1,641

(831 replies, posted in 1982)

Je zegt het zelf: "goed gekend bij de omwonenden", maar de daders waren hoogstwaarschijnlijk geen omwonenden. Je gaat nu ook uit van het ideale situatie. Maar het punt is net dat ze geluk hebben gehad omdat de situatie totaal anders had kunnen zijn. Er had een trein kunnen passeren, er had een file kunnen staan voor de overweg, ze hadden vast kunnen staan, ... Er waren zoveel zaken die mis hadden kunnen lopen, net omdat ze - voor zover we kunnen concluderen - totaal niet goed voorbereid waren.

1,642

(36 replies, posted in Robotfoto's)

highonprozac wrote:

De tekening in de krant van 2 oktober 1982 is zowat de enige correcte publicatie van alle G1 versies die ooit zijn gepubliceerd.

Wij kunnen niet weten welke versie de meest correcte is. Reeds in 2016 heb ik een stuk uit het verslag van de Eerste Bendecommissie overgenomen dat duidelijk aantoont dat deze robotfoto allesbehalve betrouwbaar is. Dat is waarschijnlijk ook de reden waarom er zoveel (niet-gepubliceerde) versies van deze tekening zijn. Zie » Forum

1,643

(831 replies, posted in 1982)

Xenophon wrote:

Zo is het tot op heden bij mijn weten geen uitgemaakte zaak dat er 3 daders waren en niet 4.

De getuigen in Waver hebben drie daders gezien, de rijkswachters in Hoeilaart hebben ook maar drie daders gezien. Ockhams scheermes zegt dan dat er maar drie daders waren. wink

Xenophon wrote:

Hij gebruikte daar letterlijk de uitdrukking 'une petite tapette Marocaine'.

Bedankt voor de aanvulling. Het zou interessant kunnen zijn om te weten te komen welke reportage het was.

Maar ook hier de bedenking: was het een omschrijving van de dader of eerder een belediging van Dekaise naar de dader? Misschien had Dekaise op dat moment al een idee wie de overvallers waren.

1,644

(831 replies, posted in 1982)

Er is heel veel te doen over de theorie dat er in Waver een “verwijfde dader” was. Volgens sommigen is dat een vaststaand feit. Maar deze omschrijving moet met een heel grote korrel zout genomen worden.

De eerste bron van de beschrijving van een "verwijfde dader" in Waver komt uit het boek ‘De Bende: een documentaire’ van Paul Ponsaers en Gilbert Dupont:

(…) Zijn medeplichtige was jonger en had een Zuiders uiterlijk. Bijna verwijfd.

In de Franstalige versie van het boek staat er:

(…) Le complice, plus jeune, était de type méditerranéen. Presque efféminé.

Hoe Ponsaers en Dupont aan deze omschrijving komen, is me een raadsel (er is geen bronvermelding). Ik heb geen enkele andere (betrouwbare) bron gevonden waar één van de daders in Waver op deze manier wordt omschreven.

Ook de oorsprong van de omschrijving "une petite tapette marocaine" is me niet duidelijk. De enige bron die ik daarvoor tot nu toe heb gevonden is het boek 'L’histoire vraie des tueurs fous du Brabant' van Michel Leurquin en Patricia Finné:

(…) Les témoins directs du hold-up qu’ont-ils à raconter? Peu de choses: sorti de son coma, Daniel Dekaise décrira l’un des agresseurs, efféminé, comme ‘une petite tapette marocaine”. Une terme terriblement et volontairement injurieux.

Er staat geen bronvermelding in het boek maar het lijkt gebaseerd op het PV van het verhoor van Dekaise nadat hij wakker geworden was uit zijn coma, vier dagen na de feiten. Of Dekaise dit als een scheldwoord of als een omschrijving heeft bedoeld, is me niet duidelijk.

