VdB pleit onschuldig

Gisterenmiddag werd een bijzondere kamercommissie geïnstalleerd om de zeven dossiers betreffende fiscale fraude te onderzoeken die werden samengesteld tegen de Brusselse volksvertegenwoordiger Paul Vanden Boeynants en ten dele feite betreffen die zouden zijn gepleegd tijdens zijn ministeriële carrière. Het zou daarbij om meer dan 100 miljoen gaan.

VdB ontkent inmiddels met klem zich schuldig te hebben gemaakt aan fiscale fraude. Hij beschouwt de hele zaak als een manoeuvre van zijn politieke tegenstanders met het oog op de gemeenteraadsverkiezingen. Zoals men weet, ambieert VdB het burgemeesterschap van Brussel.

Omdat de feiten zich (grotendeels) hebben afgespeeld toen VdB minister was, kan hij niet in beschuldiging worden gesteld door het parket. Enkel de Kamer kan dat, en in voorkomend geval zal VdB zich, conform artikel 90 van de Grondwet, moeten verantwoorden voor de verenigde kamers van het Hof van Cassatie.

De bijzondere kamercommissie die gisteren werd samengesteld bestaat uit tien leden, waarvan de voorzitter, kamervoorzitter Defraigne, geen stemrecht heeft. De stemgerechtigde leden zijn: Luc Vanden Brande (CVP), Herman Suykerbuyck (CVP), Léon Remarie (PSC), Luc Vandenbos-sche (SP), Robert Collignon (PS), André Baudson (PS), Albert Claes (PVV), Robert Henrion (PRL) en Frans Baert (VU).

De commissie beschikt over alle faciliteiten waarover een onderzoeksrechter beschikt, maar zoals deze laatste moet ze er naar buiten het zwijgen toe doen. Er zal dus vergaderd worden achter gesloten deuren.

De dossiers tegen VdB werden door procureur-generaal Van Honste eerder deze week overgemaakt aan minister van Justitie Gol en aan kamervoorzitter Defraigne. Tevens werden eersteminister Martens en de koning op de hoogte gebracht. Zodra het onderzoek van de commissie is afgerond - en dat zal niet voor morgen zijn, ook al zijn de aanklachten tegen VdB naar verluidt erg precies - moet verslag worden uitgebracht aan de Kamer. Hoe dat moet gebeuren, staat evenwel nog niet vast.

Artikel 90 van de Grondwet bepaalt immers dat de modaliteiten van uitvoering bij wet moeten worden vastgelegd. De voorbije... 152 jaar blijkt de wetgever daar echter nog geen tijd voor gevonden te hebben, zodat er zal moeten geïmproviseerd worden.

Van den Boeynants zelf was gisteren aanwezig in de Kamer. Tegenover Belga en de BRT verklaarde hij evenwel oog niet op de hoogte te zijn van de feiten die hem ten laste worden gelegd. Hij ontkende echter zich schuldig gemaakt te hebben aan fiscale fraude en maakte gewag van een manoeuvre van zijn politieke tegenstrevers. PSC-voorzitter Deprez van zijn kant, de man die woensdagavond onthulde dat het in deze onverkwikkelijke zaak om zijn voorganger ging, zei gisteren dat al wie niet veroordeeld is moet beschouwd worden als zijnde onschuldig.

Hij vroeg ook dat de waarheid aan het licht zou gebracht worden, “Zelfs al betreft het iemand van onze partij -, maar waarschuwde tegelijkertijd dat, - mocht blijken dat sommigen uit deze zaak politieke munt willen slaan en via VdB de PSC willen treffen, we in dezelfde mate van antwoord zullen dienen.”

Charly De Pauw

In de Wetstraat te Brussel deed gisterennamiddag het gerucht de ronde dat, naar aanleiding van het gerechtelijk onderzoek naar de mogelijke fiscale fraude, van de gewezen eerste minister Vanden Boeynants, een van zijn goede kennissen, met name Charly De Pauw, ter ondervraging werd voorgeleid. Bij de gerechtelijke politie van Brussel ontkende men deze feiten en bij het Hoog Comité van Toezicht had men evenmin iets in die richting gehoord.

Charly De Pauw is een zeer oude kennis van Paul Vanden Boeynants. In Brussel trok hij verscheidene torengebouwen op en zijn naam kwam al ter sprake ten tijde van de “Parking 58”. De jongste jaren verbleef Charly De Pauw meestal in zuiderse landen. Ook in mondaine kringen van Brussel dook hij af en toe op.

Bron: Gazet van Antwerpen | 1 Mei 1982

VdB-proces weer verdaagd

Het proces tegen ex-premier Paul Vanden Boeynants dat gisteren normaal moest worden verdergezet voor de Correctionele Rechtbank te Brussel, werd verdaagd tot 5 maart. Reden daarvoor is de minder goede gezondheidstoestand van de voorzitter van de 22e Kamer, rechter Amores Y Martinez Amore.

Voorzitter Amores Y Martinez Amore lijdt al een tijd aan een hartkwaal. Deze ziekte manifesteerde zich de laatste dagen weer in een ernstig stadium. De artsen raadden hem daarom aan het proces een tijdje uit te stellen Normaliter zou onderzoeksrechter Marchal gisteren de stelling van het parket hebben meegedeeld omtrent de argumentatie door de verdediging op de eerste zittingsdag naar voor gebracht. Hierin hadden VdB’s advocaten gesteld dat 60 van de 102 betichtingen uit de aanklacht moesten worden geschrapt, omdat ze waren toegevoegd na de opheffing van VdB's parlementaire onschendbaarheid.

Hoe de rechtbank over deze argumentatie denkt, zal dus vermoedelijk pas op 5 maart geweten zijn.

