Re: Rüger cal. 38 Special
(…) Uitleggend waarom een rapport van het Bundeskriminalamt over de revolver van Michel Cocu maandenlang in zijn lade was blijven liggen, zei Schlicker dat hij wachtte op het aanduiden van een vertaler die in staat moest zijn ballistische termen juist te vertalen van het Duits naar het Frans. Wapenexpert Claude Dery beloofde hem die vertaler te zoeken, maar deed dat niet, ondanks herhaaldelijk aandringen.
Bron: De Standaard | 17 Mei 1989
Re: Rüger cal. 38 Special
De verwijzing van Schlicker naar een vertaler lijkt moeilijk te rijmen met het feit dat het Duitstalige verslag beschikbaar was. De inhoud ervan was in grote lijnen ook zonder kennis van het Duits te begrijpen. Daarom is het mogelijk dat Schlickers beroep op het ontbreken van een vertaler vooral diende om de vertraging te verklaren.
Er zijn bovendien aanwijzingen dat de inhoud en strekking van het BKA-rapport bekend waren. Nadat het BKA had geconcludeerd dat er geen ballistische overeenkomst bestond, werd aan de andere ballistische deskundigen gevraagd of zij zich in die bevindingen konden vinden. Een deskundigenverslag van Claude Dery had daarbij niet vanzelfsprekend meer gezag dan dat van het BKA; het was daarom van belang na te gaan of de deskundigen tot een gemeenschappelijk oordeel konden komen.
Uiteindelijk sloten de deskundigen zich aan bij de bevindingen van het BKA, met uitzondering van deskundige Tombeur, die bleef bij zijn standpunt dat er wel een ballistische verband bestond. Vervolgens werd het BKA gevraagd met Tombeur in overleg te treden, zodat het zijn bevindingen nader kon toelichten en Tombeur zijn bezwaren kon uiteenzetten, met als doel alsnog tot overeenstemming te komen.
Het BKA antwoordde dat zijn bevindingen duidelijk waren en dat het niets aan het rapport had toe te voegen of te wijzigen. Het zag daarom geen nut in overleg met Tombeur en gaf aan daaraan niet te zullen deelnemen. Het verzoek om overleg te organiseren, wijst er dus op dat men op dat moment op de hoogte was van de inhoud en strekking van het BKA-rapport.
Re: Rüger cal. 38 Special
Wist u dat na het BKA, ook het laboratorium van de Parijse gerechtelijke politie werd geraadpleegd? De reputatie daarvan was vergelijkbaar met die van het BKA. En de fransen kwamen tot een conclusie die lijnrecht tegenover die van de Duitsers stond.
Re: Rüger cal. 38 Special
Geen bewijs
In Bergen zal ongetwijfeld veel gepraat worden over de revolver Ruger 38, die Michel Cocu in 1979 bij een wapenhandelaar te Colfontaine kocht en die hij, naar zijn zeggen, in september 1982 doorverkocht aan Jean-Claude Estievernart. Toen hij hiervoor werd ondervraagd, zei Estievenart het wapen pas in januari 1983 te hebben gekocht en het kort daarop op zijn beurt te hebben doorverkocht aan een zekere “Joseph Carabine”, een Siciliaan uit Wasmes.
Maar Joseph Carabine, in werkelijkheid Giuseppe Sferrazza, beweerde het wapen pas in mei 1983 van Estievenart te hebben overgenomen, dus nà de overvallen te Genval en Halle. Toen hij met Joseph Carabine werd geconfronteerd kwam Estievenart op zijn eerste verklaring terug en beweerde hij het wapen zelf ook pas in april of mei 1983 te hebben gekocht!
Joseph Carabine vertelde voorts dat Josiane Debruyn, de echtgenote van Estievenart, de Ruger eind mei 1983 bij hem kwam terughalen “omdat zij hem moest teruggeven aan de politieman, aan wie de Ruger eigenlijk toebehoorde”. Op 25 mei van datzelfde jaar tenslotte ging een familielid van Josiane Debruyn de revolver afgeven aan de rijkswacht van Colfontaine.
De Ruger .38 werd toen onder de loep genomen door een hele reeks deskundigen, zowel uit België als uit Frankrijk en West-Duitsland. Zij konden het niet met elkaar eens worden. Volgens de enen stond het nagenoeg als een paal boven water dat het wapen bij de overvallen te Halle en Genval werd gebruikt, volgens de anderen bestond daarover absoluut geen zekerheid, zodat deze revolver, waarover al zoveel is geschreven en gesproken, tegen Cocu en zijn bende in feite geen enkel bewijs vormt.
Bron: Het Laatste Nieuws | 16 Januari 1988