Na het bekijken van beide serie’s - The Unlikely Murderer (2021) en het recentere The Man Who Played With Fire (2023) - over de moord op Palme, kan men besluiten dat beide pistes zeer plausibel oogden.

De piste van een lone wolf - versus een complot. Beide stellingen zijn legitiem en met een beetje fantasie zelfs verenigbaar. Opmerkelijk is dat de onderzoeksjournalisten en makers van docu’s in het algemeen, hun informaties dusdanig presenteren (manipuleren), dat de kijker/lezer overtuigd raakt van hun waarheid. Bij de moord op Olof Palme is het perfect mogelijk dat een lone wolf werd ingezet om de aanslag uit te voeren. Ik vind de piste van een complot hier helemaal niet (te) ver gezocht, omdat de Zuid-Afrikaanse geheime dienst een zeer duidelijke reden had om Palme uit de weg te ruimen. Palme speelde wel degelijk met vuur door zich persoonlijk te mengen in de binnenlandse politiek van een ander land. Hij steunde zoals velen het ANC en de Zuid Afrikaanse vrijheidstrijd, maar ging daarin als staatshoofd wel heel ver. Kwaadsprekers in eigen land zorgden er dan ook voor dat Palme bij zijn tegenstanders werd bestempeld als een marionet van Moskou, wat hem een oppositie aan haatdragende opposanten opleverde. Wat mogelijk mensen als Stig Engström inspireerden om de moordaanslag te plegen.

In juni 2020 maakte de Zweedse hoofdofficier van justitie bekend dat de moord op Palme waarschijnlijk werd gepleegd door de Zweedse grafisch ontwerper, Stig Engström, overleden in 2000. Deze Stig Engström, ook bekend als de Skandiaman, was een zielige drankverslaafde, een rechtse Palme-hater, leugenaar en fantast, een gefrustreerde aandachtszoeker, die zich zeer verdacht maakte door herhaaldelijk met de pers te praten en zo leugens over zijn aanwezigheid en daden op de crime scene de wereld instuurde. Maar hij was ook meer dan een zoveelste verdachte in deze zaak. Als gevolg van de eigenzinnige houding door de leiding van het onderzoek werd deze zonderling nooit degelijk ondervraagd, laat staan aangehouden. Dit maakt het geval interessant. Want ook in het onderzoek naar de brutale overvallen in ons land in 1982, zijn er vanaf de eerste feiten fouten gemaakt, waardoor de daders nooit zijn geïdentificeerd.

Indien wat er allemaal over deze Stig Engström wordt beweerd, kan worden bewezen als waarheid, twijfel ik geen moment aan zijn betrokkenheid. In hoeverre Engstrôm achter de schermen werd gemanipuleerd, is een andere vraag, maar daar is geen bewijs van.

Bij toeval ontdekt de architect en amateur sleuth, Jan Stocklassa The Man Who Played With Fire (2023), dat de in 2004 overleden misdaad auteur Stieg Larsson, jaren onderzoek heeft gedaan naar de moord op Olof Palme. Stocklassa raakte overdonderd door zoveel materiaal en aanwijzingen richting de betrokkenheid van de geheime dienst van Zuid Afrika in de moord op Palme. Een punt is wel dat Stieg Larsson’s oeuvre vaak zijn inspiratie vindt in samenzweringstheorieën.

Op het einde van de reeks echter, doet schrijver Jan Stocklassa het nu uitschijnen alsof de Zweedse Autoriteiten en Justitie zijn levenswerk hebben teniet gedaan door onverwacht een overeenkomst te sluiten met de Zuid Afrikaanse autoriteiten om de zaak Olof Palme af te sluiten en Stig Engström als vermoedelijke dader aan te duiden.
Maar het is dus helemaal niet zo dat in 2020 justitie, als donderslag bij heldere hemel het verhaal over Stig Engström uit zijn mouw schudde.

Stig Engström was een ‘person of interest’ vanaf het begin van het onderzoek. Journalist Thomas Petterson (The Unlikely murderer), begon zijn onderzoek echter in 2008. Twaalf jaar voordat de Zweedse justitie Stig Engström als dader voorstelde aan het publiek.