Samenvatting

• Wat? Een man vermoordt een café-uitbater

• Wanneer? 13 Juli 1992, omstreeks 12u40

• Waar? Café Rose, Vleurgatsesteenweg in Brussel » Google Maps

• Wie? Alphonse Carton

• Wapen: riot gun

• Status: Opgelost

Na een reis naar Thailand krijgt Carton ruzie met een vriend in een café. Nadat hij thuis zijn riot gun gaan halen is, wordt hem de toegang tot het café ontzegt. Daarop opende Carton het vuur en trof de eigenaar van het café, Roger Jorion, dodelijk in de borst. Hij werd in mei 1993 veroordeeld tot twee jaar cel voor deze moord. Roger Jorion is een gewezen huurling.

Alphonse Carton:

Moordenaar van Brusselse herbergier aangehouden

In verband met de moord die maandag omstreek 12u40 werd gepleegd op Roger Jorion, uitbater van het "Café Rose" aan de Vleurgatsesteenweg in Brussel, konden agenten die ter plaatse kwamen op de Louizalaan nabij de Baljuwstraat, een man oppakken die een riot-gun in de hand hield. Het betrof de 62-jarige Alphonse Carton die bij zijn aanhouding dronken was. De man werd door onderzoeksrechter Johan Vlogaert ondervraagd. Deze leverde tegen Carton een bevel tot aanhouding af op beschuldiging van moord. Tevens werd een lijkschouwing op het slachtoffer bevolen.

Volgen het Brusselse parket stond Alphonse Carton bekend als een drinkebroer en een vechtersbaas. Carton was vorige zaterdag van een reis naar Thailand teruggekeerd. Hij was daar een vrouw gaan opzoeken met wie hij wilde in het huwelijksbootje stappen. Hij liep nochtans een blauwtje op bij de Thaise schone.

Maandag omstreeks 11u50 vond Carton zich in een drankinstelling rechtover het “Café Rose". Daar ontmoette Carton en zekere Cornelis die hem naar Thailand had vergezeld. Cornelis vroeg aan Carton hoe het met zijn huwelijksplannen stond en algauw kregen de twee mannen het met elkaar aan de stok.

Alphonse Carton keerde daarop huiswaarts naar een pand, Louizalaan 304, waar hij huisbewaarder was. Hij haalde er zijn riot-gun en vuurde een schot af in de binnenkoer om te zien of het wapen wel werkte. Bij zijn terugkeer in de Vleurgatsesteenweg had Cornelis zijn heil in "Café Rose" gezocht. Carton wilde er binnenstappen maar uitbater Roger Jorion weigerde hem de toegang. Daarop opende Carton het vuur en trof Jorion dodelijk in de borst. Even later werd de dader al opgepakt.

Bron: Gazet Van Antwerpen | 15 Juli 1992

Conciërge schiet verkeerde man dood

Twee dagen nadat zijn Thaise verloofde hem de bons gaf en hij alleen naar België moest terugkeren, trok een dronken Alphonse Carton met zijn riot gun over de schouder naar “Le Café Rose” in Brussel en schoot er de uitbater dood. De kelner - de man die hij had willen doden - bleef ongedeerd.

Vanaf maandag moet de 62- jarige conciërge Alphonse Carton zich voor het Brusselse assisenhof verantwoorden voor de moord op de 54-jarige Roger Jorion. De feiten dateren van 13 juli 1992 en speelden zich af voor het café op de hoek van de Louizalaan en de Vleurgatsesteenweg in Brussel.

Acht maanden eerder was Alphonse Carton, die de eenzaamheid in België beu was, naar Thailand gereisd. Samen met Marc Cornelis, een cafévriend uit Brussel die in Thailand woont, ondernam hij een drie weken durende reis. In die periode knoopte Carton een relatie aan met Maliwan Tiangrangsi, een 45-jarige vrouw uit Bangsean.

