongeluk is afgevuurd en dat hij nooit de bedoeling had om de juwelier te raken. Toen hij Gerard Van Den Berge hoorde schieten, heeft hij zich omgedraaid en is de long rifle door een verkeerde manipulatie vanzelf afgegaan. Naar eigen zeggen kon Van Kerckhove niet goed met het wapen omspringen, omdat het in feite toebehoorde aan Kurutepe. Of dat inderdaad zo is, wordt momenteel onderzocht.

De twee verschenen gisteren voor de raadkamer, die hun aanhouding bevestigde.

Bron: Gazet van Antwerpen | 18 November 1989

Moordwapen en buit van overval op Gentse juwelier teruggevonden

Een peloton duikers van de Ilde Genie uit Zwijndrecht vond in het Damslootmeer aan de Stapsteenweg in Heusden-Destelbergen het wapen terug waarmee Willy Van Kerckhove (46) uit Wetteren op vrijdag 10 november bij een overval juwelier Gerard Van Den Berge (57) uit Sint-Amandsberg doodschoot. De overvaller had de afgezaagde long-rifle .22 bij zijn terugkeer in het meer gegooid.

Inmiddels is ook Van Kerckhoves deel van de buit terecht. De 61 juwelen bleken hij hem thuis aan de Smetledestraat 143 vernuftig verstopt in een holle trapleuning.

Gisteravond om 19u vond overigens in de volledig afgezette Schoolstraat de reconstructie van de moorddadige roofoverval plaats. Van Kerckhove en zijn mededader Gengiz Kurutepe (20) moesten er nog eens overdoen hoe ze die bewuste vrijdag vlak voor het sluitingsuur de juwelierszaak binnen stormden en de etalage plunderden.

Toen ze betrapt werden door juwelier Van Den Berge, die niet aarzelde en op de overvallers schoot, draaide de gemaskerde Van Kerckhove zich om en vuurde het fatale schot af. De juwelier werd in het hart geraakt en was op lag dood.

Tegenover de onderzoekers verklaarde Van Kerckhove dat hij niet had geschoten om te doden, maar dat het wapen waarmee hij niet vertrouwd was per ongeluk was afgegaan.

Bron: Gazet van Antwerpen | 1 December 1989

Assisenhof wenkt voor roofmoordenaars Gentse juwelier

De Gentse raadkamer heeft gisteren Willy Van Kerckhove (42) uit Wetteren en Gengiz Kurutepe (20) uit Gent naar de kamer van inbeschuldigingstelling (KI) verwezen op beschuldiging van roofmoord op juwelier Gerard Van Den Berge (57) uit Sint-Amandsberg. Wanneer de KI oordeelt dat er voldoende schuldaanwijzingen zijn - iets waaraan niemand twijfelt want er zijn volledige bekentenissen - zullen de twee voor het Oost-Vlaamse Assisenhof dienen te verschijnen.

Van Kerckhove en Kurutepe schoten op vrijdag 10 november 1989 bij een overval juwelier Gerard Van Den Berge dood, die hen onder vuur genomen had. De politiediensten kwamen de daders op het spoor toen ze in de robotfoto van de ongemaskerde gangster Gengiz Kurutepe herkenden, die in een halfopen instelling geïnterneerd zat wegens brandstichting. De jonge Turk bekende en wees Willy Van Kerckhove als mededader aan, die het fatale schot gelost had.

Van Kerckhove zal zich voor het Assisenhof tevens dienen te verantwoorden voor een gewapende overval op het ziekenfonds Hermes aan de Hoogpoort in Gent, die hem 60.000 frank opleverde.

Bron: Gazet van Antwerpen | 14 Augustus 1991

"Het was puur toeval dat ik juwelier getroffen heb"

"Ik wil dat de jury weet dat ik geen moordenaar ben. Ik heb dwaas gehandeld, maar het was puur toeval dat ik de juwelier getroffen heb. Het schot is compleet buiten mijn wil afgegaan. Het was een ongeval waaraan ik weinig kon doen." Dat zei zonder te verpinken Willy Van Kerckhove (48), die samen met Gengiz Kurutepe (20) uit Sint-Amandsberg voor het Oost-Vlaamse assisenhof terechtstaat wegens de roofmoord op juwelier Gerard Van Den Berge (57).

Al van op de eerste dag werd het zonneklaar waar het in dit proces om zal draaien. De verdediging van Van Kerckhove gaf toe dat haar cliënt kwam om te stelen maar betwistte dat hij opzettelijk geschoten heeft om te doden. De raadslieden van Kurutepe stelden dat hun cliënt niet voor een assisenhof thuishoort maar geïnterneerd dient te worden.

