7,481

(7 replies, posted in Westland New Post)

Marc Menassa was een jaar lang BTK, wellicht door toedoen van Latinus, bij de Jeunes Sociaux Chrétiens (PSC-jongeren) waarvan Jean-Paul Dumont de voorzitter was. De JSC gaven het blad L'Enjeu uit. Leidende JSC-figuren waren toen ook Peiffer, Bruno Wagemans uit Namen, Capiaux en Georges Carton de Tournay.

7,482

(7 replies, posted in Politiek & Business)

Over de vermeende ontmoeting tussen Paul Latinus en Louis Michel:

Francine Latinus, de moeder van Paul, verklaart aan Hilde Geens: "In januari of februari ’84, een paar maanden voor Paul’s dood, had in het Cultureel Centrum van Ottignies het Bal Bleu plaats. Een van de Franstalige liberalen had Paul daarop uitgenodigd namens PRL-voorzitter Louis Michel. Paul heeft toen de zware onvoorzichtigheid begaan daarop in te gaan. Wat bleek? Michel was er niet maar hij had, om niet met Paul te worden gezien, zijn chauffeur gestuurd om mijn zoon op te halen. Michel zat op ze te wachten in een villa in het Meerdaalwoud en heeft Paul 20 miljoen fr. aangeboden als hij de dossiers over de Staatsveiligheid wilde vernietigen."

Bron: De Post | 3 november 1985

Karl Delombaerde: "Michel heeft toen ook nog gezegd: de gevaarlijkste is Karl Delombaerde, de SS-officier."

Bron: De Post 3 november 1985

Hilde Geens: "Toen een dergelijk verhaal uitlekte in La Wallonie heeft de PRL-voorzitter dat meteen krachtig ontkend. Ook in het gerechtelijk dossier werd het niet genoteerd."

Bron: De Post | 3 november 1985

Ter info: Louis Michel (of een Louis Michel) staat ook op het schema van Michel Libert: 

http://i18.servimg.com/u/f18/15/00/61/71/michel11.png

7,483

(90 replies, posted in 1980-1989)

Hieronder nog een artikel uit het archief van Le Soir:

Crimes impunis (3/9) - Willy Pans, le 15 août 1985, à Wavre Abattu de sang-froid à Walibi L'ombre des tueurs du Brabant

Eddy Meeùs, le directeur de Walibi qu'il a conçu et réalisé avec une obstination exceptionnelle et un réel talent, est un homme heureux en ce début d'après-midi du 15 août 1985, jeudi de l'Assomption. Le soleil est radieux et la foule continue de se presser à l'entrée du parc d'attractions qui, en fin de journée aura recensé quinze mille visiteurs. La recette sera bonne. D'ailleurs, Intergarde est déjà venu à deux reprises enlever une partie de la recette afin de la mettre en lieu sûr, une opération que l'ancien grand propriétaire de centaines d'hectares de quinquina au Congo a menée à bien durant plus de sept ans avec ses fils avant de faire appel à un service spécialisé dans le transfert de fonds.

Intergarde intervient selon le rythme des entrées et la quantité d'argent encaissée. La société a opté pour une certaine discrétion. A l'époque, les fourgons blindés ne roulent ni le week-end ni les jours fériés. A supposer que l'on y ait recours, ils ne viendraient qu'une fois par jour à Walibi, ce qui postulerait l'obligation de stocker une importante quantité d'argent et de susciter la convoitise. Brusquement, cinq coups de feu claquent à l'entrée du chemin d'accès à une porte d'entrée arrière, près du parking réservé au personnel.

Willy Pans, né le 22 avril 1949, célibataire, domicilié 66, rue du Dernier Patard à Baisy-Thy, qui est venu chercher la (troisième) recette de la journée, s'effondre alors qu'il s'apprête à regagner sa voiture. Son agresseur s'enfuit en emportant la cassette qui contient environ 1,3 million de francs (32.500 euros). Avec ses deux complices qui ont partagé avec lui un repas frugal en attendant l'arrivée du transporteur de fonds, il s'enfuit à bord d'une voiture qui sera rapidement retrouvée dans un parking de Louvain-la-Neuve.

