Een getuigenis van één van de "spelende kinderen" over de vondst » Forum

De kinderen vonden de spullen eind september 1985 » Forum

Ja, die foto van Lekeu lijkt op deze robotfoto. Maar op pagina 1 van dit topic schreef Boemerang dat Michel Libert heel hard op deze tekening lijkt. Om maar te zeggen hoe relatief zo'n gelijkenissen zijn.

In 1978 verliet hij Brussel om in Wallonië te gaan wonen en werken. Na zijn vertrek uit de rijkswacht - op 1 april 1984 - startte hij samen met zijn vrouw een aantal handelszaken in Bastogne, de plaats waar zij woonden.

De eerste generatie Santana werd geproduceerd vanaf 1980 en was technisch gezien een Volkswagen Passat van de tweede generatie, maar dan als vierdeurs sedan met verbeterde uitrusting. De voorkant (richtingaanwijzers, koplampen, bumper) was aangepast. Het achterste gedeelte vanaf de dakrand/achterdeuren vertoonde geen optische overeenkomsten met de Passat, zo had de Santana brede achterlichten en liep het kofferdeksel niet tot de bumper.

Het topmodel was de Santana GX 5 uit 1982, waarvan in Nederland zo'n vierhonderd stuks zijn verkocht. Deze wagen had de vijfcilindermotor van de Audi 80 Coupe 5S met 115 pk.

Daarnaast had je ook nog de Santana GL5 waarover in juni 1982 dit artikel verscheen in Gazet van Antwerpen (interessante lectuur voor mensen die - zoals ik - niets kennen van auto's ):

Santana GL 5 aan de top bij VW

Wie zich de oorspronkelijke betekenis herinnert van “Volkswagen”, durft die merknaam nog amper te gebruiken voor de Santana. Op de plaats waar hij staat, helemaal bovenaan in het VW-gamma, is hij ver verwijderd van het populaire, dat de nieuwe merknaam van Wolfsburg “VAG” er beter bij past. De Santana weerlegt door zijn verschijning alleen al, dat de tijd voorbij zou zijn toen men zijn sociale rang met enige prestige kon verrijken door de keuze van een bepaalde auto.

Het classicisme van een auto met drie volumes doet altijd al “deftig” aan, maar bij de Santana zijn de vormgevers er in geslaagd die vorm ten volle te benutten om de auto meer stijl te geven. Daarbij zijn vanzelfsprekend enkele klassieke tructjes toegepast: een chroomomlijsting van de zijruiten, het derde zijruitje achteraan, het licht naar achteren oplopende gordellijn en bijzonder dunnen daksteunen naast de achterruit. De geslaagde uiterlijke verschijning wordt dan nog aangevuld met een rijkelijk aangekleed interieur, blauw juweel tot op de deurpanelen in onze testwagen en een speciale geslaagde aankleding van de zoldering, met leesspots achterin. Dat zijn dan de extra pluimen die deze vogel meekreeg, terwijl voor het mechanische gedeelte gebruik werd gemaakt van de nieuwste Passat.

De GL5 kreeg onder de motorkap de vijfcilinder van 1921 cc, goed voor 85 kW (115 DIN/pk) gekoppeld aan een versnellingsbak met 5 versnellingen waarvan de vijfde een “E” (voor “economisch”) is, zeer lang en niet bedoeld om snel de top uit de wagen te halen maar om het toerental, eenmaal op dreef, met zowat 1000 toeren per minuut te doen dalen. Bij 2.000 toeren in vijfde loopt de Santana dan ook al tegen 100 km/u, maar dan is elke ernstige helling genoeg om die snelheid te doen dalen en de chauffeur te verplichten naar een lagere versnelling over te schakelen. Zelfs de vierde versnelling is nog “lang” om er hellingen mee op te rijden.

Onze testwagen was uitgerust met servo-stuur. Gelukkig maar, want de vijfcilinder, die helemaal voor de vooras ligt, zal wel zwaar doorwegen. Met de Passat heeft de Santana ook de speciale ophanging van de starre achteras gemeen die weigert in bochten uit het juiste spoor te gaan. De auto wordt afgeveerd “op z’n Duits”, niet zacht dus, maar toch zonder dat schokken doordringen tot bij de inzittenden.

Drie volumes geven vanzelfsprekend een ruime koffer. Op de Santana ligt de kofferopening evenwel vrij hoog boven de begane grond. Bovendien is de aangeboden ruimte wat bedrieglijk, omdat de hoedenplank schuin ligt en dus onder die plank niet de verwachte hoogte ter beschikking is. Onze GL5 was ook voorzien van een centrale vergrendeling: de sleutel in het slot van het chauffeursportier sluit alle deuren, het kofferdeksel en het dekseltje op de benzinedop.

Wij noteerden ook dubbele rubbersluitingen aan de bovenkant van de voorportieren waardoor heel wat rijwindgeluid geen kans krijgt om binnen te dringen. De vraag is alleen waarom de portieren niet rondom dubbele rubbersluitingen kregen waardoor o.m. kon voorkomen worden dat de drempels bij slecht weer zo snel en zo erg vuil worden.

Op het instrumentenbord zit een zuinigheidsmeter die, uitsluitend in E-versnelling, het verbruik in liter per 100 km aangeeft. Daaronder zit ook het schakelpijltje dat oplicht, telkens men best naar een hogere versnelling schakelt wanneer men zuinig wil blijven met de dure benzine.