Na één maand keerde Carton alleen naar Brussel terug. De afwezigen hebben ongelijk, zullen zijn Thaise vriendin en zijn vriend Marc Cornelis in het warme Thailand hebben gedacht. Begin maart liet een jaloerse Carton zijn vriend weten dat "niemand in Thailand met zijn vrouw moest slapen" en voegde eraan toe dat hij een riot gun had. Carton besloot opnieuw naar Thailand te reizen. Maar het mocht niet baten. Zijn verloofde verbrak de relatie.

Een teleurgestelde Carton zinde op wraak en dreigde ermee Cornelis, die intussen tijdelijk in Brussel als kelner in 'Le Café Rose' was tewerkgesteld, te zullen doden. Omdat zijn rivaal weinig onder de indruk bleek van deze bedreiging, ging Carton zijn riot gun halen en stevende daarmee op het café af.

Uitbater Roger Jorion, die hem buiten voor het café nog tot bedaren probeerde te brengen, werd dodelijk getroffen door het wapen van Carton. De beschuldigde vluchtte in paniek weg maar kon enkele minuten later worden ingerekend.

Bron: Gazet Van Antwerpen | 22 Mei 1993

Spijt over dat “stom ongeluk”

Maandag is voor het assisenhof van Brabant het proces begonnen tegen de 62-jarige Alfons Carton uit Brussel. Hij wordt ervan beschuldigd op 13 juli 1992 de 55-jarige caféhouder Roger Jorion met een riot-gun te hebben doodgeschoten. Die daad bleek een vergissing te zijn. Carton had het gemunt op Marc Cornelis, een cafévriend, die hij ervan verdacht betrekkingen te hebben met zijn Thaise vriendin die hij tijdens een gezamenlijke reis doorheen Thailand in november 1991 had leren kennen.

Ter zitting betuigde Carton zijn spijt aan de nabestaanden van het slachtoffer voor dat “stom ongeluk". Niettemin luidde de aanklacht van het openbaar ministerie: moord. Beklaagde is een aan lager wal geraakte muzikant die sinds 1979 huisbewaarder was van een flatgebouw aan de Louizalaan en steun trok van het OCMW. In de buurt stond hij bekend als een dronkaard.

De eenzaamheid beu na twee mislukte huwelijken trok Carton in november 1991 naar Thailand, waar hij een 45-jarige gescheiden vrouw leerde kennen. Tussen hem en zijn cafévriend Cornelis, die toen in Thailand woonde, ontstond snel wrevel over de vrouw. "Ik heb eigenlijk zijn reis naar Thailand betaald”, beklemtoonde Carton.

Het verzoek van de burgerlijke partij om een gratis kopie te krijgen van het strafdossier "nu iedereen de mond vol heeft over de rechten van het slachtoffer”, aldus meester De Backer voor de burgerlijke partij, werd door het hof afgewezen.

Kort voor de feiten, die zich op 13 juli 1992 afspeelden, was Cartron teruggekeerd uit Thailand. Door die tweede reis raakte hij zijn werk als huisbewaarder kwijt. Op 13 juli zat Canon vanaf 7 uur 's morgens op café. Hij kwam daar Cornelis tegen, zijn zogezegde concurrent, die ook sinds kort weer in België verbleef.

"Ik wilde hem ontwijken, ik kon zijn spotzucht niet verdragen", aldus Carton. Met cafébaas Jorion en Cornelis dronk Carton een paar pinten in Café Rosé, maar hij kreeg de indruk dat zij hem uitlachten. Carton ging naar zijn woning, nam zijn geweer, probeerde het uit op de binnenplaats en keerde met het wapen in de hand terug. Toen hij in het café tegenover Café Rosé nog een pint wou bestellen, zette de bazin hem aan de deur. "Toen voelde ik me nog idioter”.