In zijn akte van beschuldiging zette advocaat-generaal Rik Vanputte uiteen dat beide beschuldigden, toen ze hun slachtoffer op 10 november 1989 in zijn winkel aan de Schoolstraat in Sint-Amandsberg overvielen, een doodslag pleegden om de diefstal te vergemakkelijken of om de straffeloosheid ervan te verzekeren. Vandaar dus de beschuldiging van roofmoord.

Mr. Filip Van Hende, advocaat van Willy Van Kerckhove, kon zich akkoord verklaren met de kwalificatie van diefstal, maar vond de beschuldiging als zou zijn cliënt een opzettelijke doding gepleegd hebben onterecht. Veeleer ging het om een ongewild schot, dat afging nadat het slachtoffer zelf eerst het vuur had geopend met een veel zwaarder wapen. Hoe dit strafrechtelijk vertaald moet worden, zal de jury moeten uitmaken aan de hand van de debatten ter zitting.

Mrs. Erwin Coppens en Geert Boelaert betoogden in hun akte van verdediging dat Gengize Kurutepe ontoerekenbaar is en daarom geïnterneerd dient te worden. Op het ogenblik van de feiten was hij overigens reeds geïnterneerd.

Perfectie

Hoewel Van Kerckhove vanwege zijn advocaat het predikaat gesloten karakter meekreeg, antwoordde hij complexloos en vrij en vrank op de vragen die voorzitter Boudewijn Desmet hem stelde. Dat hij zijn Turkse metgezel in de gevangenis leerde kennen, hoeft niet te verwonderen, want tussen '63 en '88 liep hij twaalf veroordelingen op, waardoor hij in totaal ruim zes jaar achter de tralies doorbracht. Het ging hem telkens om (loonbedienden)diefstallen, inbraken of oplichtingen maar nooit kwam er enig geweld bij kijken.

Het gevolg was wel dat hij een zeer onregelmatig beroepsleven kende, met niet minder dan 33 werkgevers. Ofschoon hij maar tot zijn veertiende naar school gegaan was en geen enkel diploma bezat, trok hij toch goed zijn streng als mechanieker. "Mijn bazen waren content van mij. Want als ik mij op iets toeleg, dan wil ik het steeds beter doen dan een ander. Ik mag wel zeggen dat ik altijd perfectie nagestreefd heb.”

Diezelfde maniakale houding kwam ook tot uiting in zijn hobby's - modelbouw van vliegtuigen en het ineen steken van elektronische orgels - waaraan hij zeer veel geld besteedde. Steeds beloofde hij plechtig niet te hervallen, maar al even vaak botste hij op slechte vrienden die hem op sleeptouw namen. Een rol die begin ’88 was weggelegd voor Gengiz Kurutepe, die toen opgesloten zat wegens een reeks brandstichtingen.

Samen bedisselden ze plannen om een grote slag te slaan om voor eens en altijd met hun geldproblemen komaf te maken. Een eerste overval vond plaats op 29 september '89 op het ziekenfonds Hermes. Het voorstel kwam van Kurutepe die ook alleen handelde "want hij wilde persé bewijzen dat hij het alleen ook wel aandurfde". Van Kerckhove, die zich naar eigen zeggen bewust afzijdig hield, wachtte hem buiten op. Op aandringen van Kurutepe zorgde hij wel voor het wapen, maar omdat hij niet te vinden was voor echt schiettuig gaf hij zijn metgezel een luchtdrukpistool mee. De buit, een goede 56.000 frank, verdeelden ze onder hun beiden, maar was ruimschoots onvoldoende om hun financiële nood te lenigen.

Evenwichtig

Op 10 november belde Kurutepe, die in de half-open psychiatrische instelling in Sleidinge verbleef, Van Kerckhove op en zei dat het nu of nooit was. "Het moest die dag gebeuren, maar we wisten nog niet waar". Een hele namiddag reden ze besluiteloos rond op zoek naar een geschikt doelwit, maar ofwel kregen ze schrik ofwel raakten ze het onderling niet eens. Uiteindelijk werd het de winkel van Gerard Van Den Berge, omdat Kurutepe zich meende te herinneren dat die laat openbleef.

Omstreeks 19u30 arriveerden ze. Van Kerckhove had een afgezaagde long-rifle mee. Hij beweert dat afgesproken was dat Kurutepe het wapen zou dragen. "Maar in de wagen merkte ik dat hij zenuwachtig werd. Daarom vertrouwde ik het niet meer en besloot het geweer mij bij te houden. Ik wist dat er dan zeker niets zou gebeuren, want ik ben een evenwichtige persoon".

