De stelling van Vos dat de bende ophoude door een kogel van een agent is een wens-gedachte. niet meer dan dat. Vos heeft niets bereikt. Niets. Sukkel Vos.

Om te brainstormen. Hier een FICTIEF verhaal met fantastische plotwending. Organisatie tegen communisme pleegt geweld tegen communisme maar wordt zelf gekaapt door USSR tentakels.
cène: Hotelkamer in Oost-Berlijn, herfst 1984

Scène 1: Hotelkamer in Oost-Berlijn, herfst 1984
Locatie: Een sobere kamer in het Hotel Stadt Berlin. De muren zijn grauw, het bed strak opgemaakt. Buiten hangt een mistige stilte over Alexanderplatz.

Personage: Albert Beijer, voormalig rijkswachter, nu actief in de Belgische inlichtingendiensten. Hij is nerveus, maar beheerst.

Beijer zit aan een houten bureau. Voor hem ligt een cassettebandje, een envelop en een Russisch T-shirt — rood, met een hamer en sikkel. Hij staart ernaar alsof het een relikwie is.

Stem uit de schaduw (Russische agent, naam onbekend): "U weet wat er op die tape staat. Uw stem. Uw gezichten. Uw fouten. Maar u bent nuttig voor ons. U kent de structuur. U kent Gladio. U kent de Bende."

Beijer slikt. Zijn hand trilt als hij de cassette oppakt. Hij weet: dit is geen gewone chantage. Dit is een overname.

Agent: "U blijft doen wat u doet. Maar u stuurt hen. U saboteert het onderzoek. U zorgt dat ze blijven opereren. En af en toe... laat u hen iets doen wat wij nodig achten."

Beijer: "Waarom? Waarom zou Moskou chaos willen in België?"

Agent (glimlachend): "Omdat angst geen ideologie kent. Angst is universeel. En een staat in paniek is een staat die buigt."

Beijer kijkt naar het T-shirt. Hij weet wat het betekent: een boodschap, een signaal. De Reus zal het dragen bij de volgende overval. Niemand zal het begrijpen — behalve zij.

Scène 2:  operatie genaamd "Zwart Water"
Na de laatste overval in Aalst beseffen de Russische handlers dat de Bende te zichtbaar is geworden. De chaos is gezaaid, de Belgische staat is in verwarring, en het risico op ontdekking stijgt.

Bevel uit Moskou: "Sluit de operatie. Verwijder de sporen. Maar laat net genoeg achter om verwarring te zaaien."

Beijer, onder druk, organiseert een gecontroleerde “dumping” van wapens in Ronquières. Maar hij doet het pas maanden later, op een plek die al eerder is doorzocht. Waarom?

    Om het onderzoek te heropenen, maar in een richting die afleidt van de echte daders.

    Om een rookgordijn te creëren: de wapens zijn echt, maar de timing is verdacht. Het voedt complottheorieën, zaait wantrouwen in het gerecht, en verlamt het onderzoek.

    Om een boodschap te sturen: “We zijn nog hier. We bepalen wat jullie vinden.”

Dramatische kracht :
De wapens worden een symbool van manipulatie: tastbaar bewijs, maar met een onzichtbare regisseur.

Ronquières wordt een toneel van misleiding: een plek waar waarheid en leugen samenvloeien.

De lezer/kijker twijfelt: is dit een fout van het gerecht, of een meesterzet van een buitenlandse macht?

Gewoon een kind dat dolgraag haar vader ziet. En dan houdt er een idioot een revolver gericht op haar vader. Als ze haar vader haatte, wat had ze dan geroepen. Schiet maar jongens! Ben ik er ineens vanaf.

Enige conclusie, Niet schieten. Ze zag haar vader graag.

Ik vind het artikel van Debels ok. Er staat de essentie in.

Ik kan de redenering volgen dat Moussa de kinder-killer was. Toegegeven. Bewijzen heb ik niet. Enkel een soort van 'profiling'.

Indien die redenering waar is, blijft de vraag: Was hij geselecteerd als gek om kinderen te vermoorden? Of kikte hij op zulke zaken? Maakte een opdrachtgever gebruik van deze gek? Een kinder-killer? Ik vermoed van wel.

Zelfde probleem bij Moussa als Beijer. Heel soms zeggen ze de waarheid ...