Le trio a donc passé un certain temps à flâner et à feindre un pique-nique quasi familial dans un endroit pourtant inhabituel. La présence de ces hommes à un endroit insolite n'a pas échappé à quelques visiteurs qui associeront leurs souvenirs pour aider à l'élaboration du portrait-robot d'un des agresseurs, un homme âgé de 30 à 35 ans, de corpulence athlétique, au visage allongé, nez fin, cheveux foncés tombant sur les oreilles avec mèche sur le front, lunettes à monture foncée rectangulaire.

L'espace de quelques heures, le juge d'instruction Christian Baeyens et ses enquêteurs croiront détenir deux des auteurs de l'agression. Une piste sérieuse les a menés dans le Namurois où ils effectueront plusieurs perquisitions et procéderont à des auditions serrées. Le 20 août, les suspects pourront établir leur bonne foi, l'un d'eux exhibant un ticket de train l'ayant, le jour des faits, mené à un motocross où des dizaines de personnes affirmeront l'avoir vu.

En 1990, le dossier fera l'objet d'une ordonnance de non-lieu, mais la commission parlementaire bis installée à propos des tueries du Brabant recommandera de la rouvrir. Il sera confié au juge d'instruction Georges Lobet qui y travaille toujours.

L'ombre des tueurs du Brabant

L'attaque de Walibi a lieu peu avant les dernières tueries dans les Delhaize de Braine-l'Alleud, d'Overijse et d'Alost attribuées à la bande dite des tueurs fous du Brabant. Puisque l'on ne peut négliger aucune piste, certains tentent d'opérer des comparaisons avec la manière de procéder des tueurs de Wavre. L'agression a été préparée avec minutie. La Honda Quintet, à bord de laquelle les trois hommes sont arrivés à Walibi et qui a été retrouvée quelques heures plus tard dans un parking de Louvain-la-Neuve, a été volée en 1983 dans l'agglomération bruxelloise.

Rien ne prouve cependant que les voleurs soient les assassins. Le soir du 15 août 1985, les enquêteurs découvrent près de la sortie du parking de Walibi une Renault 4 volée le 21 novembre 1984 à Bruxelles. Devait-elle être utilisée comme véhicule de secours en cas d'anicroche ? En tout cas, elle est dotée de fausses plaques pressées avec la même matrice que les "doublettes" qui équiperont la Mercedes 44 utilisée par l'ancien gendarme Bouhouche lors de son arrestation en 1986.

Willy Pans a été abattu de cinq balles. La première a déchiré le coeur et le foie, les quatre autres ont été tirées dans la tête alors que le malheureux s'est vraisemblablement déjà écroulé. L'expert en balistique déterminera que les balles portent les traces d'un canon de pistolet HKP 7.

L'arme ne sera pas retrouvée, mais les enquêteurs apprendront que deux HKP ont été achetées en 1984 chez un armurier luxembourgeois abusé par une fausse licence présentée au nom de Roger Van Vliet, un nom d'emprunt qui apparaîtra sur les faux documents émaillant le dossier des ex-gendarmes Bouhouche et Beijer. La froide détermination du tueur ainsi que le recours à des procédés précis de vol et de maquillage de voitures ont donc fait penser à une possibilité de relation entre l'assassinat de Willy Pans et les sinistres exécutions des tueurs fous.

Cette éventualité n'est pas entièrement satisfaisante dans la mesure où ces derniers se contentaient habituellement de quelques kilos de café, de bouteilles d'huile ou d'alcool. A Walibi, on a tué pour voler la recette...

Bron: Le Soir | Jean Vandendries | 16 Juli 2003

7,484

(46 replies, posted in Terrorisme)

Is er een band tussen leden van WNP en Degrelle? Onderstaande info uit het archief van Walter De Bock doet dit vermoeden:

Emile Robe en WNP

Emile Robe van Rex National (*) in Brussel staat in contact met De Lombaerde, Libert en Barbier. Hij spreekt van de Fransman Yves Pichot (°1942, adres: Ostweg 4 in 4770 Soest) als verbindingsman tussen WNP en gelijkgezinden in West-Duitsland. Pichot staat ook al jaren in verbinding met NPD en Jungen Nationaldemokraten in West-Duitsland. De 'Armanenorden' van Adolf Schleipfer zou via een bureau in Keulen in verbinding staan met extreemrechts in de Benelux.