Om alle onaangename verrassingen te vermijden stak hij de lader niet op het geweer. Toen ze nog volop aan het overleggen waren over hoe en wat, zagen ze plots dat de dochter de zaak aan het afsluiten was. Enigszins verrast schoten ze in actie. Van Kerckhove zei nog te willen stoppen, maar Kurutepe maande hem aan voort te doen. "Ge zijt hier nu, ge moet doorbijten. Ze liggen hier voor het rapen”, snauwde hij hem toe. Daarop trok Van Kerckhove zijn bivakmuts over het gezicht (Kurutepe meende er geen nodig te hebben wat achteraf een fatale vergissing bleek) en stak de lader op zijn wapen.

In de versie die Van Kerckhove gisteren de jury ophing kwamen ze binnenin oog in oog met de juwelier, die te horen kreeg zijn handen omhoog te steken. Moeder Van Den Berge was intussen naar boven gelopen om alarm te slaan, terwijl dochter Tania zich ook al verzette. Van die verwarring maakte de juwelier gebruik om in een achterruimte te glippen. "Ik dacht dat hij het alarmsysteem in gang ging zetten en besteedde er verder geen aandacht aan".

De dochter bleef intussen tegensputteren, waardoor de beschuldigde het danig op zijn heupen kreeg en haar bij de haren vastgreep en zijn wapen opspande om de dreiging dat hij zou schieten hard te maken. Uitgerekend op dat moment kwam de juwelier de winkel binnengestormd met een riotgun en vuurde in de richting van Kurutepe, die de etalage aan het leegroven was en nog net kon wegduiken, waardoor hij slechts een schampwonde opliep.

Toevalstreffer

De oorverdovende knal sloeg Van Kerckhove haast achterover en bijna gelijktijdig haalde hij de trekker van zijn wapen, dat rond zijn hals hing, over. Het schot trof de juwelier recht in het hart. "Het was een toevalstreffer. Ik had niet de tijd om te richten, laat staan te mikken. Ik ben overigens niet de persoon die iemand in koeten bloede zou kunnen neerkogelen", hield hij gisteren de jury meermaals voor.

Dat hij achteraf nog lang is blijven ontkennen, onder meer over de bergplaats van zijn deel van de buit, weet hij aan de oneerlijke houding van zijn Turkse metgezel die hem bedrogen had door een deel van de gestolen sieraden achter te houden. "Ik wilde hem hetzelfde lappen."

Kurutepe zelf stelde zich in zijn ondervraging bijzonder fatalistisch op. Het kon hem allemaal weinig schelen. "Ofwel ben ik normaal en word ik gestraft. Ofwel ben ik zot en word ik geïnterneerd". Veel van wat Van Kerckhove hem in zijn schoenen schoof, weerlegde hij evenwel met klem. "Ik heb nooit van een wapen moeten weten omdat ik weet dat ik als ik in paniek sla, stomme dingen uithaal".

Bron: Gazet van Antwerpen | 26 Maart 1991

“Door dat soort mensen laten wij ons niet doen. Nooit”

De eerste gewapende overval waartoe Willy Van Kerckhove (48) zich liet verleiden, liep meteen faliekant af. De Wetteraar vuurde bij de hold-up op juwelier Gerard Van Den Berge uit Sint-Amandsberg een fataal schot af, dat hem en zijn mededader Gengiz Kurutepe (20) uit Sint-Amandsberg voor het assisenhof bracht op beschuldiging van roofmoord. Nochtans was hij er heilig van overtuigd dat er niets zou kunnen mislopen want als "evenwichtigste" van de twee had hij het wapen van zijn kompaan overgenomen.

Waar hij echter geen rekening mee hield, was dat hij bij de familie Van Den Berge aan het verkeerde adres was. "Wij laten ons niet gewillig doen, zeker niet door dat soort mensen. Nooit ofte nimmer", verklaarde dochter Tania gisteren.

De verdediger van Willy Van Kerckhove, mr. Filip Van Hende, gaf maandag al te kennen dat hij zich tot de naakte feiten zou beperken en het proces niet zou proberen af te wenden van de kern door een hele reeks moraliteitsgetuigen te horen over de moeilijke jeugd van zijn cliënt. Er werd gisteren dan ook over niets anders gepraat dan het verloop van de overval en de omstandigheden waarin het fatale schot viel.

Overtuigd van zijn gelijk en met veel omhaal vertelde de beschuldigde na iedere getuigenis nog eens “zijn waarheid". Hij hoorde een oorverdovende knal, zag een steekvlam, merkte als in een flits een vage silhouet en voor hij het besefte vertrok er een schot uit de long rifle, die hij naar eigen zeggen met een koord rond zijn nek droeg. Maar dat bleek gisteren materieel onmogelijk.

