Samenvatting

• Wat? Albert Bibaut vermoordt zijn ex-partner en haar nieuwe vriend.

• Wanneer? De nacht van 2 op 3 augustus 1983

• Waar? Nieuwstraat 21 in Schoonaarde (Dendermonde) » Google Maps

• Wie? Albert Biebaut

• Wapen: .22 Long rifle

• Status: Opgelost, Albert Bibaut werd in januari 1986 veroordeeld tot de doodstraf.

Albert Bibaut tijdens zijn proces in 1986:

Meisje vond lijken van haar ouders

Woensdagochtend liep de zevenjarige Nathalie Marckx te huilen in de Nieuwstraat te Schoonaarde. Het kind riep herhaaldelijk: “Mijn mama en papa zijn dood”. Een man die in de buurt aan het werken was, stapte toen de kleine werkmanswoning aan nummer 21 binnen, waar hij het stoffelijk overschot van de man en zijn vriendin aantrof. Beiden waren neergeschoten. De dader is spoorloos.

Reeds in mei van dit jaar werd de bewoner van dezelfde straat opgeschrikt door een vechtpartij tussen de bewoner van het nummer 21, de sedert vijf jaar gescheiden Eddy Marckx (30 jaar), en Albert Biebaut. Deze kwam tijdens de afwezigheid van Marckx op bezoek bij de 24-jarige Caroline Staes, die officieel gedomicilieerd was in de Koebosstraat te Appels, doch sedert enige tijd de nieuwe gezellin van Marckx was.

Albert Bibaut, die onlangs werd veroordeeld tot twee jaar effectief als tipgever voor een overval te Dendermonde op twee oudjes, maar tegen het vonnis in beroep ging, kreeg toen enkele steken.

Gisteren, woensdag werden dan de twee lijken gevonden door de 34-jarige Luc Roef, die in de buurt bij zijn schoonouders in de tuin aan het werk was. “Ik geloofde het meisje eerst niet”, zegt hij, “en ik vertelde haar dat haar pa normaal naar zijn werk was vertrokken, daar zijn auto niet meer voor de deur stond. Doch toen het kind nog harder begon te schreien, ging ik naar binnen. Daar zag ik een tafereel dat ik nooit meer zal vergeten.”

“In de gang tussen de woonplaats en de keuken stond de 16 maanden oude Natasja Staes tussen twee met een deken bedekte lijken. Bloed en water en een onbedekte voet waren de eerste aanwijzingen voor een schietpartij die twee slachtoffers had geëist. Ik heb zonder iets aan te raken direct de 900 verwittigd en een buurvrouw heeft het kind mee naar huis genomen. Samen met haar zusje is ze nu bij kennissen onder gebracht in de nabijgelegen Paddenhoek. Dat beeld zal ik nooit vergeten.”

Met negen kogels doorzeefd

Onderzoeksrechter Tas, substituutDe Geest, wetsdokter Lauwaert en wapendeskundige Pletinckx onderzochten de plaats van de misdaad. In de woning was er geen teken van wanorde te bespeuren, doch men trof in de woonkamer een long rifle punt 22 aan, waarmee de slachtoffers vermoedelijk werden neergeschoten.

Marckx was met twee schoten en Caroline Staes met zeven kogels in de borststreek afgemaakt.

Woensdagavond had men nog een enkel formeel bewijs tegen een mogelijke dader. Men vermoedt dat de dubbele moord na 1u30 's morgens is gebeurd, daar op dat uur de beige Mercedes van Eddy Marckx nog voor de deur geparkeerd stond. Ook werd op aanwijzingen van een getuige in een korenveld in de nabijheid van het huis het omhulsel gevonden van de long rifle die onlangs in een Aalsterse wapenhandel werd aangeschaft.

Een andere getuige, H.D.T., vertelde aan de buren dat hij woensdag omstreeks 12u nog het bezoek had gehad van Albert Biebaut, die met een beige Mercedes reed en meedeelde dat hij samen met een vriend van plan was naar Parijs te rijden. De speurders gaan intussen alle gegevens na om de identiteit van de vermoedelijke dader te achterhalen.

Bron: Gazet van Antwerpen | 4 Augustus 1983

Albert Biebaut gaf zich aan te Schoonaarde

De dubbele moord die woensdagochtend te Schoonaarde werd gepleegd is opgelost. De man die van meet af aan als hoofdverdachte werd beschouwd, de 21-jarige Albert Biebaut uit Appels, kwam zich gisteren bij de rijkswacht van Dendermonde aangeven en bekende de moord op zijn gewezen vriendin en zijn rivaal.

