21 (edited by Merovinger 08-05-2013 13:26)

Op 20 juni 1982 trouwt Marcel Barbier, in een feestzaal in Londerzeel en volgens de Keltische ritus, met Marcelle Gobert. Barbier droeg een witte cape met het Kruis van Malta en het insigne van de Waffen-SS erop. Ook Eric Lammers verscheen op dit trouwfeest op een opvallende manier, met een motor en vol SS-insignes. Het huwelijk stond in 1981 in een agenda van een vriend van Barbier genoteerd als een onderdeel van een operatie.

De vrouw van Barbier, Marcelle Gobert, was voorheen de vrouw geweest van Fons Vandermeulen, één van de slachtoffers van de Herderlied-moorden. In 1981 had Marcelle Gobert de echtscheiding met Fons Vandermeulen aangevraagd en Vandermeulen op overspel laten betrappen maar in februari 1982 is er nog altijd geen uitspraak. De dag van de ontdekking van de moorden in de Herderliedstraat, op 19 februari 1982, wacht de politie van Anderlecht Marcelle Gobert thuis op. Gobert woonde toen al jaren feitelijk gescheiden van Vandermeulen en leefde, samen met de drie dochters van Vandermeulen met Marcel Barbier.

De politie trof in de woning wapens aan waaronder een AP 75 karabijn. Volgens de gerechtsdeskundigen is het weinig waarschijnlijk, maar kan het evenmin worden uitgesloten, dat de Herderleidmoorden daarmee gepleegd zijn. Marcel Barbier werd meteen met getuigen uit de Herlerdiedstraat geconfronteerd. De getuigen waren formeel: geen van beiden herkent Barbier. Barbier had trouwens een alibi. Hij vierde het Duitse carnaval in Bacchus. Dat wordt door een paar mensen (vriendenkring Barbier) bevestigd. Een fragment van een vingerafdruk gevonden in het appartement in de Herderliedstraat is niet van Barbier.

Enkele dagen na de moorden wordt een tweede verdachte ondervraagd, een zekere P. Hij heeft een tijd geleden eveneens een verhouding gehad met de ex-vrouw van Vandermeulen en vrouw van Barbier, Marcelle Gobert. P. werd in 1980 veroordeeld wegens poging tot moord. Hij had het slachtoffer gedwongen te knielen en hem dan een dolk in de mond geduwd. Daarna voerde hij het slachtoffer naar een bos waar het slachtoffer is kunnen vluchten. De week van de moorden blijkt P. te zijn weggebleven op zijn werk en heeft hij zijn vrouw het ziekenhuis ingeslagen. P. werd wél formeel herkend door beide getuigen. In zijn wagen werden bloedvlekken gevonden.

De vlekken konden geanalyseerd worden maar bleken niet afkosmtig te zijn van de slachtoffers in de Herderliedstraat. De vrouw van P. bevestigde dat ze de avond van de moord samen naar een film op televisie hebben gekeken. P. had de film al eens gezien en was daarbij in slaap gevallen. P. werd vrijgelaten en het onderzoek naar de Herderliedmoorden viel stil. Tot Marcel Barbier een tweede keer gearresteerd werd op 16 augustus 1983 bij een uit de hand gelopen caféruzie. Bij Barbier thuis trof de politie de huwelijksfoto van Barbier met Gobert, allebei gehuld in rituele Keltische kledij. Het moment waarop voor het eerst de WNP-organisatie in beeld kwam. Later bekende Barbier de moord maar nog steeds zijn er twijfels of hij wel de echte moordenaar was.

22

Een speurder: "Eind jaren '80 heeft Marcel Barbier een paar speurders van de Cel rondgeleid door het Bois d'Hourpes, waar de bende de Golf van Catherine van Camp heeft gedumpt. De WNP-leider heeft daar een plek aangewezen die volgens Latinus heel belangrijk zou geweest zijn voor zijn groep. Belangrijk waarvoor? Een sacrale plek? Hoe dan ook, laat die plek nu juist de plaats zijn waar de zwarte Golf werd achtergelaten."

Barbier was in augustus 1983, een maand of vier voordat de wagen werd gedumpt, gearresteerd in het onderzoek naar de dubbele moord in Anderlecht. Als Latinus hem in het bos iets getoond heeft, moet hij dat nog eerder gedaan hebben, maanden voordat de wagen begin oktober 1983 gestolen werd bij Van Camp, en voordat de bende in die wagen naar de Delhaize van Beersel reed, en voor de liquidatie van het juweliersechtpaar, waarbij hij voor het laatst gebruikt werd. Een typisch WNP-verhaal.

De WNP-leden die ik leerde kennen, deden denken aan poppen. Meestal was er een buispreker in de buurt. Maar Latinus, die daar het meest voor in aanmerking kwam, was door, en Barbier zat in de gevangenis. Je vraagt je af met wie hij in de cel zat voor of in de periode dat hij met dat verhaal naar het speurdersteam stapte. Want Barbier vertelt zoiets natuurlijk niet zomaar.

Het leek de oude WNP-tacktiek: ga maar lekker op spokenjacht. Vroeger stond dat garant voor verhalen, maar de journalisten hapten niet meer toen.

