Service l'Action Civique (SAC), een oude zaak van 1971-1972 dat naar aanleiding van de slachtpartij in 1981 in Auriol Frankrijk weer actueel was.

(...) Die zaak dateert van 1971-1972. De heer Raes heeft zich hiermee gedurende 1 1/2 jaar mee bezig gehouden. Hij had vastgesteld dat er in Brussel een firma Valicia gevestigd was die een geneesmiddel, Seonase, fabriceerde maar die regelmatig telefonisch contact had met één van de grootste heroïnehandelaars ter wereld: André Condeminne.

Die firma beschikte zogezegd over filialen in Frankrijk, Spanje en in Zwitserland. Uit het onderzoek bleek dat die slechts op papier bestonden. In het laboratorium in Brussel werd heroïne vermengd met zemelen. Dat product werd uitgevoerd naar Zwitserland en Zweden. De heroïne werd van de zemelen gescheiden en de opbrengst van de verkoop was bestemd voor SAC.

Een zekere Bougriart was de chef van de SAC. De penningmeester was Facet, die later zelfmoord heeft gepleegd. Facenta onderhield contacten met graaf de Dandelot. Graaf de Dandelot bezat twee grootwarenhuizen in Brussel. De zaak SAC is aan het licht gekomen naar aanleiding van de slachtpartij in Auriol. De heer Raes werd verplicht het onderzoek naar die zaak stop te zetten. Toen hij dat weigerde te doen heeft onderzoeksrechter De Brabander de majoor gevraagd om tussen te komen. Onder bedreiging van een mutatie naar Aarlen heeft de getuige het onderzoek stopgezet.

Bron: Getuigenis François Raes | Eerste Bendecommissie

Alsook dit » Jean-Louis Chailot

De waarheid schaadt nooit een zaak die rechtvaardig is.

Van sommige figuranten in dit dosssier wordt vermeld dat ze klusten voor SAC. SAC wordt buiten de wet gesteld in 1982 » wikipedia.org

Uit het Wikipedia-artikel:

Between 1968 and 1981, SAC members have had problems with the law for various reasons, including: "assault (coups et blessures volontaires), illegal possession of fire-arms, fraud, aggravated assault, money counterfeiting, pimping, racketeering, arson, blackmail, illegal drug trade, holdup, abuse of trust (abus de confiance - i.e. corruption), bombings, robberies and handling, being a member of a criminal organisation (association de malfaiteurs), degradation of vehicles, use of stolen cheques, outrage to public morality (outrage aux bonnes mœurs).

Van Paul Cams wordt gezegd dat hij in verbinding stond met SAC mensen en Ludwig Bender zou hebben geklust voor SAC.

Adriano Vittorio is een gewezen lid van SAC! En nog eentje voor deze verzameling: Patrick Baudry.

Interessant om weten: SAC werd mee gefinancieerd door zeer grote ondernemingen. Uit een voetnoot van het proefschrift van Klaartje Schrijvers:

586 Patrice Chairoff somt in zijn boek de volgende zwaargewichten op: ESSO-Standard, Rhône-Poulenc, L’Union des Banques, Crédit Lyonnais, Simca, Dassault, Morgan Guaranty Trust, Banque Lazard-Frère, Banque Nationale pour le Commerce et l’Industrie en British and French Bank for Commerce and Industry. Op.Cit., p.

De openingspost, hoewel zeer interessant, situeert SAC niet echt goed. Ik stel voor de tekst van Klaartje Schrijvers te gebruiken als eerste situering.

Nu goed, ik ga kort door de bocht, het is eerder de RPF die wordt gefinancieerd door grote bedrijven. Laat ons even de analogie maken.

Frankrijk: SAC - België: WNP
Frankrijk: RPF - België: CEPIC
Frankrijk: Zie het lijstje hoger. - België: Societé Generale? Banque Copine?

En ... Kirschen en co? De opbrengsten van de illegale activiteiten van Kirschen & co te koppelen aan CEPIC? Met als sleutelfiguur Hilaire Beelen. De twee taxichauffeurs vermoord omdat ze teveel wisten van de Kirschen-trafieken? Dewit omdat ze teveel wist van Eurosystem Hospitalier, of grondspeculatie rond Florennes, of?