Gisterennamiddag werd Biebaut door onderzoeksrechter Tas van Dendermonde verhoord. Hij gaf onmiddellijk een motief voor zijn misdaad. Albert Biebaut wilde nl. de vrouw waarmee hij drie jaar lang had samengewoond, Caroline Staes, terug, evenals zijn kind, de zestien maanden oude Natasja, dat de naam van de moeder draagt.

Op het ogenblik van de feiten zou Biebaut naar zijn zeggen behoorlijk dronken geweest zijn. Hij was zondag ontslagen uit de gevangenis en was met penitentiair verlof tot volgende maandag.

Biebaut bezocht dan verscheidene cafés in het Dendermonde, o.a. te Appels en Schoonaarde. Na zijn kroegentocht drong hij langs achter de woning van zijn gewezen vriendin binnen. Hij verschafte zich toegang via de keuken en verraste daar Caroline Staes en Eddy Marckx. Biebaut was gewapend met een long rine die hij maandag te Aalst had gekocht. Het koppel zag dat het deze keer menens was en trachtte nog te vluchten.

Het was echter te laat en Biebaut schoot erop los. De lijkschouwing wees uit dat de vrouw door zes kogel gedood werd. De man werd drie keer getroffen. Na de moord heeft Biebaut dan de Mercedes van Marckx gestolen, waarmee hij naar Bredene reed. Naar zijn eigen zeggen wou hij daar wat nadenken over zijn daad en was hij van plan zelfmoord te plegen. Uiteindelijk zag hij van dat plan af en keerde hij met de trein terug naar Aalst. De Mercedes liet hij te Bredene achter. Deze wagen wordt opgespoord. Het voertuig was gisteravond nog niet teruggevonden.

Terug in de streek van Aalst bezocht Biebaut nog een aantal cafés. Op een bepaalde plaats zou hij ook gedanst hebben. Uiteindelijk kwam hij dan terecht bij een aan hem bekende vrouw, waar hij de nacht doorbracht. Ten slotte is hij dan gisteren in de vroege ochtend te voet van Aalst naar Dendermonde getrokken, waar hij besloot alles aan de rijkswacht te bekennen.

Toch was het ook voor de bekentenissen van Biebaut voor de gerechtelijke diensten reeds duidelijk dat er in deze weerzinwekkende zaak maar één spoor diende gevolgd te worden. Alles wees immers in de richting van Biebaut. Een motief was ook vlug gevonden en bleef in de sfeer van de passionele misdaad. Biebaut kon blijkbaar niet verwerken dat Caroline Staes hem verliet om haar intrek te nemen bij Eddy Marckx, die sedert een vijftal jaren gescheiden leefde.

Een beetje vreemd is het dat Caroline Staes nog steeds gedomicilieerd was in de Koebosstraat 39 te Appels, waar Biebaut na haar vertrek was blijven wonen. Biebaut kwam overigens ook wel eens langs in de Nieuwstraat 21 te Schoonaarde, waar Marckx hem in mei van dit jaar met zijn vriendin betrapte. Wat meteen aanleiding gaf tot een woeste vechtpartij, waarbij Marckx Biehaut een aantal messteken toediende.

Biebaut is overigens een goede bekende bij het gerecht van Dendermonde. De straf die hij maandag normaal nog zou beginnen uitzitten slaat nog op een andere zaak dan de twee jaar effectief waartoe hij veroordeeld was na een gewapende overval op een bejaard echtpaar op 23 september van vorig jaar. Tegen deze uitspraak op 30 mei 1983 voor de Correctionele Rechtbank van Dendermonde was Biebaut in beroep gegaan.

In de loop van volgende week wordt de wedersamenstelling verwacht.

Bron: Gazet van Antwerpen | 5 Augustus 1983

Moordenaar van Schoonaarde liet auto achter te Nieuwpoort

Na een intense zoekactie werd de Mercedes, waarmee Albert Biebaut, de dader van de dubbele moord te Schoonaarde vluchtte, teruggevonden te Nieuwpoort. Het voertuig werd dus niet achtergelaten te Bredene, zoals Biebaut verklaarde maar dat is in feite een detail. Zeker is dat de kerel na de moord op zijn vroegere vriendin, de 24-jarige Caroline Staes en haar vriend Eddy Marckx, die samen in de Nieuwstraat te Schoonaarde woonden, deze wagen uit diens garage heeft gehaald en ermee naar de kust is gereden. Hier liet hij het voertuig achter, kwam met de trein naar Aalst terug en werd donderdagvoormiddag op de Tragel te Hofstade ingerekend.