In het begin gaf hij nog toe dat hij de trekker in een instinctieve paniekreactie had overgehaald, maar op de wedersamenstelling luidde het plots dat het aan het wapen bevestigde riempje voor de trekker was gekomen en door een bruuske beweging het riempje was aangehaald en het geweer was afgegaan.

Onderzoeksrechter Eric Beaucourt toonde zich erg sceptisch over die uitleg. Niet alleen heeft Van Kerckhove zijn wapen duidelijk gedraaid in de richting van het slachtoffer, ook is er een zware trekkersdruk van 3 kg.

Luide bonk

Gisteren kwam de kroongetuige in dit dossier aan het woord, Tania Van Den Berge (31), die erbij was toen de feiten plaats grepen. Het werd een waardige en moedige getuigenis van een vrouw die zichtbaar alle leed en wrok nog niet verwerkt had, maar toch zonder haat en vrees sprak zoals de wet het voorschrijft.

Over wat er die 10de november '89 gebeurde, verklaarde ze het volgende. Omdat er een lang weekend voor de deur stond, was de winkel later opengebleven dan normaal. Omstreeks 19u30 liet vader Van Den Berge de hond uit en Tania begon de zaak af te sluiten.

Ze zag twee mannen achter haar op straat passeren, maar sloeg er verder geen acht op. Terwijl ze bezig was met de duurste sieraden uit de etalage te verwijderen, kwam vader terug binnen. Even later hoorden ze een luide bonk op de glazen voordeur en kwamen er twee mannen binnen. Eén van hen was gemaskerd en droeg een wapen.

Op barse toon gebood hij haar alles te laten vallen, wat zij weigerde. Terwijl hij dreigend met het wapen op haar afkwam, snauwde hij haar toe de safe open te maken. "Dat kan ik niet, want ik heb geen sleutels", antwoordde ze. De gemaskerde dader beval haar dan te gaan zitten, maar vond opnieuw geen gehoor. “Ja maar, dan ga ik schieten”, dreigde hij terwijl hij vervaarlijk met het wapen zwaaide. "Schiet dan maar", repliceerde de dochter.

Twee knallen

Toen hij dan zijn kompaan, die beteuterd stond toe te kijken, sommeerde om de etalage leeg te roven, probeerde de getuige daar een stokje voor te steken. "Ik stelde mij voor de toonbank op en riep dat het nu genoeg was en dat ze hier met niets zouden buiten gaan". Dat was er teveel aan voor Van Kerckhove die de jonge vrouw brutaal vastpakte, daarbij haar trui scheurde en aan haar haar snokte totdat ze op haar knieën op de grond stuikte.

Op dat ogenblik kwam de juwelier uit een achterplaats met een riot-gun. "lk hoorde hoe papa zijn shotgun overhaalde en ik zag hem op een paar meter van mij rustig staan met het geweer op schouderhoogte. Ook de overvaller heeft die klik gehoord en draaide zich naar papa. Op dat moment was het een kwestie van wie eerst schoot. Even later hoorde ik twee knallen".

Onmiddellijk daarna zag ze de twee daders wegvluchten. Ze greep nog naar de sporttas waarin de buit opgeborgen lag, maar moest zich toch gewonnen geven. Daarna zag ze haar vader roerloos op de grond liggen. Aanvankelijk dacht ze dat hij zich bewust gedeisd hield, maar toen ze hem recht wilde trekken viel zijn hoofd achterover en kwam er bloed uit zijn mond. Hij stierf in haar armen.

Naar eigen zeggen had de dochter meteen door dat de twee beschuldigden amateurs waren, die hysterisch en onbeheerst reageerden toen ze gewaar werden dat hun overvalscenario niet zoals gepland verliep. "Mijn ouders zijn van nul begonnen en waren zeker niet zinnens om zich zomaar te laten pluimen. Zeker niet door dat soort mensen die op de wedersamenstelling vanuit de hoogte verklaarden dat "als dat madammeke dat zo zegt, dan zal het zo wel geweest zijn" en die telkens ze hun bivakmuts afdeden in de spiegel keken of hun haar nog goed lag".

Show

Een ander punt van discussie is wie de idee opperde om gewapende overvallen te plegen: beide beschuldigden steken het op mekaar. Aan BOB-adjudant Eric Van der Meuten, die hem het eerst ondervroeg, vertelde Kurutepe dat hij onder enorme druk stond en was meegesleept door Van Kerckhove, die alle nodige voorbereidingen had getroffen en beweerd zou hebben dat hij zou schieten als het nodig was.

