De Eerste Bendecommissie moest vaststellen dat deze piste nooit serieus werd onderzocht:

De commissie stelt dat de discussie of het ging om banditisme ofterrorisme een zware hypotheek legde op het onderzoek. De commissie kan zich echter niet van de indruk ontdoen dat er meer achter de misdaden van de bende van Nijvel zit, eerst en vooral door een zeker gemeenschappelijk opzet (bendevorming), verder ook door de aard van de feiten, en tenslotte op grond van de overtuiging dat er een macht achter de schermen werkzaam was.

(...) Van bij het begin werd het onderzoek georiënteerd alsof het om gewoon banditisme ging. Een aantal andere hypothesen werden a priori veronachtzaamd. Andere mogelijke hypothesen bestonden erin dat het om terrorisme, racketeering, internationale wapenhandel, drugverslaafden, en anderen kon gaan. Al deze hypothesen zijn onvoldoende of in het geheel niet onderzocht.

Bron: Verslag Tweede Bendecommissie (bijlage 1 en 2)

Het moordwapen was identiek aan het persoonlijke wapen van Bouhouche, een FN 9 mm-pistool met speciaal vervaardigde hollow-pointkogels. Bouhouche raakte in paniek toen hij vernam dat Dery de ballistische analyse zou uitvoeren. Vandaar zijn uitdrukking "Si c'est Dery, je suis coulé". Hij stuurde zijn vrouw naar wapenhandelaar Binet om een nieuwe loop te kopen, maar de gerenommeerde wapenwinkel had er geen in voorraad.

Bouhouche bleef de hoofdverdachte. Enkele dagen eerder had hij Mendez nog ontmoet en had hij voor zo'n 3000 euro drie handwapens van hem gekocht. Bouhouche beloofde de som snel te betalen. Hij wist ook dat zijn vriend die dag alleen naar FN zou rijden, want Alain Coesens, een collega die meestal meereed, was op zakenreis in de VS. Een ander bezwarend feit was de verdwijning van twee pagina's uit zijn agenda: 22 december 1985, de dag dat hij de wapens van Mendez kocht en dus een mogelijk motief, en 7 januari 1986, de dag van de moord.

Mendez wist in elk geval te veel. Hij hielp bij het opstellen van vervalste 'end user certificates', zeer belangrijk voor de camouflage van wapentrafieken naar oorlogshaarden als Libanon, Angola, Mozambique, Nicaragua en El Salvador, of landen waarvoor een wapenembargo gold, zoals Suriname, Libië, Zuid-Afrika en Iran. Voor Israël en de VS stonden er grote belangen op het spel. Mendez kopieerde ook gevoelige dossiers van zijn werkgever FN. Men vroeg hem die documenten terug te geven, maar hij weigerde. De moord zou daarop bevolen zijn door de Staatsveiligheid en de Israëlische geheime dienst. [1]

Minister van Justitie Gol zette onderzoeksrechter Schlicker meteen onder druk om "nooit, maar dan ook nooit de moord op Mendez te linken aan de Bende van Nijvel".

Tijdens de begrafenis van Mendez gebeurde er iets merkwaardigs. Bouhouche zei aan een rijkswachter van Waver "dat er voortaan geen bloed meer zou vloeien in Waals-Brabant". Hoe wist Bouhouche dat, tenzij hij zelf bij de Bende betrokken was? Hij werd vrijgesproken voor de moord op Mendez, maar werd uiteindelijk veroordeeld voor de moord op een Libanese diamantair in Antwerpen op 2 september 1989.

[1] De voetnoot bij deze info vermeldt volgende info: Pv 1152 van 3 januari 1987, pv 1261 van 6 november 1987 en Karton XV rapport NJC/DKP van 15 januari 1988, ondertekend door Doraene van de GP Nijvel en rapport Carabinieri Geneva van 5 december 1988, tribunal Savona nr. 17/89 RMC.

Drie onbekenden betreden de winkel. Een dader is gewapend met een geweer met korte loop. Hij blijft aan de ingang en verplicht de werknemer op de grond te gaan liggen. De andere werknemers en klanten die in de buurt zijn, gaan eveneens onmiddellijk op de grond liggen. Dezelfde dader schiet vervolgens een schot af met zijn geweer. Ondertussen begeven de twee andere daders zich naar de verdieping waar de burelen zich bevinden.

Wanneer beide daders het bureel betreden, bevinden er zich drie werknemers waaronder de winkeldirecteur. Deze laatste moet de overvallers vergezellen naar de brandkast. Hij wordt in deze kamer vermoord teruggevonden met een kogel in het hoofd. Het geld werd uit de brandkast genomen. De drie daders vluchten met hun voertuig, een donkerkleurige VW Golf, in de richting van Brussel. Tijdens hun ontsnapping schieten ze meerdere malen op werknemers van de firma Colruyt, vanuit het voorste raam aan de passagierskant van het voertuig.

De omschrijving van de daders:

• Dader aan de ingang: 1m85 – stoere lichaamsbouw – zwarte bivakmuts met bleke randen, waarschijnlijk van gele kleur met openingen voor de ogen, de neus en de mond.

• Dader met matrak: 1m85 – atletisch gebouwd – donkere huidskleur – zwarte bivakmuts met bleke randen, vermoedelijk van gele kleur met openingen voor de ogen, de neus en de mond.

• Dader gewapend met revolver: 1m80/1m85 – gemiddelde lichaamsbouw, atletisch - donkere huidskleur - blauwe ogen - zwarte bivakmuts met bleke randen, vermoedelijk van gele kleur met openingen voor de ogen, de neus en de mond.

Bron: Cel Waals Brabant

Groep G betrof een clubje met enkele tientallen leden. De vergaderingen vonden plaats in het appartement van onderofficier Didier Mievis, dat was versierd met nazivlaggen en SS-attributen. Maar de leden waren in de eerste plaats overtuigde anticommunisten die elkaar in de kazerne begroetten door met hun hakken te slaan.

Lekeu biechtte reeds in 1976 het bestaan van G op aan adjudant Tratsaert, die een rapport overmaakte aan de generale staf. De reactie was lauw en baarde geen opzien. G vervelde en kreeg een andere naam.

Bron: De Bende van Nijvel - verraad, manipulatie, geheime diensten | Guy Bouten