Hij verscheen nu voor de raadkamer te Dendermonde, waar hij zijn aanhoudingsmandaat met een maand hoorde verlengen. Men verwacht pas volgende week de wedersamenstelling van deze dubbele moord, die in Schoonaarde heel wat opschudding veroozaakte.

Bron: Gazet van Antwerpen | 12 Augustus 1983

Albert Biebaut tegen de rest van de wereld

Albert Biebaut (43) uit de Dendermondse deelgemeente Appels kan niet voorbijgaan aan de materiële vaststelling dat hij in de nacht van 2 op 3 augustus 1983 zijn ex-vriendin Caroline Staes (24) en haar nieuwe vriend Eddy Marckx (30) in hun woning aan de Nieuwstraat 21 te Schoonaarde doodschoot. Maar alles wat daarrond te vertellen valt weet hij niet meer of is een verdraaide versie van buitenstaanders.

Gedurende de urenlange ondervraging gisteren door voorzitter Jean-Paul De Graef werd het uiteindelijk een keiharde opvoering van "Albert Biebaut tegen de rest van de wereld”. Een zeer gedetailleerd maar humaan ondervragende voorzitter - in Gent aan zijn debuut toe - kon zoveel gespeelde onschuld moeilijk aanvaarden. “Luister, mijnheer Biebaut, ik aanvaard dat U niet alle kleinigheden meer weet, maar een moord op twee mensen is toch geen te verwaarlozen accidentje. Het zijn niet altijd de anderen die de schuld hebben aan alles wat U overkomen is. U hebt met vier vrouwen al dan niet lange tijd samengeleefd. Toen ze met U braken, hebt U hen zonder uitzondering achtervolgd en werden zij tenslotte slachtoffers van uw agressie.”

“De eerste kreeg messteken en de zaak werd gekwalificeerd als verschoonbare moordpoging. De volgende kreeg veel klappen en werd volgens haar zeggen bijna gewurgd. De derde werd in haar slaapkamer bedreigd met een ijzeren staaf en de vierde moest haar besluit om bij U weg te gaan met haar jong leven bekopen.”

Uit de akte van beschuldiging bleek inderdaad geweld de rode draad door het leven van Albert Biebaut. Tussen 1964 en 1983 werd hij liefst dertigmaal veroordeeld, bijna zonder uitzondering wegens gewelddaden. De zwaarste veroordeling was tot twee jaar omdat hij tipgever had gespeeld voor een gewapende overval op bejaarde mensen.”

Een onrechtvaardige veroordeling”, aldus de beklaagde gisteren ter zitting, “want in een blufferige twist met twee jonge mannen zei ik gewoon dat die mensen schrikkelijk veel geld hadden en heb ik ook aangeduid waar ze woonden. Kan ik het helpen dat ze er nadien een brutale overval plegen?”

Analfabeet

“Ik heb een goede opvoeding gehad”, aldus de beklaagde, “en als jongste van acht in een arbeidersgezin heb ik nooit te klagen gehad. Maar ik kon niet mee op school. Ik kan nog steeds niet lezen of schrijven. De ellende in mijn leven is begonnen met mijn eerste huwelijk. Toen ben ik van de ene situatie in de andere gesukkeld tot ik zover raakte dat ik hier nu moet staan.”

Handig alle verantwoordelijkheid afwentelend, vertelde Albert Biebaut dan over zijn leven vanaf zijn eerste (gedwongen) huwelijk in 1963 tot zijn relatie met Caroline Staes en de aanloop naar de feiten. Eenrichtingsverkeer blijft het hoe dan ook. Zijn huwelijk mislukte door de bemoeienissen van de schoonmoeder, een andere relatie strandde na enkele jaren omdat de vrouw manziek was, een tweede huwelijk ging kapot omdat zijn echtgenote deel uitmaakte van een bende, hem oplichtte op financieel gebied en hem liet opdraaien voor het faillissement.

En dan Caroline Staes. “Het is niet juist dat ze bij Eddy Marckx ging omdat hij in staat was voor haar materieel te zorgen. Het is evenmin juist dat ze een zelfmoordpoging deed daarvoor, want toen ging het goed tussen ons.”