Terug op straat stond Carton tegenover cafébaas Jorion. Volgens Cornelis' verklaring zou hij Jorion in het Frans hebben bedreigd en gezegd hebben dat hij hem omver ging schieten. Cornelis bevond zich toen echter in het café. Ter zitting zei Carton zelf; “Ik kan die Franse uitdrukking niet gebruikt hebben, want mijn kapot vals gebit zou uit mij mond zijn gevallen”.

Jorion werd vanop een viertal meter neergeschoten. Een lading hagel trof hem in de borst. Het slachtoffer bezweek vrijwel meteen aan de opgelopen verwondingen. Meester Vermassen, advocaat van de verdediging, had kritiek op het moraliteitsverslag dat hij "zeer mager" vond. Voorzitter Winnen trad hem daarin bij. Meester Vermasscn merkte tenslotte op dat de informatie in het verslag werd verzameld door een wijkagent, tegen wie Carton in '90 een klacht had ingediend.

Bron: Gazet Van Antwerpen | 25 Mei 1993

Moeder maakte van hem dronken nachtmuzikant

"Een achterkomertje dat vanaf zijn tiende door zijn moeder werd gedwongen om ’s nacht in café’s accordeon te pelen. Geld opbrengen was belangrijker dan goede resultaten behalen op school. Zo vervreemdde hij van de realiteit. Ook later toen hij als muzikant door Europa toerde, kende hij maar twee dingen: het nachtleven en de alcohol. Hij kent geen enkele affectie. Een vrouw is voor hem een object. Zo herinnert hij zich ook zijn moeder.”

Alphonse Carton (62) uit Brussel luistert gelaten naar de uiteenzetting van gerechtspsyhiater Van Acker. "Daar kan ik niet op antwoorden, meneer de voorzitter", luidt zijn onomwonden commentaar. "Ik versta niet van wat die man heeft gezegd. Misschien heeft hij wel verteld dat ik zot ben ... “

Carton, geboren in Leuven, wordt ervan beschuldigd op 13 juii 1992 rond het middaguur op de Louizalaan in Brussel per vergissing' de 54•jarige café-uitbater Roger Jorion te hebben neergeschoten. Eigenlijk wilde hij kelner Marc Cornelis treffen, de man die in Thailand Carton' 45-jarige inheemse verloofde had ‘verleid'.

Stom ongeval

De beschuldigde, die goed van de tongriem gesneden is, zweert nochtans bij hoog en laag dat hij nooit de bedoeling had om iemand te doden. "Ik wou met mijn geweer in de lucht schieten om Marc Cornelis op de vlucht te jagen. Ik was zijn plagerijen beu. Maar ik stond totaal onverwacht voor de baas van het café. Ik voelde me onnozel met dat geweer. Plots ging een schot af en Roger Jorion stortte neer. Ik deed in mijn broek en ging lopen. Het was een stom ongeval.”

Volgens wapendeskundige Dery wijst de voorbereiding echter niet in de richting van een ongeval. "Carton ging eerst zijn riot gun op zijn appartement halen en loste daar een proefschot op de bloembakken van de binnenkoer. Bovendien heeft hij op de plaats van de feiten zijn wapen opnieuw schietklaar gemaakt.”

Mr. Jef Vermassen, de advocaat van Carton, verdedigt met hand en tand de ongevalsthesis. "In een artikel", aldus de verdediger, "las ik dat in een toestand van stress een trekker van dat type vaak onvrijwillig afgaat ... U moet de tekst kennen, meneer Dery, want u hebt hem zelf geschreven." Even valt een stilte.

Minder stil is het op de beklaagdenbank. De senior in het lichtgrijze kostuum neemt het woord van zodra hem de kans wordt geboden. "Ik heb nooit eerder met die riot gun geschoten, meneer de voorzitter", aldus Carton. "Het wapen was nog ingepakt in het papier van de winkel. Bovendien wist ik niet goed hoe het werkte. Ze hadden mij in de winkel wel uitleg gegeven, maar dat was ik allemaal al vergeten.”

