Ali Aârrass?
Zie zijn interview met Douglas De Coninck.
You are not logged in. Please login or register.
Bende van Nijvel → Posts by imazibraine
Ali Aârrass?
Zie zijn interview met Douglas De Coninck.
Vrijgesproken door het Hof van Beroep van Luik in 2013.
Het Hof achtte het waarschijnlijk dat het ging om een wraakoefening van zijn ex-vriendin.
Ik heb het over nieuw lid tipsobidru. In het gewone leven inderdaad bekend vanwege zijn 'tipsy' stijl.
The end achtige stijl?
Ik zou eerder zeggen : de stijl van een andere Eric, mij welbekend. Net zoals zijn baas, Gloacoster.
Santé Eric, doe zo maar een bekke voort.
Dat had Douglas De Conink natuurlijk kunnen doen in zijn 'welwillend" interview met Aârrass in De Morgen.
Maar zijn reflexen zijn duidelijk niet zo alert als die van jou, WT.
De opdrachtgever is volgens mij de Palestijnse terreurorganisatie Abu Nidal.
De enige bedoeling was hun kompaan Said Al Nasser uit de gevangenis te bevrijden.
De Franse inlichtingendiensten waren daar de hele tijd van op de hoogte, omdat zij een infiltrant hadden binnen Abu Nidal (Walid Khaled).
Abu Nidal had ook in Frankrijk al aanslagen gepleegd, en de 12-jarige jongen die in Antwerpen gedood werd door Said Al Nasser had de Franse nationaliteit.
Dus werd er ook een infiltratie-operatie op touw gezet binnen de lokale cel van Abu Nidal in België. Gemakkelijker gezegd dan gedaan, dus werd daarbij gebruik gemaakt van de banden die Abu Nidal had met de KGB. Blijkbaar waren enkele agenten van die de burgerlijke contraspionage - afdeling van onze militaire veiligheid (de C.I.), er in geslaagd zich te laten recruteren door de KGB.
Dubbelagenten dus.
Beijer beschrijft zelf in detail hoe hij door de Soviets aangeworven werd en een opleiding kreeg in het Oostblok. Uit zijn memoires moet blijken dat minstens Bouhouche, Beijer, Buslik en Baugniet in dezelfde situatie zaten.
Dat verklaart ook waarom Beijer in zijn memoires bijna achteloos een aantal zware feiten toegeeft, zoals de bomaanslag 'Goffinon', de aanslag op Majoor Vernaillen en de overval op bewakingsagent Zwarts op Zaventem. Waarom achteloos? Omdat hij de ware reden niet kan vrijgeven: hij is verplicht tot geheimhouding.
Voor ons is het niet te vatten dat iemand zo licht gaat over dergelijke misdrijven, maar in zijn ogen voerde Beijer allicht een opdracht uit in het nationaal belang. En die mocht niet mislukken. Ook als de prijs daarvoor onverantwoord veel 'collateral damage' was.
Maar na de mislukte aanslagen van 1981 moet het vertrouwen van de Abu Nidal-organisatie in de Belgische "KGB"-medewerkers wat minder geworden zijn, en besloten zij voortaan een beroep te doen op een gesloten groep van sympathisanten van de Palestijnse zaak: de bende rond Abdelkader Belliraj, waarvan de leden ook nog het voordeel had een Berbers dialect te spreken, waardoor zij moeilijk te infiltreren waren. Met als tussenpersoon de Syrische 'journalist' Faez Al Ajjaz.
Die groep moest opnieuw aanslagen uitvoeren, maar dan vermomd als roofovervallen. Alles wijst er namelijk op dat Abu Nidal er zich in 1983 in het geheim toe verbonden had om geen aanslagen meer te plegen op joodse doelwitten in België, zoals tot dan toe gebeurd was. In ruil voor die toezegging liet Justitieminister Gol een ander lid van Abu Nidal voortijdig vrij in februari 1983: de Palestijn Dokh Khaled Dayesh. Die was veroordeeld voor een granaataanslag op passagiers in de wachtrij van El Al op Zaventem in 1979.
Dus: geen joodse doelwitten en (technisch gezien) geen aanslagen meer. Maar wel Belgische doelwitten: de typisch Belgische warenhuisketens Delhaize en Colruyt. Want het was de Belgische regering waarop druk moest worden uitgeoefend om de tweede Palestijnse gevangene vrij te krijgen.