Precies omdat de Santana zo luxueus aandoet, vallen enkele elementen in het interieur toch uit de toon, o.m. de middenconsole die met de rest contrasteert als vulgaire plastic rommel en ook het stuurwiel. Storend vonden wij ook het patroon dat op de voorruit getekend wordt door de ruitenwissers: de wisser aan de kant van de passagier veegt telkens weer een hele klad water tot in het gezichtsveld van de chauffeur dat sterk benadeeld wordt, vergeleken bij zijn passagier.

Uitgerust met de tweeliter-krachtbron is de Santana een vlot rijdende auto die comfort uitstraalt. De ruimte binnenin, met op de lage achterbank net als voorin overvloedige knieruimte, draagt veel bij tot die ervaring, net als het geringe rijgeluid.

Op open weg moet het mogelijk zijn op de Santana bijzonder zuinig om te springen met de brandstof. De spoiler die onder de neus van de GL5 zit, leek ons één der meest bestuurde die men op reekswagens kan vinden. De constructeur gewaagt van 6,6 liter bij 90 km/u, 8,6 bij 120 km/u en 12,7 liter in de geijkte stadscyclus. Wij bewogen ons bijna uitsluitend in stads- en voorstadsverkeer, lieten niet na de beschikbare PK af en toe flink aan te spreken en noteerden uiteindelijk een gemiddelde van 11,5 liter.

Wie op een Santana het bijkomende genoegen wil smaken van een soepele vijfcilinder met extra PK’s, moet daarvoor 353.550 fr. neertellen (plus BTW). Voor degenen die de auto voor zijn vorm en zijn binnenruimte willen, maar genoegen nemen met een viercylinder van 1588cc, kunnen in de catalogus een goedkopere versie vinden, maar de laagste Santana-prijs blijft toch 328.300 fr. (ook plus BTW).

Bron: Gazet van Antwerpen | 9 Juni 1982

“Mijn vrouw is in de pers een tweede keer vermoord”

“Waarom wordt bij vele misdrijven vaak veeleer het proces van het slachtoffer gemaakt dan dat van de dader?” Dat is de kernvraag van een bewogen brief, die de weduwnaar van een eind vorig jaar vermoorde vrouw uit Watermaal-Bosvoorde schreef aan een aantal Franstalige kranten.

De misdaad dateert van 15 november 1983. Toen werd in de Maas, ter hoogte van het viaduct van Beez, een vrouwenromp gevonden. Nauwelijks veertien dagen later werd de vermoedelijke moordenaar achter de tralies gezet.

Het slachtoffer was de 42-jarige Colette Dumont uit Watermaal-Bosvoorde. Volgens het parket werd zij vermoord door Claude Dubois, een 40-jarige Brusselse immobiliënagent met wie zij “een nieuw leven wilde beginnen”.

Hardnekkig blijft Dubois echter alle schuld loochenen. En het parket beschikt inderdaad niet over het materiële bewijs dat hij Colette Dumont doodde en haar lijk vervolgens in stukken sneed en in de Maas wierp.

Anderzijds bleken alle vorige verklaringen van de verdachte leugens te zijn. Zo ontdekte men bv. dat Dubois, op de dag zelf dat Colette Dumont door haar man als vermist werd opgegeven, plots zijn vele schulden afbetaald. Dubois hield vol dat het geld hem was voorgeschoten door advocaat Ronald Rossignol.

Deze advocaat, die voor totaal andere feiten was ondergedoken, is een tweetal weken geleden in het Franse Menton aangehouden, maar weigerde tot nog to de verklaringen van Dubois te bevestigen. Een confrontatie van beide mannen na de uitlevering van Rossignol aan België, zal op dit punt klaarheid moeten brengen.

Marteling

Intussen komt de zaak van de “romp van Beez” elke maand opnieuw heel even in het nieuws, met name wanneer Dubois voor de raadkamer moet verschijnen om zijn aanhoudingsmandaat te horen verlengen. Dit voortdurend oprakelen van bepaalde feiten en veronderstellingen bleek voor Michel Romain, de weduwnaar van Colette Dumont, een steeds terugkerende marteling te zijn.

“Mijn vrouw is overleden, u weel in welke omstandigheden”, zo schreef hij daarom in een brief aan enkele Waalse en Brusselse kranten. “Op zich is dat al wreed genoeg. Zij liet een echtgenoot, kinderen, vrienden en kennissen na. Maar voor die echtgenoot, die kinderen, vrienden en kennissen wordt zij een tweede maal vermoord, moreel dan, door wat de kranten telkens opnieuw over haar schrijven.”

“Waarom moet men bij gerechtszaken vaak evenveel, en soms zelfs veel meer, het proces maken van het slachtoffer dan van de dader? Informatie geven is een recht van de pers, een plicht voor de journalist. Maar moet men daarom de nagedachtenis van een echtgenote, een moeder, een vriendin bezoedelen?”

“Beeld u in wat de kinderen moeten voelen, wanneer ze lezen dat hun moeder een ‘intieme verhouding’ had met Claude Dubois. Zou u zich niet in uw graf omdraaien, wanneer u wist dat uw kinderen in de krant zouden lezen dat hun moeder een minnaar had, erger nog, zo’n smeerlap van een minnaar?”

In hun voorzichtige repliek op de brief stellen de aangeschreven kranten, dat het onmogelijk is verslag uit te brengen over misdrijven of rechtszaken zonder ook iets over het slachtoffer te vertellen. En ze leggen er de nadruk op dat zij nooit de kwaliteiten in twijfel hebben getrokken, die Michel Romain in zijn brief aan zijn vermoorde vrouw toeschrijft.

Bron: Gazet van Antwerpen | 19 April 1984