Voorzitter Jean-Paul De Graef bevestigde gisteren de klacht van Albert Biebaut dat de relatie met Caroline Staes - waarmee hij een kindje had - verziekt raakte, ook omdat de tweede echtgenote het nieuwe koppel bleef bedreigen.

Terughalen

Volgens de beschuldigde had hij slecht één bedoeling toen hij op zondag 31 juli 1983 de deur van de Dendermondse gevangenis achter zich hoorde dichtslaan. Dat was Caroline en zijn dochtertje terughalen. Desnoods onder bedreiging van een wapen. Daarnaast was hij zeer kwaad op de nieuwe vriend, Eddy Marckx, omdat deze hem in een twist een messteek had gegeven.

Albert Biebaut zei gisteren het allemaal niet goed meer te weten, maar na twee dagen wat doelloos rondhangen in herbergen kocht hij in de late namiddag van 2 augustus 1983 in Aalst een long-rifle. Eerst in gezelschap van een vriend en uiteindelijk helemaal alleen vatte hij met het geladen wapen post achter de woning van Eddy Marckx.

In de vroege ochtenduren verscheen plots de jonge vrouw. Beklaagde bedreigde haar, waarop zij op haar vriend riep. Bij het zien van de gewapende Albert Biebaut probeerden ze het huis uit te rennen. Maar tevergeefs. Negen precies gerichte schoten maakten een einde aan hun leven.

Met de auto van het slachtoffer reed beschuldigde dan naar de kust, keerde met de trein terug en werd op 4 augustus 1983 reed aangehouden te Aalst. De lichamen werden gevonden door het zevenjarig dochtertje uit een eerste huwelijk van Eddy Marckx. “Waarom schoot U twee vluchtende mensen in de rug die U nooit bedreigd hadden, Biebaut?”, vroeg de voorzitter aan het eind van de ondervraging. “Ik weet het niet”, zei de beklaagde.

Vandaag getuigenverhoor.

Bron: Gazet van Antwerpen | 21 Januari 1986

Geheugenverlies is een kwaal van vele getuigen

Een voorbeeldig de debatten leidende voorzitter raadsheer Jean-Paul De Graef heeft er tot nog toe zijn geduld niet bij verloren, maar op de tweede zittingsdag in het assisenproces te Gent tegen Albert Biebaut (43) uit Appels, leek geheugenverlies een wijd verspreide kwaal bij getuigen te zijn. “Dat zou ik niet meer kunnen zeggen”, was de hele dag één van de meest gehoorde
uitlatingen.

Bij de ondervraging van hoofdgetuige Eddy De Zweemer bleef het nog binnen de perken. Bij hem bleek een onnoemlijke schrik voor de verdachte de constante in zijn getuigenis. “Ik wist, mijnheer de voorzitter, dat Albert tot alles in staat is en dat hij meestal ook uitvoert wat hij zegt. Dat is de reden voor de grote schrik die ik toen had. Schrik voor mijn leven, in de echte zin van het woord.”

Eén van de broers van Albert Biebaut is voogd over wees Eddy De Zweemer. Het was dus niet zo ongewoon dat beiden elkaar ontmoet hebben, zondag 31 juli 1983 en dat zij besloten herbergen te bezoeken. Tijdens deze boemeltocht kondigde Albert Biebaut aan wapen te willen kopen “om op jacht te gaan in Holland”. Ter zitting loochende de getuige dat hij 's nachts aan zijn gezel zou gezegd hebben de vader te zijn van Natasja, het kind van Caroline Staes. “Wel is er door hem gesproken over een plan om zijn vriendin en het kind uit het huis van Eddy Marckx weg te halen.”

Schieten

In de loop van maandag 1 augustus ging Albert Biebaut inderdaad over tot de aankoop van een long-rifle, in een winkel te Aalst. “Dit is nu precies geen echt jachtwapen, en ik maakte me ook wel deze bedenking, maar Albert gaf geen verdere uitleg. Het is niet zo, zoals Albert beweert, dat ik toen reeds op de hoogte was van zijn echte plannen en dat ik daar ook initiatieven voor nam. Alles ging uit van hem en van hem alleen.”