Om alle discussie te vermijden, dit is de beschrijving van de drie daders in Waver:

Dader 1

  • 1m75-1m80 groot

  • 35 jaar

  • Gemiddelde lichaamsbouw

  • Lichte huidskleur

  • Donkerbruin haar

  • Snor

  • Donkere bril met dik metalen montuur

  • Draagt een dik, donker sportjack, donkere broek en zwarte handschoenen

  • Skimuts

Dader 2

  • 1m75

  • 30-35 jaar

  • Gemiddelde lichaamsbouw

  • Dikke zwarte wenkbrauwen

  • Zwart haar of pruik

  • Snor

  • Donkere bril

  • Draagt een 3/4 lange jas (antraciet kleur) en donkere broek

  • Kan gebruind of geschminkt zijn

  • Zuiders type

Dader 3

  • 1m70

  • 40 jaar

  • Gedrongen

  • Zware lichaamsbouw

  • Lichtbruin haar

  • Draagt een beige waterdicht jas en zwarte handschoenen

Daarnaast vermelden sommige getuigen het volgende over de kleren van de daders:

  • Bivakmuts met klep

  • Bruin of beige pied-de-poule jasje

  • Kleine hoed

  • Geruite jachthoed

De bovenstaande beschrijving is gebaseerd op de verklaringen van alle getuigen, niet alleen op basis van de verklaringen van Dekaise. Daarnaast is het belangrijk om te weten dat de overval niet lang geduurd heeft en er voor de getuigen in de winkel amper tijd was om de daders goed te bekijken. Wanneer de daders binnen kwamen, kregen de aanwezigen onmiddellijk het bevel om op de grond te gaan liggen, handen op het hoofd en gezicht naar de vloer.

In 1986 verklaart Dekaise dat hij een man zag die een jachtgeweer uit zijn mantel trok en hem daarmee onmiddellijk in het gezicht heeft geslagen. Daarnaast verklaart Dekaise dat de daders zeer agressief waren en hem meermaals hard geklopt hebben.

Op een bepaald moment zochten de daders de sleutels om de kasten te kunnen openen maar ze vonden ze niet. Ze vroegen aan Dekaise waar ze waren maar hij wist het niet. Hij dacht dat hij ze in zijn broekzak had zitten maar dat bleek niet het geval te zijn.

Toen hij recht wou staan om achter de sleutels te zoeken - hij dacht dat hij de daders mocht zien omdat hij ze had zien binnenkomen - werd hij opnieuw heel hard geslagen. Toen is een dader bovenop hem komen zitten en heeft het jachtgeweer in de nek geduwd. Dekaise werd opnieuw heel hard geslagen op zijn hoofd.

Dekaise deed in zijn broek en heeft alle mogelijke zaken gezegd en gesmeekt om in leven te blijven. Toen voelde hij een harde knal, alsof zijn hoofd ontplofte en begon hij heel hard te bloeden. Hij dacht dat de dader effectief op hem geschoten had maar het zal een slag met de kolf of de loop geweest zijn.

Volgens Dekaise waren de daders van zin om hem en de klanten in de winkel te doden. Vermoedelijk zijn ze in leven gebleven omdat politieagent Haulotte toevallig voorbij kwam.

Over de feiten

Lionel Ruth verklaart in een interview dat het quasi zelfmoord was om Dekaise te gaan overvallen. De winkel was gelegen in een eenrichtingsstraat en het was marktdag in Waver. Het volstond dat een combi zich op het einde van de straat dwars zou zetten en de daders zaten in een val.

En als de daders op het einde van de straat naar links afsloegen - zoals ze ook echt gedaan hebben - dan hadden ze evengoed voor de spoorwegovergang hebben kunnen staan indien er net op dat moment een trein aankwam en de slagbomen dicht waren. Dus al meteen bij dat feit hadden de daders al kunnen gepakt zijn en was er nooit sprake geweest van de Bende van Nijvel. Zeker omdat ze ook de rijkswachtkazerne langs de N4 gepasseerd zijn.

Dit toont nogmaals dat het niet om professionele daders ging maar om gewelddadige amateurs die veel lef hadden en zonder al te veel voorbereiding de wapenwinkel van Dekaise overvallen hebben.

1,645

(36 replies, posted in Robotfoto's)

C.P. wrote:

Enkele dagen later, na zijn ontslag uit het ziekenhuis, kreeg C.S. bezoek van een portrettist van de rijkswacht, die op 04/10/1982 het eerste fotorobot produceerde.