Hersenen aangetast

Dat slechte geheugen is volgens gerechtspsychiater Van Acker zeker geen fabeltje. “Carton heeft een gemiddelde intelligentie", aldus de psychiater, “maar zijn hersenen waren tijdelijk aangetast door het chronisch alcoholgebruik. Na de feiten heb ik de beschuldigde zien opbloeien. Hij is zich bewust van wat is gebeurd."

Carton heeft een woelig leven achter de rug. Na zijn studie aan het conservatorium speelde hij in de jaren vijftig en zestig bij diverse orkesten al saxofonist en klarinet. Hij toerde heel Europa door, speelde in hoempapa-orkestjes en striptease-bars . Op het einde van de jaren zeventig vestigde hij zich als concierge in Brussel. De eenzaamheid beu na twee gebroken huwelijken dacht hij het geluk te hebben gevonden bij zijn Thaise vriendin. Maar zij verbrak de relatie.

"Hij blijft een gevaar voor de maatschappij als hij gedronken heeft", gaat de psychiater verder. “In zijn persoonlijkheid zit een psychopathische elementen die te verklaren zijn door de verwaarlozing die hij als kind heeft gekend."

"'Als jongste en enige kind uit een huwelijk van twee weduwe met elk drie kinderen, geraakt hij sociaal geïsoleerd. Hij had een strenge vader en werd vanaf zijn tiende door zijn moeder op café meegenomen om wat bij te verdienen met het bespelen va nde accordeon."

"Ook als volwassene heeft hij zich nooit kunnen gedragen als een 'medeburger'. Hij kan zich moeilijk verweren en laat zich gemakkelijk leiden door wat rond hem gebeurt. Bovendien ziet hij zijn eigen fouten niet."

"Toch heeft Carton een duidelijk besef van goed en kwaad”, besluit de psychiater. “Want vooraleer hij zijn liefdesrivaal durfde aan te vallen, moest hij zichzelf dronken voeren. Carton had in de persoon van Marc Cornelis de zondebok voor al zijn problemen gevonden. Aan de verleiding om die zondebok uit de weg re ruimen, heeft hij niet kunnen weerstaan."

Bron: Gazet Van Antwerpen | 26 Mei 1993

“Hij is een opperbeste jongen”

"Ja, Carton was tot over zijn oren verliefd geworden op die Thaise vrouw uit Bangsean. Hij had haar in de taxi ontmoet. We hebben onze reis door Thailand verdergezet, maar bij elke halte in een dorp stuurde hij haar een kaartje. Ikzelf heb nooit iets gehad met zijn vriendin. Daarom begrijp ik nog steeds niet waarom Alphonse mij wilde doden.”

Marc Cornelis (43), die als bootjesverhuurder al vier jaar in Thailand werkzaam is, mag tevreden zijn dat hij nog kan komen getuigen. Het heeft geen haar gescheeld of beschuldigde Alphonse Carton (62) uit Brussel had hem neergeschoten, die maandagmiddag 13 juli 1992 voor 'Le Café Rose' aan de Brusselse Louizalaan. Uit wraak omdat Cornelis in Thailand met zijn vriendin had geslapen, kwam ex-muzikant Carton die dag met zijn geweer naar het café waar zijn Iiefdesrivaal tijdelijk als kelner was tewerkgesteld.

Hij gebood Cornelis om naar buiten te komen, maar die weigerde. In zijn plaats probeerde de café-uitbater Roger Jorion (54) de woedende én dronken Carton tot bedaren te brengen. "Als ge nog één stap doet, schiet ik u af', verweerde Carton zich. Jorion maakte een armbeweging en het schot ging af. De uitbater·overleed op de stoep voor zijn çafé.

"Beseft ge dat ge aan de dood zijt ontsnapt en dat Carton het op u had gemunt?", vraagt voorzitter Winnen. Cornelis -met een kaart van Thailand in de hand - is weinig onder de indruk. “Ik weet nog altijd niet waarom Alphonse kwaad was. We hadden nooit ruzie. Ik kende hem al een tiental jaren.”

