Niet strafbaar mijn beste. Het zijn stukken uit een gerechtelijk dossier, geen stukken die geclassificeerd zijn en waarvoor je een veiligheidsmachtiging nodig hebt + legitieme reden om er toegang te mogen toe hebben.

Als dit een film scenario zou zijn, zap ik instant weg. Het komt voor dat mensen zich tijdens een terreur aanslag voor dood houden en zo hun leven redden. Maar zoals hier beschreven, gangsters die trekken en sleuren aan een slachtoffer dat zich op geslaagde wijze voor dood houdt; dat vereist een slachtoffer met buitengewoon stalen zenuwen en een behoorlijk domme gangster.

» tueriesdubrabant.1fr1.net

Cf Post Michel, 16/2/2009 0u14.

In april 1988 kwam Lacroix getuigen tijdens het Borains-proces:

Wachtmeester getuigt adembenemend over schietpartij in Nijvel

“Het is goed dat u kon komen. Er zijn in deze zaak veel domheden gebeurd en er is zoveel lelijks over gezegd en geschreven dat het goed is dat een man als u hier komt getuigen en herinneren dat er ook rijkswachters zijn die sterven. Die sterven voor ons.” Dat zei gisteren raadsheer Jacques Vereecke, voorzitter van het Hof van Assisen van Henegouwen, na het diep ontroerend getuigenis van wachtmeester Jean-Marie Lacroix (34) die op 16 september 1983 op de parking van het warenhuis Colruyt in Nijvel de schietpartij meemaakte waarbij zijn collega, Marcel Morue, (naar het woord van de voorzitter) werd afgeslacht.

De overval wordt ten laste gelegd van Michel Cocu en zijn handlangers. Het was gisteren tevens de eerste keer dat men technische gegevens uit het onderzoek haalde waaruit blijkt dat minstens twee verdachten aan de moordpartij kunnen deelgenomen hebben.

Jean-Marie Lacroix is een blonde, schuchtere, beleefde jongen. Zeer ontroerd, soms wenend, hortend en stotend, soms stokkend in de emotie bracht hij in de doodstille assisenzaal het dramatische verhaal.

Hij vertelde hoe hij als chauffeur van de combi met zijn maat Marcel Morue naar de parking van Colruyt gezonden werd omdat er dieven gesignaleerd waren.

“Het was vrij donker”, zei hij. “We reden de parking op. Ik stapte uit de wagen en werd door één man onmiddellijk onder vuur genomen. Ik werd aan de duim gewond. Maar dat voelt men in die momenten niet. Ik had mijn wapen en vuurde terug. Maar de man kwam nader, steeds nader.”

“Ik hield me schuil achter het portier van de wapen en trok naar de andere kan kant om mijn maat bij te staan. Die werd ook beschoten. Minstens van drie kanten werd er gevuurd. Plots zag ik Marcel Morue lang uit op de grond vallen. Men had hem gedood. Ik ben achterom gegaan. Er is nog gevuurd. Ik ben in de wagen gaan liggen, het gezicht tegen de stoelen, mijn benen uit de auto.”

“Een van de mannen kwam tot bij mij. Hij dacht dat ik dood was. Hij nam mijn muts weg, en mijn revolver, en bij mijn gordel trok hij me uit de combi en liet me op de grond vallen. Hij keerde mij om als wilde hij zich vergewissen dat ik dood was.”

“Toen zijn de mannen plots weggegaan. Ze waren kalm, ze handelden niet in paniek. Ik zag ook de witte Mercedes. Toen ze mijn maat gedood hadden, zei een van de mannen: “de smeerlappen, die rotzooi van rijkswachters hebben ook al machinepistolen”.”

“Ik zag natuurlijk de man die op mij schoot”, aldus Lacroix. “Maar ik kan er niet veel over vertellen. Het was donker. Ik meen dat hij een baard droeg. Of hij lange man was, weet ik niet. Ik had de indruk dat hij 1m80 was maar ik lag tegen de grond zodat hij nog langer scheen.” (...)

Bron: De Standaard | 20 April 1988

(…) 's Namiddags kwam de brutale slachtpartij ter sprake die in de nacht van 16 op 17 september 1983 gepleegd werd bij de Colruyt-vestiging in Nijvel en waar een echtpaar en een rijkswachter werden gedood. “De gelegenheid om er op te wijzen dat rijkswachters soms ook voor ons het leven laten. Dat mag gezegd, na al wat er geschreven en gezegd is over wat wel en wat niet in dit dossier is gedaan”, aldus voorzitter Vereecke.

M Lacroix, collega van rijkswachter Morue die er doodgeschoten werd, bleek nog onder de indruk te zijn. Hij zag één der aanranders: een grote kerel met een baard.

Bron: Gazet van Antwerpen | 20 April 1988

Nee, met een riot gun.

De daders hebben de walkie-talkies van de rijkswachters meegenomen. Lacroix heeft de boordradio gebruikt om hulp in te roepen.

Nee. Het was een uit de hand gelopen inbraak. Daar moet je geen meester-brein voor hebben.

Lacroix heeft een gigantisch trauma meegemaakt. Ik vind het uitermate schokkend dat hij op deze manier in de media aan bod komt.