Bron: Gazet van Antwerpen | 23 Januari 1986

Ook voor vervalste handtekening vrijspraak gepleit

Slechts indien het openbaar ministerie langdurig wenst te repliceren op de pleidooien van de verdedigers, zal vandaag vrijdag geen punt kunnen gezet worden achter de openbare debatten in het proces Vanden Boeynants. De advocaten van de minister van staat willen vandaag nog enkele betichtingen weerleggen en dan de verjaring inroepen. Woensdag werd het grootste deel van de zitting in beslag genomen door een betoog van mr. Wolters, die trachtte aan te tonen dat zijn cliënt niet kan veroordeeld worden omdat hij een handtekening zou vervalst hebben van de gewezen en inmiddels overleden Libanese ambassadeur Antoine Francis.

VDB heeft altijd beweerd dat die man hem 40 miljoen betaalde voor 1.600 aandelen van de vleeshandel EPBC-Dacor. Ter staving legde hij een ontvangstbewijs voor, maar dat is ontegensprekelijk vals. Het stuk is in slecht verzorgd Frans getikt, bevat een verouderd adres en de handtekening zou gekalkeerd zijn met behulp van een fotokopie van een echte handtekening van Francis.

Dat het om een valse handtekening gaat, wordt door de verdediging niet in twijfel getrokken. Maar zij voert aan dat er nergens een bewijs is gevonden voor het feit dat VdB de vervalsing zelf zou gemaakt hebben of zou hebben laten maken. Het valse document werd in 1982 gevonden en heeft betrekking op een verhandeling van aandelen in 1974.

De verdediging herhaalde dat het mogelijk is om wetenschappelijk te laten vaststellen of het document al dan niet in 1982 tijdens het onderzoek dus, zou opgemaakt zijn. Maar de rechtbank weigerde tot nog toe, omdat voor dat onderzoek het stuk onherroepelijk geheel of gedeeltelijk moet vernield worden.

“Maar wat weegt nu het meest door”, aldus mr. Wolters, een stuk bewaren waarvan onomstootbaar bewezen is dat het vals is of een onderzoek laten verrichten dat de onschuld van de betichte kan bewijzen. VdB heeft zo'n onderzoek altijd gevraagd. Zou hij zulks doen indien hij echt schuldig is? Vast staat in ieder geval dat VDB niet voor de vervalsing kan veroordeeld worden zonder zo'n onderzoek.”

Het openbaar ministerie had uit diverse getuigenissen bijkomend bewijsmateriaal gehaald, maar al die getuigenissen werden door mr. Wolters afgedaan als compleet waardeloos. VDB zou een kopie van een handtekening van Francis gekregen hebben van een directeur van de inmiddels failliet verklaarde bank “Credit Commercial et Financier”. De Italiaanse graaf Giorgia Gherardi Dandolo zou bij de Cercle des Nations de lidmaatschapsaanvraag van Francis laten kopiëren hebben, een kopie die bij hem trouwens weergevonden werd. Mr. Wolters liet doorschemeren dat het valse ontvangstbewijs mogelijk door een tussenpersoon gemaakt is, een man die voor rekening van VdB of van ambassadeur Francis de verkoop van de aandelen regelde en die geen echt bewijs kon vragen, omdat hij op de verkoop wellicht zelf een kleine winst had gemaakt.

Ook een nota van VdB's vertrouwensman Dubois, die de EPBC-aandelen in 1976 nog vermeldt als eigendom van VDB, is volgens de advocaat geen bewijs voor het feit dat er helemaal geen aandelen aan Francis zouden verkocht zijn. “Het gaat om een stuk dat voor intern gebruik bestemd was en dat toch met de machine werd getikt en zorgvuldig is bewaard in het fiscaal dossier van VdB over het boekjaar 1976. Toch wel vreemd wanneer het stuk in feite bedoeld was om de fiscus om de tuin leiden. Men gaat VdB toch niet veroordelen op basis van een nota van een overledene?”

“Zo'n valstrik zou dan voor iedereen kunnen gespannen worden en het zou een gevaarlijk precedent zijn”, zo betoogde de advocaat, die ten slotte vroeg dat Vanden Boeynants zou vrijgesproken worden van de betichting van vervalsing.

Mr. Horsmans had bij het begin van de zitting nog een drietal andere betichtingen verworpen. Het ging om kapitaalsverhogingen met tussenkomst van drie financieringsmaatschappijen. Brussels Venture, lnvestco en Gelinco, achter wie het parket telkens niemand minder dan VDB zelf vermoedt.

“Het is heel moeilijk om het tegendeel te bewijzen van iets dat in feite niet bewezen is”, zo zei mr. Horsmans die er toch in slaagde om zoveel ongeloofwaardige elementen aan te duiden, dat ook de door hem behandelde betichtingen ontkracht leken.

Voor de verdediging blijven er nu nog een drietal betichtingen te behandelen. Uit de voorbije pleidooien mag afgeleid worden dat ook voor die aangelegenheden hetzij de onschuld, hetzij een gebrek aan echte bewijzen zal gepleit worden.

Bovenop de ontkrachting van het bewijsmateriaal van het openbaar ministerie willen de verdedigers dan nog de verjaring van de feiten inroepen. Eerste substituut Marchal liet woensdag al verstaan dat hij toch nog een en ander wil repliceren op de pleidooien van de verdediger, die indien zij niet altijd steekhoudende bewijzen van onschuld konden aanvoeren, toch altijd flink wat twijfel zaaiden omtrent de bewijzen die het parket meende gevonden te hebben voor de 137 betichtingen die VdB ten laste worden gelegd.

Bron: Gazet van Antwerpen | 2 Mei 1986