Rex National onderhoudt zelf relaties met de 'Faisceaux Nationalistes Européens' (FNE) via Irène Moerkerke, Paul Durand en Claude Domino. Bij FNE in Frankrijk is momenteel Michaël Kühnen ondergedoken die in mei 1984 Degrelle in Spanje heeft ontmoet.

De zoon van Emile Robe, Walter, behoort in ’85/’86 in het Front de la Jeunesse tot de groep Gilson.

(*) Rex National was een organisatie die trouw bleef aan de idealen van Léon Degrelle.

7,485

(90 replies, posted in 1980-1989)

Het is vandaag exact dertig jaar geleden dat onbekende gangsters een overval pleegden aan het pretpark Walibi in Waver. Daarbij werd Willy Pans, een 36-jarige bewakingsagent, vermoord. De daders zijn nooit gevonden en daardoor is deze misdaad vanaf vandaag verjaard.

Deze overval luidde het tweede hoofdstuk van de Bende van Nijvel in. Net zoals na de overval en moord op veiligheidsagent Francis Zwarts het eerste deel van de Bende van Nijvel begon.

7,486

(30 replies, posted in Politiek & Business)

(...) Het klaverblad van vier zou echter niet rond zijn zonder de man waarrond in het voorjaar van 1981 het meest van al te doen was. Baron Benoît de Bonvoisin was de jongste jaren lid van het directiecomité en van het nationaal bureau van de CEPIC, ondervoorzitter van het studiecentrum, maar vooral nationaal schatbewaarder en dus belast met de financiering van de CEPIC en dus feitelijk ook van de PSC in het arrondissement Brussel.

De baron loopt niet hoop op met al die publiciteit rond zijn naam, want hij heeft sedert 1974 zijn veelvuldige activiteiten in en rond de CEPIC-leiding met uiterste discretie ontwikkeld. de Bonvoisin is immers nooit voor de kiezers verschenen. Hij verkiest de salons, de cocktails, de diners en vele reizen in het buitenland om ervoor te zorgen dat de ganse VDB-combinatie ook een financieel rendabele onderneming blijft.

de Bonvoisin beweegt zich sedert het ontstaan van de CEPIC op het raakvlak van de politiek en het zakenleven. Vermits België geen reglementering kent inzake de financiering van politieke partijen [na de Agusta-affaire is er in België wel zo'n regeling gekomen, Ben], was er op dit gebied enorm veel mogelijk, op voorwaarde dat de baron onopgemerkt opereerde, geen sporen naliet en nooit in de publiciteit terecht kwam. Zo ook verliep het tot in mei 1981. 

Benoît de Bonvoisin leek in 1974 erg geschikt als contactman van de CEPIC met het grote zakenleven in binnen- en buitenland. Hij had van huize uit daartoe alle troeven meegekregen. Zijn grootvader, Alexandre Galopin (1879-1944) was van 1923 tot 1934 directeur en van 1934 tot 1944 gouverneur van de Société Générale [ter info: Alexandre Galopin werd vermoord, deze zaak is nooit opgelost]. Zijn vader, baron Pierre de Bonvoisin (geboren in 1903), was op zijn beurt directeur van de Société Générale van 1951 tot 1962 en bleef nadien nog tot in 1975 aan het hoofd staan van een ganse reeks belangrijke internationale ondernemingen uit deze groep, waaronder de verzekeringsgroep AG, de Compagnie Immobilière de Belgique, Angola Diamond, Agence Maritime Internationale, de Crédit Foncier International en vele andere.

De familie Bonvoisin had, als vanzelfsprekend, goede contacten met het Belgische Hof, waarmee Benoît de Bonvoisin ook nu nog de beste relaties onderhoudt. Vader Bonvoisin, die rond 1950 in de adelstand verheven werd als 'de' Bonvoisin, was bovendien jarenlang lid van de internationale Bilderbergroep, die werd geleid door prins Bernhard en David Rockefeller, de bankier uit New York (Nouvel Europe Magazine drukte in mei 1981 trouwens een foto af, waarop Benoît de Bonvoisin met David Rockefeller staat afgebeeld). Tenslotte was vader Pierre de Bonvoisin, als jarenlang schatbewaarder van de Belgische sectie der Europese beweging, ook een man met uitmuntende internationale politieke contacten. Ook op dit punt kon zijn zoon Benoît dus met groot gemak in het spoor van zijn vader lopen.

