In de nacht van 17 september 1983 reed Fourez met zijn Mercedes richting huis. Dit eindigde in een bloedbad bij de Colruyt in Nijvel. Maar één detail is cruciaal om te begrijpen waarom hij daar was: hij moest dringend tanken.

Uit de gegevens blijkt dat Fourez 47,99 liter tankte aan de DATS-pomp. De tank van zijn Mercedes had een capaciteit van ongeveer 55 liter inclusief reserve. Dat betekent dat er vóór het tanken nog slechts circa 7 liter brandstof of minder in zijn tank aanwezig was. In de praktijk zal er zelfs mogelijks minder brandstof in zijn tank aanwezig zijn geweest omdat het vulpistool meestal afslaat voordat de tank volledig gevuld is. Met andere woorden: Fourez reed met een bijna lege tank.

Bij Mercedes-modellen uit die periode gaat het brandstoflampje branden wanneer er nog zo’n 7 à 8 liter over is. Het is dus zeer waarschijnlijk dat het lampje al brandde of net was aangegaan.

Met een gemiddeld verbruik kon Fourez met die resterende brandstof nog ongeveer 60 à 70 kilometer rijden. Zijn vermoedelijke bestemming lag op zo’n 40 kilometer wanneer het waarschuwingslampje aan ging. Dat lijkt voldoende, maar in 1983 was er geen GPS, geen realtime inschatting van afstand. Fourez wist mogelijks niet exact hoeveel kilometers hij nog moest en kon rijden. Bovendien was zijn Mercedes relatief nieuw; hij had wellicht weinig ervaring met hoe ver hij kon rijden nadat het lampje ging branden.

En dan is er nog de context: nachtelijke omstandigheden. ’s Nachts zonder benzine vallen is iets wat men niet wou meemaken (er waren ook nog geen GSM’s om de pechverhelping te kunnen opbellen). Niet alle tankstations waren destijds voorzien van een 24/7 tankmogelijkheid. Fourez beschikte over een DATS-tankkaart, bij DATS was 24/7 tanken wel mogelijk. Dat beperkte zijn opties aanzienlijk. Nijvel was één van de weinige plaatsen waar hij zeker kon tanken.

Fourez bevond zich waarschijnlijk in de omgeving van Seneffe toen het lampje aanging. Vanaf dat punt is Nijvel een logische keuze: het lag op zijn route en er was een DATS-pomp die ’s nachts toegankelijk was. Er waren nauwelijks alternatieven.

Alles wijst erop dat Fourez niet naar Nijvel ging om een afspraak te maken of deel uit te maken van een plan. Hij ging erheen omdat hij moest. Zijn tank was bijna leeg, het alarm-lampje brandde waarschijnlijk al, en hij had beperkte opties om ’s nachts te tanken. De keuze om in Nijvel te stoppen was dus een rationele beslissing, niet het gevolg van een vooraf gepland scenario.

Kortom: Fourez was op de verkeerde plaats, op het verkeerde moment. Hij was daar omdat hij dringend benzine nodig had.

De mening van Jean-Pierre Adam maakt van Piro nog geen verdachte voor de feiten in Nijvel.

Er zijn geen gelijkenissen tussen Piro en robotfoto nr. 18. En zelfs als er al gelijkenissen zouden zijn, dan zegt dit niets. Er zijn tientallen verdachten die gelijkenissen vertonen met die tekening.

Scaramouche, in het boek van Leurquin en Finné staat heel die Wolf-passage in de mode conditionnel. Ik denk niet dat ik aan jou als Franstalige moet uitleggen wat dat betekent.

Denk eens over de logistiek. Saab en Mercedes stoppen. Politie passeert, gangsters openen het vuur, alles duurde enkele seconden. Daarna stapt de bestuurder van de Mercedes in de Saab en rijden ze weg. In die tijd wordt de hypothetische buur wakker, pakt een geladen revolver, loopt zijn voordeur uit en begint te vuren op een wagen zonder te weten wat er exact aan de hand is.

De wegrijdende politie ziet de gangster uit de Mercedes instappen in de Saab, zie die omkeren en wegrijden. Merkt geen schutter op, noch komt die schutter voor in pv's.

"Ce sont des prédateurs", of hoe procureur des konings Deprêtre gelijk had

De feiten aan het Colruyt-warenhuis in Nijvel in 1983 worden vaak geïnterpreteerd als het werk van een goed georganiseerde en doelgerichte bende. Maar wie de reconstructie van die nacht naast het concrete gedrag van de daders legt, ziet vooral chaos, improvisatie en een opvallend gebrek aan rationele besluitvorming.

Wat begint als een inbraak, escaleert wanneer de daders betrapt worden. Op dat moment zou je verwachten dat ervaren criminelen hun actie onmiddellijk afbreken en verdwijnen. Dat gebeurt niet. Integendeel: na de moord op het koppel Fourez-Dewit blijven de daders ter plaatse en zetten ze hun activiteiten verder. Ze proberen zelfs de lichamen te verbergen om vervolgens opnieuw over te gaan tot hun oorspronkelijke doel: inbreken en stelen.

Die keuze is cruciaal. Ze wijst niet op berekend handelen, maar op een primitieve redenering: het probleem "oplossen" door het zichtbare gevolg weg te werken, en daarna gewoon verder doen. Dat is geen strategie, dat is kortzichtigheid.

Ook de buit past in dat patroon. De daders nemen geen luxegoederen of makkelijk verhandelbare producten mee, maar basisproducten zoals olie en koffie. Dat suggereert geen economische logica van doorverkoop of winstmaximalisatie. Het wijst eerder op directe behoefte: nemen wat men nodig heeft, zonder omweg via geld of handel. De keuze voor goedkope producten onderstreept dat nog. Dit is geen bende die denkt in termen van opbrengst, maar in termen van gebruik.

Dat alles maakt de hypothese van een strak geleid commando moeilijk houdbaar voor deze specifieke feiten. Wat we hier zien, is gedrag dat eerder past bij marginale daders: weinig vooruitdenken, geen duidelijke exitstrategie en beslissingen die ter plaatse worden genomen, zelfs wanneer de situatie volledig escaleert.

De uitspraak van procureur des konings Deprêtre dat het om "des prédateurs" gaat, kan in dat licht gelezen worden als een beschrijving van hun gedrag: niet strategisch, maar roofzuchtig en direct. Ze reageren op wat zich aandient, zonder plan op langere termijn.

Nijvel is in die zin het bewijs dat er geen uitgekiend meesterplan of strategie was, maar een bewijs van hoe een ogenschijnlijk eenvoudige inbraak kan ontsporen in extreem geweld wanneer ze wordt uitgevoerd door gewelddadige gangsters die aan de rand van de maatschappij leven. Het zijn net die profielen die moeilijk te vatten zijn: niet omdat ze geniaal zijn, maar omdat ze handelen buiten de logica die we verwachten van "professionele" criminelen.

Misschien ligt daar ook de reden waarom men zo hardnekkig op zoek gaat naar complexere verklaringen. Een meesterbrein is begrijpelijker dan banaliteit. Maar de feiten in Nijvel suggereren iets anders: geen perfect plan, maar een gevaarlijke combinatie van impulsiviteit, brutaliteit en toeval.