Er moest paniek ontstaan onder de bevolking, maar de aanslagen konden niet openlijk opgeëist worden, omwille van het eerdere akkoord.
Tussen eind 1983 en september 1985 pleegde de Bende geen feiten, omdat Belliraj toen een terroristische opleiding volgde in Libanon. Die 'guerilla-training' gaf hij toe in zijn verhoor in Marokko in 2008. De feiten van vóór 1984 zijn eerder als voorbereiding te zien voor het 'echte' werk. Maar zelfs daar zijn er mogelijks infiltratiepogingen geweest, meer bepaald in de streek van Bergen. Adriano Vittorio, Michel Coccu, Kaçi Bouaroudj en Mohamed Asmaoui zouden daar een rol kunnen in gespeeld hebben: zij waren Franse onderdanen, mogelijks leden van de SAC (contra spionage), of hadden een militaire band met Frankrijk. Op Coccu na spraken zij vlot Arabisch.
Uiteindelijk deden ook de zware moordpartijen in de Delhaizes, eind 1985, de regerinig niet zwichten. Belliraj gaf de strategie van de warenhuisovervallen toen op, nadat zijn broer gedood werd in Aalst.
Hij gaf evenwel niet de hele strijd op. want enkele jaren later pleegde hij opnieuw zes moorden die de regering onder druk moesten zetten, waaronder die op de Saoedische Imam van de Grote Moskee van de Cinquantenaire, en op Dokter Joseph Wybran, een vooraanstaande figuur in de Brusselse joodse gemeenschap. Daar won het ongeduld het blijkbaar van het eerder afgesloten akkoord om geen joodse doelwitten te treffen.
Uiteindelijk werd de Palestijn Said Al Nasser dan toch vrijgelaten in 1991 in ruil voor de Belgische Silco-gijzelaars.
Maar men had de infiltratie in de organisatie Abu Nidal inmiddels dusdanig lang volgehouden dat er 28 + 6 onschuldige slachtoffers waren gevallen. Dat kon natuurlijk moeilijk aan de grote klok worden gehangen. Dus werd van de nood een deugd gemaakt: Belliraj werd niet vervolgd, maar integendeel aangeworven als betaald informant.
Een blunder van formaat, in een periode van andere blunders door inlichtingendiensten, zoals de dodelijke bomaanslag op het schip de Rainbow Warrior van Greenpeace, in Nieuw Zeeland.
Een tweede schandaal moest dan ook met alle middelen doodgezwegen worden. Als het niet was dat Belliraj in 2008 door een Amerikaans-Marokkaanse samenwerking was opgepakt, zou hij nu nog steeds ongestraft rondlopen, zoals dat het geval is voor ongeveer al zijn medeplichtigen uit die tijd.
Westland New Post situeert zich in de marge van dit verhaal: het gaat eveneens om een infiltratie-operatie van onze Counter Intelligence dienst, maar dan met als hoofddoel de ontmaskering van de KGB-medewerkers binnen onze Staatsveiligheid. Ook die verraders zijn ongestraft gebleven, allicht omdat zij voldoende informatie hadden om chantage te kunnen uitoefenen. Die chantage kan het hele Abu-Nidal/Bende - verhaal omvatten, dat zij via hun KGB-broodheren moeten gekend hebben. Maar ook persoonlijke chantage is mogelijk, bv. via de dossiers die zij tijdens de beveiliging van personaliteiten als 'levensverzekering' hadden aangelegd.
Bouhouche en Beijer waren dan misschien wel niet meer bruikbaar voor Abu Nidal, maar zij zijn hun dubbelrol blijkbaar wel verder blijven spelen naar de KGB en mollen in de Staatsveiligheid toe. Beijer schrijft daarover: "Ik heb pas later ontdekt dat al die opdrachten die wij uitgevoerd hebben voor Albert Raes en Smets niet in het belang van de Staatsveiligheid waren, maar in werkelijkheid in het belang van de persoonlijke agenda van Raes en Smets'. (p. 156 van zijn memoires).
Het was Procureur-Generaal Devalkeneer die Minister Geens die zogezegde manipulatie als een vaststaande waarheid liet verkondigen. In het parlement nog wel. Toen Geens besefte dat hij bekocht was begeleidde hij Devalkeneer al gauw naar de uitgang.