Deze robotfoto van één van de daders in Waver werd op 2 oktober 1982 in de pers verspreid. Zie onder andere deze post van Merovinger » Forum

1,646

(4 replies, posted in Andere Personen)

In de Franse krant L'Humanité vond ik nog deze info over Péroncel:

(...) Dans "le Monde" on apprend par ailleurs que Christian Peroncel, cet indicateur-homme de main qu’on vit parader sur TF1 à "Ciel mon mardi" et avec qui Dufourg avait rendez-vous le 19 juillet tout près du domicile de Joseph Doucé à 19h45, soit quarante-cinq minutes avant que deux hommes se présentant comme des policiers n’invitent le pasteur à les suivre pour se rendre "au Château" (?), fut condamné le 2 mai 1978 à un an de prison, dont trois mois fermes, pour avoir lancé à Grenoble, le 28 juin 1977, une grenade offensive dans le local où les militants écologistes préparaient la grande manifestation contre la construction de la centrale nucléaire de Creys-Malville. Il n’y avait pas eu de blessé.

Bron: L'Humanité | 5 November 1990

Willem van Occham wrote:

'Les imperméables mastic' heeft niets met mastiek te maken.

Dat wist ik niet. Merci! smile

1,647

(411 replies, posted in Andere Personen)

Het gaat ook niet over wat jij beweert. Het gaat over wat Jean-Pierre Adam beweert.

1,648

(411 replies, posted in Andere Personen)

Dus Thierry Sliman is niet de killer van de Bende van Nijvel en hij en zijn broer zijn niet betrokken bij alle feiten van de Bende van Nijvel? Dat is dan nieuwe informatie, want dat is wel hetgeen Adam heel de tijd verkondigd heeft.

Want volgens Adam was Thierry Sliman het brein van de bende en gebeurde er niets wanneer hij in de gevangenis zat. Dus alle feiten van 1983 zijn niet gepleegd door de gebroeders Sliman en hun criminele kennissen?

1,649

(4 replies, posted in Andere Personen)

Ben wrote:

Hij heeft zijn “diensten” aangeboden aan het Rhodesische leger. Dit betekent dat hij hoogstwaarschijnlijk Luciano Bender gekend heeft, die heeft eind jaren ’70, begin jaren ’80 ook in Rhodesië “gewerkt”.

Ik heb goed gegokt: Bender en Péroncel kenden elkaar, het waren zelfs vrienden.

Nu nog ontdekken of die Péroncel in dezelfde periode als Bender ook in België te vinden was.

1,650

(0 replies, posted in 1980-1989)

Samenvatting

  • Wat? Moord op Azelerab Zahri, een pooier en uitbater van een café

  • Waar? Café “Le Petit Taverne" in de rue Roture 76 in Luik » Google Maps

  • Wanneer? 20 Augustus 1987

  • Wapen: .22 long rifle

  • Wie? Zijn partner, Eliane Lambert, schoot hem met één kogel dood.

  • Status: Opgelost

Het toeval wil dat het slachtoffer in Ottignies woonde en reed met een gele Volkswagen Polo met nummerplaat AUN.857. Die nummerplaat deed me denken aan de nummerplaat die gebruikt werd door de Bende van Nijvel bij hun overval op het Colruyt-warenhuis in Halle.

Werd Luikse Marokkaan vermoord?

Men wacht nog op een officiële bevestiging van de echtgenote, maar volgens de speurders staat het als een paal boven water dat het mannenlijk dat zondagmorgen in de Maas dreef ter hoogte van het gehucht Herbricht in Neerharen (Lanaken), van de Marokkaan Azelerab Zahri is, die in Luik verbleef.

Wel zitten de speurders nog met de handen in het haar omtrent de omstandigheden waarin het slachtoffer gedood werd. Uit de lijkschouwing zondagmiddag was al gebleken dat de man met één enkel schot en van op korte afstand midden in het hart was geschoten. Alhoewel moord voor de hand ligt, houden de speurders toch ernstig rekening met een zelfmoordgeval.

De 31-jarige Marokkaan, die in Luik een café uitbaat en daar ook veel verbleef, had geen enkel gerechtelijk verleden en het was ook niet duidelijk dat hij zou behoren tot het misdaadmilieu.