Die verklaringen klonken spontaan, maar het ontging de rijkswachter niet dat de jonge Turk af en toe show speelde en deed alsof hij vlagen van zinsverbijstering kende. Aan de onderzoeksrechter vertelde hij dat ze op voorstel van Van Kerckhove enkele malen de omgebouwde long-rifle uitprobeerden in de tuin van het instituut in Sleidinge waar hij verbleef.

Naderhand kwám Kurutepe voor een stuk op zijn verklaringen terug in een brief waarin hij schreef dat Van Kerckhove eigenlijk enkel voor inbraken te vinden was terwijl hijzelf aandrong op wapens, hoewel hij er schrik van had. Dat de jonge migrant geen doetje is, bleek uit het relaas van zijn overval op het Hermes-ziekenfonds door bediende Yvette Vermeulen.

De vrouw getuigde op welke brutale wijze de gemaskerde en gewapende beschuldigde geld eiste, ermee dreigde haar en een 82-jarige klant dood te schieten als ze zouden roepen, hen verplichtte op de grond te gaan liggen en daarna probeerde hen vast te binden met een ketting.

Bron: Gazet van Antwerpen | 27 Maart 1991

Psychiater Ghysbrecht voor Assisenhof van Oost-Vlaanderen: "Van Kerckhove een mooiprater en Kurutepe een bluffer”

Willy Van Kerckhove (48) is een geboren leugenaar en mooiprater, die zijn aandeel poogt te minimaliseren. Daarover waren de psychiaters Ghysbrecht en Van Petegem het eens op de derde dag van het assisenproces in Gent, waar de zaak over de roofmoord op juwelier Gerard Van Den Berge dient. Over Gengiz Kurutepe (21) uit Sint-Amandsberg zei Ghysbrecht dat hij met sterke verhalen de onderzoekers in het ootje wilde nemen. Hij achtte hem toerekenbaar.

Zijn collega Van Petegem meende daarentegen dat de beschuldigde als gevolg van dwanggedachten zijn daden niet kon beheersen. De jury van leken zal nu de knoop moeten doorhakken: bestraffen of interneren.

Mocht het van psychiater Paul Ghysbrecht, aangesteld door het gerecht, hebben afgehangen, Gengiz Kurutepe zou nooit geïnterneerd zijn geweest. De brandstichtingen van destijds waren niet het gevolg van een ziekelijke pyromanie, maar gemotiveerde wraakacties op scholen waar hij vroeger Ies had gevolgd.

Ook de overval op het ziekenfonds Hermes was een beraamde actie, waarmee de beschuldigde lucht wilde geven aan zijn agressieve gevoelens tegenover de mutualiteit, waar hij lid van was. Een dwangmatig geobsedeerde kiest zijn slachtoffers niet uit, stelde de deskundige. De jury mocht ook niet vergeten dat Kurutepe enkele uren voor de overval op de juwelier zo lucide was om voor een alibi te zorgen en speciaal naar het instituut in Sleidinge terugkeerde om er zich eens te laten zien.

Normaal

Prof. Ghysbrecht waarschuwde ook voor de sterke taal, waarachter Kurutepe zich vaak wegsteekt. Met veel verve vertelt hij van zijn met bloed doordrenkte dromen waar dood en verdoemenis de boventoon voeren, maar in wezen komt dit op niets anders neer dan een sterk staaltje van bluf en overdrijving, aldus Ghysbrecht. Ook zou Kurutepe op de intelligentietesten hoger hebben gescoord dan Van Kerckhove. Niet geestesziek en dus toerekenbaar, was zijn conclusie.

Dr. Van Petegem was de auteur van het verslag, op basi waarvan Kurutepe op 1 juni '88 door de raadkamer geïnterneerd werd. Op de vraag van de verdediging werd hij gisteren gehoord, maar de getuige moest al direct toegeven dat hij sindsdien de beschuldigde niet meer had onderzocht. Hij had bij Kurutepe wel degelijk een ziekelijke neiging tot brandstichting vastgesteld, die gevoed werd door sterk obsessionele gevoelens van destructieve en agressieve aard die als een echt kruitvat binnenin hem woedden en waarop hij geen vat had.

Dat er bij de gepleegde diefstallen geen sprake was van kleptomanie, bracht volgens deze psychiater niet mee dat Kurutepe voor dat deelaspect wel ten volle verantwoordelijk zou zijn. De vrije wil is immers één en ondeelbaar en is daarom bij de beschuldigde compleet afwezig, vervolgde de expert en het feit dat hij de moorddadige hold-up met een handlanger pleegde, verandert daar niets aan. Dat stond in contrast met prof. Ghysbrecht, die stelde dat men met tweeën nooit een dwangmatige handeling kan stellen.

