Een vraag waar ik graag jullie licht op zou laten schijnen:

Bij de overval op de Colruyt van Nijvel vluchtten de daders met twee wagens-de gestolen witte Mercedes 190 van Fourez en hun eigen opgevoerde Saab. Achtervolgd door een politiepatrouille uit Eigenbrakel stopten ze ter hoogte van de bar Le Diable Amoureux: de Mercedes links van de weg, de Saab rechts. Toen de politiewagen tussen hen in kwam aangereden, openden ze van beide kanten het vuur-het kruisvuur dat door sommigen wordt aangehaald als bewijs van een militaire of special-forces-achtergrond van de bende.

In Beetgenomen haalt Hilde Geens RTBF-journalist Gérard Rogge aan, die het assisenproces van de Borains bijwoonde. Volgens Rogge zou daar net het tegenovergestelde aangetoond: die commandotraining is een mythe:

Ik citeer Geens:

"Een verantwoordelijke van het SIE is daar met handen en voeten en schetsen bij de hand komen uitleggen hoe je dat kruisvuur aan de Colruyt van Nijvel moet inschatten. (…) Wel, die specialist heeft aangetoond dat de bendeleden geen idee hadden welke posities ze moesten innemen om elkaar niet te raken. De hoek waarin je je tegenover elkaar opstelt, moet precies zijn, dat moet je kunnen bepalen en inoefenen, en de leden van de bende van Nijvel hadden die kennis niet. Ze hadden alleen veel mazzel dat ze elkaar toen niet geraakt hebben."

Mijn vraag: waarop baseerde die SIE-specialist zich om de hoeken van de opstelling te beoordelen? De wagens stonden alleen tijdens het kruisvuur zelf in die positie: Mercedes links, Saab rechts, met de politiewagen ertussen. De enige mensen die dat moment gezien hebben, zijn de rijkswachters (die op dat ogenblik onder vuur lagen en zich plat op de bodem van de wagen lieten vallen (opnieuw: zo stelt geens). Ik veronderstel dat die de hoek niet hebben staan opmeten, en de daders zelf.

Op basis van welke reconstructie of vaststellingen kon die specialist dan met "schetsen bij de hand" over precieze hoeken oordelen? Zit hierover iets in het procesdossier of in de pers van toen? Ik zou veronderstellen dat het uit ballistisch onderzoek gebleken moet zijn (en dat dit te veel gedoe is om niks), maar is er iemand die hier meer over weet?

Bedankt, Ben. Mijn vraag gaat specifiek over de schietpartij aan de Diable Amoureux (dat stond in m'n vorige vraag wat ongelukkig geciteerd).

1 ding blijft me nog wat onduidelijk: Geens citeert journalist Rogge, die op het Borains-proces een SIE-verantwoordelijke "met schetsen bij de hand" zag aantonen dat de opstellingshoeken niet klopten voor een echt kruisvuur, en dat de bende dus geen idee had wat ze deed. Ruth zou dat als argument gebruiken om te stellen dat het amateurs betreft die stopten langs beide kanten van de weg omdat ze niets anders konden.

Mijn vraag: waarop baseerden die verantwoordelijken (soms lees ik kolonels) dat oordeel? Voor zover ik zie gebeurde dat op de getuigenverklaringen van de aan de Diable Amoureux beschoten agenten (Ruys, Bernier, Lemal).

En dan: hoe betrouwbaar zou een dergelijke getuigenverklaring zijn? Jullie lijken me beter geïnformeerd, dus vandaar dat ik jullie mening graag zou weten: hoe hard kan dat argument eigenlijk verdedigd worden?

Ja, die reconstructie sowieso. Maar dan verschuift mijn vraag gewoon een stap: hoe geloofwaardig was díé reconstructie? Een wedersamenstelling van april 1987 is er eentje van 3,5 jaar na de feiten, en voor zover ik het zie steunt de opstelling zelf óók weer op de verklaringen van de betrokken getuigen. Dus dan kom ik toch weer bij dezelfde vraag uit: hoe nauwkeurig waren die verklaringen eigenlijk?

Of vergis ik me en zijn er bij die reconstructie ook harde, fysieke vaststellingen gedaan (inslagen, hulzen, iets waaruit je de posities los van de getuigenis kon afleiden)? Dat zou het verschil maken.