Volgens Eddy De Zweemer werd hij over de gewelddadige plannen ten opzichte van Caroline Staes en het kind slechts ingelicht, toen plots een tweede wapen op de proppen kwam. “Toen zei Albert dat we met geweld Caroline en het meisje Natasja uit de woning aan de Nieuwstraat in Schoonaarde gingen halen. Ik moest aan de voordeur staan en schieten op iedereen die langs daar wou vluchten. Vanaf dat moment had ik maar één doel meer voor ogen en dat was wegwezen. Toen we dicht bij het huis waren genaderd, vond ik een uitvlucht en verdween. Ik ben over de velden gerend als een gek, dood van schrik dat Albert me zou terughalen. Ik heb me twee dagen verborgen, ik zag Albert pas terug toen we geconfronteerd werden bij de gerechtelijke politie in Aalst, na de feiten.”

Voorzitter: “U hebt een enorm geluk gehad, dat beseft u toch. Eén handeling meer in deze zaak en u zat naast Biebaut op de beklaagdenbank, als mededader aan een dubbele moord.”

Getuige: “Daarom precies ben ik gevlucht.”

Herberg

De acute aanvallen van geheugenverlies manifesteerden zich zeer manifest bij Anny Biebaut, een nicht van de beklaagde. Zij ontmoette haar oom vlak voor en vlak na de dramatische feiten, maar ook hier kwam de oplossing met “Ik weet het niet meer”.

Een schoolvoorbeeld in de discipline van selectief geheugenverlies bleek echter Elis De Roover. Deze dertiger werd door Albert Biebaut aangesproken enkele uren voor de feiten in een herberg in Appels. “Ik dacht dat we een pint gingen drinken maar dat bleek anders. Plots had hij het over een overval. Dat er verschillende wapens waren en dat ik een taak kreeg, dat weet ik niet meer. Dat Albert het over een wraakneming had op Caroline en haar nieuwe vriend, dat weet ik ook niet meer. Ik ben weggelopen, uit pure schrik.”

Ook alle aanwezigen in de herberg in kwestie, inclusief de waardin, weten niet goed meer wat Albert Biebaut aankondigde te zullen doen met Caroline. “Nochtans waren uw verklaringen destijds veel duidelijker”, herhaalde voorzitter Jean-Paul de Graef telkens. “Toen zei u dat hij bedreigingen uitte.”

Er viel gisteren welgeteld één menselijk woord over Albert Biebaut. Het kwam van gerechtelijk commissaris Marcel D'Hont, die nochtans voorafgaandelijk de voorbedachte rade had aangetoond. “Na de feiten ging Biebaut naar boven bij de kleine Natasja van 16 maand en zei: “Sukkeltje, wat zal er nu van u terechtkomen?”

Bron: Gazet van Antwerpen | 22 Januari 1986

Elke vrouw van Albert Biebaut deed een ander gruwelverhaal

Geen rekwisitoor van een openbare aanklager kan zo scherp en zo vernietigend zijn als het verhaal dat gisterenmiddag drie vrouwen hebben gebracht over het leven dat zij in hun relatie met Albert Biebaut hebben moeten leiden. leder afzonderlijk gedreven door hun eigen temperament hebben zij aan een ademloos luisterende jury de ondergane gewelddaden en andere vernederingen beschreven. De vierde vrouw kan dit niet meer doen. Samen met haar nieuwe vriend werd zij tussen 2 en 3 augustus 1983 doodgeschoten.

Magda Jacobs was amper 18 toen ze met de beschuldigde huwde, en ze was reeds enkele maanden zwanger. “Het was een huwelijk uit noodzaak, mijnheer de voorzitter. Indien ik niet in verwachting ware geweest, was ik met Albert niet getrouwd. Want toen reeds moest ik klappen incasseren. Het heeft maar tien maanden geduurd, ons huwelijk. Viermaal had hij in die periode het echtelijk dak verlaten. Meestal was hij zo agressief uit achterdocht omdat hij als ongeletterde steeds dacht in de luren gelegd te worden.”

Toen ze hem verliet, kreeg ze van Albert Biebaut tijdens een toevallige ontmoeting een messteek in de rug. Hij werd hiervoor tot één jaar veroordeeld. “Tijdens de wedersamenstelling vroeg hij opnieuw samen te wonen, maar ik heb hem sindsdien nooit meer gezien.”

