Iedereen gelooft maar wat hij wil, maar de Borains die zogezegd “een beetje schuldig waren maar toch zijn vrijgesproken, daar geloof ik niet in. Het waren geen heiligen en zij wisten misschien één en ander, maar meer ook niet. Het gezegde “waar rook is, is er vuur” klopt natuurlijk wel, maar is niet op alle situaties toepasbaar.

Jean Deprêtre, was net als Daniël Choquet enorm bevooroordeeld en stond erop dat de Borains 'ten allen prijze' schuldig werden bevonden. Geen enkele andere piste mocht worden onderzocht. Dit is vragen om onregelmatigheden. Zijn team stond dan ook onder zware druk om de Borains te veroordelen. Men is daar niet in geslaagd, en Daniël Choquet heeft na een laatste verwerpelijke poging om Cocu om te kopen en toch maar te laten bekennen, uiteindelijk ontslag genomen.

Waarom is men er niet in geslaagd om deze bende te laten bekennen? Omdat Michel Cocu of Antonio Vittorio zo goed konden zwijgen? Of omdat deze kerels professionele en geniale topgangsters en psychopaten waren, waartegen men geen hard bewijs kon vinden? Of omdat ze tijdens de overvallen nooit op de plaats delict waren geweest? Ook al hadden een aantal onder hen een crimineel verleden?

Verhalen van verdachten en gedetineerden onderling die elkaar sterke verhalen vertellen, en daarmee naar de politie lopen, ten einde een beter regime of strafvermindering te krijgen, zijn net als waarzeggers allerhande, gegarandeerd waardeloos. Ik heb nog nooit geweten dat zulke beweringen leiden tot enig resultaat. En blijkbaar ook niet in het onderzoek naar de Borains. Waarzeggers vertellen ook zaken die alleen jij kon weten. Maar spreken zij daarom de waarheid? Nergens wordt er zoveel gelogen als bij een onderzoek naar criminele feiten, en niet alleen door de verdachten.

Roddels, en van horen zeggen… vormen een belangrijk deel van de vele schrijfsels en theorieën die de ronde doen. Mensen verklaren om uiteenlopende redenen, de meest fantastische zaken. Ik geloof niet zonder meer wat er in de krant, een boek, of een PV staat. Of wat bijvoorbeeld een onderzoeksrechter als Lionel Ruth, of Jean Deprêtre (de man die in Nijvel de kogelhulzen in het rond stampte) te vertellen had.

Het is dan ook al meermaals gebleken dat het criminele milieu aan elkaar hangt van bedriegers, mythomanen, fantasten en leugenaars. Dus alles hangt af van de situatie.

Mijn bericht ging eveneens over de manier waarop Daniel Dekaise werd behandeld door Bihay en Balfroid, en ruimer bekeken over het universele fenomeen dat slachtoffers in een (te lang) aanslepend onderzoek in de ogen van onderzoekers makkelijk veranderen in daders. Hiermee hangt samen dat onderzoekers (veelal leidinggevenden), meermaals hun grote gelijk willen opdringen, ten koste van alles en iedereen. Zo ook meermaals in het onderzoek naar de Bende van Nijvel.

De verdachtmakingen omtrent Dekaise werden door de pers dan ook graag overgenomen, want het paste perfect in het plaatje van een groot complot, wat toen, en nu nog, met enthousiasme wordt verdedigd.

Maar wat Dekaise overkwam is alles behalve een uitzondering. Eerder een cliché. Getuige hiervan zijn de honderden onschuldige mensen wereldwijd, die aan de hand van manipulaties en veronderstellingen werden beschuldigd zonder enige vorm van bewijs, en zonder grondig onderzoek vooraf.

Als voorbeeld verwijs ik hierbij o.a. naar de moord op een Chinese vrouw in een Chinees restaurant in Breda in 1994, waarbij een aantal hangjongeren werden veroordeeld tot jarenlange gevangenisstraffen, en dit zonder dat er ooggetuigen aan te pas kwamen en zonder enig bewijs. Deze veroordeling was voornamelijk het werk van één persoon, een nieuwe teamleider bij de politie die deze hangjongeren viseerde en van de straat wou, en een eigen theorietje verzon waarbij deze jongeren moesten fungeren als daders in deze moord. Hij werd hierbij geholpen door de leugenachtige verklaringen van een labiel meisje dat door deze kerels werd lastiggevallen.