“Enkele uren voor de feiten ben ik nog met Carton een pint gaan drinken. Hij vertelde me toen alleen dat zijn tweede reis naar Thailand niet was verlopen zoals hij had gehoopt. Toen we uit het café kwamen, kondigde hij aan dat hij iemand zou betalen om mij te doden. Maar er klonk geen haat in zijn woorden. Het was gewoon stomme praat.”

“Zijn vriendin interesseerde mij trouwens helemaal niet. Ik heb haar maar eenmaal opgezocht omdat mijn beste vriend in haar dorp woont. Het contact heeft slechts vijf minuten geduurd."

Op de beklaagdenbank blijft het opvallend stil. De woede van Alphonse Carton voor zijn liedesrivaal is blijkbaar verleden tijd. "Dat is niet waar", reageert hij kalm, "want tegen mij heeft Marc Cornelis gezegd dat hij in Thailand twee nachten met mijn vriendin in een bungalow heeft doorgebracht ... "

Of is Carton gekalmeerd door de brief van zijn Thaise vriendin. “Toen ik gisteren in mijn cel terugkwam, lag er een brief”, zegt Carton fier. "Iedereen zegt hier dat de relatie is verbroken maar eigenlijk hebben we alles bijgelegd.”

Brave man

Een brave man als hij niet heeft gedronken, een goede conciërge en een lieve broer ... Alle getuigen zijn het eens op de derde procesdag. Zelfs de wijkagent zwaait met de loftrompet. Carton is ontroerd. "De beste jongen die ik mij kon indenken", zegt Carton' 71-jarige gehandicapte halfzus Mathilde. "Hij poetste bij mij, deed al mijn boodschappen. Ja, hij eeft zelfs een auto gekocht om mij beter te kunnen helpen.”

"De dag dat hij uit de gevangenis komt, neem ik hem opnieuw in dienst als huisbewaarder”, zegt architect Dumont. "Ik heb het volste vertrouwen in hem.”

"Ik had een goed contact met Carton", herinnert inspecteur-wijkagent Vleminck zich. “Hij vertelde me dat hij in Thailand de vouw van zijn leven had ontmoet. Ik merkte dat hij gelukkig was. Carton sprak me ook terloops over een 'kaper op de kust met wie hij eens zou gaan ‘praten'."

"Hij was heel jaloers", weet Carton's ex-vriendin Francine te vertellen. "Maar hij was een goede vriend en een goed mens. Hij kon met mij over alles praten. Maar na vijf jaar was ik het bij hem kotsbeu. Altijd maar drinken, meneer de voorzitter.” En dan verschijnt eindelijk Philippe, de veelbesproken wijkagent die volgens Carton opvallend graag over de vloer kwam bij ex-vriendin Francine- eveneens conciërge - en die op basis van wat zij hem over Alphonse vertelde een negatief, weinig objectief en allesbehalve volledig moraliteitsverslag opstelde.

Behalve de opmerking dat Carton niet kon verdragen dat hij vaak bij Francine binnenging, vertelt ook deze wijkagent op de zitting geen enkel slecht woord over Carton. "Een werker die elke dag om 5 uur op stond. Ik had nooit gedacht dat de alcohol hem tot zo'n misdaad zou kunnen drijven."

Over de wijkagent wordt een hartig woordje gewisseld. “De inboedel van Carton werd voor 5.000 frank aan Francine verkocht", richt mr. Vermassen, Carton 's verdediger, zich tot Philippe. “Klopt het dat u de verhuis hebt gedaan?" "Ja, om haar te helpen. Het gebeurde niet in dienstverband …"

Bron: Gazet Van Antwerpen | 27 Mei 1993

“Straf hem niet voor wat hij niet heeft gewild”

Moord of onopzettelijk doding. De Brabantse assisenjury moet vandaag de knoop doorhakken. Kiest ze voor het zwaarste misdrijf dan riskeert Alphonse Carton (62) in principe de doodstraf. In het tweede geval kan hij slechts een gevangenisstraf tot twee jaar oplopen.