Wie dit forum leest houdt dit maar best in gedachten wanneer hij/zij hier sommigen die 'manipulatie' met hand en tand ziet verdedigen.
Er worden kosten noch moeite gespaard om die onzin door de strot te duwen van TV-kijkend en forum-bezoekend Vlaanderen. Met weinig succes tot nu toe, maar je kan maar proberen.
Merkwaardig dan toch dat er de dag daarna geen interventieploeg aan de deur van Haemers en Libert stond om hen te arresteren en hun tijdsgebruik na te gaan.
En om na te gaan of zij in staat waren een vreemde taal te spreken die niemand verstond. Want die hoorde David Van de Steen de daders onderling spreken.
Wat Bouhouche betreft: in het boek van Guy Bouten lees ik dat hij zou verklaard hebben:
"... Max Buslik verving mijn Algerijnse vader, die ik nooit gekend heb. In Sint-Joost ontmoette ik ook Gérald Damseaux en Jacques Duriau, die later bij de Staatsveiligheid gingen werken. In de zomervakantie heeft Bob Beijer zich bij ons groepje aangesloten ..."
Als dat klopt zou het er op wijzen dat Jean-François Buslik, Bouhouche, Beijer en Damseaux al in hun jeugd een nauwe band hadden. Ze doken later in elk geval alle vier op in het dossier van de aanslag op de rijkswachtauto in Brussel in 1981, Damseaux enkel als getuige à décharge. De verbindende factor tussen hen zou dan vader Max Buslik geweest zijn, die een verleden had als inlichtingenagent. En wanneer zoon Buslik 'aangebrand' geraakt na de aanslag op de rijkswachtauto zetten Bouhouche en Beijer hun parcours jarenlang samen verder. Daaruit kan ik alleen maar besluiten dat ze actief waren in een verhaal van contraspionage/contraterrorisme waarbij zij het vuile werk moesten opknappen.
Met alle risico's vandien: Beijer beweert in zijn memoires dat zij de instructie gekregen hadden om niet ontmaskerd of betrapt te worden, en dat zij, als dat toch zou gebeuren, in geen geval getuigen mochten achterlaten.
Heeft bewakingsagent Zwarts op Zaventem dat met zijn leven moeten bekopen? Bouhouche en Beijer waren als rijkswachter af en toe op de luchthaven geweest. Heeft Zwarts één van hen herkend? Toen het misliep bij de Libanees Suleiman in Antwerpen werd ook die prompt doodgeschoten.
Wat Elnikoff betreft meen ik gelezen te hebben dat hij lid zou geweest zijn van de Franse SAC (Service d'Action Civique). Barbier beweerde in een brief van 20 juni 1986 hetzelfde over Calmette en Adriano Vittorio. Ze hadden in elk geval alle drie de Franse nationaliteit. De SAC zou een Counter Intelligence organisatie geweest zijn, bestaande uit burgers.
Bewijs genoeg dus van zware misdrijven, maar daarom gaat het nog niet om criminaliteit van gemeen recht. De Franse inlichtingendienst heeft in 1985 in Nieuw Zeeland de Rainbow Warrior, het vlaggenschip van Greenpeace, opgeblazen, met een dode tot gevolg. Twee Franse inlichtingenagenten werden tot 10 jaar gevangenisstraf veroordeeld. We spreken hier over dezelfde periode en over een Staatsbelang (de voortzetting van de Franse kernproeven in de Stille Oceaan). Geen werk voor koorknapen, dus.
Voor wat de bende Belliraj betreft zie ik niet zo direct een link met misdadigers van gemeen recht, genre de bende van Baasrode.
Het Nederlands dat gehoord werd in Aalst beperkte zich blijkbaar tot enkele woorden gebroken Nederlands, in de zin van: 'Uit de weg! Opzij dan!' Volgens getuigen waren het geen Nederlandstaligen. Die paar uitdrukkingen kan je wel inoefenen als je een overval gaat plegen in Aalst.
Ik heb gesproken met de fotograaf die in 1983 onaangenaam in aanraking kwam met de Bende aan het kruistpunt 'de Ster' in Sint-Niklaas, tijdens hun verkenning van het traject naar Temse. Hij was formeel ; ze spraken enkel Frans met hem (hoewel hij nauwelijks Frans verstond), en ze waren allemaal van het mediterrane type. De man die hem tegen de muur plakte was veel groter dan de anderen, ongeveer 1.90 m.