Benoît de Bonvoisin was circa dertig jaar, toen hij in 1969 toetrad tot de Cercle des Nations van Paul Vankerkhoven. Het is niet bekend van wanneer zijn eerste contacten met fascistische figuren zoals Emile Lecerf, precies dateren. Volgens sommige zou Lecerf in 1971 de controle over het maandblad Europe Magazine verworven hebben dankzij de financiële steun van Benoît de Bonvoisin. In dat jaar werd Jo Gérard daar inderdaad aan de dijk gezet en die is sedertdien niet mals in zijn appreciatie van Lecerf en Bonvoisin.

In 1971 stak Emile Lecerf het blad dus in een nieuw kleedje. Het heette voortaan 'Le Nouvel Europe Magazine - La Voix de la Majorité Silencieuse'. Benoît de Bonvoisin liep zelf vanaf 1972 met een perskaart op zak als redacteur van dit extreem-rechtse blad. De relaties tussen de Bonvoisin en Lecerf zijn gebaseerd op een uitstekende politieke verstandhouding. de Bonvoisin schonk vader zelfs het genoegen van enkele vlijmscherpe inside-reportages over de interne keuken van de Société Générale, waarin werd afgerekend met oude vijanden van Pierre de Bonvoisin aan de top van de holding. Ze bevatten informatie die men elders in de Belgische pers nooit te lezen kreeg over deze anders zo hermetisch voor de media afgesloten holdingmaatschappij, de machtigste in het land met een controle over vele industrietakken. Zo ziet men, dat de extreem-rechtse pers, in het geval van de NEM, direct verweven is met de handel en wandel aan de top van het financierskapitaal.

De schoonbroer van Benoit de Bonvoisin, graaf Hervé d'Ursel, zorgde er korte tijd later op zijn beurt voor, dat de NEM financiële middelen toegestoken kreeg. Hervé d'Ursel was in 1969 een van de stichters van de Cercle des Nations, waarvan hij voor vele jaren schatbewaarder was. Samen met de toenmalige voorzitter van de Cercle, baron Adelin van Ypersele de Strihou, stichtte hij ook verschillende vennootschappen. De belangrijkste daarvan, de firma SODEFINA in Brussel, waarvan beiden rond 1972 beheerder waren, financierde spoedig Nouvel Europe Magazine door middel van steeds weerkerende advertenties. Het filiaal FIDUCRE van de firma SODEFINA bleef tot in 1979 één van de ijverigste adverteerders in het blad van Lecerf.

Vanaf 1974 waren beide schoonbroers dus schatbewaarder, graaf Hervé d'Ursel bij de Cercle des Nations, baron Benoît de Bonvoisin bij de CEPIC. Beiden droegen er het hunne toe bij, dat er geldmiddelen terecht kwamen in de kas van het extreem-rechtse blad Nouvel Europe Magazine.

Baron de Bonvoisin bleef nochtans, ondanks zijn nieuwe sleutelfunctie in de CEPIC en in de Brusselse PSC, in nauw contact staan met Emile Lecerf na 1974. Het weekblad Spécial, dat doorgaans zeer goed geïnformeerd was over de Brusselse politieke kringen, schreef lang voor de Staatsveiligheid het allemaal aan de grote klok hing en zonder tegengesproken te worden, op 2 juni 1976:

"Vanden Boeynants wil Benoît de Bonvoisin niet op zijn kabinet, omdat de baron heen en weer loopt tussen de kantoren van het extreem-rechtse blad Europe Magazine en Vanden Boeynants onder het voorwendsel van de uitbouw van de CEPIC."

