De KGB als Architect van Diskrediet
Qua capability klopt dat een doorsnee crimineel tot 1983 nog veel van de feiten had kunnen plegen – het leek op banditisme, snelle overvallen, beperkte buit. Maar vanaf 1985 zie je een duidelijke verschuiving die niet meer past bij puur banditisme.
Wie of wat heeft de bende gemanipuleerd? Mogelijk externe sturing. Als je de hypothese van KGB‑inmenging volgt, dan kan de bende vanaf ’85 gebruikt zijn als instrument in een bredere strategie van destabilisatie. Dat zou verklaren waarom de modus operandi plots meer weg had van militaire operaties dan van banditisme.
Welke verandering is er geweest? De feiten evolueren van “roof met geweld” naar “psychologische oorlogsvoering”. De buit werd irrelevant, de terreur centraal. Dat wijst op een verandering in doelstelling: niet meer geld, maar angst en chaos.
Wat was de trigger? De timing valt samen met piekspanningen in de Koude Oorlog (Euromissiles, Gladio‑onthullingen). Een trigger kan dus zijn dat de bende werd ingezet om Gladio en CIA in diskrediet te brengen, door wapens en tactieken te gebruiken die naar stay‑behind‑structuren wezen.
Heeft iemand ’85 in scène gezet? Dat is goed mogelijk. Het kan zijn dat dezelfde naam “Bende van Nijvel” bewust werd gebruikt om continuïteit te suggereren, terwijl de samenstelling of sturing intussen veranderd was. Zo lijkt het alsof het dezelfde groep was, maar in werkelijkheid kan er sprake zijn van een valse vlag‑operatie.
Puur toeval? Onwaarschijnlijk. De opeenvolging van feiten, de wapens en de tactieken wijzen eerder op een geplande verschuiving. Het “geluk” van de bende kan verklaard worden door professionele voorbereiding en insiderkennis – iets wat gewone criminelen zelden hebben. In Aalst ’85 lijkt dat geluk inderdaad uitgeput: de operatie liep chaotischer, wat kan wijzen op een mislukte poging om het narratief vol te houden.