Zelf verklaarde Kurutepe tegenover gerechtelijk inspecteur Meeus dat hij voor de kick misdrijven pleegde. Die opkikker had hij nodig omdat hij nog op zoek was naar zijn plaats in de maatschappij waar hij gewrongen zat tussen de Westerse en islamitische leefregels.

De directe aanleiding voor de ontsporing van zijn gedrag zocht hij in het mislukte huwelijk met een landgenote, die hem door zijn ouders was opgedrongen. Over de verhouding tussen beide beschuldigden zei Dr. Van Petegem dat Kurutepe de geknipte man is om zich vanuit zijn minderwaardige en aberrante fantasieën te spiegelen aan "helden". En die vond hij misschien in zijn celmaat Willy Van Kerckhove, die hoog met zichzelf opliep.

"Ik speel mondharmonica als een tweede Toots Thielemans en op de fiets ben ik een tweede Merckx", liet Van Kerckhove zich tegenover psychiater Ghysbrecht ontvallen, wie het was opgevallen dat de beschuldigde zich tijdens de reconstructie theatraal gedroeg, geregeld in snikken uitbarstte en altijd een pasklare uitleg klaar had om zijn gedrag goed te praten. Ghysbrecht zag hierin een bewust en berekend afschuiven van schuld.

Zelf beschreef de beschuldigd zich als een dief tegen wil en dank, die gekant is tegen al wat onrecht is, van het revolutionaire type is en steeds wil uitblinken. Zijn omgeving dacht enigszins anders over hem: een komediant, agressief, opvliegend, een baasmaker, hebzuchtig, niet vatbaar voor zelfkritiek, erg teruggetrokken, een perfectionist in zijn werk en hobby's.

Zijn vrouw, die geregeld klappen kreeg en zelfs eens een gebroken arm opliep, gaf toe dat hij ook voor haar een gesloten boek was. Hij leefde in zijn eigen wereld, opgesloten in zijn hobbykamer waar hij zich uitleefde in modelbouw en op zijn orgel en waar zijn volgende kraken tot in de kleinste details uitkiende. Vrienden had hij niet en ook met zijn zoon zijn alle bruggen opgeblazen.

Ook bij de politiediensten staat hij ongunstig aangeschreven, getuigde commissaris Guy Vanyper. "Liegen is zijn tweede natuur. AlIe feiten die men hem ten laste legt, zwakt hij af of blijft hij met een pokerface ontkennen. Desnoods zet hij de onderzoekers op een vals spoor."

Daar kan onderzoeksrechter Beaucourt van meespreken. Pas toen de magistraat ermee dreigde zijn huis, dat vol steekt met dubbele wanden en valse plafonds, tot op de laatste steen af te breken, wilde de beklaagde zeggen waar hij de juwelen verborgen had. Ze zaten weggestopt in de holle buis van een trap. Toen bleek dat hij er alle edelstenen uit losgepeuterd had. Tot op vandaag zijn ze nog altijd niet terecht.

Er was gisteren ook nog altijd veel Ie doen over het verloop van de fatale schietpartij. Wapendeskundige Jean Bliki kon de jury niet veel verduidelijking brengen. "Ballistisch zijn alle stellingen mogelijk”, aldus de expert, die een accidenteel afgaan van het wapen van Van Kerckhove niet uitsloot op voorwaarde dat hij het wapen rond zijn hals droeg, wat door de dochter van het slachtoffer dinsdag onmogelijk werd geacht.

Vandaag worden de pleidooien gehouden en valt het verdict van de jury.

Bron: Gazet van Antwerpen | 28 Maart 1991

Levenslange en twintig jaar dwangarbeid

Het assisenhof van Oost-Vlaanderen heeft in de nacht van donderdag op vrijdag Willy Van Kerckhove (48) veroordeeld tot levenslange dwangarbeid. Gengiz Kurutepe (21) kreeg twintig jaar dwangarbeid. De jury, bestaande uit 5 vrouwen en 8 mannen, had eerder op de avond beide betichten schuldig bevonden aan doodslag op juwelier Gerard Van Den Berghe (57), zonder het oogmerk te doden.

De betichting van roofmoord werd dus niet weerhouden. De vraag tot internering van Kurutepe werd afgewezen. Daarop vorderde advocaat-generaal Rik Vandeputte voor Van Kerckhove levenslange dwangarbeid, en voor Kurutepe 20 jaar, gezien zijn jeugdige leeftijd. De verdediging pleitte - tevergeefs zou even later blijken - voor mildere straffen.