Carton, de ex-muzikant en conciërge die op 13 juli 1992 met zijn riotgun naar 'Le Café Rose’ aan de Brusselse Louizalaan trok om Marc Cornelis, de verleider van zijn Thaise vriendin, een lesje te leren maar 'per vergissing' de cafébaas Roger Jorion doodschoot, zit er gelaten bij. Op deze vierde procesdag praten alleen de heren in toga. Carton, die er zich twee dagen geleden nog over beklaagde dat hij niets verstond van wat de psychiater over hem kwam vertellen, heeft zijn lot in de handen gelegd van zijn advocaat, Jef Vermassen.

Onopzettelijke doding

"Dit is geen moord zoals de openbare aanklager wil doen geloven, maar onopzettelijke doding” ,aldus mr. Vermassen die het hof vraagt om de jury ook deze laatste keuzemogelijkheid te geven. "Straf mijn cliënt niet voor datgene wat hij niet heeft gewild. Alphonse Carton is geen moordenaar. Hij heeft nooit de bedoeling gehad om zijn liefdesrivaal te doden. Zoniet zou hij het café waar Marc Cornelis als kelner werkte, zijn binnengestormd in plaats van buiten met zijn riotgun te staan zwaaien.”

Op zijn bekende pathetische toon wil Vermassen aantonen dat Carton zonder opzet of voorbedachtheid heeft gehandeld. "Toen het schot afging, deed Alphonse in zijn broek van het verschieten en sloeg op de vlucht, Is dat de houding van een moordenaar, van een man die alles vooraf heeft gepland?"

Bovendien heeft Alphons spijt. Als bewijs leest Vermassen de brief voor die Carton schreef aan de weduwe van het slachtoffer; "Mijn innige deelneming voor de dood van Roger. Ik heb dat echt niet willen doen. Dag en nacht denk ik aan dat afschuwelijke drama en zie ik hem voor mijn ogen neervallen. Mijn leven is een echte nachtmerrie geworden ... “

“Wat u ook beslist", waarschuwt Vermassen de jury, “Carton heeft nu al levenslang. Want hij moet er mee leven dat hij voor zo’n stommiteit iemand doodde die zijn vriend was.”

“Maar Alphonse was het beu om te worden aanzien als een dorpsidioot. Men lachte met hem, ed zestigjarige op zoek naar een Thaise vrouw. Ja, Carton dronk. Het café was zijn leefwereld. Maar telkens hij een sprankeltje hoop zag in zijn leven, stopte hij.”

“Carton heeft niet veel geluk gehad. Zijn moeder hield niet van hem. Het drama van de oorlog heeft zijn leven getekend. Als kind zag hij hoe de Duitsers mensen neerkogelden. Maar zijn - Duitsgezinde - moeder dwong hem om vanaf zijn tiende in cafés voor de Duitsers SS-deuntjes op de accordeon te spelen. Hierover wordt in het moraliteitsverslag met geen woord gerept", voegt een boze Vermassen eraan toe.

“Drie jaar geleden heeft zich bij de wapenhandelaar de schande voorgedaan die zich daar dagelijks voordoet”, mijmert Vermassen … “Carton kocht een riot gun, die hij evenwel twee jaar ingepakt liet.”

“Met dat wapen duidelijk zichtbaar over de schouder wandelde hij die maandagmiddag naar het café van zijn liefdesrivaal, langs de drukke Louizalaan in Brussel. Het was niet Bachten-de-Kuppe. Maar niemand hield hem tegen of belde de dienst 100 op. Waar bleven al die mensen met hun mobilofoon?”