Onlangs kwam een cold-case team echter tot de bevinding dat het naar alle waarschijnlijkheid inderdaad 2 Chinezen waren die deze moord hadden gepleegd. (wat gezien de reputatie van Chinese bendes, logisch bekeken de eerste keuze had moeten zijn) De betrokkenheid van personen uit de Chinese gemeenschap werd echter nooit terdege onderzocht. Justitie stapelde de ene flater na de andere en weigert halsstarrig op haar beslissing terug te komen. Ondanks de bevindingen van het cold-case team en ten nadele van deze ondertussen ‘oudere jongeren’. De gelijkenis met het onderzoek naar de Bende van Nijvel is op een pijnlijke manier, onmiskenbaar en overduidelijk.

Mijn punt is dus geen mening, maar een vaststelling. Een fenomeen waarvan men wereldwijd voorbeelden kan vinden.

Enkele maanden geleden heb ik Daniel Dekaise nog verdedigd en kreeg ik hier de volle laag. Vreemd hoe mensen van gedacht kunnen veranderen? Men hoeft geen rapporten te lezen om te weten dat Daniel Dekaise niets met de BvN te maken heeft gehad.

• Daniel Dekaise heeft een interview voor TV docu toegestaan, waarbij hij getuigde over deze uiterst gewelddadige overval. Indien Dekaise op één of andere manier medeplichtig was geweest, dan had de man dit interview, life in zijn winkel nooit toegestaan.

• Dekaise werd evenals zijn klanten zwaar toegetakeld. Lees: half dood geslagen. In de winkel hadden ook doden kunnen vallen. Dit was geen verwittiging van een ontevreden klant die de man een lesje wou leren, maar een regelrechte moordpoging!

• Daniel Dekaise heeft vanaf het begin van het onderzoek zijn medewerking verleend, maar moest na verloop van tijd ondervinden dat men niet naar de daders op zoek was, maar dat in tegendeel een aantal rijkswachters verdacht werden lid te zijn van deze bende. Waaronder een aantal personen die bij hem klant waren. Ik kan me levendig voorstellen dat het enorm beangstigend moet zijn geweest voor zowel Daniel Dekaise, als zijn familie. Alsof dit niet voldoende was, werd Dekaise zelf verdacht.

Er werd door justitie en pers geïnsinueerd dat hij op één of andere manier betrokken moest zijn geweest. Dit is echter niet uitzonderlijk. Het is al ontelbare keren voorgevallen dat wanneer justitie niet binnen bepaalde tijd een verdachte kan arresteren, onderzoekers, pers en publiek zich gaan keren tegen de slachtoffers zelf. Dit heeft Daniel Dekaise ook moeten ervaren.

Dus als men als slachtoffer niet wordt gelooft, is het logisch dat men zwijgt en geen medewerking meer verleend. Iedereen blijkt beter te willen weten wie er oog in oog stond met Daniel Dekaise, dan de man zelf.

Wat ik niet goed kan plaatsen is dat volgens deze recente, en hopelijk definitieve beschrijving van de feiten, deze Rijkswachters niemand van hun belagers zou herkennen uit de robottekeningen die hen werden voorgelegd, terwijl Roland Campine tot aan zijn dood bleef volhouden dat de persoon op de achterbank van de VW Santana Madani Bouhouche was, en het toeval wil dat de robottekening G1 (uit de krant), naast Michel Anthemus en Xavier Sliman, ook zeer goed (te goed), gelaatstrekken vertoont van Madani Bouhouche, waardoor pers, justitie en de publieke opinie jarenlang overtuigd was dat het Madani Bouhouche moest zijn die in Hoeilaart op de achterbank zat, en ook verantwoordelijk moest zijn geweest voor de overval in Waver?