René Titton zou met zijn maten van Marseille naar België zijn gevlucht na een gewelddadige overval met ettelijke doden. In een oud nummer van Pourquoi Pas wordt gesuggereerd dat hij aan de basis ligt van Bende van Nijvel.

Te verifiëren: Willy Van Baelen

7

René Titton en "tuerie du Bar du Téléphone" (= massacre de la Saint Gérard) » www.ina.fr | books.google.fr | fr.wikipedia.org | www.google.fr | www.google.fr | www.google.fr

8

In 1947 werd door generaal de Gaulle het Rassemblement du Peuple Français (RPF) opgericht dat in de daaropvolgende jaren de belangrijkste rechtse en zelfs extreemrechtse oppositie vormde tegen alles wat links was in Frankrijk. Het RPF was niet echt een politieke partij, maar eerder een drukkingsgroep die in het bijzonder de communisten viseerde. Omdat het zich niet tot politieke actie beperkte werd de RPF voorzien van een Service d'Ordre (SO), een gewapende ordedienst die zo nodig kon ageren en infiltreren in de administratie en de politie. Daarnaast kon men ook overgaan tot gewelddadige actie.

Die infiltratie in de politie was overigens reëel. Via de politiecommissaris Jean Dides – die tijdens de oorlog collaboreerde, maar tevens voor de OSS werkte en later de CIA - werd ook bij de politiediensten gerekruteerd. De anticommunistische actie stond centraal en het hoeft dan ook niet te verwonderen dat heel wat collaborerende agenten van tijdens de Tweede Wereldoorlog via de RPF in de naoorlogse politiediensten werden gerecupereerd.

De SO rekruteerde evenwel voornamelijk bij rechtse verzetslieden en beschikte over een "Ecole de Formation des Cadres" waarin men paramilitair werd getraind. Van hen werd een "obéissance aveugle et une abnégation totale" geeïst. Financiering verkreeg het RPF via grote Franse en internationale ondernemingen, die in het RPF de mogelijkheid zagen om een politiek "rechts" Frankrijk te realiseren.

Maar het RPF hield echter in 1954 op te bestaan en de SO werd in 1958, na de geslaagde staatsgreep van Charles de Gaulle en de installatie van de 5de Republiek, officieel de Service d'Action Civique (SAC), opgericht door oudgedienden van de SO zoals Jacques Foccart en Charles Pasqua. Enkele getrouwen van de Gaulle maakten deel uit van de SAC: Naast Foccart en Pasqua die vice-voorzitter werd tot in 1968, waren ook Robert Poujade, Claude Labbé, Robert Frey belangrijke stichtende leden. Voorzitter was Pierre Debizet. De basisbeginselen van de SAC werden in 1959 als volgt gedefinieerd:

"…fidélité inconditionnelle au Général de Gaulle, lutte sans merci contre le communisme et le syndicalisme marxiste, instauration et maintien d’un Etat fort, défense des valeurs traditionnelles de l’Occident chrétien."

De oorlog met Algerije zorgde echter voor een schisma binnen SAC. Debizet stapte op, maar in 1968 nam hij opnieuw zijn plaats als voorzitter in. De gebeurtenissen in 1968 brachten de gelederen binnen SAC terug op dezelfde lijn. Uit trouw aan de Gaulle en het ultra-rechts waar hij voor stond, ageerde SAC op gewelddadige wijze op de studentenopstand, die zij aanzagen als een sociaalcommunistische en gauchistische dreiging. De Gaulle moest echter ditmaal definitief verdwijnen uit de politiek, maar SAC kreeg er een nieuwe erevoorzitter voor in de plaats, Georges Pompidou.