Wurggreep

Na het huwelijk leefde Albert Biebaut gedurende een zevental jaar samen met Josephine Verstraeten. Gisteren een zeer zenuwachtige maar ook zeer aangrijpende getuige. “In het begin geen echte problemen met Albert, maar het werd ineens veel slechter. Ik kreeg slagen, hij bedreigde mij met messen en jachtgeweren, hij sloeg de meubelen stuk. Ik had in die jaren ongelooflijk veel schrik van hem, mijnheer de voorzitter, en als ik eerlijk mag zijn, die heb ik nog.”

Ook bij deze vrouw, die hem twee kinderen schonk, werd het geweld steeds groter. “Toen ik eindelijk de beslissing had durven nemen weg te gaan, brak hij op een middag binnen in mijn huis. Hij was toen reeds bij Jeanine Leus. Hij pakte me zo lang in een wurggreep dat het mij zwart werd voor de ogen en het bewustzijn verloor. Ik werd wakker met naast mij twee wanhopig huilende kleine kinderen. Hij heeft naar de kinderen overigens nooit meer omgekeken.”

Voorzitter: “Waarom brak u ten slotte toch met Albert?”

Getuige: “Omwille van het geweld.”

Nachtmerrie

De derde in de rij en de tweede echtgenote van de beklaagde, Jeanine Leus, toonde zich even striemend genadeloos als temperamentvol. Indien nog nodig, maakte ze de vernietiging van Albert Biebaut compleet. “Spijtig genoeg zijn echtgenote” antwoordde ze meteen op de wettelijk voorgeschreven vraag naar haar verwantschap met de beschuldigde. Maar zij was niet onmiddellijk met hem gehuwd, de acht eerste jaren van hun dertien jaar durende relatie woonden zij samen. Ze begon haar "avontuur" toen ze 19 was, een huwelijk achter de rug had en moeder was van twee kinderen.

Albert Biebaut is de vader van de drie volgende kinderen. “Ik heb die man intens bemind, maar haat en liefde liggen dicht bij elkaar en nu denk ik aan die periode als aan één grote nachtmerrie. Want ook bij mij groeide het geweld met de dag. Maar ik bleef bij hem, zo gek was ik toen. Ik ben in 1977 met hem getrouwd, omdat ik vijf kinderen had, geen geld, en een beetje het advies van het jeugdbeschermingscomité volgde. Hij beloofde beterschap indien we zouden gehuwd zijn, maar dat leek een huizengrote leugen.”

Het was tijdens het samenleven met haar dat Albert Biebaut zelfstandig voeger werd, en niet zonder succes. “Hij had enorm veel werk en was ongetwijfeld een goede stielman. Maar na enige tijd begon hetzelfde liedje: drank, slagen, verwaarlozen van opdrachten. Hij zegt nu dat ik de zaak kapot liet gaan omdat ik profiteerde van zijn analfabetisme. Ik beweer dat ik alles moest doen, zelfs tot het manuele werk toe, terwijl hij zich amuseerde met diensters in een bar.”

Ook Jeanine Leus ging uiteindelijk weg. “Ik was reeds elfmaal naar een vluchthuis gegaan en telkens vond hij mij. Ook toen ik op een appartementje in Mechelen woonde, bleef hij dreigen. Dat was de reden van de twee zogenaamde strafexpedities die ik organiseerde toen hij bij Caroline was. Ik ben ervoor veroordeeld, heb in de gevangenis gezeten, maar het hielp. Hij daagde in Mechelen niet meer op.”

Theatraal

Gisteren werd voor het eerst iets gezegd over Caroline Staes en Eddy Marckx, de slachtoffers in deze affaire. Zij waren tot nog toe uitzonderlijk onopgemerkt gebleven. “Caroline Staes”, aldus gerechtelijk inspecteur Kurt Braeckman, “was wat slordig en onrijp, maar had na een mislukt huwelijk en een stormachtige verhouding met de beklaagde het geluk gevonden bij Eddy Marckx. Ook deze laatste was iemand die tegenslagen moest incasseren, maar duidelijk een gelukkig evenwichtig leven wou uitbouwen.”

Wetsgeneesheer Dr. Raoul Lauwaert bevestigde dat de schoten bij beide slachtoffers de onmiddellijke dood veroorzaakten en psychiater Dr. Jules De Wilde maakte op het einde van de derde zitting dag een slotanalyse: “Albert Biebaut is een primair man, agressief en theatraal, maar ongetwijfeld toerekeningsvatbaar. Hij trok nooit lessen uit zijn ervaringen, zodat hij gevaarlijk zal blijven.”