“Ook toen men hem vanuit het café met het wapen zag aankomen, werd nog gelachen. Maar Alphonse was het beu om bespot te worden. Hij wilde de andere schrik aanjagen. Jorion trachtte om hem tot bedaren te brengen maar plots ging de trekker af. Onvrijwillig, zoals volgens deskundigen met dat soort trekker veel gebeurt. Het was te laat. De kogel was vertrokken.”

Vergissing

Minder pathetisch is het vuurproef-rekwisitoor van advocaat-generaal Marcel Verbelen. “Dit is moord. Carton heeft het allemaal gewild en heeft gehandeld met voorbedachten rade”, pleitte de openbare aanklager.

“Dat hij iemand anders heeft gedood dan de beoogde persoon, doet er niet toe. Het strafwetboek zegt immers dat een vergissing omtrent het slachtoffer niet weg neemt van de strafbaarheid. De wet die het doden verbiedt, beschermt immers de hele maatschappij. Daarom sta ik ook hier.”

“Het was geen dom ongeluk door nalatigheid of door een zenuwtrek aan de vinger”, aldus Verbelen. “Het overhalen van een trekker gebeurt altijd opzettelijk. Bovendien hield Carton de loop duidelijk gericht op cafébaas Jorion, moest hij eerst het wapen schietklaar maken en had hij tevoren het wapen getest op de binnenkoer van zijn appartement.”

"Van geen enkele getuige op deze zitting heb ik gehoord dat ‘liefdesrivaal’ Cornelis achter de rug van Carton een relatie had met diens Thaise vriendin. Nee, de beschuldigde heeft zijn vermoedens voor pure realiteit genomen. Het plan om de man, die vroeger vaak naar zijn optredens kwam luisteren, te doden, is heel langzaam gegroeid. Carton was gefrustreerd omdat hij geen succes had bij de vrouwen en woedend omdat zijn Thaise vriendin niet mee naar België wilde.”

“Op het einde van zijn muzikale loopbaan” - een onverwacht poëtische noot van een uiterst zakelijke advocaat-generaal - “heeft Carton een valse noot gespeeld. En hij weet het.”

Bron: Gazet Van Antwerpen | 28 Mei 1993

Twee jaar cel voor moegetergde Carton

Over enkele maanden gaan voor Alphonse Carton de poorten van de gevangenis open. De 62-jarige ex-muzikant en conciërge uit Brussel werd gisteren door het Brabantse assisenhof veroordeeld tot twee jaar gevangenisstraf en een geldboete van 10.000 frank. In een poging om de kelner Marc Cornelis, die met zijn vriendin in Thailand had gestoeid, met zijn riot gun schrik aan te jagen, schoot een dronken Carton op 13 juli 1992 'per vergissing’ cafébaas Roger Jorion dood op de stoep van diens herberg op de hoek van de Louizalaan en de Vleurgatsesteenweg in Brussel.

Het is de zwaarste straf die Carton kan krijgen, nadat de acht dames en vier heren van de jury eerder al hun voorkeur hebben uitgesproken voor de lichtste beschuldiging - onopzettelijk doding - en de twee andere beschuldigingen onherroepelijk van tafel hebben geveegd. Na twee uur beraadslagen deelt de jury mee dat ze de visie van advocaat-generaal Marcel Verbelen, die meent dat het om een moord gaat, niet deelt en dat ze de kant van de verdediging kiest. Ook de burgerlijke partij, die gelooft in 'opzettelijke doding' of tenminste ‘opzettelijke slagen en verwondingen', haalde bakzeil.

Ik zal mijn best doen

Alphonse Carton dankt de juryleden voor hun begrip. "Ik wil mij in een instelling laten verzorgen", belooft hij. "En ik zal mijn best doen voor de familie van het slachtoffer.” De beschuldigde heeft het moeilijk. Vechtend tegen de tranen stamelt hij zijn 'laatste woorden'. "Ik heb spijt, want ik wilde mijn vriend Roger niet doden. Nooit zal ik vergeten hoe zijn zoon hier wenend is komen getuigen. 's Nachts zie ik Rogeg steeds opnieuw neervallen. Dat zal mijn hele leven zo blijven."