Azelarab Zahri werd donderdagavond rond 17u nog in Luik gezien. De speurders hebben aan de hand van de stroomsnelheid van de Maas berekend dat het lijk enkele uren nadien ter hoogte van Luik in het water is terechtgekomen.

Twee weken geleden werd er op de vuilnisbelt van ’s Gravenvoeren ook een luik ontdekt waarvan men eigenlijk niet goed weet of het om moord of zelfmoord gaat.

Bron: Gazet van Antwerpen | 25 Augustus 1987

Gerecht zoekt inlichtingen over vermoorde Marokkaan

In verband met het lijk dat werd opgehaald uit de Maas te Lanaken en dat geïdentificeerd werd als dat van de Marokkaan Zahri Azelarab, geboren in 1956, wonende te Ottignies-Louvain-la-Neuve en uitbater van het café "La Petite Taverne” te Luik, heeft de gerechtelijke politie van Tongeren een opsporingsbericht verspreid:

Het slachtotter werd nog in Luik gezien op 20 augustus 1987 rond 17u. Zahri reed de laatste tijd met een Volkswagen Polo, nummerplaat AUN.857 van gele kleur, die nog niet teruggevonden is. Hij zou zich ook verplaatst hebben met een BMW 518 licht metallic bruin, nummerplaat EBY.760.

Hij werd gedood door een schot in de hartstreek met een wapen van klein kaliber. Het lijk was gewikkeld in een afdekzeil van grijze kleur, vermoedelijk afkomstig van een boot.

Personen die inlichtingen kunnen geven omtrent de relaties van het slachtoffer, die hem nog zouden gezien hebben na 20 augustus, of die inlichtingen hebben over één van beide wagens, worden verzocht contact te nemen met de Gerechtelijke Politie van Luik (…)

Bron: Gazet van Antwerpen | 26 Augustus 1987

Moordenares van Luikse pooier aangehouden

Na het onderzoek van de gerechtelijke politie van Luik is tegen de 36-jarige Luikse prostituée Eliane Lambert een bevel tot aanhouding uitgevaardigd wegens moord op de 31-jarige Marokkaan Azelarab Zahri uit het Waals-Brabantse Ottignies. Zahri’s lijk is zondag op de oever van de Maas in Herbricht-Lanaken gevonden.

Eliane Lambert was de vriendin van Azelarab Zahri sinds april van dit jaar. Ze was ingeschreven en werkte in diens bar, “La petite taverne” in de rue Roture 76 in Luik, doch prostitueerde zich ook elders in de stad. Al het geId dat ze verdiende moest ze aan Zahri afgeven. Lambert verklaarde dat Zahri zich niet aan zijn beloften hield. Hij zocht vaker zijn vrouw op in Ottignies, rue de Villers 11.

Lambert verweet Zahri eveneens onverschilligheid ten aanzien van haar twee kinderen, een 15-jarige jongen en een 4-jarig meisje. Het meisje kreeg geen gratis drankje in de bar.

Op 20 augustus brak brand uit in de kelder van het café. De brandweer moest ingrijpen. De jonge vrouw had Zahri hiervan telefonisch op de hoogte gebracht. De man reageerde onverschillig en kwam ter plaatse na het vertrek van de brandweerlui. Bij aankomst in het café bekommerde hij zich enkel om de schade aan het gebouw. Toen Zahri een kijkje ging nemen in de kelder, nam Lambert Zahri’s .22 kaliber-karabijn en volgde hem. Toen de man zich omdraaide schoot zij hem een kogel in het hart. Zahri was op slag dood.

Lambert wikkelde het lijk in een dekzeil en snoerde het dicht met een elektrische draad. In de nacht van donderdag op vrijdag legde ze het lijk in Zahri’s wagen. Ze reed naar Nederland, maar keerde vervolgens naar België terug. In Herbricht gooide ze het lijk in de Maas. Een honderdtal meters verder bracht ze de wagen, waarin zich het wapen bevond, tot zinken in de Maas. Ze lifte terug naar Luik.