Tijdens de pleidooien vielen geen verrassingen. De verdediging van Van Kerckhove betwistte dat haar cliënt opzettelijk met het oogmerk om te doden geschoten heeft en vroeg de herkwalificatie naar diefstal met geweld, die ongewild de dood van het slachtoffer veroorzaakt had. De raadslieden van de jonge migrant vroegen zijn internering.

Het openbaar ministerie achtte de opzettelijke doding voldoende bewezen en steunde zich op het verslag van de gerechtspsychiater om Kurutepe toerekenbaar te verklaren.

Als raadsman van de burgerlijke partij kwam mr. René Verstringhe op voor de nagedachtenis van het slachtoffer. Dat Van Kerckhove opzettelijk geschoten heeft, stond voor de advocaat als een paal boven water. Hoe anders te verklaren dat hij schietoefeningen hield en afzag van een overval bij een andere juwelier, omdat hij niet wilde dat de man, vader van twee kleine kinderen, iets zou overkomen. Het leek hem ook onwaarschijnlijk dat Van Kerckhove in een paniekreactie geschoten zou hebben.

Onschadelijk maken

Ook advocaat-generaal Rik Vandeputte geloofde niet in een accidenteel schot. Dat Van Kerckhove het anders beweerd, hoefde niet te verwonderen. Hij weet perfect dat de preciese omstandigheden waarin het fatale schot viel niet meer met 100% zekerheid te achterhalen zijn en speelt daar listig en handig op in, aldus Vandeputte.

Het openbaar ministerie merkt ook op dat al de beschuldigde enkel had willen dreigen, een ongeladen wapen volstaan had. De waarheid was echter dat Van Kerckhove van op korte afstand zijn wapen gericht heeft op het slachtoffer en in een verdedigingsreflex geschoten heeft met de bedoeling zijn belager onschadelijk te maken.

Over Gengiz Kurutepe zei de advocaat-generaal dat zijn hele houding in deze zaak zeker niet die was van een geesteszieke. De verdediging steunde haar vraag tot internering op een rapport dat drie jaar oud is, maar vertelde er niet bij dat haar cliënt op het ogenblik van de feiten op proef vrij was nadat men had vastgesteld dat zijn geestestoestand aanmerkelijk verbeterd was.

Verrast

Mr. Filip Van Hende, die optrad namens Willy Van Kerckhove, vond het onterecht dat men alle verklaringen van zijn cliënt als een hoop leugens afdeed. Met name als hij zei dat hij niet opzettelijk geschoten heeft, klonk hij wel geloofwaardig. Zijn strafregister leerde immers dat hij voor zichzelf een morele lijn had getrokken: hij heeft zich nooit aan personen vergrepen. En op een wat domme manier heeft hij zich door Kurutepe de idee van gewapende hold-ups laten aanpraten.

Maar het was uitsluitend de bedoeling om te stelen, zeker niet om te moorden. Maar hij is verrast geworden door de felle weerstand van de dochter waardoor hij zich verplicht zag een almaar dreigender houding aan te nemen. Door de houding van de juwelier die zijn dochter bedreigd zag en het recht in eigen handen wilde nemen. Door de oorverdovende knal van de riotgun van het slachtoffer. En in die fractie van een seconde heeft hij zich in een natuurlijke reactie gedraaid naar de plaats van waar het schot kwam en is zijn geweer onopzettelijk en onvrijwillig als in een fatale reflex afgegaan, aldus de verdediger.

Het minste wat men volgens pleiter kon zeggen is dat er over de juiste toedracht heel wat twijfel bestond en dat die steeds in het voordeel van de verdachte moet spelen. Daarom drong hij aan op een herkwalificatie naar diefstal met geweld, die ongewild de dood van het slachtoffer veroorzaakt heeft.

Abnormaal

Als eerste verdediger van Gengiz Kurutepe schetste mr. Geert Boelens het beeld van een extreem vereenzaamde en geïsoleerde jongeman, die opkeek naar Van Kerckhove. In tegenstelling tot Van Kerckhove die in acute geldnood zat, had zijn cliënt niet het minste motief. Hij deed enkel mee voor de kick, om zich te manifesteren. Men kon er bovendien moeilijk naast kijken dat zijn rol in de moorddadige roof beperkt was tot die van een meeloper.