"Ik durf niet spreken van vrijheid. Maar als ik ooit op een dag vrijkom, dan ga ik niét terug naar Thailand ... En drinken doe ik nooit meer, want ik heb gezien wat dat aanricht. Ja, ik zal werken om de familie Jorion zo goed mogelijk financieel te steunen.”

Enkele meters verder in de zaal luisteren de weduwe en dochter van het slachtoffer roerloos naar deze woorden.

Waar is uw chocolade mokke

Tijdens het pleidooi van zijn advocaat Jef Vermassen verdwijnt de zakdoek van Carton nu en dan achter de glazen van zijn bril. “Alphonse, die slechts verbaal agressief was, is niet gekomen om cafébaas Jorion te kwetsen of te doden, maar om Cornelis schik aan te jagen. Hij heeft in de lucht willen schieten. Maar ze hebben hem tot op het laatste moment getergd. “Awel, waar is uw chocolade mokke?”, vroegen zijn cafévrienden hem spottend nadat hij alleen uit Thailand was teruggekeerd.”

“Wat hij heeft gedaan, kan iedereen overkomen. Het is hem niet gelukt om de spot op te vangen. Hoe kon hij, de arme smoorverliefde stumperd van 61 jaar, zich weren tegenover een playboy als Marc Cornelis, de man die in Thailand bootje verhuurt? Helaas kan een morele dader niet worden veroordeeld.”

"Alphonse Carton heeft besloten om niet meer naar zijn vriendin in Thailand terug te keren”, voegt Vermassen eraan toe. ”Zijn frank is gevallen. Zij schrijft hem alleen maar om geld los te peuteren voor haar dochtertje. Bovendien beseft Carton dat door haar het drama is gebeurd. 'Ik kan niet naar haar terug', heeft hij mij in vertrouwen gezegd. 'Jorion. mijn (dode) vriend. zou altijd tussen ons staan ... "

Vijf minuten

Advocaat-generaal Marcel Verbelen, die voor de eerste keer in assisen zetelt, houdt een onwaarschijnlijk korte repliek. In een recordtijd van vijf minuten probeert hij de thesis van de
verdediging te ontkrachten.

"Hoe durft zij spreken van onopzettelijke doding?”, luidt zijn commentaar. “Die kwalificatie wordt vooral toegepast bij dodelijke verkeersongevallen. Maar hier is geen sprake van een nalatigheid of een onvoorzichtigheid. De wapendeskundige heeft verklaard dat het schot niet onvrijwillig kan zijn afgegaan."

"Het idee om te doden, leefde al enkele dagen in het hoofd van de beschuldigde", sluit Verbelen af. "Maar hij moest zich in de cafés eerst moed gaan indrinken om tot de daad te kunnen overgaan. Dit is moord, opzettelijk en voorbedacht doden."

Het heeft niet mogen baten. De jury verklaart Carton niet schuldig aan moord, wel aan onopzettelijke doding. Dit betekent geen doodstraf, maar een gevangenisstraf van drie maanden tot twee jaar.

Advocaat-generaal Verbelen, voor wie dit verdict hard zal zijn aangekomen, reageert as een eerlijke verliezer: "De psychiaters zijn van mening dat ze drie jaar nodig hebben voor het bijschaven van uw persoonlijkheid. Ik wens u nog veel sterkte". Hij vordert de maximale straf van twee jaar.

Nu wordt de wens van Verbelen wél ingewilligd. Zonder succes pleit mr. Vermassen een milde celstraf omdat "Carton zich zo vlug mogelijk wil laten behandelen in een instelling”.

Bron: Gazet Van Antwerpen | 29 Mei 1993