Vanaf 1969 werd Pierre Debizet secretaris-generaal en onder diens gezag werd SAC steeds meer onafhankelijk. De strijd werd vanaf dan in essentie een anticommunistische strijd. De middelen waarvan zij zich bedienden - parallelle politieke actie, infiltratie en geweld - maakte van de SAC een antidemocratische organisatie. Vanaf het post-de Gaulle-tijdperk ging SAC ook al maar meer rekruteren binnen neofascistische jeugd en oud-OAS strijders. De strategie van SAC was in geval van een rechtse regering, die zoveel mogelijk te ondersteunen en actie te voeren tegen subversieve elementen. In geval van een linkse regering was de opdracht van SAC die te destabiliseren door infiltratie en intimidatie door middel van geweld.

In de strijd tegen de subversie bood de SAC ook steun aan diverse andere organisaties waaronder de UNI (Union Nationale Interuniversitaire), opgericht door Jacques Foccart in mei 1968 met als doel de strijd aan te binden tegen de zogenaamde communistische en gauchistische universiteiten. Deze organisatie had internationale ambities, die het waar kon maken dankzij de bindingen met WACL. De SAC is een mooi voorbeeld van hoe de anticommunistische agitatie niet alleen in de marge van de officiële politiek plaatsvond, maar ook in haar schoot. Met de SAC zijn we tevens aanbeland bij de grootste geheime oorlog tegen het communisme in Europa, die van de stay-behind.

Bron: De netwerking van een neo-aristocratische elite | Klaartje Schrijvers

"Le monde est dangereux à vivre! Non pas tant à cause de ceux qui font le mal, mais à cause de ceux qui regardent et laissent faire." Volg ons via » Facebook | twitter | YouTube

TBW: Les pistes françaises refont surface

Deux pistes explorées à l’époque et rapidement abandonnées pour les motifs qu’ils étaient impossible de soupçonner d’aussi honorables fonctionnaires et hommes publiques sont en train de refaire surface. Il s’agit du Service d’actions civiques français, mieux connu sous l’abréviation du SAC et Etude technique et commerciale bien connu sous l’abréviation ETEC.

Peu de personnes savent que les statuts de ces associations ont servi de modèle à la création du WNP et ils existaient des connexions entre ces mouvements.

Autres faits étranges, plusieurs victimes des TBW étaient en relations suivies avec ces 2 organisations. Plusieurs personnes citées à l’époque comme possible auteurs avaient également des contacts réguliers avec des dirigeants de ces groupes ETEC avait même une représentation en province de Liège et à Bruxelles.

Le premier but poursuivi par ces 2 mouvements: créer une Europe forte capable de faire face au péril rouge, entendez par l’URSS et le communiste en général. Une Europe gouvernée par un Ordre Nouveau. Les statuts de ces mouvements et la qualité de leurs administrateurs laissent un peu rêveur.

Il ne faut toutefois pas en tirer de conclusion hâtive et ne transformer aucune hypothèse en certitude. Il s’agit d’un immense amalgame où un chat ne retrouverait pas ses jeunes et comme par hasard, sont déjà cités Dassault, Agusta et bien d’autres personnes dont les noms sont cités dans le scandale des avions renifleurs, dossier Cools et bien d’autres.

Mais à nouveau, il ne faut pas en tirer de conclusions dans ces milieux d’hommes politiques, mafieux, terroristes ect…. Ce connaissent et jouent parfois ensemble au golf.

http://objectifsecurite.be/onewebstatic/eb5e82599f-membres%20fondateurs.jpg

http://objectifsecurite.be/onewebstatic/74f65156cd-Statuts%20formation.jpg

http://objectifsecurite.be/onewebstatic/5a61e0b5db-adhesion%20sac.jpg

http://objectifsecurite.be/onewebstatic/84fa016c51-adhesion%20sac%202.jpg

http://objectifsecurite.be/onewebstatic/cf24095208-adhesion%20sac%203.jpg

De naamgeving van SAC [Service d'Action Civique] en artikel 2 van haar statuten doet denken aan de naam van Office International: Office International des Oeuvres de Formation Civique et d'Action Culturelle selon le Droit naturel et chrétien

http://objectifsecurite.be/onewebstatic/6eacc8ec7b-composition.jpg