Vandaag de laatste getuigen en de pleidooien.

Bron: Gazet van Antwerpen | 23 Januari 1986

Vader Marckx heeft veel verdriet maar koestert geen wraakgevoelens

Frederik Marckx is 72 en hij ziet er kranig uit voor zijn leeftijd. Maar sedert meer dan twee jaar is zijn oude dag onherstelbaar verwoest. Tussen 2 en 3 augustus 1983 werd zijn jongste zoon Eddy door Albert Biebaut doodgeschoten.

“Ik kan 's nachts niet meer slapen, maar ik heb geen wraakgevoelens, tegen niemand. Mijn overburen zijn familieleden van Biebaut, maar ik ga met die mensen om zoals met iedereen. Maar uw verontschuldigingen hier vandaag komen te laat”, zei hij tot beklaagde.

Vader Marckx zag zijn zoon weer gelukkig worden met Caroline Staes, nadat hij zeer eenzaam was geworden als gevolg van een mislukt huwelijk. “Zijn eerste vrouw was veel te jong, maar ja er was een kindje op komst. Het was opvallend hoe content Eddy was. Hij kon weer lachen. Ze zouden na nieuwjaar getrouwd zijn.”

Bijna even ontroerend als de waardige verschijning van Frederik Marckx was deze van Hugo Roels, boezemvriend van het slachtoffer. “Wat Eddy voor mij heeft gedaan toen ik een depressie moest doorworstelen als gevolg van echtscheidingsperikelen, is onvoorstelbaar. Het was een zachte en gevoelige jongen. Ik heb terug een moeder voor mijn kleine Nathalie, zei hij na zijn kennismaking met Caroline. Zijn dood is voor mij een zware slag, mijnheer de voorzitter.”

Sociopaat

Na deze twee pakkende momenten lag de weg open voor Mr. Jef Vermassen, raadsman van de burgerlijke partij. Hoe zinloos de dood van Eddy Marckx en Caroline Staes was en is, aldus pleiter, blijkt uit de brief die Albert Biebaut zelf schreef - of liet schrijven - aan Jeanine Leus. “Ik zit weer in de gevangenis, omdat ik twee mensen heb gedood die onschuldig zijn”.

Volgen, de burgerlijke partij is de voorbedachte rade gewoon af te leiden uit het verloop van de drie dagen tussen de vrijlating uit de gevangenis van Dendermonde en de moord te Schoonaarde. Albert Biebaut stal geld van zijn moeder om een wapen te kopen, bracht zo maar eventjes drie bezoeken aan een wapenwinkel, zocht tot tweemaal toe een medeplichtige om de wacht te houden aan de voordeur, maar knapte uiteindelijk dan maar de klus alleen op.

"Het inzicht te doden moet niet aangetoond worden, want de moord zelf was een onvervalste terechtstelling.” Tot slot hing Mr. Jef Vermassen een scherp beeld op van Albert Biebaut, die hij eerder een sociopaat dan een psychopaat noemde. “Een man die echt niet beter kan, wanneer de maatschappij enorm veel geduld heeft gehad en die echt een gevaar vormt. De dag dat Albert Biebaut uit de gevangenis komt, moet de wereld zijn adem inhouden.”

Brutaliteit

Brutaliteit is de constante in het optreden van Albert Biebaut, was het vertrekpunt van substituut-procureur-generaal Jean Soenen, in Gent aan zijn assisendebuut toe. Nuchter ontleedde hij het verleden van de beklaagde, zijn manier van leven met de opeenvolgende vrouwen, zijn permanent gebruik van geweld. “Het is opvallend”, aldus het openbaar ministerie, “hoe gelijklopend zijn optreden is, tegen Jeanine Leus in Mechelen en tegen zijn twee slachtoffers in Schoonaarde. Hel is dus geen toeval.”

Ook voor het openbaar ministerie bestaat er geen twijfel zowel over het inzicht te doden als over de voorbedachte rade. De dodelijke schoten in het huis aan de Nieuwstraat zijn juridisch een moord en niets anders.

Twijfel

Het was dan ook in uitzonderlijk ondankbare omstandigheden dat Mr. Guido Meysman zijn maidenpleidooi voor een assisenhof moest houden. Vooraf zei hij op uitdrukkelijk verzoek van Albert Biebaut de internering niet te vragen. “Maar iedereen zal wel akkoord zijn met de vaststelling dat een mens op gebied van toerekeningsvatbaarheid niet in zwart en wit is vast te leggen en dat deze man in het schemergrijs moet gesitueerd worden.”