Bron: Extreem-rechts en de staat | Verschillende auteurs | 1981

7,487

(12 replies, posted in Organisaties)

(...) Maar al in het voorjaar van 1975, toen de Brusselse CEPIC in volle oprichting was, bleek Benoît de Bonvoisin, samen met Emile Lecerf en Francis Dossogne, de leider van het Front de la Jeunesse, rechtstreeks bij een plan betrokken te zijn voor de lancering van een extreem-rechtse politieke beweging die de naam Forces Nouvelles zou krijgen. Aan de basis van dit plan lag eens te meer Emile Lecerf. Sedert die in 1971 Nouvel Europe Magazine in handen heeft, tracht hij rond dit blad steeds weer opnieuw extreem-rechtse politieke groepen te vormen. In 1972 waren er al lezerskringen van het blad, de zogenaamde NEM-clubs, opgericht. Die waren in 1973 bij een complot van legerofficieren betrokken.

Op het moment dat ook de CEPIC in 1975 ontstond, dacht Lecerf er samen met de Bonvoisin aan vanuit de NEM-Clubs ook een nieuwe politieke beweging in het leven te roepen, Forces Nouvelles - Nieuwe Krachten, waarin ontevreden middenstanders en middelgrote ondernemers zouden georganiseerd worden. De voorwaarde was natuurlijk, dat de in dezelfde periode in het leven geroepen CEPIC in Forces Nouvelles een rechtse bondgenoot zou hebben, die geen gevaarlijke concurrent zou worden. Om die reden zijn Lecerf en de Bonvoisin erop bedacht van Forces Nouvelles vooral geen nieuwe partij te maken, maar slechts een beweging die in zekere zin electoraal de weg moest effenen voor de CEPIC in wording.

Leferf had in de streek van Huy een conservatieve zakenman gevonden, Albert Lambert, die hij voorzitter zou maken van Forces Nouvelles. Albert Lambert kwam met Lecerf en Dossogne in contact via de NEM-Club van Namen, die in januari 1975 vergaderde in het Euro-motel te Wépion. In de volgende maanden hadden verschillende vergaderingen plaats in de Belliardstraat 39, in de zetel van de CEPIC, om het politieke programma van Forces Nouvelles op te stellen, zo vertelt ons Lambert in 1981. 

"Benoît de Bonvoisin heeft de oprichting van Forces Nouvelles daar sterk aangemoedigd", aldus Lambert, "maar Emile Lecerf was de drijfkracht voor honderd procent." de Bonvoisin nam, samen met Lecerf en Lambert, zelf deel aan sommige bespringen in de kantoren van Nouvel Europe Magazine in de Dekenstraat te Brussel, in het voorjaar van 1975. Uiteindelijk werden op 19 en 26 juli 1975 onder leiding van Lecerf twee belangrijke bijeenkomsten gehouden met verantwoordelijken van de NEM-Cubs uit alle provincies en met de toekomstige leiders van Forces Nouvelles - Nieuwe Krachten.

Het eerste congres had plaats op 23 november 1975 in de zetel van de CEPIC aan de Belliardstraat 39 in Brussel. Rond dezelfde tijd bracht Lecerf in het familiekasteel van de Bonvoisin in Maizeret een reeks fascistische politieke leiders bijeen samen met Francis Dossogne. Op die bijeenkomst van de zogenaamde "Eurodroite" waren Italianen van de MSI, Fransen van de Parti des Forces Nouvelles, Britten van het National Front en Spanjaarden aanwezig om hun onderlinge samenwerking te bespreken. Volgens Albert Lambert was ook Benoît de Bonvoisin die dag aanwezig in het kasteel, als discrete gastheer.

Twee weken later, op 13 december 1975, hield ook de CEPIC zelf zijn eerste nationaal congres, maar dan in Luik. Beide congressen wilden op hun manier de politieke uitdrukking zijn van de zwijgende meerderheid, die zich eindelijk organiseert. de Bonvoisin was betrokken bij beide.

Bron: Extreem-rechts en de staat | Verschillende auteurs | 1981

7,488

(5 replies, posted in Westland New Post)

Op 27 september 1983 zit Michel Libert in voorarrest in het onderzoek naar de diefstal van NATO-telexen. Die dag rijdt een parelgrijze, dure BMW 'Galant' 3VV70 voor aan de rue Vander Schrik, 6 in Sint-Gillis, waar Libert de eerste verdieping huurt. Een elegante zestiger, slank gebouwd, baardje, lang gezicht, commandeert enkele jongeren. Onder de ogen van de toezichthoudende politie worden de archieven van WNP in de BMW geladen.

