You are not logged in. Please login or register.
Bende van Nijvel → Posts by Ben
Bedankt voor de foto. Wel jammer van de slechte kwaliteit. Is dat onder zijn neus een snor of de schaduw? Zijn dik, rond hoofd doet mij ook weer een beetje denken aan de omschrijving van Luc en Suzy:
(...) met een dikke ronde kop, zwart haar en een snor, van het Italiaanse type, "Clayton uit Dallas, maar jonger".
Dit genootschap verrichtte vooral 'goede werken' en telde onder zijn leden ook wapenexpert Claude Dery, rijkswachtkolonel René Mayerus, de militaire attaché in Washington Hans Hoggart, maar ook de WNP-leden Libert en Barbier. Nog andere leden van de Milice de Jésus Christ: Robert Fagnart, lid van de SDRA, en dokter Claude Nancy, auteur van een antisemitisch boek en boezemvriend van Bougerol.
Bron: De Bende van Nijvel: verraad, manipulatie, geheime diensten | Guy Bouten
Hij is wel nog altijd burgemeester van Waterloo, een ambt dat hij sinds 1977 bekleedt.
Ah, onze betrouwbare pers. Kubla werd in 1977 schepen in Waterloo. Hij werd pas burgemeester in 1983.
En over de "band" tussen Michel Nihoul en Kubla:
(...) Ook van Waals minister van Economie Serge Kubla kan niet echt worden gesteld dat hij een relict uit vervlogen tijden is. Nihoul liet de voorbije jaren al een paar keer blijken dat hij erg boos op hem is. Kubla was een van die politici die in 1996 in de media verkondigde dat hij die vieze Nihoul nooit had gekend.
Terwijl hij volgens Nihoul - daarin bijgetreden door commissaris Georges Marnette, zelf ook klant - begin jaren tachtig een van de oprichters was van de seksclub Les Atrebates, zijn favoriete stek in Etterbeek. Maar Kubla, zegt Nihoul, die betekende helemaal niets:
"Kubla kan niet worden beschouwd als een beschermheer, in die zin dat hij in die tijd slechts regionaal député was en wellicht geen enkele macht had. Ik heb hem gekend binnen het kader van de uitjes waarover ik u sprak, en dat is alles." (Uitspraak uit het verhoor van Michel Nihoul, 29 mei 1997, nationale brigade GP, pv 10.359)
Bron: De Morgen | Februari 2004
Van Mexico tot het zuidelijkste puntje van Chili spreekt men Spaans.
Behalve in Brazilië (Portugees), in Frans-Guyana (Frans), in Suriname (Nederlands) en in Zuid-Georgia, op de Falklandeilanden (Engels). Juist is juist. 
Wat ik wel opvallend vind, is de woonplaats van Bouhouche. Vlakbij de Spaanse grens en op de oude ontsnappingsroute voor neergeschoten piloten tijdens de Tweede Wereldoorlog die na de Tweede Wereldoorlog werd gebruikt om fascisten naar Zuid-Amerika te smokkelen. In dat opzicht denk ik niet dat die locatie toevallig werd gekozen.
Waarom denkt Bouten dat Bouhouche hem gelijk zou vermoorden?
Dat vraag ik mij eerlijk gezegd ook af. Voor de spanning van het boek? Bouhouche heeft in het verleden al vaak met journalisten gepraat en die hebben het allemaal overleefd. Ik zie dus geen enkele reden waarom Bouhouche Guy Bouten opeens zou vermoorden als die hem een paar vragen komt stellen. Alsof Bouhouche niet zou weten dat Guy Bouten tegen zijn vrouw vertelt wat hij gaat doen als hij 's morgens vertrekt.
Het was trouwens diezelfde Bodart die als specialist werd aangeduid om de schade te onderzoeken die het ministerie van Landsverdediging had opgelopen door de diefstal van de NAVO-telexen door de leden van het WNP.
Het zegt over de bende, althans dat vind ik, dat ze zich vrij onaantastbaar achten, en wrs beschikken over een afgelegen garage of iets dergelijks.
Dat klopt, minstens een garage in het zuiden van Brussel en één in de Borinage. Daarnaast is het ook opvallend dat sommige wagens soms zeer lang werd gestolen voordat ze gebruikt werden. De Santana werd gestolen en pas in augustus gebruikt, de Saab werd gestolen in juni en pas gebruikt in september. Al die tijd moest die wagen dus ergens staan en was er de mogelijkheid dat hij gevonden werd. (Ik ga uit van de lijst van officiële feiten. Het kan zijn dat de wagens wel gebruikt zijn bij andere feiten maar dat deze nooit gelinkt werden aan de Bende van Nijvel.)
In het nieuwe boek van Bouten gaat het ook over de dood van Bouhouche:
Bouhouche heb ik nooit ontmoet. Gelukkig maar, want ik ben er zeker van dat hij mij zonder pardon had geliquideerd. Ik onderzocht wel zijn levenswandel in Fougax-et-Barrineuf, een dorpje aan de voet van de Franse Pyreneeën, waar hij een schaapsstal tot een kleine woning had laten verbouwen. Ik sprak er met een tiental inwoners, die hem omschreven als een behulpzame en minzame man.
