Uit de an(n)alen van:
“18/06/1981 Het etentje met Christine Doret.
Nog steeds verwikkeld in het gevecht om het hoederecht van zijn kinderen doet dokter Andre Pinon een ultieme poging om het verhaal van de Roze Balletten, het kindermisbruik op deze fuiven en de betrokkenheid van zijn ex- vrouw naar buiten te brengen. Hij slaagt erin om Christine Doret, een andere deelneemster aan de Roze Balletten te strikken voor een etentje op 18/06/1981. Naast Christine Doret en Andre Pinon zijn verder ook nog Danielle  Beresovsky en Claude Garot aanwezig op het etentje. Deze laatste is hoofdredacteur van het linkse weekblad Pour en neemt het gesprek van die avond ook op tape op. Christine Doret vertelt honderduit over de seks- en drugsfuiven waarop zij en mevrouw Pinon aanwezig vvaren. Ze bevestigt de aanwezigheid van minderjarigen en vertelt haar toehoorders zelfs dat twee van de minderjarige slachtoffers na de feiten zelfmoord zouden gepleegd hebben. Alle  deelnemers aan die fuiven, onder wie uiteraard Vanden Boeynants, Mathot, Blaton, generaal Beaurir, maar ook prins  Albert, zouden van dit alles op de hoogte zijn gevveest. Aan het eind van het diner vertelt Garot aan Doret dat hij  haar verhaal op band heeft opgenomen. Christine Doret reageert hierop zeer heftig. Jean-Claude Garot beschikt nu over zeer veel details over de Roze Balletten en is bereid te publiceren. (bron: https://archive.org/stream/DeBendeVanNj … l_djvu.txt ).

Ook zoiets, waar is dat stuk van (Jean-)Claude Garot, dat diezelfde Garot toch had kunnen reproduceren in het geval dat stuk bij de brand in het gebouw van (weekblad) Pour of door toedoen van substituut of procureur des Konings Jean Deprêtre verloren zou zijn geraakt.

Kan ik dat stuk nog ergens lezen en zo ja, komt daaruit informatie naar voren van Garot (in commissie met Doret), op basis waarvan niet anders kan worden geconcludeerd dat onder anderen Vanden Boeynants, Mathot, Blaton, generaal Beaurir, prins Albert er in privé van hun nek- tot aarsharen inzaten, met als gevolg hun (mogelijke) (potentiële) chantabiliteit, over de rug van een daarbuiten staande partij, in de vorm van een supermarkt (Delhaize; het had evengoed Colruyt of GB kunnen zijn), die in dat kader - draaiboek van Bouhouche en Beijer? - is gebruikt als onderdeel van een afleidingsmanoeuvre, om een of meer van voormelde personen af te persen.

In dit verhaal past het vertrek van de rijkswacht als bewaker van de druk bezochte Delhaize in Aalst, op 09-11-1985, wat geen toeval was. De rijkswacht mocht toen vertrekken op basis van een (initiële) order om de bewaking van die Delhaize te stoppen - lees uitdrukkelijk ook: haar bezoekers, zonder opvolgende bewaking (‘no clearance!!!’), onbeschermd achter te laten -, want daar kwam het feitelijk op neer; geen smoesjes als je wist dat je moest (blijven) (be)waken! Dan heb je het juridisch gezien over medeplegen van of medeplichtigheid aan doodslag/moord en/of (zware) mishandeling en/of het veroorzaken van dood of letsel door schuld. Wie van de daarvoor verantwoordelijke rijkswachters leven nog? Daag hen voor assisen, federaal parket, want heb je het over hen en dan heb je het over een deel van de Bende van Nijvel. Laat die bal rollen!

Ik schrijf dit ook, omdat volgens David Van Steen de Bende van Nijvel begint bij de Roze Balletten ( https://www.tvoost.be/nieuws/als-men-ec … lost-53801 en Nieuws ).

De lijst van in de periode 1982-1996 in België vermoorde chauffeurs, waaronder Constantin Angelou, Juan Mendez en Michel Piro, zal met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid betrekkelijk kort zijn. Hun namen zullen op een A4-tje passen, zo luidt mijn stelling, dus onderzoekers: vooruit met die geit!

Luister ‘Freund’, ik ben niet dom en ja, ‘we zitten in België’, een land zonder recht. Stappen naar cassatie is onzin en betekent zinloos tijdverlies. Ramaël zal in de bananenrepubliek wel een ander precies laten zeggen wat hij precies had willen zeggen, zo neem ik aan. Dit gaat he-le-maal niet meer over de inhoud, dit gaat over ‘La piovra’.

Mocht er vanuit slachtofferkant behoefte bestaan om de Belgische rechterlijke autoriteiten (in rechte) op hun verantwoordelijkheden te wijzen, dan houd ik mij aanbevolen.

Nogmaals, het Hof van Beroep heeft advocaat Ramael zonder reden, recht en wet de wacht aangezegd, waarmee dat hof zich boven de reden, het recht en de wet heeft geplaatst.

Mag ik dat schrijven? Ja, dat mag ik schrijven!