Lambert ging over tot volledige bekentenissen. Er werd een bevel tot aanhouding tegen haar uitgevaardigd wegens moord. “De egocentrische houding van mijn vriend heeft me ertoe gedwongen hem te doden”, aldus Lambert.

Bron: Gazet van Antwerpen | 28 Augustus 1987

Medeplichtigen van moord op Marokkaan gearresteerd

De 27-jarige Dominique Mairesse uit Montegnée en de 21-jarige Thierry Raths uit Luik werden gearresteerd. Op 23 augustus werd op de oever van de Maas, te Herbricht-Lanaken, het lijk gevonden van de 31-jarige Marokkaan, Azelarab Zahri, uit Ottignies. De man was gedood door een kogel in het hart. Het onderzoek heeft uitgewezen dat de moord werd gepleegd door een prostituee, de 36-jarige Elaine Lambert. De twee mannen die nu werden aangehouden en evenals Eliane Lambert bekentenissen hebben afgelegd, hielpen Lambert bij het transporteren van het lijk. Ondertussen is gebleken dat het lijk niet naar Herbricht-Lanaken maar naar Nederland werd gebracht.

Bron: Gazet van Antwerpen | 9 September 1987

Eliane Lambert kon valse beloften niet verdragen

Voor het assisenhof van Luik is maandag het proces begonnen tegen de 38-jarige Luikse prostituée Eliane Lambert, die ervan beschuldigd wordt in augustus 1987 haar gewezen vriend Azelarab Zahri te hebben vermoord.

Naast haar zit ook de 28-jarige Dominique Mairesse op de beklaagdenbank. Hij staat terecht wegens het laten verdwijnen van het stoffelijk overschot van Zahri. Er diende nog een derde beklaagde terecht te staan voor hetzelfde feit als Mairesse, maar deze man, Thierry Ratz, is verdwenen en zou zich volgens de voorzitter van het hof "ergens tussen Colombia en de VS bevinden". Zijn zaak zal apart warden behandeld.

Op 20 augustus 1987 schoot Eliane Lambert de Marokkaan Azelarab Zahri met een karabijn in de kelder van het café “Le Petit Taverne" in de rue Roture in Luik.

Op 18-jarige leeftijd trad zij in het huwelijk "om thuis weg te zijn". Zij had vroeg de school verlaten en oefende allerlei jobs uit. Op zeker ogenblik kwam zij terecht in het café-circuit, eerst als dienster, later als barmeid. Uiteindelijk belandde zij in de prostitutie en in de klauwen van een pooier. Sinds 1979 had zij tegen deze man tweemaal een aanklacht ingediend en ondernam zij evenveel zelfmoordpogingen.

Begin 1987 leerde zij Zahri kennen. Zij zegt dat zij zich door de mooie woorden en beloftes van de man in de luren heeft laten leggen. "Ik wou een geregeld leven gaan leiden, een stabiele relatie opbouwen op basis van genegenheid, maar ik was voor Zahri enkel een investering".

De tweede beklaagde, Dominique Mairesse, een kleine bouwondernemer en vader van vier kinderen, ontmoette Eliane Lambert veertien dagen vóór de feiten voor de eerste maal. De man verschijnt vrij voor de rechtbank.

Hij vertelt dat Eliane Lambert, die dienster was in het café van Zahri, en in het appartement woonde op de eerste verdieping van "La Petite Taverne", haar beklag maakte over het feit dat de Marokkaan beloofd had haar zijn zaak te zullen overlaten, en dit steeds maar uitstelde. Daarom wou ze de man uit de weg ruimen.

Mairesse, die verliefd was op Lambert en de stoere jongen wou uithangen, zegde zijn medewerking toe als de vrouw haar plan zou ten uitvoer brengen. Hij beloofde dat hij het lijk zou laten verdwijnen en dat hij haar de werking van een geweer zou uitleggen.

"Het was maar een spel. Ik had ooit gedacht dat zij in staat was iemand te doden", zegt Mairesse. De dag van de feiten voert hij uit wat hij beloofde. Hij wikkelt Zahri in een deken, verzwaart het met stenen en gooit het in de Maas. Enkele dagen na de ontdekking van het lijk vertelde hij het hele verhaal aan de gerechtelijke politie "uit angst dat Lambert zelfmoord zou plegen".