Bron: Beetgenomen | Hilde Geens

"Le monde est dangereux à vivre! Non pas tant à cause de ceux qui font le mal, mais à cause de ceux qui regardent et laissent faire." Volg ons via » Facebook | twitter | YouTube

23

K56 - CWB - 02.06.1992 - PV 25228/92

Marcel Barbier, aan wie een foto van wijlen Angelou wordt voorgelegd, zegt die persoon te hebben ontmoet in omstandigheden die hij niet meer precies kan weergeven.

24

Dit is eigenlijk zeer interessante informatie. Is de moord op Angelou misschien te vergelijken met de moorden in de Herderliedstraat? Is Angelou een toevallig slachtoffer dat is gestorven vanwege de waanzinnige plannen van WNP? Een opdracht/test voor bepaalde leden van Westland New Post?

"Le monde est dangereux à vivre! Non pas tant à cause de ceux qui font le mal, mais à cause de ceux qui regardent et laissent faire." Volg ons via » Facebook | twitter | YouTube

Ik ben ook die mening toegedaan. Bij het herlezen van een aantal dossierstukken, lijkt WNP me te stijgen met stip. En dan zitten we opnieuw bij Barbier, Libert, Lammers, Weykamp en Calmette. Allemaal heerschappen die hun 'staat van dienst' hebben bewezen. Bouhouche moet hierop ingespeeld hebben, en hen gelinkt aan dubieuze, extreemrechtse rijkswachters, gestuurd door 'een duistere macht', zoals gezegd in het eindrapport van de Bendecommissie.

Die 'duistere macht' (een politicus?) moet als persoon te verbinden zijn met Bouhouche, de draaischijf. Bouhouche mixte en rekruteerde vervolgens uit enkele dadergroepen met het oog op het in de war sturen van het onderzoek. Sommige bronnen zeggen dat Bouhouche, naast de wapenhuishouding, ook de uitbetalingen deed na een overval. De moorden op Angelou, Enteryckx en Vanden Eynde zouden in die zin een meervoudige motivering kunnen hebben gehad: uit de weg ruimen van hinderlijke getuigen, afrekeningen, 'oefeningen' en het creëren van - alweer - dwaalsporen.

Maar we moeten die link Barbier/Angelou uitvlooien. Mijn voorlopige reactie is deze: die moorden (Angelou, Vanden Eynde, Enteryckx en misschien nog anderen) kunnen gepleegd zijn door WNP'ers om vervolgens gerecupereerd te worden in een ander en misschien ook ruimer verhaal, en waren misschien ook onderdeel van nog een ander pad: afrekening, liquidatie van vervelende getuigen... Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat vaak eenzelfde slachtoffer voor verschillende doeleinden werd vermoord.

27

Ben, grote kans dat de executies (Angelou, Van den Eynde, van Camp, ...) door zelfde groep is gebeurd, totaal verschillende mensen dan de supermarktovervallen, vind je niet?

28

Tijdens zijn gevangenschap zou Barbier toegetreden zijn tot de Getuigen van Jehova. Hij nam afstand van WNP en zijn extreem-rechts verleden en legde zich volledig toe op zijn nieuwe roeping.

"Le monde est dangereux à vivre! Non pas tant à cause de ceux qui font le mal, mais à cause de ceux qui regardent et laissent faire." Volg ons via » Facebook | twitter | YouTube

29

Hestur wrote:

Het straffe zijn de overeenkomsten:
1. De Volkswagen Golf
2. De supermarkt (Delhaize?)
3. De streek (Brusselse Rand). Er is een Delhaize in Kraainem (Wezembeeklaan 112), maar blijkbaar ook een GB.

Als dit inderdaad zou hebben plaatsgevonden, en wel in 1981. Dan is er reeds sprake van een VW Golf die niet deze was van de dochter van Van Camp, want deze werd pas in 1983 gestolen. In dit opzicht zou het dan interessant zijn om na te gaan of er WNP-leden waren die in die tijd met een VW Golf reden (in zoverre dit nog mogelijk is natuurlijk). Het lijkt me immers - maar ik geef toe dat dit speculatie is - dat voor zover het simulaties/oefeningen betrof, er zou worden gewerkt met eigen materieel, gezien er geen strafbare feiten werden gepleegd. Om de werkelijke raids uit te voeren zou het inderdaad logischer zijn om met gestolen materieel te werken, om de linkbaarheid te voorkomen.

In het eindverslag van de Bendecommissie staat letterlijk, en ik citeer:

Het valt dan ook te betreuren dat [...] noch de magistraten die de hoge leiding hebben tegelijk over de strafvordering en over de Gerechtelijke Politie noch de leider van de politieke politie het als gepast hebben aangezien toelichting te verstrekken [...] waarom leden van de WNP deze pretoriaanse strafimmuniteit hebben genoten". Er wordt duidelijk gealludeerd op de bescherming die bepaalde WNP'ers genoten. En dat Bouhouche zelf lid was van WNP - naar eigen zeggen op verzoek van de Staatsveiligheid -  doet zonder meer de wenkbrauwen fronsen. Bovendien, zo werd in de marge van de Bendecommissie opgetekend, viel het op dat nogal wat Bende-slachtoffers extreemrechtse sympathieën hadden.