De wagen staat ingeschreven bij de firma Himalbo in Kapellen, een volgens zijn eigen balans bescheiden verzekeringsmakelaar. De zaakvoerder is Fons Jacobs, die volgens een WNP-fiche alweer behoort tot de kring van Herman Geschier, de man die Ekkerhard Weil zou hebben vervoerd: wapenhandelaar, zakenrelatie van de Bonvoisin, en met de noorderzon verdwenen op de dag dat WNP hem zelf ficheerde. Jacobs is ondertussen overleden. Wie zal ooit vertellen waarheen de WNP-archieven in veiligheid werden gebracht?

Bron: Humo | Hilde Geens | 7 mei 1987

7,489

(2 replies, posted in Organisaties)

De firma SCAG van Libert:

Libert werkt in de GB van Kraainem en heeft een eigen firma, SCAG (Security and Cleaning Agency) met zetel in zijn woning (Rue St. Bernard 35 in Sint-Gillis). In de Gouden Gids Brussel 86/87 staat SCAG zowel onder 'bewaking' als onder 'detective' en 'koerierdiensten' vermeld. Het vermelde adres is 35, rue St. Bernard met vier telefoonnummers 537 30 49 5 (in ’88 een privénummer); 537 17 97; 538 75 46; 539 14 88. Dit laatste nummer werd in ’88 en nog niet in ’86 toegekend aan Delodder J. (papéterie, 57, avenue Volders, 1060 Brussel) met publicitaire verwijzing naar 'messagerie, prévention du terrorisme, investigations, surveillance, contre-espionnage industriel'.

In de editie 87/88 van de Gouden Gids staat hetzelfde maar met SCAG Security in plaats van SCAG en met volgende twee telefoonnummers en adressen: 537 17 97 (19, rue du Fort) en dit nummer was in ’85 en in ’88 toegekend aan Difino L. (19, rue du Fort [in Sint-Gillis]); het tweede nummer is 538 75 46 (35, rue St. Bernard), in '88 toegekend aan Libert.

In de editie 88/89 idem met publicitaire verwijzing naar 'contre-espionnage industriel, prévention du terrorisme, enquêtes administratives'. Daarnaast vermeldt de Witte Gids voor 88/89 het nummer 537 42 28 (in '88 toegekend aan Libert) op diens privé adres: Rue St. Bernard 5, bus 1 [Google Maps].

SCAG heeft vermoedelijk geen rechtspersoonlijkheid. Op het briefpapier staat in '86 vermeld: direction commerciale nr. 537 17 97 en direction générale nr. 538 75 46 (PV nr. 1184, dossier Latinus).

Libert oefent deze activiteiten dus al minstens sedert einde '85 uit.

De volledige benaming van de firma luidt 'Security and Cleaning Agencies Group'. Handelsregister nr. 466 987 en BTW nr. 561 403 435. Op 20.5.86 werkt hij bij de GB in Kraainem. Op 9.4.86 vermeldt zijn identiteitskaart als beroep 'zelfstandige'.

7,490

(77 replies, posted in Westland New Post)

Merovinger wrote:

De getuigen waren formeel: geen van beiden herkent Barbier. Barbier had trouwens een alibi. Hij vierde het Duitse carnaval in Bacchus. Dat wordt door een paar mensen (vriendenkring Barbier) bevestigd. Een fragment van een vingerafdruk gevonden in het appartement in de Herderliedstraat is niet van Barbier.

Nog over dit alibi:

Libert fabriceert café Bacchus-alibi voor Barbier en verwijst de GP terzake naar de militairen Pêche en Vanden Borre die slechts van einde ’81 tot maart ’82 deel uitmaakte van WNP. Patron van Bacchus is de Duitser Herbert Riess, ex-bijzit van Barbier’s moeder Monique Cambier. Riess bevestigt op 6.4.82 het alibi van de Barbier samen met zijn WNP-clienteel. Het café wordt veel bezocht door Duitse EG-ambtenaren en ook huurlingen, neo-nazi's en FJ-leden.