Mr. Erwin Coppens bepleitte met aandrang de internering van de migrant. Hij veegde de vloer aan met het verslag van psychiater Ghysbrecht, dat wemelde van de feitelijke onjuistheden waaruit de professor dan verregaande conclusies trok. Het gevolg was dat het rapport een beeld ophing van een onherkenbare Kurutepe, die op basis daarvan normaal bevonden werd terwijl hij het jaar voordien, op vordering van het openbaar ministerie nota bene, als geestesgestoorde werd geïnterneerd.

Bron: Gazet van Antwerpen | 29 Maart 1991

Een paar weken na zijn veroordeling kon Willy Van Kerckhove ontsnappen uit de gevangenis:

Ontsnapte moordenaars na massale klopjacht gevat

De rijkswacht kon gistermiddag na een massale klopjacht langs het kanaal Gent-Oostende in Vinderhoute de twee gevangenen vatten, die maandagavond uit de Gentse gevangenis ontsnapt waren. De twee zijn onlangs door het assisenhof tot levenslange dwangarbeid veroordeeld.

Willy Van Kerckhove (48) uit Wetteren en Jean-Luc Baetens (22) uit Moerbeke-Waas zaten dus een levenslange gevangenisstraf uit. Van Kerckhove wegens zijn aandeel in de moorddadige roofoverval op juwelier Gerard Van den Berge uit Sint-Amandsberg, Baetens wegens doodslag op Monique Raes (45) uit Sint-Niklaas, die hij na een misgelopen avontuur doodde op een werf in Belsele. In afwachting van hun overbrenging naar Leuven, verbleven beiden in de Gentse gevangenis op de Nieuwe Wandeling.

Het duo hielp maandagavond rond 18u mee in de keuken. Ze zagen kans om ongemerkt in de lift naar de kelder te raken. Vandaar bereikten ze een gemetste noodmuur, die de gevangenis scheidt van een werf waar verbouwingswerken bezig zijn. Ze wrikten snel enkele stenen los, kropen door de opening naar de andere kant en stopten nadien de muur weer toe. Op de werf zetten ze een ladder tegen de buitenmuur en klommen over de omheining tot op het platform van een huis dat bewoond wordt door Achiel De Koninck, een struis gebouwde dokwerker.

Ze sloegen een ruit stuk en raakten zo op de eerste verdieping. Aan de onderkant van de trap werden ze echter opgewacht door de bewoner, die het rumoer gehoord had. De gevangenen, die even het noorden kwijt waren, herpakten zich snel en zegden dat er drie gedetineerden ontsnapt waren en dat de politie zo snel mogelijk verwittigd moest worden. Vermits ze een bouwvakkersjas boven hun gevangenisplunje getrokken hadden, klonken ze geloofwaardig en De Koninck holde naar zijn telefoon om alarm te slaan. Daarvan maakten Baetens en Van Kerckhove gebruik om via de voordeur de plaat te poetsen.

Wielertoerist

Ze verdwenen via het braakliggend terrein in de Groene Vallei. Opsporingsacties van de rijkswacht bleven in eerste instantie zonder resultaat. Maar gisterochtend omstreeks 9u45 merkte een wielertoerist, die over de Vinderhoutebrug reed, twee mannen langs het kanaal Gent-Oostende die verschrikt wegdoken toen er een helikopter overvloog. Dat kwam de getuige bijzonder verdacht over en hij bracht de veldwachter van Vinderhoute, een deelgemeente van Lovendegem, op de hoogte. Die verwittigde op zijn beurt de rijkswacht van Eeklo en ging zelf poolshoogte nemen.

Al snel kreeg hij Baetens in het vizier, die bekaf was en zich gewillig overgaf. In zijn zakken vond men een schroevendraaier. De rijkswacht zette meteen de grote middelen in om Van Kerckhove, die als gevaarlijk bekend staat, bij de lurven te vatten. Ploegen van de districten Gent en Eeklo en van de territoriale mobiele groep, geassisteerd door een helikopter en een speedboat - in totaal zo'n 120 man - kamden systematisch het dicht begroeide terrein uit.

Even na 12u kende de "sweeping" succes, toen Van Kerckhove, die zich omsingeld wist, uit de struiken opdook. Hij had 2.000 fr. bij zich, die hij beweerde gevonden te hebben, maar die hij vermoedelijk gestolen heeft tijdens zijn vlucht. Uit een zomerhuisje in de omgeving had hij een slaapzak weggenomen. Same met zijn kameraad had hij in de Vinderhoutse bossen de nacht doorgebracht.

Hun ontsnappingspoging zal Baetens en Van Kerckhove weer voor de rechter brengen. Ze zullen er terechtstaan wegens vernieling en diefstal met braak.

Bron: Gazet van Antwerpen | 29 Mei 1991