Eliane Lambert vertelde tijdens de namiddagzitting dat Zahri haar op het materiële vlak inn onmogelijke omstandigheden liet leven. Hij was volkomen onverschillig. De dag van de feiten had dit volgens beklaagde een verzadigingspunt bereikt en daarom wou zij Zahri doden.

Lambert ontkent niet dat zij het inzicht had te doden, noch de voorbedachtheid, maar zij zegt dat zij zich geen details meer herinnert, "omwille van de medicijnen die zij op dat ogenblik had genomen".

Bron: Gazet van Antwerpen | 7 Februari 1989

Deskundigen: beide beklaagden toerekeningsvatbaar

Voor het assisenhof van Luik werd dinsdag het proces voortgezet tegen Eliane Lambert, een Luikse prostituée die beschuldigd wordt van moord op haar vriend. Het stoffelijk overschot van het slachtoffer Zahri werd op Nederlands grondgebied in de Maas geworpen door de nieuwe vriend van beklaagde, Dominique Mairesse, die naast Eliane Lambert op de beklaagdenbank zit.

Zahri kwam om het leven door een kogel, afgevuurd met een 22 LR-karabijn vanop een afstand van hooguit 1,50 m. Volgens de gerechtsarts, mevr. Ravache-Quiriny, was het enig afgevuurd schot meteen dodelijk. De gerechtsarts deelde ook ter zitting mee dat beklaagde op het ogenblik van de feiten zwanger was. Het vaderschap kan en kon echter niet met zekerheid worden toegeschreven aan Zahri, hoewel beklaagde steeds heeft volgehouden dat hij alleen de vader is van haar kind.

Uit verdere getuigenissen blijkt dat zowel zenuwarts Korn aIs psycholoog Thys van oordeel ‘zijn dat de twee beklaagden volkomen verantwoordelijk zijn voor hun daden. Enig voorbehoud wordt evenwel gemaakt voor tot de persoonlijkheidsstructuur van Eliane Lambert, die als "fragiel en eerder broos” wordt omschreven. Ze vertoont in haar relatie met mannen telkens eenzelfde gedraging, nl. ze stelt zich ongelooflijk afhankelijk op en projecteert zich volledig in de andere.

Wanneer de relatie wat afzwakt is zij dan erg ontgoocheld. Wat trouwens tot uiting komt in agressief gedrag tegenover de buitenwereld of door zelfmoordpogingen.

Tweede beklaagde Mairesse heeft een normale persoonlijkheidsstructuur. Hij lijkt nochtans wat hoogmoedig om zijn minderwaardigheidscomplex te verdoezelen. Volgens de zenuwarts heeft Mairesse zijn vriendin aangepord om haar misdaad te volbrengen.

Bron: Gazet van Antwerpen | 8 Februari 1989

Derde beschuldigde komt plots opdagen

Een complete verrassing woensdag voor het assisenhof van Luik, waar het proces loopt van de Luikse prostituée Eliane Lambert, die ervan beschuldigd wordt een Marokkaanse caféhouder te hebben vermoord.

Een minnaar van de beschuldigde, Dominique Mairesse, staat terecht voor heling van een lijk. Maar ook Thierry Ratz verscheen gisteren in de getuigenbank. In feite had hij de derde beschuldigde moeten zijn met dezelfde beschuldiging als Mairesse, nl. heling van een lijk.

Het parket ging uit van de blijkbaar foute veronderstelling dat Ratz gevlucht was en ergens in Zuid-Amerika vertoefde. Niets was echter minder waar.

Thierry Ratz zei dat bij niet voor de rechtbank was gedaagd en enkel van het proces had gelezen in kranten. Maandag had de rechtbank besloten het dossier van Ratz niet samen met deze zaak te behandelen omdat Ratz afwezig was. Woensdag werd hij dan als gewone getuige gehoord.