Ik ben 20 jaar lang beroepshalve actief geweest in de sector van terrorismedossiers.
Toen Abdelkader Belliraj in 2008 in Marokko gearresteerd werd viel het mij op dat hij ouder was en een veel hoger profiel had dan de modale jihadist/terrorist. Nadat hij tijdens zijn verhoor ook nog bekende dat hij in de jaren '80 een aantal moorden had gepleegd in opdracht van de terreurorganisatie Abu Nidal deed dat mij onmiddellijk denken aan de Silco-affaire: het Belgisch schip dat in de jaren '80 gekaapt werd door Abu Nidal en waarvan de opvarenden zes jaar lang werden gegijzeld.
Het doel van de kapers was de vrijlating te bekomen van een terrorist die in België in de gevangenis zat. Die werd in 1991 effectief vrijgelaten, in ruil voor de gijzelaars.
Dat Abu Nidal - aspect bracht mij op het idee om uit te zoeken of er al eerder pogingen konden geweest zijn om de terrorist te bevrijden. Mijn opzoekingen werden vergemakkelijkt doordat ik toegang had tot het Rijksregister en tot sommige dossiers van Vreemdelingenzaken en Justitie.
Ik begon in het Rijksregister de namen in te tikken van naaste familieleden en vrienden van Belliraj en van Noord-Afrikanen uit zijn regio die eerder al genoemd waren in het dossier Bende van Nijvel.
Al gauw stelde ik vast dat een broer van Belliraj, Benaïssa, spoorloos verdwenen was na de overval op de Delhaize in Aalst. Hetzelfde was gebeurd met ene Mostafa Rezoual, onmiddellijk na de overval op wapenhandel Dekaise in Waver. Bij elk van die overvallen was er een schietpartij geweest waarbij één van de daders kon gedood zijn.
Voor zowel Benaïssa Belliraj als Mostafa Rezoual bleken er vele jaren later Facebookprofielen opgemaakt te zijn die duidelijk fictief waren. Zo kwamen er fouten in voor als: 'studies gedaan in Ivoorkust' (in werkelijkheid in een technische school in Henegouwen), een onmogelijke chronologie in het C.V. enz.
Het leek mij dat iemand probeerde de indruk te wekken dat die twee nog in leven waren, terwijl uit alles bleek dat dat niet zo was. Sommigen probeerden duidelijk te verhinderen dat dit spoor ooit onderzocht zou worden.
Toen ik mijn contact bij de Staatsveiligheid sprak over mijn vermoedens over Belliraj en de Bende werd hij ongewoon zenuwachtig. Niet verwonderlijk, als je weet dat Belliraj sinds de jaren '90 een betaald informant was van de Staatsveiligheid. Ik richtte mij dan maar tot een goede bekende bij de antiterroristische afdeling van de Federale Politie (DJSOC Terro). Die ging daarop zijn oor te luisteren leggen bij onderzoekers die actief geweest waren zowel in de dossiers Belliraj als de Bende van Nijvel. Hij wist mij al gauw te zeggen dat ik op het juiste spoor zat, maar dat het hier ging om een Staatsgeheim dat nooit bekend zou mogen geraken. Toch gaf hij mij nog heel wat informatie waarover ik nog niet beschikte.
Later begon ik te beseffen dat alles te maken had met de infiltratie van inlichtingendiensten (andere dan de Staatsveiligheid) in Abu Nidal en met een contraspionage-operatie tegen KGB-medewerkers binnen onze Staatsveiligheid. De KGB en Abu Nidal waren in die tijd namelijk twee handen op één buik.
Toen begreep ik ook waarom men de publiek opinie absoluut in de richting wou sturen van pistes zoals die van de Rijkswacht, extreemrechts, Bonkoffsky, De Staercke, manipulatie van de vondsten in Ronquières enz. In die mate zelfs dat er een TV-reeks wordt voorbereid ('1985') die de geesten hiervoor opnieuw rijp moet maken. De scenarioschrijver van die reeks is ooit nog de advocaat geweest van de vrijgelaten Abu Nidal -terrorist.
De wereld is klein ...
Bende van Nijvel → Posts by imazibraine
Powered by PunBB, supported by Informer Technologies, Inc.