De klusjesman Tony Garcia ontdekte Bouhouches lijk in november 2005, vlak bij een omgezaagde boom waarvan de stam blijkbaar in zijn gezicht was ontploft. Het hoofd van het lijk was onherkenbaar verminkt. De politie sloot meteen de steile veldweg naar de woning af. Het lichaam werd nooit geïdentificeerd en werd onmiddellijk verbrand.
Twee maanden later trok een rogatoire commissie onder leiding van Eddy Vos naar Fougax. De commissaris vroeg aan Garcia waar Bouhouche begraven lag. Toen die hem het relaas deed van het ongeval, luidde Vos' repliek: "Dan is de kans groot dat hij nog in leven is." Bezorgde de Franse contraspionage Bouhouche een nieuwe identiteit? Leeft hij in het buitenland onder een andere naam?
De Nederlandse gewezen militair Peter van Haperen werkte in het begin van de jaren tachtig samen met Bouhouche. Hij is ervan overtuigd dat Bouhouche een dubbelganger vermoordde, vermoedelijk een Spanjaard, een geïsoleerde man met dezelfde fysionomie, zonder familie en vrienden. Het was hem immers opgevallen dat Bouhouche, die hij in 1982 rekruteerde om een aanslag te plegen op de Surinaamse president Dési Bouterse, zo vreselijk zijn best deed om Spaans te leren.
Het toeval wil ook dat Bouhouche een maand voor zijn dood brak met zijn vriendin. Dus niemand van zijn onmiddellijke omgeving was beschikbaar om het lijk precies te identificeren. Van Haperen is er zeker van dat hij nu ergens voortleeft met de identiteit van zijn Spaanse dubbelganger. Ook Beijer was die mening toegedaan. Ik bracht hem eind december 2005 via e-mail op de hoogte. De dood van Bouhouche verwonderde hem zeer.
Onze relatie verliep toen in het kader van mijn undercoveroperatie nog altijd vriendschappelijk. Hij mailde terug: "Cette nouvelle m'étonne à plus d'un titre, merci de me tenir informé, si tu entends quelque chose de plus précis. A+ Bob."
Bron: De Bende van Nijvel: verraad, manipulatie, geheime diensten | Guy Bouten
Misschien kan Eddy Vos (of een andere onderzoeker) mij bevestigen of er ooit onderzoek is geweest naar een levende Bouhouche.
Jean Bodart was een kolonel bij de militaire inlichtingendienst. Het was Bodart die op 31 januari 1991 op de RAF-luchtmachtbasis van Northolt - ten westen van Londen - de tien doosjes kwam ophalen die de geheime codes bevatten van de namen van de Belgische Gladioleden en een oude Remington-schrijfmachine om ze te ontcijferen. Twee uur later vloog hij terug naar België.
Bron: De Bende van Nijvel: verraad, manipulatie, geheime diensten | Guy Bouten
Zo kende hij [Beijer] het Luxemburgs WNP-lid Marcel Feiereisen, die in juli 1983 van Latinus de opdracht kreeg om munitie vanuit Keulen naar België te smokkelen. Volgens afspraak hadden Barbier en rijkswachter Marbaix de ijzeren kist in ontvangst moeten nemen, maar op de plek van de afspraak daagden twee onbekenden op die hij later identificeerde als Bouhouche en Beijer.
De transactie gebeurde aan de rand van het Zoniënwoud. Bouhouche droeg duidelijk zichtbaar zijn wapen in een schouderholster. Feiereisen kreeg een cheque van 2500 euro. Toen zijn wedervaren twee dagen later in Le Soir gepubliceerd werden, op basis van een anonieme bron, werd hij bang en bracht hij de SERL op de hoogte. Hij werd op 17 augustus 1983 gearresteerd.
Bron: De Bende van Nijvel: verraad, manipulatie, geheime diensten | Guy Bouten
De tekst heeft als voetnoot: Rapport Luxemburgse Staatsveiligheid SERL nr. 2477 van 28 juli 1983 en nr. 3596 van 30 oktober 1984.
Uit de tekst kan ik niet afleiden dat Beijer en Feiereisen elkaar kenden. Bouhouche en Beijer namen de kist in ontvangst maar daarnaast is er geen enkele aanwijzing dat ze elkaar kenden. Feiereisen herkende de twee personen in ieder geval niet.
Als je kijkt naar deze lijst, is het eigenlijk opvallend hoe snel een wagen gedumpt werd door de Bende van Nijvel. De Santana en Saab zijn achtergelaten omdat deze niet meer bruikbaar waren maar ook de andere wagens werden telkens maar voor 2 à 3 feiten gebruikt. Ik vermoed dat dit binnen het criminele milieu normaal is om een wagen maar voor een beperkt aantal feiten te gebruiken.
Bende van Nijvel → Posts by Ben
Powered by PunBB, supported by Informer Technologies, Inc.