Voor de rechtbank beweerde Thierry Ratz niets af te weten van de moordplannen van de beschuldigde. Het was pas op 20 augustus 1987, de dag van de misdaad, dat hij heel toevallig, in de "Petite Taverne" Lambert hoorde zeggen dat zij Zahri had gedood. Lambert zou hem dan met de dood bedreigd hebben indien hij haar niet zou helpen het lijk weg te brengen. Dit werd dan ook gedaan samen met Mairesse.

De van het slachtoffer gestolen cheques werden onder hun gedrieën verdeeld.

Nog een onverwachte

De boezemvriend van het slachtoffer kwam woensdag eveneens in de getuigenbank. Aanvankelijk was gedacht dat hij naar Marokko was teruggekeerd. Volgens de getuige was Zahri zeer aan zijn gezin gehecht en had hij trouwens de beslissing genomen om zijn café over te laten omdat het dagelijks heen en weer reizen tussen Luik en Louvain-la-Neuve, waar hij woonde, hem te zwaar viel. Het slachtoffer zou ook Mairesse, die ondertussen de minnaar van Lambert was geworden, ervoor gewaarschuwd hebben dat Lambert hem gebruikte om hemzelf jaloers te maken, maar dat het hem uiteindelijk onverschillig liet.

De zuster en de vader van de beschuldigde beschrijven haar als "autoritair, koppig en onafhankelijk". Deze kenmerken van haar persoonlijkheid zouden haar in conflict hebben gebracht met haar ouders. Volgens haar zuster is ze in de prostitutie gegaan omwille van het geld. Volgens een andere getuige zou het slachtoffer, de dag van de moord, een belangrijke som geld in zijn bezit hebben gehad. Dit geld werd nooit teruggevonden.

Het proces wordt donderdag voortgezet met het requisitoir van het openbaar ministerie, de pleidooien van de burgerlijke partij en van de verdediging.

Bron: Gazet van Antwerpen | 9 Februari 1989

Twintig jaar voor Lambert

Eliane Lambert werd door de jury van het Luikse assisenhof schuldig bevonden aan moord op de 32-jarige caféhouder Azelarab Zahri. Ze werd tot 20 jaar dwangarbeid veroordeeld. De tweede beschuldigde, Dominique Mairesse, werd schuldig bevonden aan het doen verdwijnen van een lijk en werd tot één jaar gevangenisstraf met vijf jaar uitstel veroordeeld.

Mr. Jean-Dominique Franchimont, de advocaat van de burgerlijke partij, die pleitte voor de vrouw en het kind van het slachtoffer en voor zijn familie, had het in zijn slotpleidooi over de markante kenmerken van Lamberts persoonlijkheid: geldzucht, het gebruiken van anderen en de weigering om ze te laten domineren.

Voor het openbaar ministerie moest de drijfveer voor de misdaad gezocht worden in het café van het slachtoffer. Eerst poogde Lambert van Zahri met allerlei drijverijen het café te verkrijgen. Als ze zag dat het niet lukte besloot ze hem te doden. De advocaat-generaal zag anderzijds in Mairesse de man die hopeloos verliefd is, die zich als een onnozelaar, als een mannetje voor de vuile karweitjes, bij de neus laat nemen.

Mr. Goujon, de advocaat van de beschuldigde, voerde aan dat van de persoonlijkheid en de verantwoordelijkheid van zijn cliënte geen karikaturen mogen worden gemaakt. Hij schetste haar leven als een opeenvolging van hoop en ontgoocheling. Mr. Goujon verwees ook uitdrukkelijk naar de expertenverslagen, die spreken van een gemakkelijk beïnvloedbare persoonlijkheid, die beheerst wordt door de angst verlaten te worden.

Lambert heeft Azelarab Zahri ontmoet op een ogenblik dat ze al vele ontgoochelingen achter de rug had. Al vlug zou ze tot het besef komen dat het ook met Azelarab daarop zou uitdraaien.

De pleidooien van mr. Coelst en mr. Botting voor Mairesse waren kort. Mairesse werd verblind door zijn liefde, hij is altijd maar een pion geweest die geen enkel rol speelde in Eliane Lamberts beslissing, Voor de advocaten heeft Mairesse geen strafrechtelijke en ook geen morele verantwoordelijkheid in de moord.

Bron: Gazet van Antwerpen | 10 Februari 1989