Volgens de raadsman kan er in deze zaak alleen een discussie ontstaan over de vraag of Albert Blebaut al dan niet heeft gehandeld met voorbedachte rade. “Ook de wet geeft geen definitie, en nochtans gaat het om een uitermate belangrijke vraag, want daardoor verandert doodslag in moord.”

De feiten overlopend sedert 31 juli 1983 kwam pleiter tot de conclusie dat er minstens twijfel bestaat over de voorbedachte rade. “Het zijn toch niet de oeverloze verklaringen van een dubieus figuur als Eddy De Zweemer die de basis moeten vormen voor deze stelling? Wie eerlijk is, kan alleen maar nagaan dat Albert Biebaut in de uren voor de feiten niet gesproken heeft over Caroline Staes en Eddy Marckx. Pas in dronken toestand heeft hij zijn moed samengeraapt om vrouw en kind uit de Nieuwstraat te Schoonaarde weg te halen. Wat daar dan gebeurd is, moet als een noodlottige evolutie beschouwd worden. Het was geen koele executie, zoals iedereen wil doen geloven.”

Vandaag met het arrest verwacht worden.

Bron: Gazet van Antwerpen | 24 Januari 1986

Albert Biebaut veroordeeld tot de doodstraf

Roerloos al een sfinx heeft Albert Biebaut (43) uit Dendermonde vrijdagavond om kwart voor zeven het arrest aanhoort van het Assisenhof van Oost-Vlaanderen, waarbij hij wegens tweevoudige moord werd veroordeeld tot de doodstraf. Na een toch wel verrassend lange deliberatie gingen hof en jury in op de vordering van openbaar aanklager Jean Soenen.

De vijfde zittingsdag in dit proces waarin de schuld moest vastgelegd worden in verband met het neerschieten van Eddy Marckx en Caroline Staes in de nacht van 2 op 3 augustus 1983, heeft lang geduurd, heel wat langer dan door velen in de wandelgangen werd verwacht.

Aan de basis hiervan lag de langdurige tussenkomst van mr. Guy Baeck. Deze had donderdag geen pleidooi gehouden over de schuldvraag, maar trok gisteren alle registers open over de toepassing van de straf. Na de stelling van mr. Guido Meysman donderdagavond, dat in deze zaak alleen twijfel kon rijzen over de voorbedachte rade, gingen de replieken van burgerlijke partij en openbaar ministerie hoofdzakelijk over dit aspect.

Geen wraak

Drie uur duurde het vooraleer de jury tot de slotconclusie kwam dat Albert Biebaut zich schuldig had gemaakt aan moord, en niet aan doodslag. Hierop vorderde openbaar aanklager Jean Soenen zonder verpinken de doodstraf.

“Dit is de straf die door de wet is voorzien voor een dergelijke misdaad. Alleen verzachtende omstandigheden kunnen uw clementie losmaken. Maar ik vind geen enkel element dat als dusdanig kan ingeroepen worden. Van een ongelukkige jeugd is geen sprake, de ongelukkige gezinssituaties werden uitsluitend door hem veroorzaakt en over het strafregister zullen we maar
zwijgen. Bij mij gaat het om geen wraak, maar om rechtvaardigheid.”

Overbodig lang was de tussenkomst van mr. Guy Baeck. Vaak ook met verrassende gedachtensprongen. Terwijl zijn confrater mr. Guido Meysman zich daags voordien moedig had ingespannen om de voorbedachte rade weg te pleiten, had deze raadsman het over de uitdrukkelijke voorbedachte rade als een argument dat de domheid van Albert Biebaut moest aantonen.

Volgen dit pleidooi was de dubbele moord in Schoonaarde ook het resultaat van het niet tussen komen van de goegemeente, de slordigheid van de wetgeving en de amorele instelling van de wapenhandelaars.”

Toen mr. Guy Baeck uitriep dat de openbare aanklager de doodstraf vorderde "niet uit een rechtsgevoel maar tot eigen eer en glorie", kwam voorzitter Jean-Paul De Graef tussen.

Toen het zwaarst mogelijke arrest vrijdagavond viel, was Albert Biebaut zelf een van de mensen in de muisstille zaal die het minst onder de indruk leken.

Bron: Gazet van Antwerpen | 25 Januari 1986